Кіріспе
Американдық джаз пианині, композитор, радиохабаршы және педагог Билли Тейлор (24 шілде 1921 – 28 желтоқсан 2010) – джаз белсендісі. Тейлор 1989 жылы Анн Раккерт, Херб Сторфер және Фиби Джейкобспен бірге Американың егде жастағы джаз және блюз музыканттарының, сондай-ақ кейіннен «Катрина» даулынан аман қалған музыканттардың үйлерін және өмірлерін сақтап қалу мақсатында Америка джаз қорының Құрметті негіздеушілер кеңесіне кірді. Тейлор – джаз педагогы, колледждерде дәріс оқыды, түрлі комиссияларда жұмыс істеді және джаз елшісі ретінде әлемді шарлады. Сынаушы Леонард Федер бір кезде: «Доктор Билли Тейлор – джаздың әлемдегі ең көрнекті өкілі екеніне күмән жоқ» деген еді. Бірақ ол бес жасында Вашингтон қаласына көшіп келді. Ол музыкалық отбасында өсті және бала кезінде гитара, барабан, саксофон сияқты түрлі аспаптарда ойнауды үйренді. Ол фортепианода ең табысты болды және бір буын бұрын Дьюк Эллингтонды оқытқан Генри Гранттан классикалық фортепиано сабақтарын алды. Тейлор 13 жасында алғаш рет кәсіби сахнаға шығып, бір доллар гонорар алды. Тейлор АҚШ-тағы афроамерикалық студенттерге арналған алғашқы орта мектеп – Данбар орта мектебінде оқыды. Ол Вирджиния штатының колледжінде оқып, социология мамандығын таңдады. Оқу кезеңінде ол Каппа Альфа Пси студенттік қауымдастығына қосылды. Пианист Ундин Смит Мур жас Тейлордың фортепианодағы дарынын байқап, ол мамандығын музыкаға ауыстырды және 1942 жылы музыка мамандығы бойынша диплом алды. Содан кейін Тейлор сол жылы Нью-Йоркке оралды және Боб Уайт пен Сильвия Симспен Royal Roost джаз клубында, ал Билли Холидеймен «Бродвейдегі Холидей» атты сәтті шоуда бірге жұмыс істеді. Бір жылдан кейін ол Birdland клубының штаттағы пианиніне айналды және Чарли Паркер, Дж. Дж. Джонсон, Стэн Гетц, Диззи Гиллеспи және Майлз Дэвиспен бірге өнер көрсетті. 1981 жылы Jazzmobile Ұлттық радио үшін джазға арналған арнайы бағдарлама жасады, ол үшін бағдарлама радио хабарларын тарату саласындағы үздік шығармалар үшін Пибоди сыйлығын жеңіп алды.
Billy Taylor (July 24, 1921 – December 28, 2010)
A jazz activist, Taylor sat on the Honorary Founders Board of The Jazz Foundation of America, an organisation he founded in 1989, with Ann Ruckert, Herb Storfer and Phoebe Jacobs, to save the homes and the lives of America's elderly jazz and blues musicians, later including musicians who survived Hurricane Katrina. Taylor was a jazz educator, who lectured in colleges, served on panels and travelled worldwide as a jazz ambassador. Critic Leonard Feather once said, "It is almost indisputable that Dr. Billy Taylor is the world's foremost spokesman for jazz." but moved to Washington, D. C., when he was five years old. He grew up in a musical family and learned to play different instruments as a child, including guitar, drums and saxophone. He was most successful at the piano, and had classical piano lessons with Henry Grant, who had educated Duke Ellington a generation earlier. Taylor made his first professional appearance playing keyboard at the age of 13 and was paid one dollar. Taylor attended Dunbar High School, the U. S.'s first high school for African American students. He attended Virginia State College and majored in sociology. During his time, he joined Kappa Alpha Psi fraternity. Pianist Undine Smith Moore noticed young Taylor's talent in piano and he changed his major to music, graduating with a degree in music in 1942. Taylor returned to New York later that year and cooperated with Bob Wyatt and Sylvia Syms at the Royal Roost jazz club and Billie Holiday in a successful show called Holiday on Broadway. A year later, he became the house pianist at Birdland and performed with Charlie Parker, J. J. Johnson, Stan Getz, Dizzy Gillespie and Miles Davis. In 1981, Jazzmobile produced a jazz special for National Public Radio, for which the programme received the Peabody Award for Excellence in Broadcasting Programs.
Кейінгі мансап
1981 жылы CBS News Sunday Morning бағдарламасында көрсетілгеннен кейін Тейлор теледидар тілшісі болып жұмысқа орналасты және музыканттармен 250-ден астам сұхбат жүргізді. Ол көп дағдылы Квинси Джонсқа арналған бөлімі үшін «Эмми» сыйлығын алды. 1989 жылы Тейлор өзінің музыкасын жазу үшін «Taylor Made» атты жеке лейблін құрды. Оның 1985 жылғы триосымен (Виктор Гаскин және барабаншы Кертис Бойдпен) жазылған «You Tempt Me» (1996) альбомында Эллингтон/Страйхорнның «Take the "A" Train» әнінің орындалуы бар. «White Nights» (1991) альбомында Тейлор, Гаскин және барабаншы Бобби Томас Кеңес Одағындағы Ленинградтан тікелей эфирде орындаған нұсқалары кірген. Содан кейін «Solo» (1992) және «Jazzmobile Allstars» (1992) жазылды. 1997 жылы ол Нью-Йорк штатының Губернаторының өнер сыйлығын алды. Тейлор 2002 жылы инсультқа ұшырады, ол оның оң қолына әсер етті, бірақ ол өмірінің соңына дейін өнер көрсетуін жалғастырды. 2010 жылдың 28 желтоқсанында Манхэттенде 89 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның есімі 2011 жылдың 11 қаңтарында Гарлемде өткен еске алу шарасында құрметпен еске алынды, онда Тейлордың соңғы триосы – бассист Чип Джексон және барабаншы Виннард Харпер, сондай-ақ Тейлормен ұзақ жылдар бойы бірге жұмыс істеген Джимми Оуэнс, Фрэнк Весс, Гери Аллен, Кристиан Сэндс және вокалистка Кассандра Уилсон өнер көрсетті. Тейлордың 65 жылға жуық бірге өмір сүрген әйелі Теодора Кастион Тейлор, қызы Ким Тейлор Томпсон және немересі осы күнгә дейін сақталып қалды. Оның суретші ұлы Дюэн Тейлор 1988 жылы қайтыс болды.
Мұра
Тейлор мансабында алты онжылдыққа созылған кезеңде жүздеген альбомдарға еніп, 300-ден астам ән жазды. Оның 1963 жылғы "I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free" әні азаматтық құқықтар мәселесін көтеріп, 1960 жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысының ресми емес әнұранына айналды. "The New York Times" газеті оны "алпысыншы жылдардың ең ұлы әндерінің бірі" деп атады және ол 1996 жылғы "Миссисипидің шағылысулары" фильмінің музыкалық тақырыбы болды. Тейлордың мансабының маңызды бөлігі – көбірек көрермендер мен жастарды тарту және білім беру болды. Ол Массачусетс Амхерст университетінде Вилбур Д. Барретт атындағы Музыка кафедрасының профессоры және Йель университетіндегі Герцог Эллингтон стипендиаты болды. Джаз туралы оқулықтар жариялағаннан бөлек, ол Говард университетінде, Лонг-Айленд университетінде, Манхэттен музыка мектебінде және Массачусетс Амхерст университетінде джаз курстарын оқытты, онда ол Роланд Уиггинстің шәкірті болған және 1975 жылы Музыка білімі саласында магистр және докторлық дипломдар алды. Оның телесериалдарда және джаз білім беру бағдарламаларында жиі пайда болуы, ол жақсы көрген музыканы халыққа, сондай-ақ ресми ареналарға жеткізді. Кейде ол пианист емес, тележұлдыз ретінде танымал болды. 2007 жылғы Post Magazine журналындағы сұхбатында ол: "Менің музыкант ретіндегі беделімді жақтаушылықтың артықшылығы басып өтті. Бұл менің қалауым болды. Джаздың тыңдармандары бар екенін көрсетуім керек еді. Мен мұны өзім үшін жасадым" деді. Ол 1984 жылы Down Beat журналының өмірлік жетістіктері үшін сыйлығына, 1992 жылы Ұлттық өнер медаліне және 1991 жылы Тиффани сыйлығына ие болды. 1981 жылы ол Беркли музыка колледжінен Музыка ғылымының құрметті докторы атағын алды. 2001 жылы Америка композиторлар, авторлар және баспагерлер қоғамының (ASCAP) "Jazz Living Legend" сыйлығымен және Халықаралық джаз білім беру қауымдастығының Даңқ залына сайланды. Ол Кеннеди өнер орталығында джаз саласындағы көркемдік директор болып қызмет етті, онда ол Луи Армстронг мұрасы сериясы және Мэри Лу Уильямс әйелдерінің джаз фестивалі сияқты көптеген сыншылар тарапынан жоғары бағаланған концерттік серияларды ұйымдастырды. Сонымен қатар, ол Ақ үйde жеті рет өнер көрсетті және Ұлттық өнер кеңесіне тағайындалған үш джаз музыкантының бірі болды. Тейлор 2010 жылы Солтүстік Каролинаның Музыкалық Даңқ залына енгізілді.