Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рудольф III (Рудольф; 970 – 6 қыркүйек 1032), "Бос" немесе "Тақуа" аталған, 993 жылдан өліміне дейін Бургундияның королі болды. Ол тәуелсіз Бургундия Корольдігінің соңғы билеушісі және Ескі Велфтер әулетінің Бургундия тармағының соңғы еркек мүшесі еді.
Rudolph III (, Rudolf; 970 – 6 September 1032), called the Idle or the Pious, was the king of Burgundy from 993 until his death. He was the last ruler of an independent Kingdom of Burgundy, and the last male member of the Burgundian group of the Elder House of Welf.
Отбасы
Рудольф Бургундия королі Конрад I-нің (925-993) ұлы және мұрагері болды. Оның анасы Матильда (943-980), франк каролинг әулетінің мүшесі, Франция королі Людовик IV-нің қызы еді. Рудольфтің төрт әпкесі болды: үлкен толыққанды әпкесі Гизела, ол 972 жылға дейін Бавария герцогы Генрих II-ге тұрмысқа шығып, император Генрих II-нің анасы болды, және үш жарты әпкесі: Берта, бірінші, 983 жылы Блуа графы Одо I-ге, ал екінші, 996 жылы Франция королі Роберт II-ге үйленді; Матильда, Женева графы Робертке үйленген болуы мүмкін; және Герберга, шамамен 988 жылы Швабия герцогы Герман II-ге үйленді. Оның сондай-ақ Лион архиепископы Буршар деген жарты ағасы болды.
Rudolph was the son and heir of King Conrad I of Burgundy (925–993). His mother, Matilda (943–980), a member of the Frankish Carolingian dynasty, was the daughter of King Louis IV of France. Rudolph himself had four sisters: an elder full sister, Gisela, who married the Ottonian duke Henry II of Bavaria some time before 972, and became the mother of Emperor Henry II, and three half sisters: Bertha, who married, firstly, Count Odo I of Blois in 983, and, secondly, King Robert II of France in 996; Matilda, who possibly married Count Robert of Geneva; and Gerberga, who married Duke Herman II of Swabia in about 988. He also had a half brother, Burchard, archbishop of Lyons.
Билік
Рудольф 993 жылғы 19 қазанда әкесі қайтыс болғаннан кейін Бургундия тағына мұрагерлік етіп отырды және Лозаннада патша болып киеленді. Оның билеуі Бургундияның бірнеше иелігін тартып алуға тырысқан кездегі дүрбелеңмен ерекшеленді. Ол күшейіп келе жатқан ақсүйектерді жұбата алмады, сонымен қатар Бургундия графы Отто Вильгельмнің билікке қол сұғуына да қарсы тұруға мәжбүр болды. Рудольф әкесі сияқты, өзінің билігін тұрақтандыру үшін Германияның Оттон әулетіне жақындады. Оның тәтесі Аделаида, император Отто I-нің жесірі және оның немересі Отто III Бургундия ісіне белсенді араласып, оның билікке келуін қамтамасыз етті. 1006 жылы Рудольф Базель қаласын 1002 жылы Германияның патшасы болып сайланған туысы Генрих II-ге сыйлады. Рудольфтің Агильтрудамен (1011 жылы қайтыс болған) алғашқы некесі баласыз аяқталды. 1011 жылғы 28 маусымда ол Савой графы Гумберт I-нің туысы және Прованс графы Ротбольд II-нің жесірі Эрменгардқа үйленді. Рудольф оған Виен және Серморен графтықтарын, сондай-ақ Женева көліне дейінгі кең аумақтарды берді. Бірақ екінші некесінен де бала тумады. 1016 жылы король Рудольф Безансон архиепископының лауазымына тағайындау мәселесі бойынша граф Отто Вильгельммен қайтадан қақтығысқа түсті. Ол және император Генрих II Страсбургте кездесті, онда Генрих Рудольфті өзінің мұрагері деп жариялауға келісімге келді. Генрих Отто Вильгельмге қарсы жорыққа шықты, ал Бургундия ақсүйектері тез мойынсұнды. Генрихтің мұрагерлік құқығы 1018 жылы Майнцте өткен мәжілісте бекітілді; алайда, 1024 жылы Генрих қайтыс болғаннан кейін мәселе тағы да шешілмей қалды. Генрихтің салиялық мұрагері король Конрад II Базельді басып алып, Рудольфті өзінің мұрагері ету үшін келіссөздер бастады. Рудольф 1027 жылы Пасхада Конрадтың императорлық таққа отыру рәсіміне қатысты, ал тамыз айында мұрагерлік шарты жасалды. Бұл келісімге Рудольфтің дворяндары, Блуа графы Одо II және Бургундия графы Реджинальд I қарсы шықты. Рудольф 1032 жылы 61 жасында дүние салды. Ол Лозанна соборында жерленді. Конрад II содан кейін Бургундия патшалығын иеленіп, оны Киелі Рим империясының құрамына қосты.
Rudolph succeeded to the Burgundian throne upon his father's death on 19 October 993 and was crowned king in Lausanne. His reign was marked with turbulence when he made attempts to confiscate several Burgundian estates. Unable to placate the increasingly powerful nobility, he also had to deal with encroachments of power on the part of Count Otto William of Burgundy. Like his father, Rudolph approached to the German Ottonian dynasty to stabilise his rule. His aunt Adelaide, widow of Emperor Otto I, and her grandson Otto III actively intervened in Burgundian affairs to secure his accession to power. In turn, Rudolph in 1006 ceded the city of Basel to his nephew Henry II, elected king of Germany in 1002. Rudolph's first marriage with one Agiltrud (died 1011) remained childless. On 28 June 1011, he married Ermengarde, a relative of Count Humbert I of Savoy and widow of Count Rotbold II of Provence. Rudolph vested her with the County of Vienne and Sermorens and further large estates up to Lake Geneva. However, no children were born from his second marriage too. In 1016 King Rudolph entered into another conflict with Count Otto William over the investiture of the archbishop of Besançon. He and Emperor Henry II met in Strasbourg where Henry succeeded in negotiating Rudolph to name him as his successor. Henry marched against Otto William and the Burgundian nobles quickly submitted. Henry's right of succession was confirmed at a 1018 diet in Mainz; however, upon his death in 1024, the question appeared again unsettled. Henry's Salian successor, King Conrad II occupied Basel and also began to negotiate with Rudolph to become his heir. Rudolph was present at Conrad's imperial coronation at Easter 1027 and in August an inheritance contract was concluded. This agreement was contested by Rudolph's nobles, Counts Odo II of Blois and Reginald I of Burgundy. Rudolph died in 1032, at the age of 61, with no surviving issue. He was buried in Lausanne Cathedral. Conrad II then claimed the Kingdom of Burgundy and incorporated it in the Holy Roman Empire.
Мұра
Бургундиялық Велфтердің соңғы өкілі болғандықтан, Рудольфті замандастары әлсіз билеуші деп есептеді. Бургундиялық Випо хроникашы оны әлсіз деп сипаттады; Герман Рейхнаудың айтуынша, оның билеуі жалқаулық пен хаосқа толы болды. Мерзебургтың Тьетмар Бургундия графтарын нақты билеушілер деп атады, ал Рудольф тек патшалық титулға ие болды. Кем дегенде 1018 жылдан бастап Рудольф, тағайындалған мұрагерінің көлеңкесінде, қуыршақ патша ретінде билік етті, сонымен қатар ол ішкі дау-дамағдарлықтарға да араласты. Император Конрад II де Бургундия ақсүйектерінің қатты қарсылығына қарсы мұрагерлік құқығын қорғауға тура келді.
As the last member of the Burgundian Welfs, Rudolph was considered a weak ruler by his contemporaries. The chronicler Wipo of Burgundy called him effete; according to Hermann of Reichenau, his rule was marked by idleness and chaos. Thietmar of Merseburg named the Burgundian counts the actual rulers, while Rudolph only held the royal title. At least from 1018, Rudolph actually ruled as a mock king in the shadow of his designated successor, who also interfered in domestic conflicts. Emperor Conrad II likewise had to defend his right of succession against the embittered resistance of the Burgundian nobility.