Эрнест Гиро: Француз композиторы және музыка мұғалімі

Кіріспе

Француз композиторы және музыка мұғалімі Эрнест Гиро (giʁo; 23 маусым 1837 – 6 мамыр 1892) – АҚШ-та туған француз композиторы және музыка мұғалімі. Ол Бизенің "Кармен" операсы мен Оффенбахтың "Хоффманның аңыздары" операсы үшін жазылған дәстүрлі оркестрлік речитативтермен танымал.

Өмірбаян

Гиро Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында дүниеге келді. Ол білімін Луизианада, 1827 жылы Prix de Rome сыйлығын жеңіп алған әкесі Жан-Батист Луи Гироның басшылығымен бастады. 15 жасында ол Парижге сапарда әкесімен бірге тапқан Дәуіт патша туралы толық либреттоны музыкаға қосты. Соның нәтижесінде 1853 жылы Нью-Орлеандағы Орлеан театрында зор табысқа ие болған үш актілі «Дэвид» операсы жарық көрді. Сол жылдың желтоқсанында Гиро музыкалық білімін жетілдіру үшін Францияға оралды. Париж консерваториясында Мармонтелден фортепиано, ал Халевиден композиция сабақтарын алды. Өте дарынды студент болғандықтан, 1858 жылы фортепианодан бірінші жүлде алды. Келесі жылы ол Рим сыйлығын жеңіп алды, бұл атасы мен ұлының осы сыйлықты алған жалғыз жағдайы болды. Ол Камиль Сен-Сенс, Эмиль Паладилхе, Теодор Дубуа және әсіресе Жорж Биземен жақын дос болды. Гиро кәсіби жолын бір актілі сахналық туындылар жазудан бастады, олар театрлық кештерде «алдын ала қойылым» рөлін атқарды. Оның алғашқы маңызды сахналық жұмысы – «Сильвия» 1864 жылы Опера Комикте көрсетілді, ол үлкен сәттілікке ие болып, Парижде оның беделін нығайтты. 1870 жылдың тамызында Франко-прусс соғысының әсері Парижге жетті, ал оның опера-балеті «Le Kobold» көрсетілімдерінің 18-інші күні болды. Барлық театрлар есіктерін жапты. Гиро жәй аудармаға қосылып, 1871 жылға дейін Франция үшін соғысты. Гироның басты қызығушылығы опералар жазу болғанымен, олардың көпшілігі сәттілікке жете алмады. «Мадам Турлупин» (1872) – сыншылардың жоғары бағасын алған туынды болды, бірақ оған ескіше либретто кедергі келтірді. Оның үш актілі комедиялық операсы «Пикколино», алғаш рет 1876 жылы қойылды, оның мансабының шыңы болды. Галли Мари деп аталған Селестин Мари орындаған тартымды соррентино және керемет әсерлі «Карнавал» балеті (оның «Бірінші оркестрлік сюитасынан» алынған бөлім) осы туындының ұзаққа созылуына мүмкіндік берді. Алайда, опера қайта қойылған жоқ. Бизе қайтыс болғаннан кейін, Гиро Бизенің түпнұсқалық партитураларын жинап, жиі орындалатын «L'Arlésienne Suite No. 2» партитурасын дайындады. Ол сондай-ақ Бизенің «Кармен» операсынан он екі нөмірді екі «Кармен» сюитасына біріктірді. Гиро, бәлкім, «Кармен» спектакльдеріндегі ауызша диалогты бір ғасырдан астам уақыт бойы алмастырған, көпке танымал және сынға ұшыраған речитативтерді жазуымен ең танымал. Ол сондай-ақ речитативтерді жазып, Жак Оффенбахтың шедеврі «Хоффманның әңгімелері» операсының аяқталмаған бөлігін толықтырды. Гироның нұсқасы өте танымал болды, бірақ Оффенбах операны жүзеге асыру үшін әртүрлі композиторлар мен аранжировщиктер қолданған көптеген эскиздерді қалдырғандықтан, ол ғана орындалған жоқ. Гироның өзінің музыкалық туындыларының көлемі шағын, мүмкін, ол достарына көмектесуге және оқытушылық қызметінің талаптарына байланысты. Оның басқа формадағы композицияларынан ең танымал – Париж операсының Le Peletier залында (1873 жылдың 5 мамырында) қойылған «Le Forgeron de Gretna Green» балеті, скрипка мен оркестрге арналған «Caprice» (1885) және симфониялық поэма «Chasse fantastique» (1887). (Ол сондай-ақ Сент-Сенстің «Danse macabre» әніне төрт қолға арналған фортепианолық аранжировка жасады.) 1876 жылдан бастап Гиро Париж консерваториясында сабақ берді. Ол Société Nationale de Musique-дің негізін қалаушы мүшесі және аспаптану туралы трактаттың авторы болды. 1891 жылы Гиро Академия мүшесі болып сайланды және Виктор Массенің орнына Консерваторияда композиция профессоры болып тағайындалды. Гироның гармония мен оркестрлеуді оқыту әдістері музыкалық ортада жоғары бағаланды. Оның музыкалық теориясы Клод Дебюссиге күшті әсер етті, оның жазбаларын Морис Эммануэль «Пеллеас пен Мелисандаға» арналған кітабында жариялады. Андре Блох, Мелани Бонис, Пол Дюкас, Ахилл Фортье, Андре Гедалге және Эрик Сати оның шәкірттерінің қатарында болды. Оның соңғы операсы «Фредегонда» 2017 жылы Хошимин қаласында және 2021 және 2022 жылдары Дортмунд операсында қайта қойылды. Гиро 1891 және 1892 жылдары Лео Делибестің бес актілі операсы «Кассияның» оркестрлеуін аяқтауға арналды. Алайда, ол 54 жасында Парижде қайтыс болғандықтан, опера аяқталмады.

Guiraud was born in New Orleans, Louisiana. He began his schooling in Louisiana under the tutelage of his father, Jean Baptiste Louis Guiraud, who had won the Prix de Rome in 1827. At age 15, he set to music a full length libretto about King David, which he and his father had found on a trip to Paris. The result was David, an opera in three acts, which had a resounding success at the Théâtre d'Orléans in New Orleans in 1853, sealing his future. In December of the same year, Guiraud sailed back to France to continue his musical education. He studied piano under Marmontel and composition under Halévy at the Paris Conservatoire. Remarkably gifted as a student, he was awarded first prize for piano in 1858. He won the Prix de Rome the next year, notably, the only instance of both father and son obtaining this prize. He became close friends with Camille Saint Saëns, Emile Paladilhe, Théodore Dubois, and especially Georges Bizet. Guiraud entered his profession by writing one act stage works that served as "curtain raisers" for evenings of theatrical entertainment. His first important stage work, Sylvie, which premiered at the Opéra Comique in 1864, was a popular success and established his reputation in Paris. In August 1870, the impact of the Franco Prussian War hit Paris while his opéra ballet Le Kobold was only 18 days into its run. All of the theaters closed their doors. Guiraud enlisted in the infantry and fought for France to the war's end in 1871. Although Guiraud's primary interest was the composition of operas, most of them were not a success. Madame Turlupin (1872) was a succès d'estime, but it was hampered by an old fashioned libretto. Piccolino, his three act opéra comique first performed in 1876, represents the peak of his career. An appealing sorrentino sung by Célestine Marié, known as Galli Marié, and a brilliant and effective ballet entitled Carnaval (a movement from his "First Orchestral Suite") enabled the work to achieve a long run. However, the opera was never revived. After Bizet's death, Guiraud collected Bizet's original scores and arranged the frequently performed L'Arlésienne Suite No. 2. He also arranged twelve numbers from Bizet's opera Carmen into two Carmen Suites. Guiraud is perhaps most famous for constructing the recitatives—both beloved and criticized—that replaced the spoken dialogue in performances of Carmen for more than a century. He also wrote the recitatives and completed the score of Jacques Offenbach's masterpiece Les contes d'Hoffmann (The Tales of Hoffmann) which was left unfinished at Offenbach's death. Guiraud's version was very popular but it was not exclusively performed because Offenbach left an enormous number of sketches that various composers and arrangers have used to make their realisations of the opera. The amount of Guiraud's own musical output is small, probably due to his desire to help his friends as well as demands from his teaching career. Of his compositions in other forms, his ballet Le Forgeron de Gretna Green, given at the Salle Le Peletier of the Paris Opéra (5 May 1873), Caprice for violin and orchestra (1885), and Chasse fantastique, a symphonic poem (1887), are best known. (He also made a popular piano arrangement, for four hands, of Saint Saëns's Danse macabre.) Beginning in 1876, Guiraud taught at the Paris Conservatoire. He was a founding member of the Société Nationale de Musique and the author of a treatise on instrumentation. In 1891, Guiraud was elected member of the Académie des Beaux Arts and was appointed professor of composition at the Conservatoire to replace Victor Massé. Guiraud's teaching methods for harmony and orchestration were highly respected and recognized in musical circles. His musical theories had a strong and beneficial influence on Claude Debussy, whose notes were published by Maurice Emmanuel in his book devoted to Pelléas et Mélisande. André Bloch, Mélanie Bonis, Paul Dukas, Achille Fortier, André Gedalge and Erik Satie are also counted among his students. There have been rare revivals of his final opera Frédégonde, in Ho Chi Minh City in 2017 and at Oper Dortmund in 2021 and 2022. Guiraud devoted the years 1891 and 1892 to completing the orchestration for Kassya, a five act opera by Léo Delibes. However, it was left unfinished due to his own death in Paris at age 54.

Опералар

Дэвид, опера (3 акт, А. Сомет пен Ф. Маллефиллдің «Le roi David» туындысы бойынша), алғаш рет 1853 жылғы 14 сәуірде Театр д'Орлеанда, Нью-Орлеан, АҚШ-та орындалды. Gli avventurieri, melodrama giocoso (1 акт), 1861 жылы қолжазбасы жазылған, орындалмаған. Sylvie, opéra comique (1 акт, J. Adenis & J. Rostaing), алғашқы орындалуы 11 мамыр 1864 ж., Opéra Comique (екінші Salle Favart), Париж. Le Coupe du roi de Thulé, опера (3 акт, L. Gallet & Blau), 1869 ж., орындалмаған. «Түрмеде», комедиялық опера (1 акт, Т. Шайньо және К. Боверат), алғашқы орындалуы 5 наурыз 1869 ж., Лирик театры, Париж. Le Kobold, опера-балет (1 акт, Gallet & Charles Louis Etienne Nuitter), алғашқы орындалуы 26 шілде 1870 ж., Opéra Comique (Favart), Париж. Мадам Турлупин, комедиялық опера (2 акт, Э. Кормон және К. Грандвалле), алғашқы орындалуы 23 қараша 1872 ж., Театр де Л'Атене, Париж. Пикколино, комедиялық опера (3 акт, Сарду және Нюиттер, Сардудың туындысы бойынша), алғашқы орындалуы 11 сәуір 1876 ж., Opéra Comique (Favart), Париж. Le Feu, опера (Гондинет), толық емес, алғашқы орындалуы 9 наурыз 1879 ж., Париж. Galante Aventure, opéra comique (3 акт, L. Davyl & Silvestre), алғашқы орындалуы 23 наурыз 1882 ж., Opéra Comique (Favart), Париж. Le Baron Frick (Эрнест Депре, Клервилл), 1 акті оперетта (1885), Жорж Пфайффер, Виктор де Йонсьер және Франсис Томмен бірлесіп жазылған. Фредегонда, лирикалық драма (5 акт, Гале, А. Тьерридің «Les récits des temps mérovingiens» туындысы бойынша), толық емес; 1-3 акт оркестрін Пауль Дюкас, 4-5 акттар мен балетті Камиль Сент-Сенс аяқтаған; алғашқы орындалуы 18 желтоқсан 1895 ж., Opéra at the Palais Garnier, Париж.