Жаңа Зеландия қоңырауы (korimako) – Жаңа Зеландияның эндемик құсы. Әсем әнімен, жасыл түсімен және бірегей дыбысымен танымал. Табиғатты қорғау маңызды!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Жаңа Зеландиялық қоңырауқұйрық (Anthornis melanura), сонымен қатар маори тілінде korimako, makomako және kōmako деп те аталады, Жаңа Зеландияға ендемік құс. Оның түсі жасыл және Anthornis туысының жалғыз тірі өкілі. Қоңырауқұйрық Жаңа Зеландияның әйгілі құстар әнінен құралған таңертеңгі хорының маңызды бөлігін құрайды, бұл хорды ерте еуропалық қоныс аударушылар көп байқаған. Теңізші Капитан Кук оның әні туралы "өте әдемі күйленген кішкентай қоңырауларға ұқсайды" деп жазған. Бұл түр Жаңа Зеландияның көп бөлігінде, оның жағалау аралдарында және Окленд аралдарында кең таралған.
The New Zealand bellbird (Anthornis melanura), also known by its Māori names korimako, makomako, and kōmako, is a passerine bird endemic to New Zealand. It has greenish colouration and is the only living member of the genus Anthornis. The bellbird forms a significant component of the famed New Zealand dawn chorus of bird song that was much noted by early European settlers. The explorer Captain Cook wrote of its song "it seemed to be like small bells most exquisitely tuned". The species is common across much of New Zealand and its offshore islands as well as the Auckland Islands.
Сипаттама
Аталықтары зәйтүн жасыл түсті, басында қою қызғылт реңі бар, қанаттарының және құйрығының сыртқы жағы қара түсті, ал аналықтары көкшіл реңі бар зәйтүн қоңыр түсті, басында көк реңі және тұмсығының табанынан көзге дейін сарғыш ақ түсті иілім бар. Екеуінің де көзі айқын қызыл түсті. Олардың тұмсығының ұшынан құйрығының соңына дейінгі ұзындығы шамамен 17–20 см. Аналықтарының салмағы шамамен 25 г, ал аталықтары 32 г. Жас аналықтарының көздері қоңыр, бетінде ақшыл сары жолақ болады. Жас аталықтарының қанаттарының және құйрығының сыртқы қауырсындары күңгірт қоңыр, қара түсті.
Males are olive green with a dark purplish sheen on their head and black outer wing and tail, while females are a duller olive brown with a blue sheen on the head and yellowish white curving from the base of the bill to below the eye. Both have a notably red eye. They are about 17–20 cm from the tip of their beak to the end of their tail. Females weigh about 25 g and males 32 g. Juvenile females have brown eyes and a light yellow cheek stripe. Juvenile males have dull brown black outer wing and tail feathers.
Жіктеу
Төрт түршік түрі бар: A. melanura melanura, A. melanura dumerii, A. melanura oneho және A. melanura obscura. XX ғасырдың басында жойылып кеткен Чатем қоңыраушы құсы, A. melanocephala, бұрын Жаңа Зеландия қоңыраушы құсының түршесі ретінде жіктелген, A. melanura melanocephala.
There are four subspecies: A. melanura melanura, A. melanura dumerii, A. melanura oneho, and A. melanura obscura. The Chatham bellbird, A. melanocephala, which became extinct in the early 20th century, was formerly classified as a subspecies of the New Zealand bellbird, as A. melanura melanocephala.
Тарату
Бел құсы Солтүстік аралдың солтүстігінен басқа Жаңа Зеландияның екі негізгі аралында кездеседі. Оның саны мен таралуы еуропалық үлгідегі шаруашылықтың енгізілуімен күрт төмендеді, бұл жергілікті орманды (бел құсының табиғи мекені) жоюға әкелді. Тағы бір маңызды фактор – мысықтар, сусарлар, сілеусіндер, күзендер, егеуқұйрықтар және азық-түлік ұрлайтын түрлер, мысалы, аралардың енгізілуі. Жыртқыштар құстарды немесе жұмыртқаларын жейді, ал азық-түлік ұрлайтындар бел құсының нектар, балдырқұрт және жәндіктер сияқты табиғи азық көздері үшін бәсекелеседі. Солтүстік аралда еуропалық отарлаудан кейін болған алғашқы төмендеу өте айқын болды, және көптеген аймақтарда шаруашылық толыққанша орнасу алдында жұқпалы аурулар сияқты басқа факторлар да әсер еткен болуы мүмкін. Шындығында, жыртқыштарды кінәлау мәселесі күрделі, сондай-ақ 100 жыл ішінде халықтың қайта өрлеуі де өз қиындықтарын тудырады. Оңтүстік аралдың сол уақытта отарлануына қарамастан, құлдырау соншалықты ауыр болған жоқ. 1850 жылдары отарлаудан кейін 10 жыл ішінде басталып, 3 жылдан кем уақыт ішінде Солтүстік аралдағы жаппай құлдырау туралы мәліметтер бар, ал 1880 жылдары түрдің жойылуға жақын тұрғаны қаупі туды, ол тек құрлықтан шалқап жатқан және көл аралымен шектелді, мысалы, Таупо көліндегі Мотутайко аралында, онда жалғыз мүмкін жыртқыш – полинезиялық егеуқұйрық болды. Солтүстік аралдың солтүстігіндегі Үш патшалар тобының ең үлкен аралы, Манаватавиде, теккелердің болуынан өсімдік жамылғысы нашарлаған кезде, бұл құстың жалғыз түрі толық сақталды. Ұлы Барьер аралында ол 10 жыл ішінде жоғалып кетті, бірақ Хаураки шығанағының кішірек аралдарында сақталып қалды, бұл кейін Окленд құрлығының жылдам қалпына келуіне мүмкіндік берді. Осыған сәйкес, төмендеу көптеген басқа Жаңа Зеландия түрлерінің құлдырауымен бір уақытта болды, бірақ белгісіз себептермен кері қайтарылып, түр әлі де Жаңа Зеландияның көп бөлігінде кең таралған.
The bellbird is found throughout both the main islands of New Zealand apart from the north of the North Island. Its population and distribution had been seriously affected by the introduction of European style farming, which has led to the removal of native forests (the natural habitat of the bellbird). Another important factor is the introduction of predatory species such as cats, weasels, stoats, ferrets, rats, and food robbing species like wasps. Predators either eat the birds or consume eggs, while food robbers compete with the bellbird for its natural food sources of nectar, honeydew and insects. The initial decline after European colonisation in the North Island was very marked and before farming was well established in many areas other factors such as infection may have played a role. Indeed there are complexities as to assigning predator blame and the remarkable re population over 100 years creates some issues too. Despite South Island colonisation in the same time frame the dieback was not as severe. Descriptions exist of massive dieback in the North Island within less than a 3 year period commencing within 10 years of colonisation in the 1850s and by the 1880s the species was feared close to extinction being confined to offshore islands and lake islands such as Motutaiko Island in Lake Taupō where the only likely predator was the Polynesian rat. On the largest island, Manawatāwhi of the Three Kings group to the north of the North Island, it was the only species of bird to remain plentiful, when the vegetation cover was impoverished because of the presence of goats. On Great Barrier Island, it disappeared in a 10 year period but remained on the smaller islands of the Hauraki Gulf, which possibly allowed more rapid recolonisation of the Auckland mainland in due course. Accordingly the decline occurred around the same time as that of many other New Zealand species, but for unknown reasons was reversed and the species is still common across much of New Zealand.
Өсіру
Көбейтілу қыркүйектен қаңтарға дейін жүзеге асады, осы кезеңде екі жұптан туылуы мүмкін. Олардың ұя салу әдеттері жұмыртқаның түсі, жұмыртқа саны және инкубация кезеңі тұрғысынан қара тасқынға (туиге) ұқсас. Олар әдетте қызғылт қоңыр дақтар мен жолақтары бар үш-төрт жұмыртқа салады.
Breeding occurs from September to January where two broods can be produced. Their nesting habits are similar to the tui in respect to colour of eggs, clutch size and incubation. They generally lay three to four eggs with pinkish brown spots and blotches.
Диета
Белқұйрықтар нектар, жеміс және жәндіктермен қоректенеді. Жұптасу маусымында аналықтар мен балапандары үшін жәндіктер маңызды. Олар, гүлнектар жейтіндер секілді, тілдерінің щетка тәрізді ұшы арқасында нектарды және қарағай ағаштарының діңдеріндегі шырышты ішеді, соның арқасында көптеген жергілікті өсімдіктерді, мысалы, илепар, фуксия және коухай гүлдерін тозаңдауға маңызды үлес қосады.
Bellbirds feed on nectar, fruit and insects. Insects are important for females and their chicks during the breeding season. As honeyeaters, with brush tipped tongues that enable them to sip nectar and the honeydew found on the trunks of beech trees, they play an important part in pollinating numerous native plants such as mistletoe, fuchsia, and kōwhai.
Ән
Бел құсының әні үш ерекше дыбыстан тұрады, олар қоңыраудың сауына ұқсайды. Олар күндіз ән салады, бірақ таңертең және кешкі уақытта одан да жиірек әндейді. Олардың ескерту дауысы – қара құсқа ұқсас, қатты, тікелей, қайталап тұратын ноталар жиынтығы. Жаңа Зеландия радиосы Anthornis melanura құсының дауысын аралық сигнал ретінде қолданады.
Bellbird song consists of three distinct sounds similar to the sound of chiming bells. They sing during the day but more in the early morning and late evening. Their alarm call is a repeated set of harsh staccato notes, similar to a blackbird. The call of the Anthornis melanura is used by Radio New Zealand as an interval signal.