Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Говард, 7-ші Норфолк герцогы (11 қаңтар 1655 – 2 сәуір 1701) – ағылшын дворяны, саясаткер және әскери қызметкер. Ол Генри Говард, 6-шы Норфолк герцогының және Эдвард Сомерсет, 2-ші Ворчестер маркизі мен Элизабет Дормердің қызы, леди Энн Сомерсеттің ұлы болды. 1678 жылы ол өз құқығымен Лордтар палатасына барон Моубрей ретінде шақырылды. Оның бақытсыз некесі көп әңгімеге толы болды және ажырасумен аяқталды.
English nobleman, politician, and soldier
Henry Howard, 7th Duke of Norfolk, (11 January 1655 – 2 April 1701) was an English nobleman, politician, and soldier. He was the son of Henry Howard, 6th Duke of Norfolk, and Lady Anne Somerset, daughter of Edward Somerset, 2nd Marquess of Worcester, and Elizabeth Dormer. He was summoned to the House of Lords in his own right as Baron Mowbray in 1678. His unhappy marriage was the subject of much gossip, and ended in divorce.
Неке, ажырасқанда және ажырасқанда
Ол Мэри Мордаунтқа, Питербороның 2-ші графы мен Пенелопа О'Брайеннің жалғыз тірі қалған қызы және мұрагеріне үйленді. Олар 1685 жылы ажырасып кетті. Ол оны 1700 жылы сэр Джон Жерменмен жасаған адалдығы үшін ажырастырды, ал 1692 жылы Лордтар палатасы оның жеке ажырасу туралы заң жобасын қабылдамағаннан кейін бұрынғы ажырасу әрекеті сәтсіз аяқталды. Ол зиянды өтеу алу үшін сотқа жүгінгенмен, іс материалдары соншалықты жағымсыз болды, ол бұл қадамын өкінуі мүмкін, әсіресе алқабилер оның 100 000 фунт стерлингтік зиянды өтеу талабын 66 фунтқа дейін төмендетті, осы үшін оларды төрағалық етуші судья қатаң сөккені үшін. Герцог әйелінің моральдық мінез-құлқына айыптау тастауға лайық емес еді: тіпті оның өзінің адвокаты да бұл жағдайды ашық түрде «қазан қараға қарғып тұрғандай» деді. Ол баласыз қайтыс болды, оның орнын немере інісі Томас Ховард, Норфолктің 8-ші герцогы иеленді. Оның бұрынғы әйелі екінші рет сэр Джон Жерменге, 1-ші баронға тұрмысқа шықты, ол оның көп жылдар бойы сүйіктісі болған. Ол 1705 жылы қайтыс болды. Ол әкесімен қарым-қатынасы жақсы болған жоқ, әсіресе 1677 жылдан кейін, әкесі оның көп жылдар бойы сүйіктісі болған Джейн Бикертонға үйленгеннен кейін, бұл отабасында үлкен жанжалға себеп болды.
He married Mary Mordaunt, the only surviving daughter and heiress of the 2nd Earl of Peterborough and Penelope O'Brien. They separated in 1685. He divorced her for her adultery with Sir John Germain in 1700, after a previous attempt at divorce in 1692 had failed when the House of Lords threw out his private Divorce Bill. Although he succeeded in obtaining damages in an action for criminal conversation, the details were so sordid that he may well have regretted the step, especially since the jury reduced his claim for £100,000 damages to £66, for which they were severely reprimanded by the presiding judge. The Duke was evidently in no position to condemn his wife's moral conduct: even his own counsel called it frankly a case of the pot calling the kettle black. He died without children, and was succeeded by his nephew, Thomas Howard, 8th Duke of Norfolk. His former wife married secondly Sir John Germain, 1st Baronet, who had been her lover for many years. She died in 1705. He was rarely on good terms with his father, particularly after 1677 when his father married Jane Bickerton, his mistress of many years standing, an act which caused a violent family quarrel.
Кейінгі өмірі
Норфолк Говардтарының көпшілігі сияқты ол да шын ниетпен рим-католик болатын, бірақ Папалық қастандықтан туған католиктерге қарсы гистерия кезінде Англия шіркеуіне ресми түрде қосылды. Бұл отбасы мүліктерін сақтап қалу үшін жасалған амал екені күмәнсіз. Бұл әрекет сәтті болған сияқты; әкесі 1680 жылы діннен бас тартқандығы үшін айыпталғанмен, айып тез алынып тасталды. Жоғары Говард әулеті зардап шекпестен аман қалды, ал олардың туысы Уильям Говард, 1-ші Стаффорд виконты, 1680 жылғы желтоқсанда қастандыққа қатысқан деген күдікпен өлім жазасына кесілді. Генри, өзінің құқығымен лорд, Моубрей бароны, оны сотқа тартқан лордтардың бірі болды. Елдегі католиктерге қарсы сезімді ескере отырып, оның моральдық қайраттылығы мен тәуелсіздігінің белгісі ретінде, ол "Кінәлі емес" деп дауыс берді. Джон Эвелиннің мәлімдемесіне сәйкес, Лордтар палатасындағы Стаффордтың туыстарының арасында (барлығы сегіз адам) ол жалғыз осылай дауыс берді, себебі Стаффорд "өзінің отбасынан жақсы көрілмеген" еді. 1672 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болды. Оның әкесі де бұрыннан қоғам мүшесі болған және қоғамға жомарт демеушілік көрсеткен. 1685 жылғы 20 маусымда ол сол кезде Норфолк герцогының әскері деп аталған Саффолк полкінің полковнигі болып тағайындалды. Сол жылы ол Подвязка орденінің рыцары атанды. "Өзінің герцогтығындағы барлық билігі бар" адам ретінде, ол 1685 жылғы жалпы сайлауда тәжге толыққанды адал мүшелерді сайлау үшін ықпалын пайдаланды (оның әкесі 1673 жылы Сэмюэл Пепис үшін Касл Ризингте қауіпсіз орын тапқанда да осылай істеген). Алайда, 1688 жылға қарай ол Джеймс II-мен қарым-қатынасын нашарлатты, корольдің католиктерді қолдау саясатын ашық сынады. Ол сайлаушыларынан Тест заңын жоюды қалайтындарын сұрағанда, олардың барлығы бір атқа сыйып кететінін тікелей айтты. Ол өзінің герцогтығындағы судьяларды көбірек мойынсұнатын адамдармен алмастыруды сұрағанда, ол бас тартты және ақылмен Францияға кетті, бірақ Даңқты революцияны қарсы алу үшін уақтылы оралды. 1689 жылы Уильям III және Мэри II тұсында ол Жеке кеңесші болып қызмет етті. Бастапқыда ол Лордтар палатасында отыру үшін қажетті ант беруден бас тартты, себебі ол Англикандық рәсімге ресми түрде қосылғанмен, оның жүрегінде католик екені жасырын емес еді; бірақ бірнеше айдан кейін ол ант берді. Ол Беркшир, Норфолк және Суррей графтықтарының лорд-лейтенанты және Уильям мен Мэри тұсында Беркшир ополчениясының полковнигі болып қызмет етті. Бірінші HMS Norfolk оның құрметіне аталды. Оның жеке хирургы Томас Гринхилл болды.
Like almost all the Howards of Norfolk he was a devout Roman Catholic, but during the anti Catholic hysteria engendered by the Popish Plot he publicly conformed to the Church of England. There is little doubt that this was simply a device to save the family estates. The ploy seems to have succeeded; although his father was charged with recusancy in 1680, the charge was quickly dropped. While the senior Howard line survived unscathed, their cousin William Howard, 1st Viscount Stafford, was executed for his supposed part in the Plot in December 1680. Henry as a peer in his own right, Baron Mowbray, sat as one of the peers who tried him. It is a sign of his moral courage and independent judgment, given the anti Catholic feeling in the country, that he voted Not Guilty. This was the more notable since according to John Evelyn, of Stafford's extended family in the House of Lords, (eight of them in all), he was the only one to do so, Stafford being a man "not beloved by his family". He became a Fellow of the Royal Society in 1672. His father was already a fellow and was a generous benefactor of Society. On 20 June 1685, he was appointed Colonel of the Suffolk Regiment, which at the time was called the Duke of Norfolk's Regiment of Foot. He was created a Knight of the Garter in the same year. As a man "all powerful in his Dukedom" he used his influence in the 1685 General Election to return members entirely loyal to the Crown (as his father had in 1673 when he found a safe seat at Castle Rising for Samuel Pepys). By 1688, however, he was on bad terms with James II, openly disapproving of the King's aggressive policy of Catholic championship. When asked to question his constituents on whether they favoured repeal of the Test Act, he replied bluntly that he knew that all those in favour of repeal would fit comfortably in one coach. When asked to replace the magistrates in his dukedom with more compliant ones he simply refused and prudently went to France, but returned in time to welcome the Glorious Revolution. He served as a Privy Councillor under William III and Mary II in 1689. At first, he refused to take the oath necessary to sit in the House of Lords, since although he had publicly conformed to the Anglican rite, it was no secret that he remained a Roman Catholic at heart; but after a few months, he subscribed to the oath. He continued to serve as Lord Lieutenant of Berkshire, Norfolk and Surrey, and ex officio colonel of the Berkshire Militia under William and Mary. The first HMS Norfolk was named after him. His private surgeon was Thomas Greenhill.
Өлім
1701 жылғы 2 сәуірде (ескі стиль бойынша) Лондонда қайтыс болған Норфолк герцогының 7-ші герцогының өлімі туралы хатшысы Фрэнсис Негус жазған жазбаша есеп.
A written account of the death of the 7th Duke of Norfolk, who died in London on Wednesday (O. S.) 2 April 1701 by his secretary Francis Negus.