Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Консервативті американдық коммерциялық емес ұйым, әйелдерді алаңдататын экономикалық саясат мәселелеріне бағытталған.
Conservative American non profit organization focused on economic policy issues of concern to women
Тәуелсіз әйелдер форумы (IWF) – әйелдерді алаңдататын экономикалық саясат мәселелеріне бағытталған американдық консервативті коммерциялық емес ұйым. IWF белсенді Розали Сильберман 1992 жылы Кларенс Томас Жоғарғы Сотқа тағайындалуына байланысты туған даудан кейін "феминистік қағидаларға консервативті балама" ұсыну мақсатымен құрылды. IWF-тің серіктес ұйымы – Тәуелсіз әйелдер дауысы (IWV), 501(c)(4) ұйымы. Ұйым "теңдік феминизмін" жақтайды, бұл терминді IWF авторы Кристина Хофф Сомерс алғаш рет "дәстүрлі, классикалық либералдық, гуманистік феминизмді" "гендерлік феминизмнен" ажырату үшін қолданды, оны "Феминизмді кім ұрлады?" еңбегінде талқылады, ол гендерлік рөлдер мен патриархатқа қарсы тұрады деді. Сомерстің сөзіне сүйенсек, гендерлік феминистік көзқарас – «қазіргі заманғы феминист философтар мен көшбасшылар арасындағы басым идеология». Сомерстің теңдік феминизмі сыншылар тарапынан феминизмге қарсы деп сипатталды.
The Independent Women's Forum (IWF) is an American conservative, non profit organization focused on economic policy issues of concern to women. IWF was founded by activist Rosalie Silberman to promote a "conservative alternative to feminist tenets" following the controversial Supreme Court nomination of Clarence Thomas in 1992. IWF's sister organization is the Independent Women's Voice (IWV), a 501(c)(4) organization. The group advocates "equity feminism", a term first used by IWF author Christina Hoff Sommers to distinguish "traditional, classically liberal, humanistic feminism" from "gender feminism", as she discussed in Who Stole Feminism?, which she says opposes gender roles and patriarchy. According to Sommers, the gender feminist view is "the prevailing ideology among contemporary feminist philosophers and leaders", Sommers' equity feminism has been described as anti feminist by critics.
Шығуы мен тарихы
1992 жылы Розали Сильберман, Анита К. Блэр және Барбара Олсон құрған IWF, Кларенс Томасқа қарсы сексуалдық қысым көрсету және басқа да жыныстық негіздегі заңсыз әрекеттер туралы айыптауларға қарсы тұру және EEOC төрағасы ретінде жұмыс орнында сексуалдық қысым көрсету мен кемсітуге қарсы заңдарды күшпен жүзеге асырудан бас тартуын қолдау мақсатымен құрылған "Сотшы Томас үшін әйелдер" атты уақытша тобынан өркендеді. 1996 жылға қарай ұйымда 700-ге жуық жарна төлейтін мүше болды, олар пікір алмасу және байланыс орнату үшін үнемі түскі асқа жиналатын. Сильберман IWF-тің алғашқы президенті болды, ал кейінгі басшыларының арасында Нэнси Пфотенгауэр және Анита Блэр болды. Ұйымның қазіргі президенті – Кэрри Лукас. IWF "Вашингтонның республикалық элитасының нақты "Кім кім" тізімі" деп сипатталды. 2006 жылы ұйымда 20 337 мүше және 1,05 миллион долларлық бюджет болды. IWF сондай-ақ феминистер "үй ішіндегі зорлық-зомбылыққа қатысты заңдарды феминистік идеологияға негізделген және оны ілгерілету мақсатымен қабылдайды" деп мәлімдейді. Бұл олардың "феминистер деректерді бұрмалайды, мүмкіндікті пайдаланады, еркектерді жау ретінде қарастырады және әйелдерді әлсіз құрбандар ретінде бейнелейді" деген жалпы сенімінің бір бөлігі болып табылады. Джон Стоссель "Капитализм" журналында Мишель Бернардтың 2007 жылғы "Әйелдердің прогресі" кітабын "американдық әйелдер ешқашан бұрынғыдан да көп мүмкіндіктерге және жоғары өмір сапасына ие болған емес" деген дәлел ретінде келтірді. Кейбір авторлар IWF-тің феминистік риториканы феминистерге қарсы мақсаттар үшін қолданатынын айтты.
Founded in 1992 by Rosalie Silberman, Anita K. Blair, and Barbara Olson, the IWF grew out of the ad hoc group "Women for Judge Thomas," created to reinforce Clarence Thomas against allegations of sexual harassment and other sex based illegal behavior and in his stance as EEOC Chair refusing to enforce of laws against sexual harassment and discrimination in the workplace. By 1996 the organization had some 700 dues paying members who met regularly at luncheons to network and share ideas. Silberman was the IWF's first president; subsequent leaders have included Nancy Pfotenhauer and Anita Blair. The current president of the organization is Carrie Lukas. The IWF has been described as "a virtual 'Who's Who' of Washington's Republican establishment." In 2006, the organization had 20,337 members and a budget of $1.05 million. The IWF also argues that feminists manufacture domestic violence legislation that "is misleading because it is premised on and mean to advance feminist ideology." This falls under their larger belief that "feminists lie about data, are opportunistic, construct men as the enemy, and cast women as helpless victims." Writing in Capitalism Magazine, John Stossel cited Michelle Bernard's 2007 book Women's Progress as evidence that "American women have never enjoyed more options or such a high quality of life." Some writers have asserted that feminist rhetoric is used by the IWF for anti feminist ends.
АҚШ-тың денсаулық сақтау саясаты
2009 жылы IWF YouTube және сегіз штатта саяси жарнама көрсетті, онда «АҚШ денсаулық сақтау жүйесінде мемлекеттік қаржыландырылатын опция болғанда 300 000 американдық әйел сүт безі қатерлі ісігінен қайтыс болуы мүмкін» деген пікір айтылды. FactCheck.org бұл жарнаманы «әйелдердің қорқынышына негізделген жалған үгіт» деп атап, IWF жарнамасы «ескі статистикаға, бұрыс логикаға және жалған айыптауларға» сүйенгенін анықтады.
In 2009, IWF produced a political advertisement run on YouTube and in eight states arguing that "300,000 American women with breast cancer might have died" if U. S. healthcare included a government funded option. FactCheck. org labeled the IWF ad "a false appeal to women's fears", finding that the IWF ad relied on "old statistics, faulty logic and false insinuations."
IX тараудың орындалуы
Ұйым құрылғаннан кейін көп ұзамай, IWF Ұлттық күрестік жаттықтырушылар қауымдастығы сияқты ұйымдармен бірігіп, АҚШ Білім министрлігінің Азаматтық құқықтар жөніндегі кеңсесінің IX заңнамасын қолдану тәсіліне қарсы тұрды. Бұл заңнама мемлекеттік білім беруге инвестиция жасауда жыныстық теңдікті қамтамасыз етуді талап етеді. 1972 жылғы IX заңның мәтіні: "Америка Құрама Штаттарында ешбір адамның жынысына байланысты, федералды қаржылық көмек алатын кез келген білім беру бағдарламасына қатысуына кедерес келтірілмейді, оның артықшылықтарынан айырылмайды немесе кемсітуге ұшыратылмайды".
Since shortly after the organization's inception, the IWF has joined with groups like the National Wrestling Coaches Association in opposing the manner in which the United States Department of Education's Office for Civil Rights has enforced Title IX legislation requiring sex equality in public educational investment. The 1972 Title IX law that states: "No person in the United States shall, on the basis of sex, be excluded from participation in, be denied the benefits of, or be subjected to discrimination under any education program or activity receiving Federal financial assistance."
Кампус бағдарламалары
Ұйым патриархалды жыныстық рөлдер мен мәдени нормаларды азаматтық қоғам үшін өте маңызды деп есептейді. Атап айтқанда, IWF жас әйелдерді танысу, махаббатқа ұмтылу және некеге қатысты салауатты көзқарас қалыптастыруға шақырады. Бұл басымдық жоғары беделді, кейде дау тудыратын колледж кампустарындағы жұмыста көрініс береді, онда IWF өз көзқарастарын насихаттау үшін жарнамалық кампаниялар мен әдебиет таратуды қолдайды. Мұндай шаралардың бірі – "Феминистік мифтердің ең көп таралған он еуі" сияқты қызықтырған тақырыптармен жарнамалар жариялау. IWF тағылымдама ұсынады және күндізгі оқу бөлімінде оқитын қыз студенттерге арналған жылдық эссе байқауын демеушілік етеді. Колледж кампустарындағы жастар арасындағы адалдықтан айырылу туралы хабарлар мен Ив Энслер құрған V Day қозғалысына жауап ретінде IWF "Валентин күнін радикалды феминистерден қайтарып алу" атты кампус бағдарламасын жасады, олар махаббат пен романтика күнін "Вагина монологтары" сияқты шаралар арқылы жарамсыз және адалсыз мінез-құлықты тарату үшін пайдаланады. Атап айтқанда, даулы пьесаға қатысты IWF-тің "Валентин күнін қайтарып алу" туралы мәлімдемесінде: "Пьеса жақсы мақсатқа ақша жинағанымен, оның жоғары сексуалды мазмұны феминистік қозғалыстың позитивті үлесіне қарсы келеді және әйелдерді кемсітеді" делінген. The Guardian газетіндегі феминист жазушы Джессика Валенти бұл бағдарламаның "еркектіктің ескірген түсініктерін жаңартып, оларды прогрессивті деп көрсетуге" бағытталғанын айтты.
The organization emphasizes patriarchal sex roles and cultural norms as essential for civil society. In particular, IWF encourages young women to embrace what it presents as a healthy attitude towards dating, courtship, and marriage. This emphasis is reflected by high profile, sometimes controversial work on college campuses where IWF sponsors advertising campaigns and literature distribution to promote its views. One such effort included the running of advertisements with provocative headings such as "The Ten Most Common Feminist Myths." IWF also offers internships and sponsors an annual essay contest open to full time female undergraduate students. As a reaction to reports of growing promiscuity on college campuses and the V Day movement founded by Eve Ensler, IWF created its "Take Back the Date" campus program to "reclaim Valentine's Day from radical feminists on campus who use a day of love and romance to promote vulgar and promiscuous behavior through activities like The Vagina Monologues." Specifically addressing the controversial play, IWF's "Take Back the Date" release states that, "although the play raises money for a good cause, the hyper sexualized play counteracts the positive contributions of the feminist movement and degrades women." In an article in The Guardian, feminist writer Jessica Valenti asserted that the program was merely "[r]evamping outdated notions of femininity and positioning them as cutting edge."
Халықаралық бағдарламалар
Құрылғаннан бері IWF халықаралық аудиторияға өз мақсатын тарату үшін көптеген конференциялар, панельдік талқылаулар және басқа да бағдарламаларды ұйымдастырып, демеушілік етті. Бұл, негізінен, Ирак және Ауғанстан елдерінде талқыланатын немесе өтетін шаралар мен іс-қимылдарды қамтиды және демократияға әйелдердің қатысуын ынталандыруға бағытталған. IWF сонымен қатар халықаралық әйелдер бағдарламалары мен жобаларына да қатысты. Мысалы, "2002 жылдың көктемінде АҚШ Президенті Джордж Буш IWF Президенті Нэнси Пфотенгауэрді Біріккен Ұлттар Ұйымының Әйелдердің тең құқығы және әйелдерді күшейту жөніндегі комиссиясына делегат етіп тағайындады". 2004 жылдың қазанында Феминистік көпшілік қоры АҚШ Мемлекеттік департаментінің гранттың бір бөлігін IWF-ке беру туралы шешіміне қарсылық білдірді. IWF-тің Ирактағы жұмысы Америкалық Ислам конференциясы және Демократияны қорғау қорымен, неоконсервативті саяси ой-сана орталығымен үйлесімде жүргізілуде.
Since its founding, IWF has sponsored numerous conferences, panels, and other programs designed to promote its message to an international audience. These primarily include activities and events discussing or taking place in the countries of Iraq and Afghanistan, and focus on promoting female participation in democracy. The IWF has also had a hand in international women's programs and initiatives. For example, "in the spring of 2002, the IWF's President, Nancy Pfotenhauer, was appointed by U. S. President George W. Bush to be a delegate to the United Nations Commission on the Status of Women." In October 2004, the Feminist Majority Foundation objected to the U. S. Department of State's decision to award part of a grant to IWF. IWF's work in Iraq is in concert with that of the American Islamic Conference and the Foundation for Defense of Democracies, a neo conservative think tank.
Қаржыландыру
IWF-ге донорлардың қатарында Донорлар тресті, Джон Уильям Поуп қоры, Линд және Гарри Брэдли қоры, Скайф қоры, Рэндольф қоры және Джон М. Олин қоры кіреді. Чарльз Кох институты да маңызды демеушілердің бірі, сондай-ақ Facebook, Дик Девос және Уолтон отбасылық қоры да осы ұйымға қаржылай көмек көрсеткен.
Donors to IWF have included Donors Trust, the John William Pope Foundation, the Lynde and Harry Bradley Foundation, the Scaife Foundations, the Randolph Foundation, and the John M. Olin Foundation. Another major sponsor is the Charles Koch Institute, while Facebook, Dick DeVos and the Walton Family Foundation have also given money to the organization.
Басқарма мүшелері
Басқарма төрағасы – кәсіби әйел Хизер Хиггинс, ал басқа мүшелері – Ивон Бойс, Келлиан Конвей (уақытша демалыста), Джованна Кугнаска, Нан Хейворт, Ларри Кудлоу және Адель Малпас. Ұйымның құрметті директорларының қатарында АҚШ-тың бұрынғы екінші ханымы Линн В. Чейни, жазушы Мидж Дектер, Кимберли О. Деннис, экономист Венди Ли Грамм, Элизабет Лур, журналист Кейт О'Бирн, Нэнси Пфотенхауэр, Салли Пайпс, Майкл Райт, Рэнди Сильберман және Луиза В. Оливер бар.
The board is chaired by businesswoman Heather Higgins with other members Yvonne Boice, Kellyanne Conway (temporary leave of absence), Giovanna Cugnasca, Nan Hayworth, Larry Kudlow, and Adele Malpass. Directors emeritae of the organization include former Second Lady of the United States Lynne V. Cheney, writer Midge Decter, Kimberly O. Dennis, economist Wendy Lee Gramm, Elizabeth Lurie, journalist Kate O'Beirne, Nancy Pfotenhauer, Sally Pipes, Michaelon Wright, Randy Silberman, and Louise V. Oliver.