Дэниел Мурто - Американдық бейсболшы және жаттықтырушы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және менеджер (1917–1976)

Дэниел Эдвард Мёрто (8 қазан 1917 – 2 желтоқсан 1976) – американдық екінші база ойыншысы, менеджер, клуб басшысы және Бейсболдың Жоғары лигасының (MLB) жаттықтырушысы. Мёрто ең көп танымал Pittsburgh Pirates командасымен 29 жылдық байланысымен, оның құрамында ол екі рет Әлем сериясын жеңіп шықты ( және ). Ол сонымен қатар өз мансабындағы 767 MLB ойынының 416-сын Pirates командасының екінші база ойыншысы ретінде өткізді.

Ойыншы ретінде

Мёрто тоғыз үлкен лига маусымының толық немесе бір бөлігінде ойнады, бастапқыда Филадельфия Филлиз (1941–43, 1946) және Бостон Брейвз (1947) сапында, кейін Пираттарға (1948–51) қосылды. Оң қолмен лақтырып, соққы берді, бойы 5 фут (2 м) болды. Пенсильвания штатының Честер қаласында туған Мёрто 1937 жылы 19 жасында кәсіби бейсбол карьерасын бастау үшін жалақысын төмендетіп, Честер орта мектебін бітіргеннен кейін Sun Shipbuilding & Drydock Co. компаниясында әкесімен бірге жұмыс істеген еді. Сент-Луис Кардиналдарымен келісімге келгеннен кейін, ол Redbirds-тің кеңейтілген фермалық жүйесіне қосылды, бастапқыда D класындағы Шығыс Жағалау лигасының Кембридж (Мэриленд) Кардиналдары құрамында. 1941 жылдың маусым айында, Мёртоның Техас лигасының Хьюстон Буффалосымен екінші сәтті маусымының ортасында, «Филлиз» оның контрактын сатып алды. Ол 3 шілдеде «Брейвс Филдте» Бостонға қарсы Хэл Марниге алмастырылып, MLB дебютін жасады. Келесі күні 4 шілдедегі қос ойынның екі бөлігінде де бастапқы құрамда шықты және «Филс» командасының тұрақты екінші базалық ойыншысы болды. Жаңадан келген Мёрто Ұлттық лигада 18 ұрланған базамен көш бастады, бірақ Хьюстоннан сатып алынғаннан кейін 85 ғана ойын ойнады. 1942–43 жылдары 257 ойынға қатысып, 1943 жылдың тамызында Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясына қатарына қосылды. Ол АҚШ-та бейсбол ойнау мүмкіндігінен бас тартып, Германиядағы 97-ші жаяу әскер полкімен бірге соғысқа қатысты. Бейсболға оралғаннан кейін, «Филадельфия» үшін 6 ғана ойын ойнады, содан кейін «Кардиналдар» ұйымына қайта сатылды. Triple-A Rochester командасында Мёрто .322 көрсеткішпен ойнады, ал 174 соққысы Халықаралық лигада бірінші орынды бөлісті. «Брейвс» 1946 жылғы Rule 5 драфтында оны таңдады, бірақ Мёрто олар үшін маусымның басындағы үш ойында ғана ойнады, содан кейін қайтадан Triple-A лигасына жіберілді. 29 жасында ол тағы да жақсы көрсеткіштер көрсетіп, Милуоки үшін .302 соқты. Оның өнері «Брейвс» клубына қайта оралуға мүмкіндік бермесе де, 18 қарашада Бостон оны бес ойыншымен алмастырып, «Пиратс» клубына жіберді, ол өзінің үлкен лигалық карьерасын аяқтады. Оның ең табысты маусымы «Пиратс» командасымен өткен алғашқы жылы болды, ол .290 соқты және карьералық рекордтарды жаңартты (149 соққы, 71 ұрып тұру, 56 ұпай, 21 қос соққы, 5 үш соққы және 146 ойын). «Пиратс» командасының екінші базалық ойыншысы ретінде 145 ойынға қатысты. 19 жылғы нәтижесі нашар болғаннан кейін, Мёрто өзінің жеке рекордын жаңарып, .294 соқты. Жалпы, Мёрто 767 ойында .254 орташа көрсеткішпен 661 соққы, 8 хоум-ран және 219 ұрып тұру көрсетті.

Murtaugh appeared in all or parts of nine big league seasons, initially for the Philadelphia Phillies (1941–43, 1946) and Boston Braves (1947) before joining the Pirates (1948–51). He threw and batted right handed and was listed as 5 feet (2 m) tall and
A native of Chester, Pennsylvania, Murtaugh was working with his father at Sun Shipbuilding & Drydock Co. after he graduated from Chester High School when he took a pay cut to start his professional baseball career at age 19 in 1937. After signing with the St. Louis Cardinals, he joined the Redbirds' extensive farm system, initially as a member of the Cambridge (Maryland) Cardinals of the Class D Eastern Shore League. In June 1941, in the midst of Murtaugh's second consecutive stellar season with the Houston Buffaloes of the Texas League, the Phillies purchased his contract; he then made his MLB debut on July 3 as a defensive replacement for Hal Marnie against Boston at Braves Field. The following day he started both ends of a July 4 doubleheader and essentially took over as the Phils' regular second baseman. As a rookie, Murtaugh led the National League in stolen bases with 18, even though he played only 85 games after his acquisition from Houston in late June. In 1942–43 he got into 257 games before joining the United States Army in August 1943 for World War II service. He declined the opportunity to play baseball in the United States and served in combat with the 97th Infantry in Germany. Returning to baseball in , he played in only six games for Philadelphia before he was sold back to the Cardinals' organization. At Triple A Rochester, Murtaugh hit .322 and his 174 hits were tied for first in the International League. The Braves then selected him in the 1946 Rule 5 draft, but Murtaugh played in only three early season games for them before he was again sent to Triple A. At 29, he had another good offensive season, hitting .302 for Milwaukee. Although his performance did not earn Murtaugh a return to the Braves, it led to perhaps his biggest break when, on November 18, Boston included him in a five player trade to the Pirates, where he spent the rest of his big league career. His most productive season came in his first year with the Bucs, , when he hit .290 and posted career highs in hits (149), runs batted in (71), runs scored (56), doubles (21), triples (5) and games played (146). He started a career high 145 games as the Pirates' second baseman. After a subpar , Murtaugh rebounded by hitting a personal best .294 in Overall, Murtaugh was a .254 career lifetime batter with 661 hits, eight home runs and 219 RBI in 767 games.

Басқарушы ретінде

Ойыншы ретінде зейнетке шыққаннан кейін Мёрто Нью-Орлеанс Пеликанс (1952–54), «Пираттардың» Double-A ферма клубы және тәуелсіз Triple-A Чарльстон Сенаторс (19 сәуір – 16 шілде, 1955) командаларын басқарды. 1956 жылы ол Бобби Браганның басшылығымен «Пираттарға» жаттықтырушы ретінде оралды. Жұмыстағы екінші жылында, 1957 жылдың 4 тамызында, ол Браганның орнын басып, «Пираттарды» 36–67 есебімен, соңғы орыннан бір ойын қалып қойды. Мёрто басшылығымен олар соңғы 51 ойынның 26-сын жеңіп алды. Бірінші толық маусымда Мёрто «Пираттарды» Ұлттық лигада күтпеген екінші орынға жеткізді. Ол Питтсбургтегі жұмысты төрт мерзімде (1957–64, 1967, 1970–71, 1973–76) он бес маусым бойы атқарды. Үшінші толық маусымында Мёрто «Букс» командасын оның басшылығымен жеңілген екі әлем чемпионатының біріншісіне жеткізді. Олар Милуоки Брейвзден жеребе бойынша жеті ойынмен озып кеткеннен кейін, 1960 жылғы әлем чемпионатында Нью-Йорк Янкистерін таң қалдырды – Питтсбургтің соңғы шайқасында Билл Мазероскинің 7-ші ойынның тоғызыншы иннингіндегі үйден қашуымен жеңіске жетті. Янкилер Питтсбургтен 55–27 есебімен озып кетті және үш ойында жеңіліске ұшыратты (16–3, 10–0 және 12–0), бірақ қарсыласа білген «Пираттар» қалған төрт ойында тек +7 ұпаймен (6–4, 3–2, 5–2 және 10–9) жеңіске жетті. 1961 жылдан 1964 жылға дейін оның «Пираттар» командасы тек бір маусымда .500-ден жоғары көрсеткіш көрсетті және науқан аяқталғаннан кейін Мёрто 47 жасқа толғанға дейін менеджерліктен кетті. Ол денсаулық мәселелерімен күресіп жүрді, кейде жүрек ауруы деп хабарланды. Ол «Пираттардың» бас кеңсесіне бас менеджер Джо Л. Браунның ойыншыларды бағалау жөніндегі басты көмекшісі болып көшті. 1965 жылғы маусымнан кейін ол Бостон Ред Сокс командасының ұсыныстарын қабылдамады, олар оны ойыншылар құрамының вице-президенті қызметіне шақырып алды. Содан кейін, 1967 жылы, «Пираттардың» менеджері Гарри Уокер 17 шілдеде жұмыстан босатылғанда, Мёрто 1967 жылғы маусымның қалған бөлігіне уақытша басшы ретінде оралды, содан кейін ол бас кеңсеге қайта оралды. Питтсбург жүйесіндегі таланттың көп екенін жақсы білген Мёрто Ларри Шепард маусымның соңғы аптасында жұмыстан босатылғаннан кейін менеджерлік қызметті қайтаруды сұрады. Медициналық тұрғыдан жарамды деп танылғаннан кейін, ол 1969 жылдың 9 қазанында «Пираттардың» үшінші мерзіміндегі капитаны ретінде қайтадан жұмысқа кірісті. Мёртоның қайтадан жұмысқа орналасуынан бірнеше сағат өткен соң, 1960 жылғы әлем чемпионатының үшінші базалық ойыншысы және «Пираттардың» ферма жүйесіндегі менеджер 41 жастағы Дон Хоак жүрек соғысынан қайтыс болды, өйткені ол бас клубты басқаруға жетекші үміткер екеніне сенген. Мёртоның алғашқы екі клубы 1970–71 жылдары Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында жеңімпаз атанды. Команда сол маусымда Ұлттық лига чемпионатында Цинциннати Редс командасына ұшыраса да, Мёртоның 1971 жылғы «Пираттары» қайтадан жанданды. 1971 жылдың 1 қыркүйегінде Мёрто бас лига тарихында тоғыз қара түсті ойыншыдан (африкалық американдықтар мен афро-латындық американдықтарды қоса алғанда) тұратын бастапқы құрамды құраған алғашқы менеджер болды. «Пираттар» бұл ойында «Филлизді» 10–7 есебімен жеңді. Келесі айда олар Сан-Франциско «Гиганттарын» NLCS-де жеңіп, содан кейін 1971 жылғы әлем чемпионатын жеңіп алды, бұл фаворит саналған Балтимор «Ориолс» командасымен екі ойынға қалып қойғаннан кейін керемет қайта оралды. Бұл әлем чемпионаты болашақ Бейсбол даңқы залынан Роберто Клементенің керемет өнерімен ерекшеленді, ол командасын чемпиондыққа жеткізу үшін .414 есебімен он екі рет соққы берді. Денсаулықпен байланысты жаңа мәселелерді айтқаннан кейін (1971 жылғы маусымда кеуде ауруынан ауруханаға жатқан) оның жерлеу рәсімі 6 желтоқсанда Пенсильвания штатының Фолсом қаласындағы Рим-католик шіркеуіндегі Бейбітшілік әйелінің шіркеуінде өтті. Оған 800-ден астам адам қатысты, оның ішінде «Пираттар» ұйымының бірнеше мүшелері: Уилли Старгелл, Билл Робинсон, Брюс Кисон, Дейв Джусти, Ларри Демери, Джим Рукер, Ал Оливер және Боб Робертсон. Тренерлер Дон Лепперт және Хосе Паган, Стив Бласс және Мэнни Сангуиллен де қатысты. Содан кейін 70 көлік Мёртоның денесін шіркеудің жерлеу орнына алып барды, ол Марпл қалашығындағы Петір мен Пауыл зиратында орналасқан. Ол «Букс» клубының менеджері ретінде киген 40-шы нөмірін 1977 жылдың 7 сәуірінде «Пираттар» командасы мәңгілікке тоқтатты. Мёрто екі рет (1960 және 1971) «Жылдың спорттық жаңалықтары» менеджері сыйлығының жеңімпазы болды. Ол 2,068 ойында 1,115–950–3 (.540) рекорд көрсетті, ол «Пираттар» тарихында Фред Кларктен кейін екінші орынды иеленді. Екі Ұлттық лига жеребесі мен әлем чемпионаттарынан басқа, ол төрт Шығыс дивизионында жеңіске жетті (1970–1971, 1974–1975), ал оның өлімінен кейін «Пираттардың» ешбір менеджері осы уақытқа дейін одан көп дивизиондық жеңіске жеткен жоқ. Менеджер ретінде өткізген он екі толық маусымда ол «Пираттарды» тоғыз рет жеңіске жеткізді. «Пираттармен» өткізген бес плей-офф кездесуі команда тарихындағы ең көп көрсеткішті құрайды.

After retiring as a player, Murtaugh managed the New Orleans Pelicans (1952–54), the Pirates' Double A farm club, and the unaffiliated Triple A Charleston Senators (April 19–July 16, 1955). In 1956 he returned to the Pirates as a coach under Bobby Bragan. In his second year in the job, on August 4, 1957, he succeeded Bragan as skipper with the Bucs 36–67 and one game out of last place; under Murtaugh, they perked up to win 26 of their final 51 games. In his first full season, , Murtaugh led the Pirates to a surprise second place finish in the National League. He went on to hold the Pittsburgh job for all or parts of fifteen seasons over four different terms (1957–64, 1967, 1970–71, 1973–76). In , his third full season as their manager, Murtaugh guided the Bucs to the first of the two World Series championships they won under his command. After they captured the National League pennant by seven full games over the Milwaukee Braves, they stunned the heavy hitting New York Yankees in the 1960 World Series—won in Pittsburgh's last at bat by Bill Mazeroski's walk off home run in the ninth inning of Game 7. The Yankees outscored Pittsburgh 55–27, and administered three thrashings (16–3, 10–0 and 12–0), but the resilient Pirates took the other four contests by a run differential of only +7 (6–4, 3–2, 5–2 and 10–9). From 1961 to 1964, his Pirates had only one over .500 season and, after the conclusion of the campaign, Murtaugh stepped down as manager just before his 47th birthday. He had been battling health problems, sometimes reported as a heart ailment. He moved up to the Pirate front office as a key assistant in charge of evaluating players for general manager Joe L. Brown. After the 1965 season, he turned down feelers from the Boston Red Sox to join their organization as vice president, player personnel. Then, in , when his immediate successor as the Pirates' manager, Harry Walker, was fired July 17, Murtaugh returned as interim pilot for the remainder of the 1967 season, after which he returned to the front office. Well aware of the abundance of talent in the Pittsburgh system, Murtaugh asked to reclaim the managing job after Larry Shepard was fired in the last week of the season. Once medically cleared, he began his third term as skipper of the Pirates on October 9, 1969; hours after Murtaugh's re hiring, Don Hoak, 41, his third baseman on the 1960 World Series champions and a manager in the Pirates' farm system, died of a heart attack after believing he was a leading contender to manage the parent club. Murtaugh's first two clubs won the 1970–71 National League East Division titles. Although the squad fell in that season's National League Championship Series to the Cincinnati Reds, Murtaugh's 1971 Pirates would bounce back. On September 1, 1971, Murtaugh was the first manager in major league history to field a starting lineup consisting of nine black players (including both African Americans and Afro Latin Americans); the Pirates beat the Phillies 10–7 in that game. The next month, they defeated the San Francisco Giants in the NLCS and then captured the 1971 World Series with a memorable comeback from a two games to none deficit against the favored Baltimore Orioles. That World Series was marked by the brilliant performance of future Baseball Hall of Famer Roberto Clemente, who batted .414 with twelve hits to lead his team to the championship. Citing renewed health concerns — he had been hospitalized for chest pain during the 1971 season His funeral occurred on December 6 at Our Lady of Peace Roman Catholic Church in Folsom, Pennsylvania, attended by over 800 people, including multiple members of the Pirates organization: Willie Stargell, Bill Robinson, Bruce Kison, Dave Giusti, Larry Demery, Jim Rooker, Al Oliver, and Bob Robertson. Coaches Don Leppert and José Pagán also attended, along with Steve Blass and Manny Sanguillen. Afterwards, a 70 car procession led Murtaugh's body to its resting place at Sts. Peter and Paul Cemetery in Marple Township. The number 40 he wore as the Bucs' manager was retired by the Pirates on April 7, 1977. Murtaugh was a two time winner (1960 and 1971) of The Sporting News Manager of the Year Award. He compiled a 1,115–950–3 record in 2,068 games (.540), second in Pirates history behind only Fred Clarke. In addition to his two National League pennants and world championships, he won four Eastern Division titles (1970–1971 1974–1975), and no Pirates manager has won more division titles in their tenure since his death. In twelve full seasons as manager, he led the Pirates to a winning record nine times; his five postseason appearances with the Pirates is still the most by any manager in team history.

Басқарушылық жазба

Команда Жыл Регулярный сезон Плей-офф Сыграно Побед Поражений % Побед Место Побед Поражений % Побед РезультатPIT 51 7-е в NL – – – –PIT 154 2-е в NL – – – –PIT 155 4-е в NL – – – –PIT 155 1-е в NL 4 3 .571 Победитель Мировой серии (NYY)PIT 154 6-е в NL – – – –PIT 161 4-е в NL – – – –PIT 162 8-е в NL – – – –PIT 162 6-е в NL – – – –PIT 79 6-е в NL – – – –PIT 162 1-е в NL East 0 3 .000 Проиграл NLCS (CIN)PIT 162 1-е в NL East 7 4 .636 Победитель Мировой серии (BAL)PIT 26 3-е в NL East – – – –PIT 162 1-е в NL East 1 3 .250 Проиграл NLCS (LAD)PIT 161 1-е в NL East 0 3 .000 Проиграл NLCS (CIN)PIT 162 2-е в NL East – – – –Итого 2,068