Әлем үшін сөз – Ормандар — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1976 жылы Урсула К. Ле Гуиннің повесі "Дүние – орман" – американдық жазушы Урсула К. Ле Гуиннің 1972 жылы Америка Құрама Штаттарында алғаш рет "Тағы да қауіпті көріністер" антологиясының бөлігі ретінде жарияланған, ал 1976 жылы Беркли кітаптарымен жеке кітап ретінде басылған ғылыми-фантастикалық повесть. Ол Ле Гуиннің "Хейниш циклының" бір бөлігі. Повестьдің оқиғасы Жер тұрғындары (оларды "Терра" деп атайды) Атше планетасында құрған әскери орман шаруашылығы колониясының маңында өрбиді. Колонистер Атше планетасының мүлдем агрессияға бейім емес, жергілікті халқын құлдарға айналдырып, оларға қаталдықпен қарады. Соңында, әйелі Терра әскери капитанымен зорланып өлтірілген жергілікті тұрғынның бірі Терраларға қарсы көтеріліс ұйымдастырып, оларды планетадан кетуге мәжбүр етеді. Алайда, осы процесте олардың бейбіт мәдениеті алғаш рет жаппай зорлық-зомбылыққа тап болады. Повесть антиколониалдық және антимилитаристік идеяларды күшті түрде жеткізеді, бұл Ле Гуиннің Вьетнам соғысына деген теріс пікірінен туындаған. Сонымен қатар, ол қоршаған ортаға деген сезімталдық және тіл мен мәдениет арасындағы байланыс сияқты тақырыптарды зерттейді. Ол Ле Гуиннің "Жаратылыстың токарі" романымен арман туралы тақырыпты және "Империялардан да кең және баяу" әңгімесіндегі орманды сана ретінде бейнелеу метафорасын бөліседі. Повесть 1973 жылы Хьюго сыйлығын жеңіп алды және бірнеше басқа сыйлықтарға ие болды. Ол сыншылар мен ғалымдардан жағымды пікірлер алды және әртүрлі сипаттамалармен – қозғалтқыш және күшті әсер ететін туынды ретінде бағаланды. Дегенмен, кейбір сыншылар оны Ле Гуиннің "Қараңғылықтың сол қолы" сияқты басқа туындыларымен салыстырып, кейде оның poleмикалық үні мен күрделі мінездердің жетіспеуіне байланысты кемсіткен.

Өмірбаян

Ле Гуиннің әкесі Альфред Луи Кробер мен анасы Теодора Кробер ғалымдар болған, ал олардың антропологиялық еңбектерімен танысу Ле Гуиннің жазуына зор әсер етті. Ле Гуиннің "Қараңғылықтың сол қолы" және "Роканн әлемі" сияқты романдарының көптеген кейіпкерлері антропологтар немесе түрлі әлеуметтік зерттеушілер болып табылады. Ле Гуин өзінің ойдан шығарылған әлемдер одағы үшін "Экумен" терминін қолданады, ол бұл терминді әкесінен алған, ол оны грек тіліндегі "Ойкумене" сөзінен алып, ортақ тамырға ие Еуразия мәдениеттерін білдіру үшін пайдаланған. Ле Гуиннің даосизмге деген қызығушылығы оның ғылыми фантастикалық шығармаларына үлкен ықпал етті. Дуглас Барбор Хайнша Әлемінің көркем әдебиетінде даосизмнің орталық тақырыбы – жарық пен қараңғылық арасындағы тепе-теңдік тақырыбы бар екенін айтты. Оған бала кезіндегі мифологияға деген қызығушылығы және мәдени алуантүрлілікпен танысуы да әсер еткен. Оның кейіпкерлері көбінесе зерттейтін мәдениеттерге қызығушылық танытады және оларды жаулап алудың орнына сақтауға тырысады. Ле Гуинге Виктор Гюго, Лев Толстой, Вирджиния Вульф, Итало Кальвино және Лао-Цзы сияқты авторлар әсер еткен. Ле Гуин өзін феминизммен байланыстырады және зорлықсыздық пен экологиялық саналылыққа қызығушылық танытады. Ол Вьетнам соғысына және ядролық қаруға қарсы наразылық акцияларына қатысқан. Осы көзқарастары оның көптеген көркем шығармаларында, соның ішінде Хайнша ғаламына арналған туындыларында көрінеді. Хайнша әлемінің романдары әртүрлі әлеуметтік және саяси жүйелердің әсерін жиі зерттейді, бірақ ол "келісім арқылы басқарылатын қоғамға, сыртқы үкіметсіз ынтымақтастыққа" бейімділігін көрсетеді. Оның әдебиеті нәсіл және жыныс туралы қалыптасқан көзқарастарға жиі қарсы тұрады. Романның бастапқы атауы "Кішкентай жасыл адамдар" болған, ол ғылыми фантастиканың кең таралған мотивіне сілтеме жасайды. 1976 жылғы басылымға жазған кіріспесінде Ле Гуин адамдардың, әсіресе қаржылық пайда табу үшін табиғатты пайдалануына алаңдаушылық білдірді және осы алаңдаушылық оның әңгімесін жазуға түрткі болғанын айтты.

Le Guin's father Alfred Louis Kroeber and mother Theodora Kroeber were scholars, and exposure to their anthropological work considerably influenced Le Guin's writing. Many of the protagonists of Le Guin's novels, such as The Left Hand of Darkness and Rocannon's World are also anthropologists or social investigators of some kind. Le Guin uses the term Ekumen for her fictional alliance of worlds, a term which she got from her father, who derived it from the Greek Oikoumene to refer to Eurasian cultures that shared a common origin. Le Guin's interest in Taoism influenced much of her science fiction work. Douglas Barbour stated that the fiction of the Hainish Universe contains a theme of balance between light and darkness, a central theme of Taoism. She was also influenced by her early interest in mythology, and her exposure to cultural diversity as a child. Her protagonists are frequently interested in the cultures they are investigating, and are motivated to preserve them rather than conquer them. Authors that influenced Le Guin include Victor Hugo, Leo Tolstoy, Virginia Woolf, Italo Calvino, and Lao Tzu. Le Guin identifies herself with feminism, and is interested in non violence and ecological awareness. She has participated in demonstrations against the Vietnam War and nuclear weapons. These sympathies can be seen in several of her works of fiction, including the Hainish universe works. The novels of the Hainish universe frequently explore the effects of differing social and political systems, although she displays a preference for a "society that governs by consensus, a communal cooperation without external government." Her fiction also frequently challenges accepted depictions of race and gender. The novel was originally named "Little Green Men," in reference to the common science fiction trope. In her introduction to the 1976 edition, Le Guin stated that she was concerned at the exploitation of the natural world by humans, particularly in the name of financial gain, and that this concern drove her story.

Орнату

"Әлемнің сөзі – орман" романы фикциялық Хайниш әлемінде өрбиді, ал оны Ле Гуин алғашқы романы "Роканнонның әлемі" (1966) арқылы таныстырды. Бұл балама тарихта адамзат Жерде емес, Хайнда пайда болған. Хайн халқы Терраны (Жер) және Атшены сияқты көптеген көрші планеталық жүйелерді, роман оқиғаларынан шамамен миллион жыл бұрын жайлап алған. Планеталар кейіннен түсініксіз себептермен бір-бірімен байланысын үзіпті. Ле Гуин Хайниш әлемінің тарихын бірден баяндамайды, оның орнына оқырмандарға әртүрлі туындылардан жинақтап білуге мүмкіндік береді. Роман және басқа да көркем шығармалар Хайниш әлеміндегі галактикалық өркениетті қайта құруға жасалған күш-жігерді көрсетеді. Хайн мен басқа планеталардан келген саяхатшылар планеталар арасында жылдар бойы саяхаттайтын жұлдызаралық кемелерді пайдаланады, бірақ саяхатшылар үшін уақыттың салыстырмалы өзгеруіне байланысты бұл сапар қысқарады, сондай-ақ "Қалдықсыздар" романында таныстырылған ансиль арқылы дереу жұлдызаралық байланыс мүмкін болады. Әр романның өзінде кем дегенде екі "ой эксперименті" қолданылады: барлық адам тектес түрлердің ортақ бастауы туралы негізгі идея және әр романға тән екінші идея. "Әлемнің сөзі – орман" романында екінші ой эксперименті – "Терра" деп аталатын Жерден келген әскери басқарудағы орман шаруашылығы бригадасының Атше планетасындағы бейбіт халықты жайлауы; сонымен қатар, Атше тұрғындары Терралықтарды адамдар деп таниды, бірақ Терралықтар кішкентай және жасыл түкті Атшелықтарды адамдар деп санамайды. Атшелықтар Терралықтарды "юмендер" деп атайды, ал Терралықтар оларға қатысты "кричи" деген жеңілтектеу сөзді қолданады. Адам отарлаушылары "Жаңа Таити" деп атаған Атше планетасының көп бөлігін мұхит алып жатыр; құрлықтың көп бөлігі солтүстік жарты шардың бір жағына шоғырланған, ал Терралықтардың келуіне дейін толығымен орманмен жабылған. Терралықтар осы орманды ағаш көзі ретінде пайдалануға қызығушылық танытады, себебі Жерде ағаш өте тапшылы тауарға айналған. Атше планетасының өсімдіктері мен жануарлары Жердегілерге ұқсас, оларды алғашқы отарлау толқынында Хайндықтар орналастырған, сондай-ақ олар Жерді де мекендеген. Кетейлік саяхатшы сонымен қатар жергілікті адамдардың "бірдей, түпнұсқа, Хайниш тектерінен шыққандығын" нақты айтады. Атшелықтар денесі кішкентай, шамамен бір метр бойында, және жасыл түкті. Олар өте бейбітшіл халық; бір кезде Терралықтардың бірі "ол жерде зорлау, зорлық-зомбылық және кісі өлтіру дерлік болмайды" деп атап көрсетеді. Олар зорлық-зомбылықтан сақтану үшін бірнеше әрекеттерді жасады, соның ішінде агрессияны тоқтатуға бағытталған позалар мен бәсекелестік әндер. Терралықтардан айырмашылығы, Атшелықтар полициклдік ұйқы режимін ұстанады, ал олардың тәуліктік ырғақтары оларды таңертең және кешке ең белсенді етеді; сондықтан олар 8 сағаттық Терралық жұмыс күніне бейімделуге қиналады. Атшелықтар арман күйіне саналы түрде кіре алады, ал олардың армандары оларды емдейді және олардың мінез-құлқына бағыт береді. Атшелықтар арасында армандарды түсіндіруге қабілетті адамдар құдайлар ретінде қарастырылады. Хайниш әлемінің ішкі хронологиясында "Әлемнің сөзі – орман" оқиғалары "Қиындыққа ұшырағандар" романынан кейін орын алады, онда ансиль мен Әлемдер лигасы – іске аспаған армандар. Алайда, бұл роман "Роканнонның әлемінен" бұрынғы оқиғаны көрсетеді, онда Терралықтардың телепатиясы мүмкін екендігі айтылады. Сыншылар 2368 жылды ұсынған, бірақ Ле Гуин бұл күнді тікелей атап көрсетпеген.

The Word for World is Forest is set in the fictional Hainish universe, which Le Guin introduced in her first novel Rocannon's World, published in 1966. In this alternative history, human beings did not evolve on Earth, but on Hain. The people of Hain colonized many neighboring planetary systems, including Terra (Earth) and Athshe, possibly a million years before the setting of the novels. The planets subsequently lost contact with each other, for reasons that Le Guin does not explain. Le Guin does not narrate the entire history of the Hainish universe at once, instead letting readers piece it together from various works. The novels and other fictional works set in the Hainish universe recount the efforts to re establish a galactic civilization. Explorers from Hain as well as other planets use interstellar ships taking years to travel between planetary systems, although the journey is shortened for the travelers due to relativistic time dilation, as well as through instantaneous interstellar communication using the ansible, introduced in The Dispossessed. At least two "thought experiments" are used in each novel; the background idea of a common origin for all the humanoid species, and a second idea unique to each novel. In The Word for World is Forest, the second thought experiment is the colonization of a pacifist culture on the planet Athshe by a military controlled logging team from Earth, known in the novel as "Terra"; additionally, the inhabitants of Athshe recognize the people from Terra as human, but the Terrans do not see the Athsheans, who are small and covered in green fur, as human. The Athsheans refer to the Terrans as "yumens", while the Terrans tend to use the derogatory term "creechie". Most of the surface of the planet of Athshe, known to the human colonizers as "New Tahiti", is taken up by ocean; the land surfaces are concentrated in a single half of the northern hemisphere, and prior to the arrival of Terran colonists, is entirely covered in forest. The Terrans are interested in using this forest as a source of timber, because wood has become a highly scarce commodity on Earth. Athshe's plants and animals are similar to those of Earth, placed there by the Hainish people in their first wave of colonisation that also settled Earth. The Cetian visitor also states categorically that the native humans "came from the same, original, Hainish stock". The Athsheans are physically small, only about a meter tall, and covered in fine greenish fur. They are a very non aggressive people; at one point, one of the Terrans observes that "rape, violent assault, and murder virtually don't exist among them". They have adopted a number of behaviors to avoid violence, including aggression halting postures and competitive singing. Unlike Terrans the Athsheans follow a polycyclic sleep pattern, and their circadian rhythms make them most active at dawn and dusk; thus, they struggle to adapt to the 8 hour Terran working day. Athsheans are able to enter the dream state consciously, and their dreams both heal them and guide their behavior. Those individuals adept at interpreting dreams are seen as gods amongst the Athsheans. In the internal chronology of the Hainish universe, the events of The Word for World is Forest occur after The Dispossessed, in which both the ansible and the League of Worlds are unrealised dreams. However, the novel is located prior to Rocannon's World, in which Terran mindspeech is seen as a distinct possibility. A date of 2368 CE has been suggested by reviewers, although Le Guin provides no direct statement of the date.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

"Дүниеге сөз - орман" Смит лагерінің командирі капитан Дэвидсонның көзқарасынан басталады. Көптеген жергілікті ацхеялықтар лагерьде құл ретінде жұмыс істейді, сондай-ақ жеке қызметші болып жұмыс істейді. Роман Дэвидсонның "Централвиллге" - колонияның бас кеңсесіне барып, ерлер басым колонияға жаңа келген әйелдердің бірімен жыныстық қатынаста болуды үміттенуімен басталады. Дэвидсон Смит лагеріне оралғанда, ол бүкіл лагерьдің өртеніп, жермен-жексен болғанын және барлық адамзаттың өлгенін көреді. Ол зерттеу үшін жерге түседі, ал жерде төрт атсейлік оны жеңеді. Ол олардың біреуін Сельвер деп таниды, ол колонияның бас кеңсесінде жеке қызметші болған, кейін колонияның антропологы Радж Любовтың көмекшісі болған. Шабуылдан бірнеше ай бұрын Дэвидсон Селвердің әйелі Телеге зорлық жасады, ол осы процесте қайтыс болды, бұл ашуланған Селверді Дэвидсонға шабуыл жасауға итермеледі. Девидсон оны Любов құтқарып алғанға дейін өлтіреді, бірақ оның беті айқын шабытпен қалды, бұл оны оңай таниды. Афиандықтар Дэвидсонға лагердің жойылуы туралы хабарды колонияның штаб-пәтеріне жеткізуге рұқсат береді. Шабуылдан кейін Селвер бес күн бойы орманда жүріп, ацхеандық елді мекенге келеді. Көп күндік саяхаттан кейін қалпына келгеннен кейін Селвер қала тұрғындарына өзінің Eshreth деп аталатын қаласын терралықтар қиратқанын, содан кейін олардың штаб-пәтерін сол жерге салғандығын сипаттайды. Ол сондай-ақ жүздеген ацхеялықтардың әр түрлі лагерьлерде құлдыққа түскенін айтады. Оның айтуынша, террандар ақылдан адасқан, өйткені олар өмірдің қасиеттілігін ассиандықтар сияқты құрметтемейді, сондықтан ол Смит лагеріне шабуыл жасады. Біршама талқылаудан кейін қала тұрғындары Селвердің оқиғасын басқа қалаларға хабаршыларын жібереді, ал Селвер өзі Терра штабына қарай сапар шегеді. Смит лагерінің жойылуы туралы тергеу Сентралвиллде өткізілді. Колоннаның қызметкерлерімен қатар, Хайн және Тау Сети планеталарынан екі елші де қатысады. Любовь колонияның ацхеялықтарды қатыгездікпен және құлдыққа түсіруі шабуылға әкелгенін айтады. Колонияның командирі полковник Донг Любовтың ассиандықтарды агрессиясыз деп бағалауын айыптайды. Елшілер колония соңғы рет естігеннен бері Терраның отаршылдық әкімшілігінің ережелері өзгергенін айтады; олар колонияға бірден Террамен және отаршылдық әкімшілікпен байланыса алатын ансильді ұсынады (бұндай байланысқа бір бағытта 27 жыл кетеді). Олар сондай-ақ Терраның қазір "Әлемдер Лигасының" мүшесі екенін және олардың елшілері екенін айтады. Колониялағылар барлық атсиан құлдарын босатып, олармен қарым-қатынасты барынша азайтуға мәжбүр болады. Дэвидсон жоғары тұрған командирдің қарамағындағы басқа лагерьге ауыстырылады, бұл ол жүргізген рейд үшін жаза ретінде. Дегенмен, Дэвидсон өзінің бұйрықтарын бұзады және өздерінің басшыларының білмеушілігімен Ассиан қалаларына қарсы жаңа шабуылдарды жүргізеді. Тергеуден кейін Любов өзі зерттеген атшеандық қалаға барады. Ол Селвермен кездеседі, олардың достығын қалпына келтіруге үміттеніп, бірақ Селвер оны екі күннен кейін Централвиллден алыстатуды айтады. Екі түннен кейін Селвер атсейліктерді алып, Централвиллге шабуыл жасайды. Шабуылдаушылар Любовьдің үйінен қасақана қашып құтылса да, Любовь шабуыл кезінде үйден кетіп, құлаған ғимараттан қаза табады. Шабуылдан кейін колониядағы барлық әйелдер қаза табады; аман қалған еркектер бір кешенге жиналып, тұтқынға алынады. Селвер оларға шабуыл Дэвидсонның оңтүстіктегі кісі өлтіруіне кек алу үшін жасалғанын айтады, аман қалғандар бұл туралы білмейді. Селвердің айтуынша, егер террандар өздерін шағын аумаққа шектеуге келісіп, ацхеандықтармен қақтығыстан аулақ болуға келіссе, оларды колониядан алып кету үшін келесі терралық кеме келгенге дейін тыныштықта қалдырылады. Тірі қалғандар оның шарттарына келіседі және қалған барлық заставаларына, соның ішінде Дэвидсон тұратын заставаға да, кері қашуды бұйырады. Дегенмен, Дэвидсон бұйрықтарға бағынбайды және Централвиллге қайтудан бас тартып, Ассиан қалаларына шабуылдауды жалғастырады. Бірнеше аптадан кейін ацхеандықтар Дэвидсонның лагеріне шабуыл жасап, Дэвидсон мен тағы екеуін қоспағанда, бәрін өлтіреді немесе тұтқынға алады, олар тікұшақпен қашып кетеді. Басқалар Централвиллге қайтуды қаласа да, Дэвидсон оларға Афиандармен күресуге бұйырады. Вертолет апатқа ұшырап, қамауға алынған Дэвидсоннан басқа барлық адам қаза табады. Ол Селвердің алдына ә...

The Word for World is Forest begins from the point of view of Captain Davidson, who is the commander of a logging camp named Smith camp. Many native Athsheans are used as slave labor at the camp, and also as personal servants. The novel begins with Davidson travelling to "Centralville", the headquarters of the colony, hoping to have a sexual encounter with one of a number of women who have just arrived on the predominantly male colony. When Davidson returns to Smith Camp, he finds the entire camp burned to the ground, and all of the humans dead. He lands to investigate, and while on the ground is overpowered by four Athsheans. He recognizes one of them as Selver, an Athshean who was a personal servant at the headquarters of the colony, and later an assistant to Raj Lyubov, the colony anthropologist. A few months prior to the attack, Davidson had raped Selver's wife Thele, who died in the process, prompting an enraged Selver to attack Davidson. Davidson nearly kills him, before he is rescued by Lyubov; however, he is left with prominent facial scars, which render him easily recognizable. The Athsheans allow Davidson to leave and carry a message about the destruction of the camp back to the colony headquarters. After the attack, Selver roams through the forest for five days before coming upon an Athshean settlement. After recovering from the effects of many days of travel, Selver describes to the people of the town the destruction of his town, known as Eshreth, by the Terrans, who then built their headquarters at the site. He also tells them about the enslavement of hundreds of Athsheans at the various camps. He says that the Terrans are crazy because they do not respect the sanctity of life in the same way that the Athsheans do, which was why he led the attack against camp Smith. After some discussion, the people of the town send messengers to other towns sharing Selver's story, while Selver himself travels back towards the Terran headquarters. An inquiry into the destruction of camp Smith is held at Centralville. In addition to the personnel of the colony, two emissaries from the planets of Hain and Tau Ceti also participate. Lyubov states that the colony's mistreatment and enslavement of the Athsheans led to the attack. Colonel Dongh, the commander of the colony, blames Lyubov's assessment of the Athsheans as non aggressive. The emissaries state that the rules of Terra's colonial administration have changed since the colony last heard from it; they present the colony with an ansible, which can communicate instantly with Terra and the colonial administration (communication which would otherwise take 27 years in one direction). They also state that Terra is now a member of the "League of Worlds", of which they are emissaries. The colony is forced to release all its Athshean slaves, and minimize contact with them. Davidson is transferred to a different camp under a higher ranking commander, as punishment for a retaliatory raid that he carried out. However, Davidson violates his orders and leads further attacks against Athshean towns, without the knowledge of his superiors. Following the inquiry, Lyubov visits the Athshean town he had been studying. He meets Selver, hoping to rebuild their friendship, but Selver rebuffs him, telling him to stay away from Centralville two days hence. Two nights later, Selver leads the Athsheans in a massive attack on Centralville. Although the attack deliberately avoids Lyubov's house, Lyubov leaves during the attack and is killed by a collapsing building. The attack kills all of the women in the colony; the men that survive are herded into a compound and held prisoner. Selver tells them that the attack was in retaliation for Davidson's killings in the south, which the survivors are ignorant of. Selver states that if the Terrans agree to restrict themselves to a small area and agree to avoid conflict with the Athsheans, they will be left in peace until the next Terran ship arrives to take them off the colony. The survivors agree to his terms, and order all their remaining outposts to withdraw, including the one at which Davidson lives. However, Davidson disobeys orders and continues to attack Athshean towns, refusing to return to Centralville. After a couple of weeks, the Athsheans attack Davidson's camp, killing or capturing everybody except Davidson and two others, who escape in a helicopter. Although the others want to return to Centralville, Davidson orders them back to fight the Athsheans. The Helicopter crashes, killing all but Davidson, who is captured. He is taken before Selver, who says that Davidson gave Selver the gift of murder, but that Selver would not kill Davidson, because there was no need. Instead, the Athsheans abandon Davidson on an island that Terran logging has rendered barren. Three years later the Terran ships return and take the surviving colonists off the planet; the commander of the ships states that the Terrans will not return except as observers and scientists, as the planet has been placed under a ban by the League of Worlds. Selver gives Lyubov's research, which he has saved, to one of the emissaries, who tells him that Lyubov's efforts to protect the Athsheans will not be forgotten, and that his work will be given the value it deserves. Selver reflects that although the planet may have been won from the Terrans, his people have now learned the ability to kill without reason.

Жариялану және қабылдау

"Дүниеге арналған сөз – бұл орман" алғаш рет 1972 жылы Харлан Эллисон редакциялаған "Тағы да, қауіпті көріністер" антологиясының бірінші томында жарияланды. Бұл том ғылыми-фантастиканың "Жаңа солшыл" деп танылған авторлардың жаңа және түпнұсқа әңгімелер жинағы болуы тиіс еді. Кейіннен ол 1976 жылдан бастап, "Беркли кітаптары" баспасынан жеке том ретінде бірнеше рет қайта басылды. Бұл туынды "Небюла" және "Локус" сыйлықтарының "Ең үздік повесть" номинациясына ұсынылып, 1973 жылы "Ең үздік повесть" үшін "Хьюго" сыйлығын жеңіп алды. Сонымен қатар, 1976 жылы ол "Ұлттық кітап сыйлығының" финалисі атанды. Повесть жарық көргеннен бері, оған "Vaster than Empires" және "More Slow" сияқты жиі салыстырылатын туындылармен бірге, сыншылардың көп назары ауды. Ол сыншылар мен ғалымдар тарапынан жағымды пікірлер алды, бірақ көптеген мамандар бұл Ле Гуиннің ең жақсы жұмысы емес екенін айтты. "Kirkus Reviews" 1976 жылы кітапты "Ле Гуиннің ең жақсы туындысы емес, бірақ көбінесе әсерлі" деп бағаласа, Кэрол Хованек оны "қысқа, бірақ таң қалдыратын" деп сипаттады. Сюзанна Рид бұл повестің "көңілге тиетін және бір кезде шоқтықтыратын" екенін мәлімдеді. Роман жақсылық пен жамандық арасындағы қарама-қайшылықты өте нақты көрсетеді, бұл басқа "Хайниш циклының" туындыларынан, мысалы, "Қараңғылықтың сол қолы" немесе "Мүліктен айырылғандар" сияқты, ерекшеленеді, сондықтан "Дүниеге арналған сөз – бұл орман" олардан гөрі аз күрделі болып көрінеді. Шарлотта Спивак романның "шеберлікпен жазылғанын және қиялымен ойластырылғанын" айтса да, оның "полемикалық" стилі оны Ле Гуиннің көптеген басқа туындыларына қарағанда әдеби жетістік тұрғысынан төмендетеді деп мәлімдеді. Ол Ле Гуиннің басқа кейіпкерлерінен, мысалы, Джордж Орр мен доктор Хабер ("Тәңірдің токарлық станогында") айырмашылығы, "Дүниеге арналған сөз – бұл орман" повесіндегі кейіпкерлердің, мысалы, Дэвидсонның, бір өлшемді стереотиптер ретінде ғана бейнеленгенін атап өтті. Ол романның стилін "көңілге тиетін және күшті" деп сипаттады, бірақ Вьетнам соғысына реакция ретінде жазылғандықтан, ол "көңіл көтеру үшін емес" екенін айтты.

Дон Дэвидсон

Капитан Дон Дэвидсон романда Смит лагерінің командирі ретінде бастайды. Ол "еураф" тегінен деп сипатталады. Роман оқиғаларынан аз уақыт бұрын Дэвидсон Селвердің әйелі Теледі зорлайды, ол осыдан кейін қайтыс болады. Смит Селвер мен оның серіктерімен жойылғаннан соң Дэвидсон Жаңа Ява деп аталатын лагерьге ауыстырылады, онда ол бұйрыққа қарамастан атшандарға қарсы жазалау шараларын жүргізеді. Атшандар оны тұтқынға алып, шұғыласыз аралда тастап кетеді. Ол табанды және кешірімсіз тұлға ретінде бейнеленеді, әрқашан жағымсыз табиғи ортаны қалай жеңу және өзін кемсіз деп санайтын жергілікті халықты қалай бағындыру жолдарын іздейді. Дэвидсоннің ішкі монологтарында қолданылатын тіл оның өзінен өзгеше адамдарға деген жек көрушілігі мен тұншықтығын көрсетеді. Бастапқыда бұл жек көрушілік атшандарға қатысты, оларды ол адам емес деп есептейді және "кричи" ( "құрылыстар" сөзінен туындаған) деп атайды. Алайда, оның тұншықтығы колониядағы әйелдерге, содан кейін полковник бұйрығымен атшандармен соғыспауға тиіс әскерилердің басқа мүшелеріне де таралады. Ол Оңтүстік Азия антропологы Радж Любовқа қатысты нәсілшіл сезімдерін білдіреді, "кейбір адамдар, әсіресе азиялық және хинди типтес адамдар, сатқын болып туады" дейді. Любов пен Селверден өзгеше, ол өзін-өзі танымайтын, өзін жек көру мен қатал ойлау қабілеті оның құлдырауына себеп болатын адам ретінде бейнеленеді. Ол өзінің сенімдеріне қайшы келетін кез келген нәрсені бірден қабылдамайды, оған келіспейтіндерді "сплаға" (ақылдан асып) барыпты деп айтады.

Сельвер

Селвер - романның басты атсиялық кейіпкері. Ол Ацхеялықтардың арасында арманшы болу үшін жаттығады, ал Террандар Ацхеяны отарлап, Селвер құлдыққа түседі. Террандар "Сэм" деп атаған Селвер бастапқыда колонияның штаб-пәтерінде қызметші ретінде пайдаланылады, содан кейін Любов оны кездестіріп, аудармашы және көмекші ретінде қабылдайды. Олар тез арада бір-бірімен байланысып, Селвер Любовка атша тілін және олардың түс көру әдісін түсінуге көмектеседі. Любовь Селвердің қашып кетуіне рұқсат беруге дайын болса да, Селвер оған бұлай етпейтінін айтады, өйткені оның әйелі Теле де лагерьде құл болып жұмыс істейді. Бұл туралы білгеннен кейін Любов екеуіне жасырын түрде кездесуге рұқсат береді; Дегенмен, Тель Дэвидсонмен зорлық-зомбылыққа ұшырап, сол процесте қайтыс болады. Ашулы Селвер Дэвидсонға шабуыл жасайды, ол Любовь Селверді құтқарып, оны бұйрыққа қарсы босатудан бұрын оны өлтіреді. Дэвидсоннан айырмашылығы, Селвер өте сезімтал және интуитивті тұлға ретінде суреттеледі. Ол басқа атсейліктерге өз оқиғасын айтып бергеннен кейін, олар оны "шааб" немесе құдай ретінде көруге кіріседі, ол өз тәжірибесін және армандарын террандарды өлтіріп, планетадан қуу керек деген мағынада түсіндіреді.

Радж Любов

Радж Любов – колонияның антропологы, «капитан» құрметті атағын иеленген ғалым. Ол үнді тегінен шыққан адам ретінде бейнеленген. Сельвер бастапқыда орталық лагерде қызметкер болып жұмыс істейді; Любов оны көмекші ретінде тартады және оның сенімін жеңіп алады. Екеуі атша және терра тілдерінің сөздігін жасайды. Селвердің әйелі Теле Дэвидсонның зорлауынан қаза тапқанда, Сельвер Дэвидсонға шабуыл жасайды, ол оны өлтіруге айналды; Любов Селверді құтқарып, оны емдейді. Колония штаб-пәтеріне жасалған шабуыл кезінде Сельвер атша тайпасына Любовтың үйіне тиіспеуді бұйырады, бірақ Любов үйінен шығып, құлап жатқан ғимараттың астында қалады. Өліміне жеткенде Любов Селверді осы кісі өлтірулердің атша қоғамына тигізетін әсері туралы ескертеді. Дэвидсонмен салыстырғанда, Любов өз іс-әрекеттері туралы көп ойланады және оларды бейтарап түрде талдауға тырысады. Колония атша тайпасына зиян келтіріп жатқанын түсінгеніне қарамастан, колониялық шенеунік болудың қайшылығы оған мигрень тудырады. Ол колонияның салдарынан қатты өкініш сезінеді және атша халқын қорғау үшін өзінің абыройын құртуға дайын. Ол атша тайпасын адамдар ретінде қараған террандардың санатындағы жалғыз адам, бірақ бұл оған өзге террандардың құрметін жоғалтады.

Ғаламдық тақырыптар

Исаак Азимов сияқты басқа авторлардың болашақ тарихқа қатысты туындыларына ұқсас, Ле Гуиннің Хайн әлеміндегі көркем шығармалары адам қоғамының галактика бойынша кеңію идеясын зерттейді. "Қиындықтар", "Қараңғылықтың сол қолы" және "Әлем үшін сөз – орман" сияқты кітаптар түрлі әлеуметтік және саяси жүйелердің салдарына да тоқталады. Ле Гуиннің кейінгі Хайн романдары заманауи гендерлік көзқарастарға, этникалық айырмашылықтарға, меншік құндылығына және адамның табиғатпен байланысына қатысты түйсіктерге де сын көзбен қарастырады. Хайнистік ғаламның басқа әлемдерімен салыстырғанда, Атше мен Әлемдер Лигасы арасындағы қарым-қатынас күмәнді болып бейнеленеді. Мысалы, "Қараңғылықтың сол қолындағы" Гетен планетасындағы Хайнш планеталарымен интеграция жақсы қадам ретінде қарастырылса, Атше ағаш кесушілердің әрекетінен және өз түріне қарсы өлтіруге үйретілуінен нашарлаған. Соңында Лига Атшені оқшаулап, оған барлық байланысты шектеу туралы шешім қабылдайды, бұл шешімнің де мағынасы ашық емес.

Тіл және қарым-қатынас

"Дүниеге арналған сөз – Орман" романында тіл және тілдік кедергілер маңызды тақырып болып табылады, бұл атауында айқын көрінеді. "Қараңғылықтың сол қолы" сияқты басқа Хайниш ғаламындағы романдардан өзгеше, "Дүниеге арналған сөз – Орман" басты кейіпкерлер ешқашан жеңе алмайтын коммуникациялық алшақтықты бейнелейді. Жергілікті атшеандар да, орман кесушілер де шындықты қабылдауларына сай тілдерді пайдаланады, бірақ олар ортақ тіл таба алмайды. Атшеан тілінде "атше" сөзі "орман" және "дүние" деген мағынаны білдіреді, бұл атшеандардың орманмен және олардың планетасымен тығыз байланысын көрсетеді. Любовтың айтуынша, атшеандар "олардың әлемінің мәні жер емес, орман" деп сенеді. Атшеандардың сөйлеу тілінде орманға қатысты метафоралардың қолданылуы олардың өзара байланыстылығын және экожүйеге тәуелділігін көрсетеді. Сонымен қатар, атшеан тілінде "арман" және "тамыр" сөздері бірдей. Атшеандар армандарына белгілі бір деңгейде әдейі басқаруға үйренген, ал олардың іс-әрекеттері арман тәжірибелерімен де, саналы ойларымен де анықталады. Осылайша, олардың армандары оларды тамырландырады, бұл олардың тіл қолдану арқылы көрінеді. Атшеандарда "құдай" сөзі "аудармашы" сөзімен бірдей, бұл олардың қоғамындағы "құдайлардың" рөлін көрсетеді – армандарды түсіндіріп, іс-әрекеттерге аудару.

Түс көру және сана

"Әлемнің сөзі – орман" кітабы Ле Гуиннің "Жаратылыстың токарсы" романымен бірдей арман тақырыбын көтеріп, оны жалғастырады. Сюзанна Рид бұл роман армандардың пайда болуын және олардың әсерін зерттейді деп мәлімдейді. Ацхеялықтар өз армандарын жақынынан білуге және оларды белсенді түрде басқаруға үйренеді. Бұл оларға террандарға мүмкін емес сана-сезімдеріне қол жеткізуге мүмкіндік береді. Ацхеялықтар 120 минуттық полициклдік ұйқы режимін ұстанады, бұл олардың террандардың сегіз сағаттық жұмыс күніне бейімделуін қиындатады. Олардың армандары ұйықтағанда ғана емес, тіпті оянғанда да пайда болады, ал шебер арманшылар оянған күйінде де армандауға қабілетті. Селвердің сөзімен айтқанда, бұл "ақыл мен арманның екі жақты тепе-теңдігін табу" дегенді білдіреді; осыны ұстанғаннан кейін, ойлауды ұмыту сияқты, оны да ұмыту мүмкін емес. Ацхеялықтардың көшбасшылары – ең жақсы арманшылар, ал армандарды түсіндіре білушілерді олар құдайлар деп есептейді. Ацхеялықтарда "құдай" сөзі "аудармашы" сөзімен бірдей, бұл олардың қоғамындағы "құдайлардың" атқаратын рөлін көрсетеді. Спивак Селвердің "Әлемнің сөзі – орман" оқиғалары барысында осындай құдайға айналғанын жазады, бірақ оның армандарды түсіндіруі теріс, себебі ол ацхеялықтарға қалай өлтіру керектігін айтады. Ацхеялықтар террандарды ақылсыз халық деп санайды, себебі террандардың саналы, рационалды ойлауы мен санадан тыс күштер арасында үзіліс бар. Террандардың жиі галлюциногендерді қолдануы – олардың өз сана-сезімдерін түсінуге жасаған ең жақын қадамы саналады. Ацхеялықтардың армандарының психологиялық тепе-теңдігі олардың экожүйемен үйлесімде өмір сүруіне себеп болады. Рецензент Ян Уотсон Ацхея орманының өзінің романдағы сананың метафорасы екенін айтады. Өздерінің күрделі санасынан алшақтаған террандар орманнан қорқады және оны жоюға тырысады. Ал ацхеялықтар керісінше, онымен сана-сезімімен байланысты. Орман сонымен қатар, коллективтік ацхеялық сана ретінде қарастырылады. "Әлемнің сөзі – орман" кітабында орман шын мәнінде саналы емес, бірақ Ле Гуин "Империялардан үлкен және баяу" атты әңгімесінде саналы орман идеясын одан әрі зерттейді, ол бұрынғысымен көптеген тақырыптық параллельдерді бөліседі.

The Word for World is Forest shares the theme of dreaming with the later Le Guin novel The Lathe of Heaven. Suzanne Reid stated that the novel examines the source and effect of dreams. The Athsheans teach themselves to consciously and actively control their dreams. This allows them to access their subconscious in a way that the Terrans are not able. The Athsheans follow a polycyclic sleep pattern with a period of 120 minutes, which makes it impossible for them to adapt to the Terran eight hour work day. Their dreaming is not restricted to times when they are asleep, with adept dreamers being able to dream while wide awake as well. The visions they see while dreaming direct and shape their waking behavior, which Selver describes as "balanc[ing] your sanity on the double support, the fine balance, of reason and dream; once you have learned that, you cannot unlearn it any more than you can unlearn to think." The leaders among the Athsheans are the best dreamers, and they consider individuals able to interpret dreams to be gods. The Athshean word for "god" is the same as the word for "translator", representing this role that "gods have" in their society. Spivack writes that Selver becomes such a god during the events of The Word for World is Forest, but his interpretation of dreams is a negative one, because it tells the Athsheans how to kill. The Athsheans perceive the Terrans as an insane people, partly because of the disconnect amongst the Terrans between conscious, rational thinking and subconscious drives. The Terrans frequent use of hallucinogens is seen as the closest they are able to get to understanding their own subconscious. The psychological equilibrium which their dreaming gives the Athsheans is portrayed as the reason why they are able to live in balance with their ecosystem. Reviewer Ian Watson states that the Athshean forest itself is a metaphor for consciousness in the novel. The Terrans, distanced from their own tangled subconscious, are afraid of the forest, and seek to tear it down. The Athsheans, in contrast, are integrated with it at a subconscious level. The entire forest is also seen as a collective Athshean consciousness. Although the forest in The Word for World is Forest is not actually sentient, Le Guin explores the idea of a sentient forest further in the short story "Vaster than Empires and More Slow", which shares many thematic parallels with the former.

Колониялық және соғысқа қарсы тақырыптар

Ле Гуин Вьетнам соғысына қарсы күшті ұстаным білдірді және оған қатты алаңдады, бұл романның тонына зор ықпал етті. Романның тоны көбінесе қатал және күшті, Вьетнамдағы американдық әскери қимылдарға байланысты АҚШ-тағы ашуды бейнелейді. Зорлық пен зорлықсыздық арасындағы тартыс романдағы диалектикалық тақырыптың бір бөлігі болып табылады, ол қарама-қарсылықтардың үнемі күресін көрсетеді. Романның көп бөлігінде, Радж Любовтың ізгі ниеттеріне қарамастан, терралық әскерлер колонияны бақылайды. Дэвидсон әскери үкіметтің зорлық-зомбылық табиғатын ең айқын көрсетеді. Терра отарлаушылары мен АҚШ-тың Вьетнамға араласуы арасында нақты параллельдер жүргізіледі; романның интервенцияға қарсы көзқарасы сол кездегі соғыс туралы басқа ғылыми-фантастикалық романдардан өзгеше болды. Мысалы, Вьетнамдағы АҚШ әскерлері арасындағы есірткіге тәуелділік деңгейі терралық сарбаздардың арасындағы галлюциногендерді қолдану арқылы көрсетіледі, Ле Гуин оны колониядағы қалыпты жағдай ретінде бейнелейді. Ал атшеандықтар, керісінше, кем дегенде романның басында, туғаннан бейбіт және агрессияға бейім емес халық ретінде суреттеледі. Зорлау мен кісі өлтіру осы планетада дерлік белгісіз. Олар зорлық-зомбылықтың алдын алуға бағытталған бірнеше мінез-құлықтарды қабылдады; сол себепті Селвер Смит лагеріне жасалған шабуылдан кейін Дэвидсонды ұстағанда, Терранға деген жеккөрушілігіне қарамастан, оны өлтіре алмайтынын сезінеді. Селвер романның көп бөлігін зорлық-зомбылықтың оның өзінің мәдениетіне тигізетін әсері туралы ойлармен өткізеді. Ол өзінің мәдениетін сақтап қалу үшін атшеандық этикаға қайшы келіп, зорлық-зомбылыққа жүгінеді. Алайда, өлтіруден ләззат алатын Дэвидсоннан айырмашылығы, Селвер оны өз мәдениетін улайтын нәрсе деп санайды. Бұл пікірді оның тайластары да бөліседі: атшеандықтардың бір ақсақалы Селверге: "Сен қажеттіні істедің, бірақ ол дұрыс болған жоқ" дейді. "Дүние – орман" романы отаршылдық идеясын да сынға түсіреді; терралық отарлаушылар атшеандықтардың мәдениетін түсінбейді және олар өркениеттің жоғары деңгейін білдіреді деп сендіреді. Ле Гуин Батыс мәдениеттеріндегі таза жарыққа деген метафоралық әуесті, терең және күрделі көлеңкелерге қарағанда, күмәнді көреді.

Le Guin was strongly opposed to and troubled by the Vietnam War, a reaction which played a large part in the tone of the novel. The tone of the novel is often harsh and hard hitting, playing off the anger in the United States at American military actions in Vietnam. The tension between violence and non violence is a part of the dialectic theme in the novel, of a constant tension between opposites. Through most of the novel, the Terran military is in control of the colony, despite Raj Lyubov's good intentions. Davidson is the most prominent example of the oppressiveness of the military government. There are intentional parallels drawn between the Terran colonizers and the US intervention in Vietnam; the anti interventionist tone of the novel was in sharp contrast to other science fiction novels about war written around the same period. For example, the high use of drugs amongst US troops in Vietnam is represented by the use of hallucinogens amongst the Terran soldiers, which Le Guin portrays as the norm on the colony. The Athsheans, in contrast, are shown as an innately peaceful and non aggressive people, at least at the beginning of novel. Rape and murder are virtually unknown on the planet. They have adopted a number of behaviors that preempt violence; thus when Selver has Davidson pinned down after the attack on Smith camp, he finds himself unable to kill Davidson, despite the hate he feels towards the Terran. Selver spends much of the novel reflecting on the effect that violence has on his own culture. He turns to violence, against the Athshean ethic, in order to save his culture as he sees it. However, unlike Davidson, who enjoys killing, Selver sees it as something poisoning his culture. This perception is shared by his fellow Athsheans: one of the elders of the Athsheans says to Selver "You've done what you had to do, and it was not right." The Word for World is Forest also challenges the idea of colonialism; the Terran colonists are depicted as being blind to the culture of the Athsheans, and convinced that they represent a higher form of civilization. Le Guin also challenges the metaphorical preference in Western cultures for pure light, in contrast to deeper and more complex shadows.

Экологиялық сезімталдығы

Романның бойымен Ле Гуин планетаның экологиясымен үйлесімде болудың атсиялық жолын және оны жоюдың террандық жолын салыстырады. Атсиялықтар өздерінің экономикасын дамыту үшін экожүйенің зиянын тигізбеген, орталықтандырылмаған қоғам ретінде бейнеленеді. Ал террандар өз планеталарын табиғи ресурстарды сарқып, оны тонап, Атшеге ресурстарды ұрлауға келгендей көрсетілген. Террандар орманды құралдық тұрғысынан қарастырады, оны Терраға тасымалданатын ағаш ретінде және шаруашылықтарға айналдырылатын жер ретінде көреді. Атсиялықтардың үйлері мен қалалары қоршаған ортамен үйлесімде болуға мүмкіндік беретіндей етіп салынған:

Бұл бейнелеу атсиялықтарды олардың ортасымен байланыстырып қана қоймай, орманды қалған табиғи экожүйеден жоғарырақ қояды. Атсиялықтардың рулары ағаштардың аттарымен аталады, ал олардың жоғары деңгейде орталықтандырылмаған әлеуметтік құрылымы олардың экожүйесіне ұқсас түрде құрылған. Атсиялықтар үшін психикалық денсаулықта болу – олардың экожүйесімен тығыз байланысты тамырларымен байланыста болумен тең. Ал террандардың зорлау және кісі өлтіру сияқты әрекеттері «өз тамырларын тастап кеткендерімен» байланыстырылады. Атсия тілінде «орман» сөзі «әлем» сөзімен бірдей мағынаны білдіреді, бұл атсиялық мәдениетінің орманға тәуелділігін көрсетеді. Ал террандардың планетаның экологиясы туралы білімі жеткіліксіз болғандықтан, архипелагтың бір аралдарының бірі құрғақ қалды, ал қалған планетаға зиян келтірілуде. Дэвидсон орманды пайдасыз жер ретінде қарастырады және оны егістік жерге айналдыруды қалайды. Планетамен және атсиялықтармен арадағы қарым-қатынастың контрасты – роман ішіндегі үлкен диалектикалық құрылымның мысалы, қарама-қарсылықтарды салыстыру. Романның бойымен атсиялықтар өз әлемімен үйлесімде өмір сүреді, ал террандар оны жоқ етеді. Атсиялықтар мейірімді халық ретінде бейнеленген, ал террандардың зорлық-зомбылығы мен агрессиясынан өзгеше. Романның үш басты кейіпкері – Селвер, Любов және Дэвидсон сыншылар тарапынан табиғатқа қатысты үш түрлі тарихи көзқарасты бейнелейді деп сипатталған. Дэвидсон табиғаттан қорқып, оны жеңгісі келген ертедегі саяхатшылардың мачизмін көрсетеді. Любов орманға оң көзқараспен қарайды, бірақ бұл көзқарас өте романтикалық, ал Селвер және басқа атсиялықтар ғана онымен үйлесімде өмір сүре алады.

Аватармен ұқсастығы

Бірнеше сыншылар 2009 жылғы "Аватар" фильмінің сюжеті "Әлемнің сөзі – орман" атты туындының сюжетімен көптеген ұқсастықтары бар екенін атап өтті. Нақты ұқсастықтарға Жердің ресурстарының таусылғаны туралы түсінік, басқа планетадан ресурстарды пайдалану арқылы игеру, сол планетадағы өз ортасымен тығыз байланыста өмір сүретін жергілікті халық және осы жергілікті халықтың адамдардың басқыншылық колониясына қарсы көтерілісі жатады. Екі туындыдағы "мейірімді" адамдардың рөліндегі маңызды айырмашылық: "Әлемнің сөзі – орман" романындағы Радж Любовь, ал "Аватар" фильміндегі Джейк Салли және ғалымдар. Любовь "саналы" адам ретінде танылып, атшеандықтар мен адамзат арасындағы бейбітшілікті орнатуға көмектескенмен, ол олардың нәсілін құтқарушы емес және олардан ешқандай "сыйлық" алу үшін тірі қалмайды. Сонымен қатар, "Әлемнің сөзі – орман" романында атшеандықтар, әсіресе Селвер, милитаризмді атшеандық мәдениетіне қасіретті, бірақ қажетті қосымша ретінде қарастырады және ол олардың өмір салтын жоя алады. Ал "Аватар" фильмінде милитаризмге сынды көзбен қарау азайтылған. "Хайниш романдары мен әңгімелерінің" екінші томына кіріспеде Ле Гуин "кітаптың негізгі және шешілмеген мәселесі – жаппай зорлық-зомбылықты шешім ретінде ұсынатын, кітаптың моральдық негізін толығымен өзгертетін" "жоғары бюджетті, өте табысты фильммен" ұқсастықты көрсетеді және "Менің осы фильмге ешқандай қатысым болмағанына қуаныштымын" деп мәлімдейді.

Стил және құрылым

Роман сегіз тараудан тұрады, оларды үш басты кейіпкер кезекпен баяндайды. Дэвидсон 1, 4 және 7 тарауларды, Сельвер 2, 6 және 8 тарауларды, ал Любовь 3 және 5 тарауларды баяндайды. Бұл кезектестік кейіпкерлердің арасындағы айырмашылықты және олардың қоғамдағы оқшаулануын күшейтеді. Любовь пен Дэвидсонның тараулары шектеулі білуші көзқараспен жазылған, сондықтан олардың тараулары ішкі монологтар сияқты сезіледі. Дэвидсонның атшеяндардың кемтарлығына сенімі және планетаға деген қарсы тұрушылық көзқарасы оқырманға тікелей ұсынылады, сонымен қатар Любовьтің жеке моральдық қағидаларын сақтай отырып, өз жұмысын бейтарап түрде атқаруға тырысуы да көрсетіледі. Ал Сельвердің тараулары толық білуші көзқараспен жазылған, бұл Ле Гуинге планета мен оның халқы туралы толыққанды ақпарат беруге мүмкіндік береді. Сельверде ұзақ монологтар жоқ; керісінше, оның тарауларында басқа да бірнеше атшеяндар маңызды рөлде көрінеді. Роман соғысқа қарсы роман болып, әскери қақтығысты бейнелейді, бірақ ерекшелігі, ол әдеттегідей, көптеген іс-қимылдарды, жоспарлауды және стратегияны сипаттамайды. Керісінше, көптеген оқиғалар парақтан тыс болады, ал роман негізгі кейіпкерлердің санасындағы қақтығысқа қатысты қабылданатын шешімдерге назар аударады. Әр тарауда қолданылатын тіл басты кейіпкерге байланысты өзгереді, олардың кітаптағы оқиғалар туралы ойлау жолын ашады. Дэвидсонның монологтары оның қарапайым тілімен толы; атшеяндарды "кричи" деп атайды, колониядағы әйелдерді "жақсы адам тектері" деп сипаттайды және т.б. Кейін Ле Гуин романның "қатаң" үніне наразы екенін айтты. Ол Вьетнам соғысынан мазасыз болған, бірақ романды жазғанда Лондонда тұрып, Орегондағы соғысқа қарсы қозғалыстан алшақтаған. Осы жағдайларда жазылған "Дүниеге арналған сөз – орман" Ле Гуиннің "уағыз" деп атауына айналды. Ол кітапты жазуды "ішкі жарасы бар басшыдан диктант алумен" теңеді. Ол ормандар мен арман туралы жазғысы келгенін, бірақ "басшы" оны экологиялық қирату туралы жазуға мәжбүр еткенін айтты. Шарлотта Спивак бұл кітаптың "ашулы туынды" екенін, оның аяғы бекерлік пен үмітсіздікке толы екенін мәлімдеді.

The novel has eight chapters, narrated by each of the three main characters in turn. Davidson narrates chapters 1, 4, and 7; Selver narrates chapters 2, 6, and 8; and Lyubov narrates chapters 3 and 5. This alternation emphasizes both the differences between the characters and their isolation within their societies. Lyubov and Davidson's chapters are narrated from a limited omniscient point of view, making their chapters seem like internal monologues. Davidson's belief in the inferiority of the Athsheans and his adversarial attitude towards the planet are directly presented to the reader, along with Lyubov's struggle to do his job dispassionately while following his personal morality. In contrast, Selver's chapters are written from a truly omniscient point of view, allowing Le Guin to give the reader information about the planet and its people. Selver has no extensive monologues; instead, several other Athsheans also feature prominently in his chapters. Although the novel is an anti war novel portraying a military conflict, unusually, it does not describe most of the action, planning, and strategy. Instead, most of the action happens off the page, and the novel focuses on the decisions being made about the conflict in the minds of the principal characters. The language used within each chapter shifts with the protagonist, revealing the way they think about the events of the book. Davidson's monologues are filled with the derogatory language he uses; the Athsheans are referred to by the slang term "creechie", the women in the colony are "prime human stock," and so forth. Le Guin herself later said she was unhappy with the "strident" tone of the novel. She had been troubled by the Vietnam War, but was living in London when she wrote the novel, cut off from the anti war movement she had been a part of in Oregon. Written in these circumstances, The Word for World is Forest became what Le Guin called a "preachment". She stated that writing the book was like "taking dictation from a boss with ulcers". She said that she had wanted to write about forests and dreaming, but that the "boss" had made her write instead about ecological destruction. Charlotte Spivack stated that the book was an "angry work", that ended on a note of futility and despair.