Кіріспе
Distant Voices, Still Lives) – Теренс Дэвис режиссерлік еткен 1988 жылғы британдық тарихи драмалық фильм. Фильм 1940-шы және 1950-ші жылдардың басындағы Ливерпульдегі жұмысшы отбасының өмірін көрсетеді. Бұл туындыда халық музыкасының, голливудтық киноның, жеңіл ойын-сауықтың және қоғамдық орындардың осы жабық қауымдастықтағы рөліне ерекше мән беріледі. Фильм Бельгия киносыншылары қауымдастығының Гран-при сыйлығына ие болды. 1988 жылы фильм Локарно кинофестивалінде "Алтын барыс" сыйлығын жеңіп алды. 2007 жылы Британдық кино институты фильмді қайта басып, Ұлыбританияның ең танымал тәуелсіз кинотеатрларында таратып, «The Guardian» газетінің «Алыстағы дауыстар, әлі де тірі» деп сипаттауына себеп болды – «Британ кинематографиясының ұмытылған шедеврі». 2011 жылы «Time Out» журналы жүргізген барлық уақыттардың 100 ең үздік британдық фильмі туралы сауалнамада «Distant Voices, Still Lives» үшінші орынға ие болды.
Distant Voices, Still Lives is a 1988 British period drama film written and directed by Terence Davies. It evokes working class family life in Liverpool during the 1940s and early 1950s, paying particular attention to the role of popular music, Hollywood cinema, light entertainment and the public house within this tight knit community. The film won the Grand Prix of the Belgian Film Critics Association. In 1988 the film won the Golden Leopard of the Locarno Film Festival. In 2007 the British Film Institute re printed and distributed the film across some of Britain's most high profile independent cinemas, prompting The Guardian newspaper to describe Distant Voices, Still Lives as "Britain's forgotten cinematic masterpiece". In a 2011 poll carried out by Time Out of the 100 greatest British films of all time, Distant Voices, Still Lives was ranked third.
Сюжет
Фильм екі жыл аралығында түсірілген, бірақ актерлік құрам мен түсіру тобы бірдей екі бөлек фильмнен құралған. Бірінші бөлім, "Алыстағы дауыстар", жұмысшы табының католик отбасының ерте өмірін көрсетеді, олар ауыр психикалық ауруға шалдиған, зорлық-зомбылық көрсетіп, қорлайтын және көбінесе жек көретін әкесімен бірге өмір сүреді. Екінші бөлім, "Тұрақсыз өмірлер", балалардың бой жетіп, рок-н-ролл мен "Битлз" тобының пайда болуына бірнеше жыл ғана қалған, жарқын 1950-ші жылдардағы Британияға қадам басқанын көрсетеді, бірақ соған қарамастан, олар үшін бұл өмір бойына жетпес қашықтық сияқты.
Алкоголь
Фильмнің ең нұрлы көріністерінің көп бөлігі қоғамдық үйлерде түсірілді. Бір көріністе Тони бардан ішімдіктерге тапсырыс береді және 1940-1950 жылдардағы Ливерпульде кең таралған, бірақ қазір көбінесе естілмейтін бірнеше сусынды тізімдейді. Оларға "Mackies", "Black and Tan", "Pale Ale and Lime" және "Rum and Pep" (ром мен нәркес) жатады.
Қабылдау
Фильм Лондон киносыншылары шеңберінен және Бельгия киносыншылары қауымдастығының Гран-при сыйлығынан "Жылдың фильмі" аталымын жеңіп алды. Лос-Анджелес киносыншылары қауымдастығының "Ең үздік шетелдік фильм" сыйлығы үшін ол "Әйелдер тарихы" фильмімен тең бөлісті. 2011 жылы Time Out жүргізген барлық уақыттың 100 ең ұлы британдық фильмі туралы сауалнамада "Distant Voices, Still Lives" үшінші орынға ие болды. The Independent басылымы фильмді барлық уақыттың үздік 20 британдық фильмі тізімінде 6-шы орынға қойды. Фильм Британдық кино институтының 2012 жылғы Sight & Sound сауалнамасында 12 дауыс алды – оның 11-і сыншылардан, ал біреуі режиссер Карлос Рейгадастан.
Кассалық жинақ
Фильм Ұлыбританияда 480 000 фунт стерлинг табалдыры тапты.