Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мормон дінімен байланысты үш металл пластина жиынтығы
Set of three metal plates associated with Mormonism
Ворей пластиналары, сондай-ақ Воритоның Раджа Манчу жазбасы немесе Ворей жазбасы деп аталады. Бұл 1845 жылы Висконсин штатының Ворей қаласында соңғы күндердің қасиеттілері қозғалысының жетекшісі Джеймс Стрэнг тапқан деп есептелетін үш кішкентай металл пластиналар жиынтығы. "Воритоның Раджа Манчу" деп аталатын ежелгі американдық билеушінің соңғы өсиеті деп саналған бұл жазба, Стрэнгтің 1844 жылы Джозеф Смиттің нағыз мұрагері екенін, Бригам Янгқа қарағанда оның талаптарын растайды деп мәлімдеді. Бригам Янг сол кезде көптеген соңғы күндердің қасиеттілері тарапынан Смиттен кейінгі мұрагер ретінде қабылдаған болатын. Пластиналар Стрэнгтің Ворейдің, тұзды көл аңғарының емес, соңғы күндердің қасиеттілерінің жаңа "жиналыс орны" болатыны туралы талабына да сенімділік сыйлады. Оның бұл мәтіннің аудармасы оның шіркеуі және одан тараған кейбір басқа ұйымдар тарапынан қасиетті жазба ретінде қабылданады, бірақ басқа ешбір соңғы күндердің қасиеттілері ұйымы қабылдамайды. Мормон кітабын жасау үшін Смит қолданған алтын пластиналардан айырмашылығы, Стрэнгтің пластиналарының бар екендігі Мормон емес тәуелсіз куәгерлер, соның ішінде алғашқы практикалық теру машинасының авторы Кристофер Латхэм Шольс растады. Стрэнгті пластиналарды мыс шай қайнатқыштан жасады деп айыптады, бірақ ол және оның жақтастары бұл айыптауды күшпен жоққа шығарды. Пластиналар шамамен 1900 жылы жоғалып кетті және олардың қазіргі орны белгісіз.
The Voree plates, also called The Record of Rajah Manchou of Vorito, or the Voree Record, were a set of three tiny metal plates allegedly discovered by James J. Strang, a leader of the Latter Day Saint movement, in Voree, Wisconsin, United States, in 1845. Purportedly the final testament of an ancient American ruler named "Rajah Manchou of Vorito", Strang asserted that this discovery vindicated his claims to be the true successor of Joseph Smith, founder of the Latter Day Saint movement—as opposed to Brigham Young, whom most Latter Day Saints accepted as Smith's successor in 1844. The plates also lent credence to Strang's claim that Voree, not the Salt Lake Valley, was to be the new "gathering place" of the Latter Day Saints. His purported translation of this text is accepted as scripture by his church and some other bodies descending from it, but not by any other Latter Day Saint organization. Unlike the golden plates used by Smith to produce the Book of Mormon, the existence of Strang's plates was verified by independent, non Mormon witnesses, including Christopher Latham Sholes, inventor of the first practical typewriter. Strang was accused of having fabricated the plates from a brass tea kettle, a claim which he and his partisans vigorously denied. The plates disappeared around 1900 and their current whereabouts are unknown.
Ашылу
Кейінгі күндердің қасиеттілерінің сенімдеріне сәйкес, Американың көптеген ежелгі тұрғындары металл пластиналарға жазбалар жазған. Жозеф Смит, осы қозғалыстың негізін қалаушы пайғамбар, Мормон кітабын Moroni есімді періште көрсеткен алтын пластиналардан аударғанын мәлімдеді. Смит 1844 жылы қаза болғаннан кейін, оның жаңадан құрылған шіркеуін басқаруға бірнеше талапкерлер, соның ішінде Стрэнг та ұсыныс жасады. Мормондыққа жақында ғана келген Стрэнгтің аты, шіркеу басшылығына екі негізгі үміткер – Бригам Янг пен Сидни Ригдон сияқты, қатардағы Кейінгі күндердің қасиеттілері арасында кеңінен танылмаған еді. Сондықтан Стрэнг Смит пайғамбарлық мантиясының мұрагері ретінде мойындалу жолында үлкен қиындықтарға тап болды. Өз ісін ілгерілету үшін Стрэнг, Ригдон мен Янгтан айырмашылығы, өзінің пайғамбарлық шақыруының нақты дәлелі бар екенін мәлімдеді. Смиттің біріккен атағы «Пайғамбар, Көруші, Аян беруші және Аудармашы» болғандықтан, Стрэнг Смиттен кейін із басып, мұрагерлік құқығын растауға ниеттенді. Янг пен Ригдон өздерінің ізбасарларына жаңадан ашылған ежелгі жазбаларды ұсынбағанмен, Стрэнг 1845 жылдың 17 қаңтарында Құдай оны ұзақ уақыттан бері жоғалған американ халқының бұрын-соңды табылмаған жылнамасына бастап баратынын жариялады. Стрэнгтің айтуынша, бұл оның Смиттен шынайы мұрагер екенін дәлелдейтін еді. Содан кейін Стрэнг 1845 жылдың 1 қыркүйегінде Құдайдың періштесі оған келіп, «сенің қолыңда сақталған халқымның жазбалары» орналасқан жерді көрсеткенін куәландырды. Осыған сәйкес, ол 13 қыркүйекте Висконсин штатындағы Вори қаласында, Ақ өзеннің оңтүстігінде орналасқан, қазір «Уәде тауы» деп аталатын көрсетілген жерге барды. Стрэнг төрт куәгерді төбедегі үлкен емен ағашына алып барды, оларды тақталарды қазу алдында ағаш төңірегіндегі жерді мұқият тексеруге шақырды. Барлығы төрт куәгер де қазудың немесе жердің басқа да бұзылу белгілерін байқамағанын мәлімдеді. Ағашты алып тастағаннан кейін Стрэнгтың серіктері шамамен үш метр тереңдікке қазып, ыстық топырақтан жасалған қораптан үш кішкентай мыс пластина тапты. Кейіннен Стрэнг бұл жазбаны түсіндіргенін мәлімдеді, ол «Воритоның Раджа Манчу» деген ежелгі американдық үндімістің авторы екенін айтты.
According to Latter Day Saint beliefs, many ancient inhabitants of the Americas engraved records on metal plates. Joseph Smith, the movement's founding prophet, claimed that he translated the Book of Mormon from a set of golden plates which he was shown the location of by an angel named Moroni. Following Smith's murder in 1844, a number of claimants came forward to lead his nascent church, including Strang. As a recent convert to Mormonism, Strang did not possess the name recognition among rank and file Latter Day Saints enjoyed by Brigham Young and Sidney Rigdon, the two principal contenders for church leadership. Hence, Strang faced an uphill battle in his quest to be recognized as the heir to Smith's prophetic mantle. To advance his cause, Strang asserted that unlike Rigdon and Young, he had hard evidence of his prophetic calling. One of Smith's titles had been "Prophet, Seer, Revelator, and Translator", and Strang wished to substantiate his claim to succession by following in Smith's footsteps. So, while Young and Rigdon never offered their followers any newly revealed ancient records, Strang announced on January 17, 1845, that God had promised to lead him to a hitherto undiscovered chronicle of a long lost American people. This, said Strang, would prove that he was Smith's true successor. Strang next testified that on September 1, 1845, an angel of God appeared to him and showed him the location of "the record of my people in whose possession thou dwellest." Accordingly, he went on September 13 to the indicated site, located in Voree, Wisconsin, south of the White River on what is now referred to as the "Hill of Promise." Strang led four witnesses to a large oak on the hillside, inviting them to examine the ground around the tree carefully before digging for the plates. All four later testified that they could discern no evidence of digging or other disturbance of the ground. After removing the tree, Strang's companions dug down approximately three feet, where they discovered three small brass plates in a case of baked clay. Strang subsequently claimed to have deciphered this record, which he said was authored by an ancient Native American named "Rajah Manchou of Vorito."
Мүмкін қосымша мәтін
Бір дереккөзге сәйкес, Ворье тақташаларынан аударылған мәтіндер болған болуы мүмкін, бірақ Стрэнг оларды ешқашан жарияламаған. Стрэнг өзі бірнеше рет өзінің ізбасарларына «Воритоның Раджа Манчу жазбасының тек бір бөлігін» ғана ұсынғанын айтқан. Скотттың сөзіне қарағанда, Барнс пен Стрэнг «Бен [Перстің] ескі қазаннан ‘тақталарды’ жасап, оларды ескі арамен ойып жазған, ал аяқталғаннан кейін оларды коррозияға ұшырату және көне көрініс беру үшін қышқылмен өңдеген; оларды тауып алған жердегі ағаш астына тығу үшін Бенге [Перске] тиесілі үлкен бұрғыны алған, оған тұтқа бекітіп, ‘Уәде тауы’ деп аталатын жердегі ағаш астына ұзын көлбеу тесік қазған, қазып алынған топырақты матаға төсеп, содан кейін ‘тақталарды’ салып, топырақты қайтадан тығыздап, жұмыстарының ешқандай іздерін қалдырмаған». Басқалармен қатар, Уотсон алға қойылған теория тақталар салынған қоршаудың үстіндегі 12"x12"x3" өлшемдегі тас қаптама қалай орналасқандығын түсіндіре алмайтындығын атап көрсетті. Стрэнг 1856 жылы қаза тапты. Ворье тақталары 1900 жылға дейін оның отбасында сақталды, содан кейін жоғалып кетті. Ворье тақталарында қолданылған жазу туралы Strangite веб-сайтында хабарланғандай, Мормон емес ғалым Дерек Дж. Массон 1977 жылы жарық көрмеген зерттемесінде Стрэнгтің аудармасы дұрыс екенін айтқан. 1990 жылы ол тақталардағы мәтін нақты, бірақ әлі белгісіз тілде жазылғанын, ал Стрэнгтің аудармасы «осы мәтінді ағылшын тіліне керемет (өлеңдік стильде) аударған нұсқа» екенін тұжырымдады. Массон мен Мэдисонның қорытындыларына тәуелсіз ғылыми бағалау жасалмаған.
According to one source, there may have been text translated from the Voree plates that Strang never made public. Strang himself had indicated more than once that he had released to his followers only "part of the record of Rajah Manchou of Vorito." According to Scott, Barnes and Strang "made the 'plates' out of Ben [Perce]'s old kettle and engraved them with an old saw file, and when completed they put acid on them to corrode them and give them an ancient appearance; and that to deposit them under the tree, where they were found, they took a large auger which Ben [Perce] owned, put a fork handle on the auger and with it bored a long slanting hole under a tree on 'The Hill of Promise,' as they called it, laying the earth in a trail on a cloth as taken out, then put the 'plates' in, tamping in all the earth again, leaving no trace of their work visible.” Among other things, Watson points out that the theory advanced fails to explain how the 12"x12"x3" stone covering block was placed above the case containing the plates. Strang was assassinated in 1856. The Voree plates remained with his family until they disappeared sometime around 1900. and the script used on the Voree plates According to a Strangite website, Derek J. Masson, a non Mormon scholar, reportedly argued in an unpublished 1977 paper that Strang's translation was sound. concluded in 1990 that the text on the plates appears to represent a genuine, albeit unknown, language, and that Strang's translation appeared to be "a superb (if poetic) rendition of that text into English." Independent scholarly assessment of Masson's and Madison's conclusions does not exist.