Кіріспе
Үндістан әйелдер ұйымы
Үндістан әйелдерінің ұлттық федерациясы – Үндістандағы әйелдер ұйымы, Үндістан Коммунистік партиясының әйелдер қанаты. Ол 1954 жылдың 4 маусымында Аруна Асаф Әли және Махила Атма Ракша Самитінің басқа да бірнеше жетекшілерімен құрылған. Энни Раджа – қазіргі бас хатшы, ал Аруна Рой – қазіргі президент.
Тарих
NFIW-дің бірінші конгресі (Калкутта, 1954 жылдың 4 маусымы) суық соғыс пен әскери одақтар аясында өтті, бұл оның «ірі қарулануға, сутегі бомбасы, атом бомбасы және бактериологиялық қару сияқты жаппай қырып-жою қаруларына қайырсыздан қарсы тұруға» қатысты декларациясына ерекше мән берді. Әйелдердің империализмге, кедейлікке және ауруларға қарсы күресу үшін бүкіл әлемде бірігуі туралы көзқарасқа шабыттанған Видья Мунши, Эла Рид, Хаджра Бегум, Анна Маскарен, Рену Чакраварти, Тара Редди, Шанта Деб және Анасуя Гьяньчанд сияқты жетекші тұлғалар Халықаралық әйелдер демократиялық федерациясының (WIDF) отырыстарына, Дүниежүзілік аналар конференциясына (Лозанна, 1955), Афро-Азия әйелдер конференциясына (Каир, 1961), Вьетнам жеңісінің мерейтойына (Хо Ши Мин қаласы, 1977) және тағы да басқаларға қатысты. 1957 жылы Андхра-Прадеш штатының Виджаявада қаласынан NFIW президенті Пушпамай Бос құмарлықпен үндеу жасады: «Біз, Федерацияның әйелдері, соғыс қаламаймыз, оның ішінде әлемнің еш жерінде де. Біз ірі державалардан барлық ядролық сынақтарды тоқтатуды ғана емес, әлемнің игілігі үшін барлық соғыстарды тоқтатуды талап етеміз. Олар өздерінің адамдарын, ақшаларын және ой-қиялын соғысқа дайындалуға жұмсамастан, оны елдерінің игілігі үшін пайдалансын». Көптеген әйелдер ұйымдары әйелдер құқықтарын қорғау ортақ мақсатымен NFIW-ге қосылды. 1954 жылы өткен құрылтай конференциясында 39 ұйым мүше болып тіркелді, олардың құрамында шаруалар, жұмысшылар, тайпа өкілдері, далиттер мен босқындардан бастап, кәсіби мамандар, өнерпаздар мен зиялылар бар, мүшелердің саны шамамен 1,3 лакх әйелді құрады. Құрылтайшы ұйымдарға Махила Атма Ракша Самити (MARS, Батыс Бенгалия), Пәнжаб Лок Истри Саба, Нари Мангал Самити (Орисса) және Манипур Махила Самити кірді.
Inspired by a vision of women across the globe uniting against imperialism, poverty and disease, leading figures such as Vidya Munshi, Ela Reid, Hajrah Begum, Anna Mascarene, Renu Chakravartty, Tara Reddy, Shanta Deb and Anasuya Gyanchand participated in meetings of the Women's International Democratic Federation (WIDF), World Conference of Mothers (Lausanne, 1955), Afro Asian Women's Conference (Cairo, 1961), the anniversary of the victory of Vietnam (Ho Chi Minh city, 1977), and so on. From Vijaywada in Andhra Pradesh, in 1957, NFIW President Pushpamayee Bose issued a rousing appeal: “We, the women of the Federation declare that we do not want war, neither here nor anywhere in the world We demand from the Big Powers not only stoppage of all nuclear tests but cessation of all wars for the world good we ask them not to waste their men, money and brains on war preparation but use it for the well being of their countries”. Many women's organisations joined NFIW, united by the common goal of securing women's rights. At the founding conference in 1954, 39 organisations had already joined in, yielding a membership of nearly 1.3 lakh women from peasants, workers, tribals, dalits and refugees to professionals, artists and intellectuals. Constituent organisations included Mahila Atma Raksha Samiti (MARS, West Bengal), Punjab Lok Istri Sabha, Nari Mangal Samiti (Orissa), and Manipur Mahila Samiti.