1953 жылғы «Женевиев» комедиялық фильмі туралы: Лондон-Брайтон көлік шеруі, көне машиналар, махаббат және қызықты оқиғалар! Джон Грегсон, Дина Шеридан, Кеннет Мор және Кей Кендалл басты рөлдерде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Женевив – 1953 жылы түсірілген британдық комедиялық фильм. Оны Генри Корнелиус өндірген және режиссерлік еткен, ал сценарийін Уильям Роуз жазған. Басты рөлдерде Джон Грегсон, Дина Шеридан, Кеннет Мор және Кей Кендалл – ескі автомобильдермен жарысқа қатысқан екі жұпты комедиялық оқиғалармен көрсетеді.
Genevieve is a 1953 British comedy film produced and directed by Henry Cornelius and written by William Rose. It stars John Gregson, Dinah Sheridan, Kenneth More and Kay Kendall as two couples comedically involved in a veteran automobile rally.
Сюжет
Екі ардагер автомобиль мен олардың экипаждары жыл сайынғы Лондон-Брайтон ардагер автомобильдер жарысына қатысады. Алан МакКим (Джон Грегсон), жас заңгер, және оның әйелі Венди (Дина Шеридан) 1904 жылғы Darracq-ты (Даррак) жүргізеді. Олардың досы Амброз Клэрхаус (Кеннет Мор), сұңғыл жарнама сатушысы, оның соңғы сүйіктісі, модель Розалинд Петерс (Кей Кендалл) және оның үй жануары Сент-Бернар 1905 жылғы Spyker (Спайкер) көлігінде саяхаттайды. Брайтонға сапар Клэрхаус үшін жақсы өтеді, бірақ МакКимдердің сапары бірнеше бұзылулармен қиындатылады және олар өте кеш жетеді. Алан олардың әдеттегі сәнді қонақ үйіндегі броньдарын ашулы күйде жойғандықтан, олар түнді шала-шарпы қонақ үйде (жойс Гренфеллдің иесі ретінде эпизодтық рөлімен) өткізуге мәжбүр болады, бұл Вендиді көңілсіз қалдырады. Олар ақырында Амброз бен Розалиндке кешкі астан кейін ішімдікке қосылады, бірақ Розалинд мас күйіне жетеді және үй тобымен бірге трубада ойнауды талап етеді. Барлығын таң қалдыратын күйінде, ол бірнеше сәттен кейін тез ұйықтап қалар алдында керемет джаз соло орындайды, бұл Вендиді қатты қыдыртады. Алан мен Венди Амброздың оған деген романтикалық ықыласы туралы дауласады, ал Алан гаражға кетеді. Түн ортасында ол машинасымен айналысып жатқанда, Амброз келіп жетеді. Ашулы сөздер айтылады, Алан клубтың жарысқа рұқсат бермеуіне қарамастан, Амброзды Лондонға қайтаруға 100 фунт стерлингке бәс тігеді. Амброз "Бірінші Вестминстер көпірінен өтуге" келіседі. Келесі күні таңертең Розалиндтің ауыр маңқаюына және Вендидің бүкіл осы іске наразылығына қарамастан, екі экипаж Лондонға қайта оралады. Әрбір жүргізуші өзінің машинасы жақсырақ екеніне сенімді, соның салдарынан олар түрлі тәсілдермен алдауға тырысады. Амброз Аланның қозғалтқышын саботаждайды, ал Алан Амброзды полиция тоқтатуға себепкер болады. Ақырында, Лондонның шетінде (Вест-Дрейтон), екі көлік те жол полициясымен тоқтатылады және Алан мен Амброз шайқасуға жақындағандықтан төрт қатысушыға ресми ескерту жасалады. Вендидің талабы бойынша олар бәс тігуді тоқтатып, оның орнына кеш өткізуге шешім қабылдайды. Бірақ паб ашылуын күтіп тұрғанда, сөздер алмасылып, бәс қайтадан қолға алынады. Екі көлік Лондонның оңтүстік қалашықтарынан өте жақын қашықтықта жарысады. Бірақ бірнеше метр қалғанда Genevieve (Женевьева) бұзылады. Амброздың машинасы оны басып өтуге асыққанда, оның дөңгелектері трамвай жолдарына ілігіп қалады (Лондонның соңғы трамвайлары 1952 жылы тоқтатылды, бірақ фильм түсірілген сол жылы көптеген жолдар көрінетін болды) және ол басқа бағытқа бұрылады. Genevieve-дің тежегіштері істен шығып, машина Вестминстер көпіріне бірнеше метрдей құлайды, осылайша бәс жеңіліп шығады.
Two veteran cars and their crews are participating in the annual London to Brighton Veteran Car Run. Alan McKim (John Gregson), a young barrister, and his wife, Wendy (Dinah Sheridan), drive Genevieve, a 1904 Darracq. Their friend Ambrose Claverhouse (Kenneth More), a brash advertising salesman, his latest girlfriend, fashion model Rosalind Peters (Kay Kendall), and her pet St. Bernard ride in a 1905 Spyker. The journey to Brighton goes well for Claverhouse, but the McKims' trip is complicated by several breakdowns, and they arrive very late. As Alan cancelled their accommodation in their usual plush hotel during a fit of pique, they are forced to spend the night in a dingy run down hotel (with a cameo performance by Joyce Grenfell as the proprietress) leaving Wendy feeling less than pleased. They finally join Ambrose and Rosalind for after dinner drinks, but Rosalind gets very drunk, and insists on playing the trumpet with the house band. To the surprise of all, she performs a hot jazz solo before falling fast asleep moments later, to Wendy's great amusement. Alan and Wendy have an argument over Ambrose's supposed romantic attentions to her, and Alan goes off to the garage to sulk. Whilst he works on his car in the middle of the night, Ambrose turns up. Angry words are exchanged, and Alan impulsively bets the other man £100 that he can beat Ambrose back to London, despite racing not being allowed by the club. Ambrose accepts the bet—"First over Westminster Bridge." The following morning, despite Rosalind's massive hangover and Wendy's determined disapproval of the whole business, the two crews race back to London. Each driver is determined that his car is the better, come what may, and they both resort to various forms of cheating. Ambrose sabotages Alan's engine, and Alan causes Ambrose to be stopped by the police. Finally, on the outskirts of London (West Drayton), both cars are stopped by traffic police and the four contestants are publicly warned after Alan and Ambrose almost come to blows. At Wendy's insistence, they decide to call off the bet and have a party instead. But whilst waiting for the pub to open, words are exchanged and the bet is on again. The two cars race neck and neck through the southern suburbs of London. But with only a few yards to go, Genevieve breaks down. As Ambrose's car is about to overtake it, its tyres become stuck in tramlines (London's last trams ran in 1952, but many of the tracks were still in evidence when the film was made that same year) and it drives off in another direction. The brakes on Genevieve fail, and the car rolls a few yards onto Westminster Bridge, thus winning the bet.
Көліктер
"Женевьева" фильмінің түпнұсқа сценарийінде бәсекелес жүргізушілер британдық машиналарды пайдалану көзделген: Алан МакКим – Wolseley немесе Humber, ал Амброз Клэрхаус – Lanchester. Алайда, мұндай машиналардың иелері түсірілімге көлік беруге келіспеді, соңында Норман Ривз өзінің Darracq көлігін, ал Франк Риз – Spyker көлігін ұсынды. Darracq бастапқыда Энни деп аталған, бірақ фильм сәтті болғаннан кейін ресми түрде Женевьева деп өзгертілді. Женевьева 1992 жылы 34 жылдық сапардан Австралиядан оралды және жыл сайын Лондон-Брайтон раллисіне қатысады. 2002 жылдың шілдесінде Женевьева және тағы бір Spyker 50 жылдық мерекелік раллиге қатысып, түсірілім локацияларын аралады. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, Женевьева мен Амброз Клэрхаустың Spyker көліктері Гаагадағы Лоуман мұражайында қойылған.
The script for Genevieve originally called for the rivals to be driving British cars, Alan McKim a Wolseley or Humber, and Ambrose Claverhouse a Lanchester. No owners of such cars were willing to lend them for filming, and eventually Norman Reeves loaned his Darracq and Frank Reese his Spyker. The Darracq was originally named Annie, but was permanently renamed Genevieve after the film's success. Genevieve returned from a 34 year visit to Australia in 1992, and takes part in the London Brighton Run every year. In July 2002, Genevieve and another Spyker participated in a 50th anniversary rally, touring the filming locations. Both Genevieve and Ambrose Claverhouse's Spyker were, as of 2012, on display at the Louwman Museum in The Hague.
Сыни
"Женевив" фильміне Босли Кроутер "Нью-Йорк Таймс" газеті үшін сын жазды, фильмге өте жағымды баға берді. "Ежелгі үлгідегі автомобильдерге – немесе жақсы көріп "ардагерлік көліктер" деп атайтын автомобильдерге – кейбір адамдардың қазіргідегі қызығушылығының арқасында британдық продюсер және режиссер Генри Корнелиус соңғы жылдардағы ең күлкілі комедиялардың бірі деп ұсынуға болатын фильм түсірді".
Genevieve was critically reviewed by Bosley Crowther for The New York Times, giving the film a very positive appraisal. "On the strength of the current mania that some restless people have for automobiles of ancient vintage—what are fondly called "veteran cars"—a British producer director, Henry Cornelius, has made a film that may cautiously be recommended as one of the funniest farce comedies in years."
Кассалық жинақ
Женевьева 1953 жылы британдық кассада екінші ең танымал фильм болды. Фильмді АҚШ-та Universal компаниясы көрсетті. Variety журналындағы бір хабарламаға сәйкес, фильм АҚШ-та 560 000 долларлық табыс әкелді. Осы журналдағы басқа мәліметтерде бұл көрсеткіш 450 000 немесе 400 000 доллар деп айтылған, оның 338 000 доллары Ұлыбританияға қайтарылды. Женевьева Ранк ұйымынан шыққан басқа комедиялардың туындауына себепші болды.
Genevieve was the second most popular film at the British box office in 1953. The film was released in the US by Universal. According to one report in Variety the film grossed $560,000 in the US. Other accounts in the same magazine give this figure as $450,000 or $400,000 of which $338,000 was returned to Britain. Genevieve initiated a cycle of other comedies from the Rank Organisation.
Бұл - ақымақ, ақымақ, ақымақ әлем
Criterion басылымының түсініктемесіне сәйкес, шамамен он жыл өткен соң Роуз «Женевьева» фильмін «Mad, Mad, Mad, Mad World» комедиясының негізі ретінде пайдаланды, бірақ оны үлкен масштабта және Шотландияда түсірді. Ол Стенли Крамерге жобаның жоспарын жіберді, ол сәтімен, сыншылар тарапынан мақтау алған, бірақ көп пайда әкелмеген бірнеше күрделі драмалардан кейін комедия түсіруге дайын еді. Крамер жобаны Америкаға көшіру шартымен оны сатып алуға келісті. Роуз келісіп, әйелі Танямен бірге сценарий жазды. 1963 жылы шыққан бұл фильм Роуздың мансабындағы ең табысты фильмге айналды.
According to the commentary on the Criterion edition of It's a Mad, Mad, Mad, Mad World, nearly a decade later Rose used Genevieve as the basis for the former, another automobile comedy, but on a larger scale and set in Scotland. He sent an outline to Stanley Kramer, who as luck would have it was ready to make a comedy after a string of intense dramas which had been critical successes but hadn't made money. Kramer agreed to buy the project provided they would change the setting to America. Rose agreed, and he and his wife Tania wrote the screenplay. Released in 1963, the film became the biggest box office hit of Rose's career.