Фитц Хью Ладлоу: Наркоманияны зерттеген журналист және жазушы

Кіріспе

"Хашиш жегіш" кітабының авторы, журналист, нашақорлықты зерттеуші Фитц Хью Ладлоу, кейде Фитцхуг Ладлоу деп те аталады (11 қыркүйек 1836 – 12 қыркүйек 1870) – американдық автор, журналист және саяхатшы; ең белгілі туындысы – автобиографиялық "Хашиш жегіш" (1857) кітабы. Ладлоу сондай-ақ Сан-Франциско, Йосемити және Калифорния мен Орегон ормандарына жер үстімен жасаған саяхаттары туралы екінші кітабында баяндаған. Оның қосымшасында жақында құрылған Юта штатындағы мормон қонысы туралы ойлары келтірілген. Ол көптеген қысқа әңгімелер, очерктер, ғылыми хабарламалар және өнер сыншылығының авторы болды. Өмірінің соңғы жылдарының көп бөлігін опиатқа тәуелді адамдарға көмек көрсетуді жақсартуға арнады, нашақорлықпен күрестегі прогрессивті көзқарастар мен осы аурудан зардап шеккендердің жағдайын жария етуде алғашқы қадам жасады. Ол өзінің қарапайым жағдайына қарамастан, есірткіге тәуелділік салдарынан қиын жағдайға түскендерге жомарттықпен көмектесті. Ладлоу өмір бойы бойындағы тәуелділіктері, пневмония және туберкулез, сондай-ақ шамадан тыс жұмыс істеудің салдарынан 34 жасында ерте қайтыс болды.

Колледждің адамы

Ладлоу білімін Нью-Джерси колледжінде, қазіргі Принстон университетінде бастады. 1854 жылы ол әдеби және дебаттық клуб – Клиософиялық қоғамға қосылды. Бір жыл өткен соң, Нью-Джерси колледжінің бас ғимараты – Нассау-холл өртеніп кеткендіктен, ол Юнион колледжіне ауысты. Онда ол елдегі алғашқы таза әлеуметтік студенттік бауырластық – Каппа Альфа қоғамына қосылып, оның мүшелерімен бірге тұрды. Ладлоу Юнион колледжінде медицинадан бірнеше тереңдетілген курстар оқыды. 1857 жылға қарай, ол кішкентай операциялар кезінде анестезиолог болғанын және хирургтардан анестезияның әртүрлі түрлерінің тиімділігі туралы пікір сұрағанын жазды. Ладлоудың ең жоғары баға алған сабағы – Юнион колледжінің танымал президенті Элифалет Нотт Лорд Кемстің 1762 жылғы «Сын-пікір элементтері» атты маңызды әдеби еңбегіне негізделген сабақ болды, алайда ол іс жүзінде Нотттың өзінің философиялық көзқарастарына арналған курсқа айналды. Эксцентрикалық ғалым Нотт Ладлоуға әсер етті, бірақ, бәлкім, тікелей оның «Егер мен кез келген елде әндер жасауды басқаратын болсам, мен адамдармен қалағанымды істей аламын» деген пікірі одан да күшті әсер етті. Нотт Ладлоудың философиясы мен жазу талантына деген құрметін білдіре отырып, 1856 жылғы бітіру салтанатына ән жазуды сұрады. Колледж аңызы бойынша, Ладлоу «Sparkling and Bright» әнінің әуеніне түнде жазған өлеңіне риза болмағандықтан, қолжазбасын тастап жіберген. Сәтімен, оның бөлмедесі оны тауып алып, Рев. Нотқа көрсетті. «Олд Юнион» әні мектептің әнұранына айналды және бүгінгі күнге дейін бітіру салтанатында орындалады. Ладлоу бірнеше колледж әндерін жазды, олардың екеуі тіпті елу жылдан кейін де Юнион колледжінің ең танымал әндері болып саналды. «Хашиш жеуші» кітабында ол былай дейді: «Еліміздің колледж әндерін жинаған адам ұлттық әдебиетке құнды үлес қосады. Олар көбінесе өте жақсы поэзия мен музыка болып табылады. Олар әрқашан шабыттандырады, әрқашан жүректерді біріктіреді және, мен қосамын, әрқашан жақсы орындалады».

Ludlow began his studies at the College of New Jersey, today's Princeton University. Entering in 1854, he joined the Cliosophic Society, a literary and debating club. When a fire gutted Nassau Hall, the College of New Jersey's main building, a year later he transferred to Union College. There he joined the Kappa Alpha Society, the nation's first purely social collegiate fraternity, and lived with its members. Ludlow evidently took some intensive courses in medicine at Union. As early as 1857, he writes of having been an anesthesiologist during minor surgery, and being asked by surgeons for his opinions on the actions of various courses of anesthesia. A class in which Ludlow always got the highest marks was one taught by famed Union College president Eliphalet Nott based on Lord Kames' seminal 1762 literary work, Elements of Criticism – although it essentially became a course on Nott's own philosophy. The eccentric polymath Nott would have an influence on Ludlow, but perhaps more immediately his assertion that "[i]f I had it in my power to direct the making of songs in any country, I could do just as I pleased with the people." In a testimony to Nott's feelings towards Ludlow's philosophy and writing talent, he asked the young man to write a song for the commencement ceremony of the Class of 1856. College legend holds that Ludlow was so unhappy with the late night lyrics he composed to the tune of the drinking song Sparkling and Bright he threw away the manuscript. Fortuitously, his roommate discovered it and brought the work to Rev. Nott's attention. Song to Old Union became the school's alma mater, and is sung at commencement to this day. Ludlow wrote several college songs, two of which were considered the most popular Union College songs even fifty years later. In The Hasheesh Eater he says that "[h]e who should collect the college carols of our country would be adding no mean department to the national literature [T]hey are frequently both excellent poetry and music [T]hey are always inspiring, always heart blending, and always, I may add, well sung."

Хашиш жегіш

Ладлоу ең алдымен 1857 жылы жарық көрген «Хашиш жегіш» атты еңбегімен танымал. Ескі Одаққа арналған әнде бүгінгі түлектер «Одақтың жерімен шектесетін бұлақ / Дельфик сулары сияқты жарқырайды» деп ән салғанда, бірнеше ай бұрын Байард Тейлордың «Путнам» журналында жарияланған «Хашиштің көрінісі» мақаласын Лудлоу оқыған болатын. Сондықтан, Тильденнің экстракты деп аталатын тетанусқа қарсы марихуана құралы шыққанда, оны сынап көруге мәжбүр болды. Лудлоу колледж жылдарында осы марихуана экстрактының үлкен дозаларын үнемі ішіп, «хашиш жейтін» адамға айналды. Жастығында ол жазушылардың сөздерімен бірге диванның жайлылығынан ғажайып саяхаттарға шыға алатынын сезінгендей, енді хашишпен «Барлық Шығыс, Грекиядан Қытайға дейін, қалашаның шеңберінде жатыр; саяхат үшін ешқандай шығын қажет емес. Алты центке бүкіл жерді аралап шығуға билет алуға болады. Кемелер мен дөңгелектер, шатырлар мен қанағаттар Тильденнің экстракты бар қорапта сақталған». Кейінірек ол марихуананы «тозақтың сиқырлы өсімдігі, ақымақтықтың арамшөптері» деп санап, оған араласуы ақылға қонымсыз деп ойласа да, «мен қателескен кезде мені анамның дауысы шақырды. Хашиш құмарлығының себептері ең жоғары идеалдық табиғатта болды, себебі оның барлық экстаздары мен аян-аяндары осы табиғатта, және мың есе қорқынышты, дәл осы себеппен, оның айтуға келмейтін азаптары». Бір кездері ол ешқашан марихуананың әсерінен арыла алмайтындай көрінді. «Өмір мен үшін бір ұзақ уақытқа созылған хашиш күйіне айналды» деп жазды ол және «бұл уақытқа дейін оқшауланған тәжірибелер бір-біріне жанасатын болғанға дейін әрбір сабақтас құмарлықтың әсері одан әрі жалғасады; содан кейін делирийдің буындары қиылысады және ақырында шынжыр үздіксіз байланысқа айналады. Соңғы айлар бір үзілмеген, бірақ шақталған түспен өтеді». Ол былай деп қорытындылады: «Хашиш – бұл шынымен де қарғыс атқан есірткі, ал жан ақырында барлық экстаздар үшін өте қатал баға төлейді; сонымен қатар, оны пайдалану кез-келген түсінікке ие болудың дұрыс құралы емес, бірақ кім айта алады, сол мақтану кезінде мен жағдайды бұрынғыдан да шын мәнінде білмедім. Хашиштің қуанышымен біз тек қана дұрыс емес жолмен жеттік, аспан мен жердің бетіндегі шексіз сұлулықтың құпиясына, тәндік перде құлаған кезде, біз білетіндей білеміз». Ладлоудың есебіне оның кітабына үлгі болған опиумға тәуелділік туралы әңгіме әсер еткен болуы мүмкін: Томас Декуинсидің «Ағылшын опиум жеушісінің мойындары». Ладлоудың физикалық бас тарту белгілерін сипаттауында қорқынышты түстер де бар. Ол өзінің «азаптарын» жеңу үшін темекі шегуді бастайды, бірақ бұл азаптар кез-келген физикалық ауырсынудан гөрі, көңілді түсі мен ақылға қонымды емес өмірдің көңілсіздігімен көңіліне кіреді (қалай таңқаларлық, оның никотинге тәуелділігі кез-келген физикалық азаптың нақты көзі болуы мүмкін; ол бір сәтте «никотинге бір сағатқа кешігу – бұл нақты ауырсыну болатын каннабиндін аңсауы болды»). Сыртқы әлемнің бар болуы қарапайым мазақ болып көрінді, сөзсіз сұлулықпен салтанатты болған кейбір есте қалған мүмкіндіктің қатыгез қалпы. Мен жұмақтың эмальды шөптестерін көрген үшін гүлдерді жек көрдім, олар үнсіз тас болғандықтан тастарды қарғадым, аспан музыкасыз естілгендіктен, аспан мен жер менің қарғысымды қайтарып жіберген сияқты. Бұл есірткінің экстазы емес, ол мені қатты тартты, өйткені оның адам көмегі мүлдем алып тастай алмайтын апатиядан құлдырау күші. Ол «Хашиш жегіш» атты еңбегінде есірткі арқылы «Мен жер бетіндегі түрмедегі ойықтан бір күні мені көз алдыма елестете алмайтын биікке көтеретін, құлағымда сөзбен айтып жеткізе алмайтын музыка естілетін шексіз аспанды көрдім» дейді. «Хашиш жегіш» романы оның дәрігерінің кеңесі бойынша жазылған. Лудлоу өзінің тәжірибесін сипаттау үшін сөз табуда қиындықтар болды: «Хашиш жеушіде әлемдердің виртуалды өзгеруі болды. Ақиқат кеңеймеді, бірақ оның көруі телескопиялық болды; басқалар тек күңгірт тұмандық ретінде көретін немесе мүлдем көрмейтін нәрсеге ол терең тексерумен қарайды, ол қашықтықты, үлкен шамада, жасыра алмайды. Табиғи күйдегі көршісіне өзінің көріністерін білдіру үшін бұрылады, бірақ оған апокалипсисті өз ойына жеткізетін символдар мағынасыз екенін біледі, өйткені біздің қарапайым өмірімізде олар жеткізетін ойлар жоқ; олардың екі жазықтығы мүлдем басқа». Алайда ол бір жағынан «жанның құрып, оның өсуінен оның кез келген сезімге бой алдырудың үстемдігімен өмір сүруінің шынайы мақсатынан құрғап, батып кетуі» туралы моральдық немесе практикалық мәселені көтеруге, екінші жағынан, жаңа құрлықты зерттеушідей хашиштік эйфорияны сипаттауға тырысты: «Егер мен осы қатардағы жаңа және сирек барылатын әлемнің бірнеше бекеттерінің салыстырмалы орналасуын анықтасам, мен өзімді бақытты санаар едім».

Ludlow is best known for his groundbreaking work The Hasheesh Eater, published in 1857. When, in the Song to Old Union, today's graduates sing that "the brook that bounds through Union's grounds / Gleams bright as the Delphic water " A few months before, Bayard Taylor's Putnam's Magazine article The Vision of Hasheesh had been devoured by Ludlow, and so when the cannabis based tetanus remedy called Tilden's extract came out he had to try some. Ludlow became a "hasheesh eater," ingesting large doses of this cannabis extract regularly throughout his college years. Just as in his youth he found to his delight that he could from the comfort of his couch adventure along with the words of authors, he found that with hasheesh "[t]he whole East, from Greece to farthest China, lay within the compass of a township; no outlay was necessary for the journey. For the humble sum of six cents I might purchase an excursion ticket over all the earth; ships and dromedaries, tents and hospices were all contained in a box of Tilden's extract." Although he later grew to think of cannabis as "the very witch plant of hell, the weed of madness" and his involvement with it as unwise, "[w]herein I was wrong I was invited by a mother's voice The motives for the hasheesh indulgence were of the most exalted ideal nature, for of this nature are all its ecstasies and its revelations — yes, and a thousand fold more terrible, for this very reason, its unutterable pangs." For a time he seemed never to be out from under the influence of hashish. "[L]ife became with me one prolonged state of hasheesh exaltation " he wrote, and noted that "the effect of every successive indulgence grows more perduring until the hitherto isolated experiences become tangent to each other; then the links of the delirium intersect, and at last so blend that the chain has become a continuous band The final months are passed in one unbroken yet checkered dream." He concluded:

<blockquote>Hasheesh is indeed an accursed drug, and the soul at last pays a most bitter price for all its ecstasies; moreover, the use of it is not the proper means of gaining any insight, yet who shall say that at that season of exaltation I did not know things as they are more truly than ever in the ordinary state? In the jubilance of hashish, we have only arrived by an improper pathway at the secret of that infinity of beauty which shall be beheld in heaven and earth when the veil of the corporeal drops off, and we know as we are known. Ludlow's account was probably flavored by the tale of opium addiction which formed the model for his book: Thomas DeQuincey's Confessions of an English Opium Eater. Ludlow's description of his physical withdrawal symptoms included terrible nightmares. He takes up tobacco smoking to help him through his "suffering," but this suffering seems mostly to be from disappointment at the dreary colors and unfantastic drudgery of sober life, rather than from any physical pain (ironically, his incipient nicotine addiction may have been the real source of any physical suffering he experienced; he writes at one point that "to defer for an hour the nicotine indulgence was to bring on a longing for the cannabine which was actual pain. "):

The very existence of the outer world seemed a base mockery, a cruel sham of some remembered possibility which had been glorious with a speechless beauty. I hated flowers, for I had seen the enameled meads of Paradise; I cursed the rocks because they were mute stone, the sky because it rang with no music; and the earth and sky seemed to throw back my curse

It was not the ecstasy of the drug which so much attracted me, as its power of disenthralment from an apathy which no human aid could utterly take away. He says in The Hasheesh Eater that through the drug, "I had caught a glimpse through the chinks of my earthly prison of the immeasurable sky which should one day overarch me with unconceived sublimity of view, and resound in my ear with unutterable music." The Hasheesh Eater was written on the advice of his physician during his withdrawal. Ludlow had difficulty in finding words to describe his experiences: "In the hasheesh eater a virtual change of worlds has taken place Truth has not become expanded, but his vision has grown telescopic; that which others see only as the dim nebula, or do not see at all, he looks into with a penetrating scrutiny which distance, to a great extent, can not evade To his neighbor in the natural state he turns to give expression to his visions, but finds that to him the symbols which convey the apocalypse to his own mind are meaningless, because, in our ordinary life, the thoughts which they convey have no existence; their two planes are utterly different." Still, he made the attempt, trying on the one hand to make a moral or practical point that "the soul withers and sinks from its growth toward the true end of its being beneath the dominance of any sensual indulgence" and on the other to map out the hashish high like an explorer of a new continent: "If I shall seem to have fixed the comparative positions of even a few outposts of a strange and rarely visited realm, I shall think myself happy."

Нью-Йорк әдеби сахнасына кіру

"Хашиш жегіш" Ладлоу жиырма бір жасында жарық көрді. Кітап сәтті болды, қысқа мерзімде бірнеше рет қайта басылды, және Лудлоу, кітапты және оның бұрынғы мақаласы "Хашиш апокалипсисін" анонимді түрде жариялағанмен, кітаптың танымалдылығынан пайда тапты. Бір кезде ол Уильям Кертис Нойеспен заң оқыды (өзі заңгерлік оқуын он төрт жасында Лудлоутың ағасы Самуилдің кеңсесінде бастаған). Ладлоу 1859 жылы Нью-Йоркте адвокаттық экзаменді тапсырды, бірақ заңгерлікпен айналыспады, оның орнына әдеби мансапты таңдады. 1850 жылдардың соңы Нью-Йорк қаласы әдебиетінде жаңа буынның келуімен белгіленді. "The Knickerbocker" және "Putnam's Monthly" сияқты ескі журналдар жоғалып бара жатты, ал "Atlantic Monthly", "The Saturday Press" және "Vanity Fair" сияқты жаңа журналдар пайда болды. Ладлоу "Vanity Fair" журналында редактор болып жұмыс істеді, ол сол кезде "Punch" журналына ұқсас стильде болды. Ықтималда, "Vanity Fair" қызметкерлері арқылы Лудлоу Нью-Йорк богемиялық және әдеби мәдениетімен танысты, ол Бродвейдегі Пфаффтың сыра погребінде және Ричард Генри Стоддардтың үйіндегі сенбі күнгі жиналыстарда шоғырланды. Бұл ортаға Уолт Уитман, Фитц Джеймс О'Брайен, Байард Тейлор, Томас Бейли Олдрич, Эдмунд Кларенс Стетман және Артемус Уорд сияқты адамдар тартылды. Нью-Йорк қаласының жанды әдеби өмірі және космополиттік көзқарасы Лудлоуға үлкен пайда әкелді. "Бұл басқа жандардың ваннасы", - деп жазды ол. "Ол адамның өзінің терісінде қатаңдауына жол бермейді. Ол мінез, нәсіл, сипаттың көптеген түрлеріне әсер етуі және олардан әсер алуы керек". Нью-Йорк иконаға қарсы шығушыларға және Лудлоу қалыптастырған сияқты танымал адамдарға төзімді болды. "Нью-Йорк тұрғындары ешқандай ерекшеліктен таңқалмайды немесе оларды әдепсіздікке итермейді. Бродвейде ерекше келбеті, беті, мінезі немесе киімімен жігіттердің тобын қызықтыру да қиын. Бұл Нью-Йоркті көршісін өзінің өзідей жақсы көретін, бірақ оның кілт тесігінен қарауын қаламайтын барлық адамдар үшін паналау орнына айналдырады". Кертис Лудлоуды Харпер баспа үйінің мұрагерлеріне жиырма бес жасқа толғанға дейін алғашқы кітабы бірнеше рет басылып, Харпердің басылымдарында оннан астам әңгіме жариялайтын болашақ әдеби талант ретінде таныстырды, олардың кейбіреулері сериялық түрде жарық көрді және бірнеше нөмірді қамтыды.

The Hasheesh Eater was published when Ludlow was twenty one years old. The book was a success, going through a few printings in short order, and Ludlow, although he published both the book and his earlier article The Apocalypse of Hasheesh anonymously, was able to take advantage of the book's notoriety. For a time he studied law under William Curtis Noyes (himself a lawyer who had begun his legal studies at the age of fourteen in the offices of Ludlow's uncle Samuel). Ludlow passed the bar exam in New York in 1859, but never practiced law, instead deciding to pursue a literary career. The late 1850s marked a changing of the guard in New York City literature. Old guard literary magazines like The Knickerbocker and Putnam's Monthly were fading away, and upstarts like the Atlantic Monthly, The Saturday Press, and Vanity Fair were starting up. Ludlow took on a position as an associate editor at Vanity Fair, a magazine which at the time resembled Punch in tone. It was probably through the Vanity Fair staff that Ludlow was introduced to the New York City bohemian and literary culture, centered around Pfaff's beer cellar on Broadway and Saturday night gatherings at Richard Henry Stoddard's home. This scene attracted the likes of Walt Whitman, Fitz James O'Brien, Bayard Taylor, Thomas Bailey Aldrich, Edmund Clarence Stedman, and Artemus Ward. New York City's vibrant literary scene and cosmopolitan attitudes were a boon to Ludlow. "It is a bath of other souls," he wrote. "It will not let a man harden inside his own epidermis. He must affect and be affected by multitudinous varieties of temperament, race, character." New York was tolerant of iconoclasts and of people with just the sort of notoriety Ludlow had cultivated. "No amount of eccentricity surprises a New Yorker, or makes him uncourteous. It is difficult to attract even a crowd of boys on Broadway by an odd figure, face, manner, or costume. This has the result of making New York an asylum for all who love their neighbor as themselves, but would a little rather not have him looking through the key hole." Curtis introduced Ludlow to the princes of the Harper publishing family as an upcoming literary talent who, before his twenty fifth birthday, would have his first book go through several printings and would place more than ten stories in Harper's publications, some of which were printed serially and spanned several issues.

Розали

Ладлоудың көркем әңгімелері көбінесе оның өміріндегі оқиғаларды айқындығымен көрсетеді. «Біздің ерекше әкеміз» әңгімесінің баяндаушысына ғашық болған, қоңыр шашы мен көзі бар, «күлкілі, мармар бетіне қызғылт реңк сіңген» он сегіз жасар бойжеткені, «жақсы сырт көрінісі мен ақылы бар, жарияланған еңбектері бар» деп сипатталған жас журнал редакторы – бұл, осы сипаттамаға сәйкес келетін және әңгіме жарық көргеннен кейін бір жыл өткен соң үйленген ойдан шығарылған Розали Осборн болуы мүмкін. Розали тұрмысқа шыққанда он сегіз жаста еді, сол кездегі стандарттар бойынша тым жас емес еді, бірақ кейін «оның тұрмысқа шыққанда әлі кішкентай қыз болғаны» есіне түсірілді. Ладлоулардың белсенді қатысқан Нью-Йорк әдеби ортасының мүшелері жазған естеліктерде Розали өте әдемі және өте сүйкімді қыз ретінде бейнеленген. Мысалы, Томас Бейли Олдричтің әйелі Ладлоу әйелді «Алдричтің қоңыр шашымен ұсталған Дульцинеясы» деп есіне алды. 1859 жылдың бірінші жартысын Ладлоу Флорида штатында өткізді, онда «Оңтүстік эскиздері» атты бірнеше мақала жазды, кейін ол оларды «Утопияның климаты, жұмақтың пейзажы және тозақтың әлеуметтік жүйесі» деп еске алды. Ол құлдықты қолдаушылар аболиционистерді расалық араласуды кешіргені үшін айыптағанда, «Джексонвилл қаласында ақ сұлтандар мен қара қызметшілер арасында ашық қанағаттанушылық қарым-қатынастар болды. Мен бұл фактіге таңқалмадым, бірақ оның ашықтығына таңқалдым, тіпті діндарлар да иықтарын қимылдатпады немесе алаңдамады». Флоридадан кейін жұбайлар Нью-Йорк қаласына көшіп, пансионатта тұрып, әдеби және қоғамдық өмірге қайта оралды.

Құрлықтың жүрегі

1863 жылы Альберт Биерштадт мансабының шыңына жетті, ол оны Американың ең үздік пейзаж суретшісі етті. Людлоу Биерштадттың пейзаждарын сол дәуірдегі ең жақсы американдық өнердің өкілі деп санады және «New York Evening Post» газетіндегі өнер сыншысы ретінде оларды мақтауға өз позициясын пайдаланды. Биерштадт 1859 жылы өзінің жақындағы сәтті суреттеріне көріністер тапқан Батысқа қайтып оралуды қалады. Ол Людлоудан өзімен бірге баруын сұрады. Людлоудың сапар туралы жазған жазбалары «Post», Сан-Францискодағы «The Golden Era», «Atlantic Monthly» журналдарында жарияланды, содан кейін кітап түрінде жинақталды. Биерштадттың бір өмірбаяны бойынша, бұл «Биерштадтты 1860-шы жылдардағы Батыс пейзажының көрнекті суретшісі ретінде бекітудегі ең тиімді құралдардың бірі болды». Жолда олар Солт-Лейк-Ситиде тоқтады, онда Людлоу еңбекқор және адал адамдардан тұратын қоныс тауып, мормондарға деген көңілінде алдын ала пікір мен күмәнділік болды. Көп әйел алу оны қатты ұялтып, бірнеше әйелден тұратын үй шаруашылығына алғашқы көзқарасы сияқты әсер етті. «Мен, космополит, әлемдік адам, басқа адамдардың әдеттері мен пікірлеріне еркін қараймын, бұл мені Шығыс штаттарындағы қатаң адамдардың арасында жиі айыптауға ұшыратты, менің бетім қызарып, жанып кетті», - деп жазады ол. Ол екі әйелдің «өздерінің және бір-бірінің балаларына қарап, шашын жыртып, бір-бірінің көзін сыпырып тастамай отыра алатынына сенбеді». Оның мормондар туралы әсерлері Юта штатын үйдегі көптеген оқырмандары Америка Азамат соғысына қатысқан Конфедерация штаттары сияқты бүлікшіл және қауіпті деп санайтын кезде пайда болды. Людлоу Одақтың ыдырауына қатысты жиі келекелеуге ұшырады, кейбір мормондар Ютаға көшіп келушілердің ағынынан және соғыс уақытында ерлер санының азаюынан көп әйел алудың тиімдірек көрінуімен, мормон штаты соғыстан екі жақтан да күшті болады деп ойлады. Людлоудың пікірлері шығыста қызығушылықпен оқылды және ол өзінің саяхаттары туралы жазған кітабына қосымша болады. «Мормондық жүйе өз жандарындарына ие, - деп жазды Людлоу. - Олар Мормон үшін, Мормон олар үшін емес. Мен бұл «Шіркеуді» бірден өз инженерлерінен артық екендігін түсінген және біржола тәуелсіздігін ғана емес, өздерінің төрешілігін де жариялаған алып бу машинасы ретінде қарастыра алмай қалдым». Людлоу айтқандай, ол «өмірімдегі ең жақсы кісі өлтірушілердің бірімен кездескенімді мойындаймын». Мысалы, «Брайхам Янг - екіжүзділіктен жер бетіндегі ең алыс адам; ол адам табиғатындағы ұлы, бірақ қорқынышты көрініс, ең жоғары христиандық өзін-өзі құрбандыққа шалуды Ібілістің құрбандық тағына әкелген адам». Әсіресе, бұл ескерту әсіресе маңызды болды: «Америкалық идеямыздың мормон жаулары екіжүзділер мен ақымақтардан әлдеқайда қауіпті қарсыластар ретінде түсінілуі керек. Бізге қарсыластарымызды екі рет бағалап жібермейік».

In 1863 Albert Bierstadt was at the peak of a career that would make him America's top landscape artist. Ludlow considered Bierstadt's landscapes representative of the best American art of the era and used his position as art critic at the New York Evening Post to praise them. Bierstadt wanted to return West, where in 1859 he had found scenes for some of his recently successful paintings. He asked Ludlow to accompany him. Ludlow's writings about the trip, published in the Post, San Francisco's The Golden Era, the Atlantic Monthly and then later compiled into book form, according to one biographer of Bierstadt, "proved to be among the most effective vehicles in firmly establishing Bierstadt as the preeminent artist interpreter of the western landscape in the 1860s." During the overland journey, they stopped at Salt Lake City, where Ludlow found an industrious and sincere group of settlers. He brought to the city prejudice and misgiving about the Mormons, and a squeamishness about polygamy which embarrassed him almost as much as his first view of a household of multiple wives. "I, a cosmopolitan, a man of the world, liberal to other people's habits and opinions to a degree which had often subjected me to censure among strictarians in the Eastern States, blushed to my very temples," he writes. He couldn't believe that a pair of co wives "could sit there so demurely looking at their own and each other's babies without jumping up to tear each other's hair and scratch each other's eyes out It would have relieved my mind to have seen that happy family clawing each other like tigers." His impressions of the Mormons came when Utah was seen by many of his readers back home as rebellious and dangerous as those states in the Confederacy, with which the Union was then involved in the American Civil War. Ludlow encountered frequent snide comments about the disintegration of the Union, with some Mormons under the impression that with the flood of immigrants to Utah fleeing the draft, and with the decimation of the male population in war time making polygamy seem more practical, the Mormon state would come out of the war stronger than either side. Ludlow's opinions were read with interest back East, and would constitute an appendix to the book he would later write about his travels. "The Mormon system," wrote Ludlow, "owns its believers — they are for it, not it for them. I could not help regarding this 'Church' as a colossal steam engine which had suddenly realized its superiority over its engineers and had declared once for all not only its independence but its despotism." Ludlow said, in part, that he "found him one of the pleasantest murderers I ever met." For instance, "Brigham Young is the farthest remove on earth from a hypocrite; he is that grand, yet awful sight in human nature, a man who has brought the loftiest Christian self devotion to the altar of the Devil " A warning that must have seemed especially poignant was this: "[T]he Mormon enemies of our American Idea should be plainly understood as far more dangerous antagonists than hypocrites or idiots can ever hope to be. Let us not twice commit the blunder of underrating our foes."

Расистік пікірлер

Ладлоу өз жазбаларында сол кезде кең таралған нәсілдік келекесті кейде білдірген. Оның прогрессивті көзқарастарына, зерттеуші санасына және құлдыққа қарсы саясатына қарамастан, ол "аналық мулат әйелін" "өз нәсіліне тән бағынушылыққа" ие деп сипаттайды; ал Калифорниядағы мексикалықтарды "ат үстіндегі тіңкелер ұлтынан – испандықтар, гресерлер және араласқандардан" шыққан деп көрсетеді; немесе қытай иммигранттарын "шала-шарпы үйлердің қатарында" бейнелейді, Лудлоу олардың "әңгір соңында Сан-Францискодан қуылғанын, ал осы ерекше семит халқы біздің өркениетке сіңіп кеткенін немесе жойылғанын" көздейді; немесе "үндістерге тән, бойға сіңген жалқаулықты" айтады. Американың жергілікті халқы оның ерекше назарында болды, оларды "мыс бетті шайтандар" деп атады және "жабайылар" туралы сол кездегі әдебиеттің көп бөлігін құрайтын "әдемі, сезімтал, қайырымдылық дұғаларын" жек көреді. Ладлоу "үндістерді" адамнан төмен деп санады – "көріне алмайтын шайтан, оны мемлекеттік қайраткерлер мен ақымақтар құрметпен қабылдаса, ал батыл және тәжірибелі адамдар атып, бас терісін шешеді".

Нью-Йорк оқиғалары

Лудлоу әдебиет саласында өзін сынап көруге лайықсыз сезінбеген нәрсе аз болды. Ол өз заманының журналдарына әңгімелер, өлеңдер, саяси пікірлер, өнер, музыка, драма, әдеби сын, ғылым және медицина жайындағы мақалалар жазды. Газетші ретінде ол шетелдік газеттерден мақалаларды аударды. Оның көптеген әңгімелері жеңіл-жеңіл махаббат оқиғалары болды, олар "Мистер В. Дабблэйв" немесе "Майор Хайджинкс" сияқты кейіпкерлермен толы, көбінесе баяндаушы мен ғашық болған әдемі жас қыздың арасындағы біршама қиындықтарды суреттейтін. Бірақ кейде осы үлгіден тыс әңгімелер де кездесетін.

Қорқыныш құтысы

"Қорқыттың құбылысы" – Ладлоудың 1859 жылғы қазан айында жарияланған алғашқы журналдық әңгімелерінің бірі. Ол өзін өлімнің қуғанын сезінген танысының ақыл-есі дұрыс емес қызы зертханасына келген химиягердің күнделігі түрінде жазылған. Ол химиялық заттардың арасында жалғыз қалдық, олардың әрқайсысы көзінде өлімнің жақындағанын сезіндіретін у болатын. Бұл гемп болуы керек пе? Жоқ, ол тым баяу, белгісіз, қиын. Морфин? Оған қарсы дәрілер тым көп – тым көп жалпылама, мақтандыру. Датурин? Оның қаншалықты сенімді екенін сұрағым келмейді. Соңында ол зертханадан тапқан пышақпен жүрегіне қадап, өзін-өзі өлтіреді. Күнделіктің авторы, Эдгар Сэндс, өлімге кінәлі болады деп қорқып, денесінен құтылуға тырысады. Ол үлкен үмітсіздікпен, тыныш жұмыс істей бастады, менің қабығымды – қалған қабығымды хирург зертханадағы үстелде кесіп-кесіп жіберді. Ол бұл бөлшектерді үлкен ретортқа салып, таза оттегімен оттандырды. Мен жер бетінде көргеннің бәрі сол жерде ең соңғы құрамдас бөліктеріне дейін айналғанын білдім – мен сол жерде біртіндеп дистилляцияландырылдым. Оның жаны ол соңғы тамшыларын құйған құбылысқа қамалды, ал ол өз кезегінде құбылыстың ішіндегі кішкентай, азап шеккен әйелдің бейнесімен мазаланып, қиналып жүрді. Алайда ол оның денесін жанымен жеткілікті уақытқа иеленеді, содан кейін жоғарыда келтірілген үзінділерден алынған мойындауды жаза алады. Бұл Сандс мырзаны өлім жазасынан құтқарады, бірақ ол күнделігінің соңғы беттерінің "Мен Блумингдейл психиатриялық ауруханасынан босатылғаннан кейін жазылғанын" атап өтеді.

Музыканың мәні

1861 жылы "Коммерциялық жарнамашы" баспасында жарық көрген "Музыканың мәні" атты мақалада, өзінің саңырау әйелі үшін музыкалық ноталарды жарық пен түстерге айналдырып, симфония жасайтын ер адам суреттелген. Бұл оқиға, әрине, Лудлоудың есірткі (хашиш) тәжірибесінде басынан өткен синестезиядан шабыттанған, ол туралы былай деп жазған: Жан кейде өз сезімталдығында біртұтас екені анық көрінеді, ал дене – әсерлерді осыншалықты әртүрлі өзгертетін нәрсе, оларды бір жағдайда иіс, екіншісінде дәм, үшіншісінде көрініс етіп, осылай мәңгілікке дейін жалғасады. Осылайша, есірткі ішкен адам тұз отынан күюді, түстерді иіскеуді, дыбыстарды көруді және одан да жиі сезімдерді көруді сезінеді.

Джон Хитберннің атағы

Джон Хитберннің "Аталық" (1864) еңбегі опиум мен алкогольге тәуелді, қамқор дәрігердің шыдамдылығы арқасында және каннабис экстракты қолданылатын алмастыру терапиясы нәтижесінде емделген адам туралы баяндайды. Бұл Лудлоудың опиумға тәуелділерді емдеудегі дәрігерлік қызметі туралы жарияланған алғашқы еңбегі.

Үйге қамқорлық жасайтын періште

"Үйдегі періште" 1868 жылы "Харперс Базар" журналының он үш санында жарияланды және ол – адалдыққа қиянат, алдау және жағымды басты кейіпкердің алкоголизмге және күйзеліске құлауы туралы сабын опера.

Құмшекер

Ладлоудың драмаға жасаған жалғыз қадамы – 1864 жылы Нью-Йорк қаласының Санитарлық жәрмеңкесінде, Метрополитен жәрмеңкесі үшін жазған "Күлшегір" ертегісінің бейімделуі болды. Бұл Ұлттық санитарлық комиссияның соғыс кезеңіндегі көмек көрсету шараларына арналған зор іс-шара еді. Пьеса генерал Джон К. Фримонттың әйелінің (және олардың ұлының) басшылығымен балалар орындады, сонымен қатар екі шетланд понисі де қатысты.

"Е Плюрибус Юнум"

Ладлоудың ең қызықты мақалаларының бірі 1866 жылғы қарашада «Галактика» журналында жарияланған «E Pluribus Unum» болды. Ол салыстырмалылық теориясына дейінгі физиктердің белгілі күштерді бір күшке біріктіруге жасаған тырысыстарын қарастырады. Кейде ол анахронизмге жатады, мысалы, Ладлоу классикалық физиканы қолдана отырып, күннен шығатын орасан зор энергияны түсіндіруге жасалған сәтсіз әрекеттерді қарастырып, ақырында метеорлардың соқтығысуынан туындаған жылуды ең мүмкін түсіндірме деп санайды. Ал кейде ол көрегендікке ие, мысалы, Альберт Эйнштейннен ондаған жыл бұрын Ладлоу эфир идеясынан бас тартып, «материя туралы біздің жалғыз түсінігіміз күш туралы түсінік болғандықтан, ғылыми мағынада материя – күш деп айтуға болар» деген ойға келеді. Ол бұл ойын кеңінен ашпайды, ал мақала жариялану үшін өте көп өзгертілген және қысқартылған.

Among the more interesting of Ludlow's articles was "E Pluribus Unum", published in The Galaxy in November 1866. It reviews attempts by pre relativistic physicists to unify the known forces into a single force. It is occasionally anachronistic, as when Ludlow reviews failed attempts to explain the enormous energy radiated from the sun using classical physics, eventually settling on the heat given off by incoming meteor collisions as the most likely explanation. And it is occasionally visionary, as when Ludlow, decades before Albert Einstein would do the same, abandons the idea of the æther and muses that "[w]e might be allowed to assert that because our only cognitions of matter are cognitions of force, matter in the scientific sense is force." He does not elaborate, and evidently the article was altered and cut for publication substantially,

His writing focus, as well as the focus of his life, turned to the problem of opium addiction. He described this as "one of my life's ruling passions — a very agony of seeking to find — any means of bringing the habituated opium eater out of his horrible bondage, without, or comparatively without, pain." His essay What Shall They Do to be Saved one of the first books to deal in a medical way with opium addiction, which had become a national crisis in the wake of the Civil War. Ludlow expanded on his original essay with Outlines of the Opium Cure, a portrait in words of an ideal, perhaps utopian, drug addiction treatment clinic. The opium addict, according to Ludlow (in a view which even today seems progressive), "is a proper subject, not for reproof, but for medical treatment. The problem of his case need embarrass nobody. It is as purely physical as one of smallpox [He] is suffering under a disease of the very machinery of volition; and no more to be judged harshly for his acts than a wound for suppurating or the bowels for continuing the peristaltic motion." Ludlow's writings led addicts from all over the country to write for advice, and he spent a great deal of time in his last years answering this correspondence. He also treated addicts as a physician, and one friend said that "I have known him to go for three weeks at a time without taking off his clothing for sleep, in attendance upon the sick. His face was a familiar one in many a hospital ward During the last weeks of his residence in New York, he supported, out of his scanty means, a family of which one of the members had been a victim to opium. This family had no claim upon him whatever excepting that of the sympathy which such misfortunes always excited in him. The medicines and money he furnished this single family in the course of the several weeks that I knew about them, could not have amounted to less than one hundred dollars, and this case was only one of many." But Ludlow himself was unable to break the habit. The same friend writes,

Alas, with what sadness his friends came to know that while he was doing so much to warn and restore others from the effects of this fearful habit, he himself was still under its bondage. Again and again he seemed to have broken it. Only those most intimate with him knew how he suffered at such periods I recall a night he passed with me some months after the publication of [What Shall They Do to Be Saved?]. He was in an excited state, and we took a long walk together, during which he spoke freely of his varied trials, and he finally went to my house to sleep. I went directly to bed, but he was a long time making his preparations, and I at length suspected he was indulging his old craving. For the first and only time in my life I spoke harshly to him, and characterized his abuse of himself and of the confidence of his friends as shameful. He replied depreciatingly, and turning down the gas light came around and crept into bed beside me. We both lay a moment in silence, and feeling reproved for my harshness, I said: "Think, Fitz, of your warnings on the subject, and of your effort, in behalf of other victims." In a tone and with a pathos I can never forget, he answered — "He saved others, himself he could not save." Ludlow left for Europe in June 1870 in an attempt to recover, both from his addictions and from tuberculosis. He travelled from New York with his sister Helen, who had been a constant source of support, and his wife, Maria, and one of her sons. They stayed for a month and a half in London, then left for Geneva, Switzerland when his health again took a downturn. He died the morning after his thirty fourth birthday, and, perhaps as he meant to predict in this passage in What Shall They Do to Be Saved? : "Over the opium eater's coffin at least, thank God! a wife and a sister can stop weeping and say, 'He's free.'"

Оның жазудағы және өміріндегі басты назары опиумға тәуелділік мәселесіне ауды. Ол мұны «өмірімдегі ең басты құштарлықтарымның бірі – опиумге тәуелді адамды осы қорқынышты құлдықтан, мүмкіндігінше азапсыз шығарудың кез келген жолын табудың үлкен күресі» деп сипаттайды. Оның «Құтқарылу үшін не істеу керек?» атты очеркі – Азамат соғысынан кейін ұлттық дағдарысқа айналған опиумға тәуелділікті медициналық тұрғыдан қарастырған алғашқы кітаптардың бірі. Ладлоу өзінің бұл очеркін «Опиум емінің негіздері» атты еңбегімен кеңейтеді, онда идеалды, мүмкін утопиялық есірткіге тәуелділікті емдеу клиникасының суреті бейнеленген. Ладлоудың пікірінше (бүгінде де прогрессивті көрінетін көзқарас бойынша), опиумға тәуелді адам «айыптау үшін емес, медициналық емдеуді қажет ететін жағдай. Оның жағдайы ешкімді ұялтуы керек емес. Бұл – таза физиологиялық мәселе, [ол] – ерік-жігер механизмінің өзінің ауруы; сондықтан оның іс-әрекеттері үшін жарақаттың іріңдеуіне немесе ішектің перистальтикалық қозғалысын жалғастыруына қарағанда қатаң сотталуға болмайды». Ладлоудың жазбалары бүкіл елден тәуелділердің кеңес сұрауына себеп болды, ал ол соңғы жылдары осы хаттарға жауап беруге көп уақыт жұмсады. Ол сондай-ақ тәуелділерді дәрігер ретінде емдеді, ал бір досы былай деді: «Мен оны үш апта бойы ауруларға қарағанда киімін шешпей ұйықтағанын білемін. Оның бейнесі көптеген ауруханаларда таныс еді». Нью-Йорктегі соңғы апталарында ол өзінің аз қаражатынан бір мүшесі опиумның құрбаны болған отбасыға көмек көрсетті. Бұл отбасы оған ешқандай талап етуге құқылы емес еді, тек осындай бақытсыздықтарға оның тудырған жанашырлығы ғана болды. Ол осы бір отбасыға бірнеше апта бойы берген дәрі-дәрмек пен ақша кем дегенде жүз долларға жетеді, және бұл жағдай ғана бірі емес еді». Бірақ Ладлоу өзі бұл әдеттен арыла алмады. Сол досы былай деп жазады: «Ай-ай, оның достары оның осы қорқынышты әдеттен басқаларды ескерту және қалпына келтіру үшін көп нәрсе істеп жатқанын білгенде, оның өзі әлі де оның құлдығында болды. Ол оны қайта-қайта бұзған сияқты. Оның осындай кезеңдерде қалай азап шегетінін тек оның жақын адамдары ғана білетін. Мен бірге өткізген түнін есімде сақтаймын, «Құтқарылу үшін не істеу керек?» жарияланғаннан кейін бірнеше ай өткен соң. Ол қатты қобалжып, біз бірге ұзақ серуендеп, оның түрлі сынақтары туралы ашық айтты, содан кейін менің үйіме барып ұйықтады. Мен тікелей төсекке бардым, бірақ ол ұзақ дайындық жасады, мен ол өзінің ескі құштарлығына берілгенін күдіктендім. Өмірімде бірінші және жалғыз рет мен оған қатты сөйледім, және өзін және достарының сенімін қорлауын ұят деп сипаттадым. Ол маған қорлықпен жауап беріп, газ жарығын сөндіріп, жанымда жатқан төсекке шықты. Біз екеуміз бір сәт үнсіз қалдық, мен өзімнің қаталдығыма ұшырағанымды сезініп: «Фитц, осы тақырыпта берген ескертулеріңді және басқа құрбандар үшін жасаған күш-жігеріңді ойла» дедім. Сонда ол былай деп жауап берді: – Басқаларды құтқарыпты, бірақ өзін құтқара алмады! Ладлоу 1870 жылғы маусымда тәуелділігінен және туберкулезден айығу үшін Еуропаға сапар шегеді. Ол Нью-Йоркке қарындасы Хеленмен бірге келді, ол үнемі қолдау көрсетті, және оның әйелі Мария және оның бір ұлы. Олар бір жарым ай Лондонда тұрды, содан кейін оның денсаулығы қайтадан нашарлаған кезде Швейцарияның Женева қаласына кетті. Ол өзінің отыз төртінші туған күнінен кейін ертесіне қайтыс болды, және бәлкім, «Құтқарылу үшін не істеу керек?» еңбегіндегі осы жолдарда болжағысы келгендей: «Опиум жеушінің табыты үстінде кем дегенде, Құдайға шүкір! әйелі мен әпкесі жылап тұрып: «Ол бостандыққа шықты» деп айта алады».