Кіріспе
Француз суретшісі және педагог (1833–1922)
Леон Жозеф Флорентин Бонна (20 маусым 1833 – 8 қыркүйек 1922) – француз суретшісі, Легион д’Онер орденінің үлкен офицері, өнер коллекционері және École des Beaux-Arts профессоры.
Léon Joseph Florentin Bonnat (20 June 1833 – 8 September 1922) was a French painter, Grand Officer of the Légion d'honneur, art collector and professor at the Ecole des Beaux Arts.
Ерте өмір
Бона Байоннада дүниеге келген, бірақ 1846 жылдан 1853 жылға дейін Мадридте тұрды, онда оның әкесі кітап дүкеніне ие болған. Әкесінің дүкенін басқарғанда ол ескі шеберлердің гравюраларын көшіріп, сурет салуға деген құштарлығын дамытты. Мадридте ол Мадразодан көркемдік білім алды. Кейіннен ол Парижде жұмыс істеді, онда тапсырыссыз қалмайтын, жетекші портретші ретінде танылды. Оның көптеген портреттері Веласкес, Жузепе де Рибера және басқа испан шеберлерінің, сондай-ақ Тициан мен Ван Дейктің ықпалын көрсетеді, олардың туындыларын ол Прадода зерттеді. Бұл оны 1850 жылдардағы Франциядағы сурет өнерінің алдыңғы қатарына қойды, неоклассицизм мен академиялық өнерге қарсы шықты. Испаниядағы кезеңнен кейін Боннат Парижде тарих суретшілері Пол Деларош пен Леон Когниеттің (1854) шеберханаларында жұмыс істеді. Қайталап әрекет еткеніне қарамастан, ол Рим сыйлығын жеңе алмады, соңында екінші орынға ғана ие болды. Алайда, туған жері Байоннадан алған стипендиясы және Персоназ отбасының қолдауы оған Римде үш жыл (1858–60) тәуелсіз түрде өмір сүруге мүмкіндік берді, сол жерде ол Антонин Персоназбен өмір бойына дос болды. Римде болған кезде ол Эдгар Дега, Густав Моро, Жан Жак Хеннер және мүсінші Анри Шапумен де дос болды.
Мансап
1869 жылы Парижде құрмет медалімен марапатталған Бонна замандас суретшілердің ішінде ең белгілілерінің біріне айналды. Кейіннен ол Легион-д'онёр орденінің үлкен офицері атанды және 1882 жылы Эколь де Бё-Арт мектебінің профессоры болды. Бонна Парижде американдық студенттердің арасында кең танымал болды. Француз тілінен өзге, ол испан және итальян тілдерін де жақсы білді, сонымен қатар ағылшын тілін де жетік меңгергендіктен, көптеген ағылшын тілін ғана білетін американдықтар үшін үлкен жеңілдік болды. 1905 жылдың мамыр айында ол Пол Дюбуадан кейін Эколь де Бё-Арт мектебінің директоры болып тағайындалды. Джулиус Каплан Боннаны «жоғары академиялық шеберлікке қарағанда өнердегі қарапайымдылықты және егжей-тегжейлілік емес, жалпы әсерді баса назар аударатын либералды ұстаз» деп сипаттады. Боннаның бір жағынан жалпы әсерге, екінші жағынан қатаң сурет салуға берген басымдығы оны импрессионистер мен оның досы Жан Леон Жером сияқты академиялық суретшілердің арасында орталық позицияға қойды. 1917 жылы Бонна Ұлттық дизайн академиясының құрметті корреспондент мүшесі болып сайланды.
Суреттер
Бонаттың қазіргі заманғы танымал тұлғалардың жарқын портреттері оның ең ерекше туындылары болып табылады, бірақ оның ең маңызды туындылары, әрине, оның күшті діни суреттері, мысалы, оның айқышқа шегеленген Христиан (қазіргі уақытта Париждегі Пети-Палас мұражайының қорында, бірақ қазір көрмеде емес), Әйүп (Бонат мұражайында), Сент-Винсент екі галерея құлының орнын басады (Париждегі Сент-Николас-де-Шамп шіркеуінде) және Париждегі Пантеон үшін Сент-Денистің шейіттік қасіреті. Дегенмен, ол діни және тарихи суреттерге сирек тапсырыс алды, ал оның туындыларының көп бөлігі портреттерден тұрады. Ол сонымен қатар итальян шаруаларының жанрлық суреттерін және аз ғана шығыстық көріністерін жасады. Жазушылар Эмиль Зола мен Теофиль Готье Бонатты қолдағандардың қатарында болды. Готье оны "Бугроның антоними" деп атады, себебі Бонаттың туындыларына тән болатын қатаң натурлылық пен беткі өңдеудің болмауы оны ерекшелендірді. Бонат – академиялық суретші болған. Ол Институт мүшесі және Сәнді өнер академиясы мен оның құрамындағы Сәнді өнер мектебіне әкімшілік билікке ие болған 14 суретшінің бірі еді. Оның замандас тәуелсіз суретшілермен, мысалы, Эдгар Дегамен (Римде болған кезде танысқан және оның екі портретын салған) және испан суретшілігіне ортақ құмарлықты бөліскен Эдуар Манемен де байланыстары болды. Ол Пьер Пувис де Шаваннмен бірге жеке ательесінде сабақ берді, содан кейін Сәнді өнер мектебінде профессор болды. Ол Огюст Роденнің Институтқа үміткерлігін қолдады және Гюстав Курбенің салонға ұсынған туындыларын қорғады.
Мұғалім
Мұғалім ретінде ол өрнектей білу еркіндігін және оны іске асыруды қолдады. Ол Мадридке Прадо мұражайына саяхаттауды ұсынды және Парижде испандық стильде сурет салу бейілін таныстырды, бұл француз сурет өнерінің дамуына әсер етті. Бонаттың ең белгілі шәкірттері: Джон Сингер Сарджент, Стэнхоп Форбс, Густав Кайлеботт, принц Эуген, Нерке герцогы, Густав Седерстрем, Лоритс Туксен, П. С. Кройер, Сузор Коте, Роберт Харрис, Альфред Филипп Ролл, Жорж Брак, Томас Икинс, Рауль Дюфи, Жан Беро, Франклин Браунелл, Мариус Васселон, Хуберт Денис Эчевери, Фред Барнард, Луи Беру, Пол де ла Булай, Алоисиус О'Келли, Эрик Верэнскиольд, Грациано Мендилахарзу, Эдвард Мунк, Альфонс Осберт, Генри Сиддонс Моунсброй, Франсис Петрус Паулус, Чарльз Спраг Пирс, Анри де Тулуз-Лотрек, Мануэль Куси и Феррет, Хакутаке Канеюки, Нильс Форсберг, Уолтер Тиндалл, Эмиль Фуберт және Гарри Уотроус.
Кейінгі жылдар
Соңғы жылдары оның сурет өнері он жетінші ғасыр суретшілері мен Гойяның ықпалынан арылып, қаламды және шпательді қолдану арқылы, сондай-ақ түстердің кең ауқымын пайдалану арқылы, көбінесе Прадо мұражайындағы автопортретінде көрінетіндей, заманауи өрнекке қарай дамыды. Жастығында Антонин Персоназдың көмегімен алған қамқорлығына алғыс айту мақсатында Бонат өз туған қаласы Байоннада музей салдырды – Бонат мұражайы. Мұражайдағы көптеген туындылар Бонат пен Персоназдың өмір бойы Еуропаны аралап жинаған жеке коллекцияларынан құралған. Онда Леонардо да Винчи мен Микеланджелодан бастап Ингрес пен Жерикоға дейінгі ескі шеберлердің суреттерінен құралған ерекше жинақ бар. Боннат 1922 жылдың 8 қыркүйегінде Монши-Сен-Элуада қайтыс болды және Байон қаласындағы Сен-Этьен зиратына жерленді.
Жеке өмір
Бонна ешқашан үйленбеген және өмірінің көп бөлігін анасы мен қарындасымен бірге Винтимиль алаңында (1940 жылы Адольф Макс алаңы деп қайта аталды) өткізген.
Құрметтер
1904: Бельгия Корольдік ғылым, әдебиет және көркем өнер академиясының мүшесі.