Кіріспе
Интеграцияның әлеуметтану теориясы. Неофункционализм – барлық интеграцияның нәтижесі бұрынғы интеграция болған деген тұжырым. Бұл термин дәстүрлі құрылымдық функционализмнен кейінгі әлеуметтік теорияны тура мағынасында сипаттау үшін де қолданылуы мүмкін. Джеффри С. Александр сияқты теоретиктер бұл терминді ашық түрде пайдаланса, Мишель Фуко сияқты постструктуралистік философтар сыншылары тарапынан заманауи функционалистер деп саналған.
Neofunctionalism is the perspective that all integration is the result of past integration. The term may also be used to literally describe a social theory that is "post" traditional structural functionalism. Whereas theorists such as Jeffrey C. Alexander openly appropriated the term, others, such as the post structuralist philosopher Michel Foucault, have been categorized as contemporary functionalists by their critics.
Тарих
Халықаралық қатынастар теориясындағы функционализмді Дэвид Митрани жасады. 1960 жылдары Эрнст Хаас халықаралық қатынастардағы неофункционализмді Жан Моннетің (1888–1979) жұмысына формалды түсіндірме беру мақсатымен әзірледі.
Никлас Луманның қарсылығы
Никлас Лухманн Парсонстың теориясында өзіне-өз сілтеме жасау және күрделілік ұғымдарының жоқтығын айтады. Өзіне-өз сілтеме жасау жүйелердің тиімді жұмыс істеуі үшін қажетті жағдай. Бұл жүйенің өзін бақылай білуін, өзі туралы ойлана білуін және осы ойлаудың нәтижесінде шешім қабылдауын білдіреді. Лухманнның теориясында әлеуметтік жүйелердің басты міндеті – күрделілікті азайту, ол көбірек таңдаулар мен мүмкіндіктерді әкеледі; "иә" алу үшін көптеген "жоқ" жауаптары қажет. Қазіргі қоғамдағы дін немесе функционалдық эквиваленттер актерлерге сенім арқылы қабылданатын әрекет стандартын ұсынуы мүмкін, бұл хаотикалық және түсініксіз әлемде күрделі өзара әрекеттердің жалғасуына мүмкіндік береді. Сонымен қатар, Лухманн тәуекел – жеке тұлғаның қабылдаған шешіміне байланысты туындайтын зиянға ұшырау мүмкіндігі, ал қауіп – жеке тұлғаның пассивті түрде ұшырауы мүмкін зиян деген айырмашылықты жасайды. Шешім қабылдаушы мен шешімнің салдарына ұшыраған адамдар арасындағы маңызды айырмашылық – біреуі үшін тәуекел болса, екіншісі үшін қауіп болады. Егер алғашқы қоғамдардағы адамдар негізінен қауіптен қорқыса, қазіргі қоғамдағы адамдар шешім қабылдаушыларға тәуелділіктен туындаған тәуекелден қорқады.