Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Линдли елді мекені 1875 жылы Брандхук шаруашылығында салынды және 1878 жылы қала деп жарияланды. Қалаға басты жол – R707 тас жолы. Линдли, Рейц, Петрус Стейн және Арлингтон қалаларымен бірге Нкетоана жергілікті әкімшілігін құрайды. Алғашқы тұрғындары Диходжа тайпасынан шыққан Басото халқы болды, олар бұл аймақта табылған тас үйлерде немесе аралық биіктігі жоқ, күмбез тәрізді тас үйлерде тұрған. Линдли 2016 жылы мақтан тұтатын регби клубын қайта құрды, 1994 жылы еркін штат арасында бірінші орын алғаннан кейін көп ұзамай жетістікке жете алмады.
The settlement of Lindley was laid out in 1875 on the farm Brandhoek and was proclaimed a town in 1878. The main route to the town is the R707. Lindley, together with its neighbouring towns of Reitz, Petrus Steyn and Arlington form the Nketoana Local Municipality. Early inhabitants were Dihoja, a group of Basotho people who lived in prehistoric stone huts or sedan Beehive stone huts found in the area. Lindley has reestablished their proud rugby union in 2016, after having little success since being ranked first in the Free State in 1994.
Доорнклоуф фермасы
Дорнклоуф фермасы Линдли ауданында орналасқан және Ұлы көш кезінде вортреккер көшбасшысы Сарел Сильерс тұрған. Фермада Сарел Сильерстің өзі салған ферма үйі сияқты әртүрлі көрікті жерлерге тап болады. Ферма тарихымен бірегей серуен жасауға мүмкіндік беретін трамвай жолы да бар.
Doornkloof Farm is located in the Lindley District and was inhabited by Voortrekker leader, Sarel Cilliers during the Great Trek. Various attractions can be found on the farm, including the farmhouse which was built by Sarel Cilliers himself. There is also a tram track that offers a unique walk through history of the farm.
Легоя шатырлары
Легхоя шатырлары немесе Седан ұя тәрізді тас шатырлары алғашқы қарапайым кеншілерге тиесілі, олар Рандқа келген, бірақ олар Линдли ауданының бірнеше қалаларында, оның ішінде Хейлброн және Арлингтон қалаларында да табылады. Осы шатырларды салу үшін қолданылған материалдардың ерекшелігіне байланысты, әсіресе шатырды жасауда үлкен шеберлік қажет болды. Осы шатырларды салуға қолданылған сәулет өте ерекше болды және оны инуиттердің сәулетімен салыстыруға болады. Олар Ертіс даласында Тас дәуірінің аяқталуына негіз салды.
Leghoya huts or Sedan Beehive stone huts belonged to the first primitive mining people who came to the Rand but they are also found in several towns in the Lindley District including Heilbron and Arlington. Because of the materials used to build these huts, great skill was required, especially when dealing with the roof. The architecture used to create these huts was unique and could be compared to that of the Inuit. They set the scene for the passing of the Stone Age in the Free State.
Линдли ісі
Линдли ісі Бур соғысының (британдықтар үшін) даулы және ұятты оқиғасы болды. Императорлық еманридің 13-ші батальоны, полковник Базиль Спрагге бастаған, генерал Генри Эдвард Колвилдің колоннасына қосылу үшін пойызбен жолға шықты. Спрагге батальонына жем-шөп жеткізіліміндегі кешігулердің кесірінен Спрагге Колвилге қосыла алмады. Оның орнына, батальоны 25 мамырда Кронштадқа жетті. Бұл маршрут батальонда бөлініс тудырды: 47-ші рота теміржол көпірінің қирауына байланысты Санд өзенін кешіп, Кронштадқа бақты, ал 45-ші, 46-шы және 54-ші роталар бір күннен кейін шығып, өзенді жанама көпір арқылы кешіп, тікелей пойызбен Кронштадқа жетті. Спраггеге шығу тегі әлі де құпия сақталатын телеграмма жеткізілді. Линдли ісін терген тергеу комиссиясына Спрагге былай деді: "Маған генерал Колвилден Кронштад командиріне жолданған телеграмма көрсетілді, онда мені Линдлидегі полкыма қосылуға бұйырды". Колвил телеграмманы жібергенін жоққа шығарды. Ықтимал, бурлар телеграф желілерін тыңдап, императорлық еманриді тұзаққа түсіру үшін жалған хабар жіберген болуы мүмкін. Көбінесе, британдық штабтың нашар жұмысы, олар Спраггеге бұйрық берген, бірақ Колвилге хабарламаған. Спрагге батальоны 26 тамызда таңертең шеруге шықты және сол күні түстен кейін қарулы бурлар тобымен кездесті. Бурлар Кронштадқа берілуге бара жатырмыз деді, Спрагге оларды қарусыздандырып, түскі асқа шақырды, содан кейін оларға жолға шығуға рұқсат берді. Бурлар Линдлиге пайдалы ақпаратпен оралды. Дублин ротасының рядовойы, Ирландияның ең жоғары лауазымды судьяларының бірінің ұлы Морис Фицгиббон еске алды: "Линдлидегі бурлардың барлаушыларына біздің қатарларымызға кіруге рұқсат берілді, олар біздің санымызды, қару-жарағымызды және жабдықталу деңгейімізді анықтады, тіпті бізбен түскі ас ішті, ал бұл ақпарат пен қонақжайлық бірнеше ескірген мылтықтар мен бірнеше жалған серттердің құнына түсті". Императорлық еманридің 13-ші батальоны Линдлиге кірді және бурлардың мылтық оғына түсті. Спраггедің әскері қаладан қала сыртындағы төбелерге орналасты. Екі күннен кейін бурлар екі төбеге де артиллериялық оқтарды төкті. Екі төбе арасында бірнеше сарбаздан тұратын шағын пост болды, олардың бірі берілу белгісі ретінде ақ туды көтерді. Оның серіктері сол сарбазды атқылап өлтірді. Оңтүстік төбе бурлардың бақылауында болғандықтан, оған басшылық ететін офицер, өзінің бағыныстысының ақ туына байланысты екенін дұрыс түсінбегендіктен, атысты тоқтатуға бұйырды. Британдықтардың қалған позициясы ұстауға жарамсыз болды. Бұдан әрі күш салудың бекер екенін түсінген Спрагге де берілді. Лорд Лонгфорд 45-ші ротамен солтүстікте, ал капитан Мод 46-шы ротамен батыста біраз уақытқа қарсы тұрды, бірақ олар да Кристиан де Веттің ағасы, бур командирі Пит де Ветке берілді. Барлық атыс сағат 14:00-де тоқтады. Бес күндік шайқаста британдықтардың 80 қазасы болды, оның 23-і қайтыс болды. Пит де Вет Спрагге, Лорд Лонгфорд, Лорд Эннисмор, Лейтрим және Дономор (және болашақ Лорд Крейгавон) сияқты 530 адамды тұтқынға алды, олар шығыс Трансваалға солтүстікке қарай айдалды.
The Lindley affair was a controversial and embarrassing event (for the British) of the Boer War. The 13th battalion of the Imperial Yeomanry led by Col Basil Spragge departed by rail to join Gen Henry Edward Colvile's column. Owing to the delays in supplying the Spragge’s battalion with forage, it was not possible for Spragge to join Colvile. Instead his battalion proceeded to Kroonstad where it arrived on 25 May. The route taken caused a division in the battalion: The 47th Company forded the Sand River since the railway bridge was destroyed and marched to Kroonstad, while the 45th, 46th and 54th Companies, departing a day later, crossed the river via the deviation bridge and proceeded directly by rail to Kroonstad. Spragge, was handed a telegram, the origins of which are still a mystery. Spragge told the Court of Inquiry which investigated the Lindley affair: "I was shown a telegram to the Commandant Kroonstad from General Colvile directing me to join him with my regiment at Lindley”. Colvile denied ever having sent the telegram. It is possible that the Boers had tapped the telegraph lines and sent a bogus message to lure the Imperial Yeomanry into an ambush. It is more likely that bad staff work by British headquarters who issued the order to Spragge but did not tell Colvile. Spragg’s battalion marched at dawn on the 26th and that afternoon met a party of armed Boers. The Boers claimed to be going to Kroonstad to surrender and Spragge naively disarmed them, invited them to lunch and then allowed them to proceed. The Boers promptly returned to Lindley with useful intelligence. Private Maurice Fitzgibbon of the Dublin company, son of one of Ireland's most senior judges, recalled: "The scouts of the Boer commandos at Lindley had been permitted to enter our lines to find out our numbers, our armaments and the amount of our supplies, had even had lunch with us and all this information and hospitality at the expense of a few out of date rifles and a few perjured oaths." The 13th battalion of the Imperial Yeomanry marched into Lindley and came under rifle fire from the Boers. Spragg’s men moved from the town to positions on koppies outside the town. After two days the Boers brought concentrated artillery fire to bear on both the koppies. Between the two koppies was a small post of a few men, one of whom decided to wave a white flag in surrender. This man was shot by his comrades. With the southern koppie already in Boer hands, the officer in charge, under the mistaken notion that he was bound by the white flag of his subordinate, ordered a ceasefire. The remainder of the British position became untenable. Seeing the futility of further effort, Spragge also surrendered. Lord Longford, with the 45th Company to the north, and Capt Maude, with the 46th Company in the west, held out for a little longer but they too finally surrendered to Boer commander Piet de Wet, the brother of Christiaan de Wet. All firing ceased at about 2.00pm. The British casualties during the five days' fighting amounted to 80, of whom 23 were fatal. Piet de Wet bagged 530 men, including Spragge, Lord Longford, Lords Ennismore, Leitrim and Donoughmore (and the future Lord Craigavon) who were marched off to the eastern Transvaal northwards.
Лиукоп пен Бекенкоптың шайқасы
Британдық генерал-майор Паджеттің Еркін Мемлекеттегі сәттілігінен кейін, бур генерал-майоры Кристиан де Вет Линдлиден оңтүстік-шығысқа қарай шамамен он километр жердегі Леувоккоп таулы жотасына шегініп, солтүстік-шығысқа қарай созылған қырқа бойымен жаңа қорғаныс позициясын құрды, оның ең биік нүктесі Бэкенкоп болды. 3 шілдеде Паджет өз жаяу әскері мен екі зеңбірегін Леувоккопқа қарайғы аралық аңғарға жеткізді, ал сол жақтағы Бэкенкопқа қарсы алты зеңбірегі бар 800 атты әскерін жіберді. Бұл жасақтың командирі, полковник А. М. Брукфилд, әскерін нысанасынан 4000 метрдей қашықтықтағы жотаға алып шығып, оған шабуыл жасаған бес бур зеңбірегіне жауап берді. Соңынан болған шайқас барысында артиллерия офицері атына мініп, артқа қарай шапқанда, капитан А. Э. М. Нортон басқаратын оңтүстік австралиялықтар тобына кездесті, оларға шегінуге бұйырылған еді. Ол оларды дереу жотаға қайтарды, бұл бурлар тұтқынға алынған зеңбіректерді алып кетуіне жол бермеді. Австралиялықтардың атысына тап болған бурлар, тұтқынға алынған бірнеше зеңбірешіні алып, дереу шегінді. Сол жақтан шабуыл жасаған жау да байланысты үзді және кері қайтты. Осы уақытта Паджет Леувоккопты басып алып, енді өз зеңбіректерінен бур артиллериясына қарай фланктік оқ ату мүмкіндігіне ие болды. Де Вет көп ұзамай Бэкенкопты тастап, Бетлемге қарай жолға шықты. Ұзаққа соқпаған, бірақ қаһарлы шайқаста майор Роуз және оңтүстік австралиялықтардың онға жуық әскері жараланды. Тасманиялық эскадрильясы Линдли маңында басқа міндеттермен болғандықтан, шайқас аяқталар кезде, бурлар қуылып кеткенге дейін шайқасқа қатыса алмады.
Following British Major General, Paget's, success in the Free State, Boer General, Christiaan de Wet retired to Leeuwkop, a rocky hill about ten kilometres to the south east of Lindley where he established a new defensive position along a ridge line running north east, which had Bakenkop as its most prominent feature. On 3 July Paget moved his infantry and two guns into the intervening valley towards Leeuwkop, while sending 800 of his mounted troops with six guns against Bakenkop on the left. The commander of the latter detachment, Colonel A. M. Brookfield, took his men onto a ridge 4 000 metres from his objective and returned fire on the five Boer guns which had begun to engage him. During the ensuing conflict, an artillery officer managed to mount a horse and gallop to the rear. He came upon a detachment of South Australians, under captain A. E. M. Norton, who had been ordered to retire. These he led back to the ridge line just in time to prevent the Boers from carrying away the captured guns. When confronted with the Australians' fire, the burghers promptly retreated taking some of the captured gunners with them as prisoners. The enemy party attacking the left gun section also broke contact and withdrew. In the meantime Paget had seized Leeuwkop and was now able to direct flanking fire from his guns against the Boer artillery. De Wet soon abandoned Bakenkop and made off towards Bethlehem. During the short but sharp battle, Major Rose and about a dozen South Australians were wounded. The Tasmanian squadron, having been kept on other duty near Lindley, did not join in the fighting until the action was in its final stages with the Boers already driven off.
Леувоккоп және Бекенкоп ескерткіші
2017 жылдың 13 наурызында Линдлидің сыртында, Лиукоп пен Бакенкоп арасындағы шаруа қожалығында екі тараптан қаза болғандарды еске алатын англо-буар соғысының ескерткіші ашылды. Ескерткішті тарихшы-зерттеуші доктор Стимсон, шайқаста қатысқан әкесі капитан А.Э.М. Нортонның құрметіне ашты.
On 13 March 2017, an Anglo Boer War memorial honouring the dead, on both sides, was unveiled outside Lindley on a farm between Leeuwkop and Bakenkop. The monument was unveiled by historian/researcher, Dr Stimson, in honour of his grandfather, Captain A. E. M Norton, who was involved in the skirmish.