Көлінде батып қалған теңіз шарасы (Kólinde batıp qalǵan teńiz sharası)

Кіріспе

Көлінде сүңгуге батырылған теңіздік буй кемесі

USCGC Mesquite (WAGL/WLB 305) – Америка Құрама Штаттарының жағалау күзетінің Mesquite класындағы теңіздік буй кемелерінің бас кемесі. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитында қызмет етті, ал жағалау күзетіндегі қалған өмірін Ұлы көлдер аймағында өткізді. 1989 жылдың желтоқсанында Кевинтау түбегінің жанында Супериор көлінде қағылып, қирады. Кейін ол ойын-сауық үшін суға түсуге арналған нысан ретінде жақын жерде мақсатты түрде батырылды.

Құрылымы мен сипаттамалары

Мескит Дулут қаласындағы (Миннесота штаты) Теңіз темір зауыты мен кеме жасау компаниясының ауласында салынды. 1942 жылдың 20 тамызында кеменің кілі заңдалды. Кеме 1942 жылдың 14 қарашасында суға түсірілді. Оны лейтенант-коммандер Гейнс А. Тайлердің әйелі, Дулут кеме жасау зауытындағы жағалау күзетінің бас инспекторы Джесси Л. Тайлер ханым шомылдырды. Оның бастапқы құны 874 798 долларды құрады. Оның корпусы темір арқалықпен қоршалған, дәнекерленген болаттан жасалған. Алғашқыда салынған «Мескит» 55 метр (180 фут) ұзындықта, 11 метр (37 фут) енде және 4 метр (12 фут) суға бату тереңдігінде болды. Оның массасы 935 тоннаны құрады. Оның жалпы өлшемдері мансабы бойында өзгермесе де, жаңа жабдықтардың қосылуы оның массасын жағалау күзеті қызметінің соңына қарай 1025 тоннаға дейін арттырды. «Мескитте» дизельдік-электрлік жетегімен қозғалтылатын, 3 метр (8,5 фут) диаметріндегі бес пернелі, тот баспайтын болаттан жасалған бір ғана винт болды. Екі Cooper Bessemer GND 8 4 циклді 8 цилиндрлі дизельдік қозғалтқыш әрқайсысы 700 ат күшіне ие болды. Олар Westinghouse компаниясының екі генераторына қуат берді. Генераторлардан алынған электр қуаты 1200 ат күші бар Westinghouse электрмоторын іске қосты, ол винтті айналдырды. Онда буя палубасына 20 тонна жүк көтере алатын бір жүк көтергіші болды. Кемедегі жанармай бактарының сыйымдылығы шамамен болды. «Мескиттің» жанармайсыз жүзу қашықтығы 13 түйінде, 12 түйінде және 8,3 түйінде болды. Оның ішуге жарамды су бактарының сыйымдылығы болды. Құрғақ сақтау сыйымдылығын және басқа факторларды ескере отырып, теңіздегі төзімділігі 21 күнге жетеді. «Мескит» ұшқыш үйінің артында орнатылған 3"/50 калибрлі қарумен қаруланды. Онда рульдік үйдің үстіне және артқы палубаға орнатылған екі 20 мм-лік зениттік пулеметі болды. Сондай-ақ, артқы палубадағы тереңдік зарядтарын орнатуға арналған екі тіреуіш болды. Салынған кезде «Мескит» WAGL деп белгіленді, ол көмекші кеме, маяк кемесі. 1965 жылы белгілеу жүйесі өзгертіліп, ол WLB деп қайта белгіленді, ол мұхиттық буя кемесі. «Мескит» екі ай бойы Милн шығанағындағы кеме жүргізуге көмектесетін құралдарды орнатумен және күтіп ұстаумен айналысты. 1944 жылдың 19 маусымында ол жапондықтардан алынғаннан кейін бір айдан кем уақыт өткен соң Уакде аралына келді. Ол екі ай бойы осы аймақта буяларды орналастырды, содан кейін Манус аралына көшіп, буялар мен басқа кеме жүргізуге көмектесетін құралдарды орнатумен және күтіп ұстаумен айналысты. 1945 жылдың 16 шілдесіне қарай «Мескит» Филиппинде буяларды күтіп жүрді. Келесі жылды Филиппинде кеме жүргізуге көмектесетін құралдарды күтіп, жөндеумен өткізді. Мұзды бұзудың екінші міндеті - кемелерді мұз арқылы алып өту, одан кейін кемені жолға қою болды. «Мескит» осы міндетті 1958 жылдың 18 сәуірінде орындады, ол Уайтфиш шығанағындағы мұзда үш Canada Steamship Lines кемесін алып өтті. Мұзды бұзудың үшінші міндеті - болашақ кеме қатынасы үшін кеме қатынасы жолдарын тазалау болды. «Мескит» Макинақ шығанағында, Мичиган көлінде және Сент-Клэр өзенінде мұзды тазартты. Ол сондай-ақ бірнеше қыс бойы «Мұнай құю операциясына» қатысты. Бұл бағдарламада бірнеше кемелер Ұлы көлдердегі порттарға отын тасымалдайтын танкерлер үшін мұзды бұзатын арналарда жұмыс істеді. «Мескит» көптеген іздеу-құтқару операцияларына қатысты. Мысалы, 1956 жылдың қарашасында 7300 тонна жүк тасымалдайтын «Дж. Пи. Уэллс» кемесі 30 футтық толқындарда қозғалтқышын жоғалтты. «Мескит» көмек көрсету үшін Супериор көліне шықты. Ол екі рет апатқа ұшыраған кемеге арқан жіберді, бірақ екеуі де жыртылды. Ол радио арқылы көмек сұрады және USCGC Mackinaw-пен бірге «Дж. Пи. Уэллс» кемесін Sault Ste. Мариге жөндеуге сүйреп әкелді. 1963 жылы «Мескит» және буксирлер жартастан сүйреп шығарды. Ол Грин-Бейден 500 тонна ірімшікпен жүктелген. Сол жылдың тамызында кеме бес адамнан тұратын отбасыны құтқарып қалды, олардың қайығы адам тұрмайтын аралда жарылған. 1974 жылдың қыркүйегінде «Мескит» екі күн бойы қозғалтқышы мен батареясы зақымдалып, жүзіп жүрген шағын моторлы қайықта бес адамды құтқарып қалды. Ол жолаушыларды құтқарып қана қоймай, қайықты буя палубасына көтеріп, содан кейін портқа қайтып оралды. «Мескит» мансабында бірнеше рет өрт сөндіруші болып жұмыс істеді. 1973 жылдың қаңтарында ең үлкен оқиға орын алды. «Венера» танкерінің порттағы қозғалтқышы жарылып, өртеніп, оның бір инженері қаза тапты. «Мескит» кемеге көмекке келді және бірнеше сағат ішінде машина бөлмесіндегі өртті сөндірді. Ол осы оқиға үшін жағалау күзетінің мақтау белгісін алды. Оның Стерджон-Бэйдегі мансабы Sault Ste. Маридегіге ұқсас болды: буяларды маусымдық алып тастау және ауыстыру, қыс бойы мұз бұзуға жиі шақырулар және кейде апатқа ұшыраған кемелер. Бірақ 1964 жылдың 10 сәуірінде «Мескитке» құтқару керек болды. Ол жылдар бойы істегендей, көктемнің басында буяларды орналастырып жатқан. Алайда сол жылы Мичиган көлінің деңгейі ерекше төмен болды. Сағат 11-де «Мескит» Грин-Бейдегі Он бір футтық таяздыққа тіреліп, корпусында он екі футтық жарық пайда болды. Машина бөлмесінде су деңгейі бес футқа жетті, кеменің қозғалтқыштары мен генераторларын тоқтатты. Оны құтқаруға келген буксир де таяздыққа тіреліп, су деңгейінің төмендігінен зардап шекті. «Мескит» экипажы корпустағы жарықты уақытша жамап, судың көтерілуін тоқтатты, сондықтан батып қалу қаупі болмады. USCGC Sundew келесі күні оқиға орнына келді және буксирді таяздықтан сүйреп шығарды. Содан кейін екі кеме «Мескитті» босату үшін бірлесіп жұмыс істеді. «Мескит» жөндеуге Стерджон-Бэйдегі құрғақ докқа кірді. 1972 жылы Мичиган штатының Гранд-Хейвен қаласында орналасқан USCGC Woodbine кемесі қызметтен шығарылды. «Мескитке» Woodbine-нің буя паркіне жауапкершілік жүктелді. Ол сондай-ақ Woodbine-нің жабдықтарының бір бөлігін мұра етті. 1976 жылдың маусымында ол Портленд, Мэн қаласына сапарлады. «Мескит» экипажы жаңадан жөнделген USCGC Acacia кемесіне көшірілді. Олар жаңа кемесімен Стерджон-Бэйге қайтып келді, онда «Acacia» «Мескитті» ауыстырды. Ал «Мескит» өзінің жөндеуі үшін жағалау күзетінің ауласына кірді. Оның қозғалтқыштары жөнделді және кеменің маневрлеу қабілетін жақсарту үшін мұрын жетегі қосылды. Жұмыс аяқталғаннан кейін 1977 жылдың күзінде «Мескит» USCGC Sundew экипажына ие болды, ол өзінің жөндеу циклына кіру үшін жағалау күзетінің ауласына кірді. Олар кемені Sundew-тің бұрынғы портына, Мичиган штатының Шарлевуа қаласына қайтарды. Кемелер мен экипаждардың ауысуы 1978 жылы жағалау күзетінің буя кемесін жөндеу бағдарламасы дамыған кезде жалғасты. USCGC Woodrush жөндеуге кезегі келгендіктен, оның экипажы «Мескит» экипажымен ауыстырылды. «Мескит» Woodrush-ты ауыстыру үшін Дулутқа сапарлады. 1980 жылдың маусымында «Мескитке» Шарлевуаға қайтуға бұйрық берілді және Sundew-мен экипаждар алмастырылды, ол Дулутта портына орналасқан. Бұл «Мескиттің» соңғы портына ауысуы болды. 1984 жылы АҚШ Балық шаруашылығы және табиғат ресурстарын қорғау қызметінің шаруашылықтарымен және Мичиганның табиғи ресурстар департаментімен бірлесіп, «Мескит» Мичиган көліндегі жағалау рифтеріне 210 000 көл шабақтарын жіберді. Көлдің ортасында босатылған балықтардың жағалауға жақын босатылғандарға қарағанда жоғары тірі қалу деңгейіне ие болады деп үміттенілді. Тағы бір бірлескен жобада «Мескит» NOAA үшін ауа райы буяларын орнатты және алып келді. 1984 жылдың 26 қарашасында «Мескит» Шарлевуадан Гренадаға сапарлады. АҚШ-тың Гренадаға басып кіруі «Жедел қызу операциясы» өткен айда басталған. Ол 1984 жылдың 25 желтоқсанында Галифакс, Бермуда және Сан-Хуан арқылы Гренадаға жетті. Оның басты міндеті құқық тәртібін сақтау патрульдеуі болды, бірақ оның қызметтері Гренадада қажет емес екені анық болды. Ол шамамен 1985 жылдың ақпанында Майамиге қайтып келді. Ол Флорида суларында бірнеше есірткілерді ұстау және гуманитарлық миссияларға қатысты. Ол USCGC Gallatin-мен 35 футтық (11 м) балық аулау қайығын сүйреп әкелді, ол 1000 фунт есірткіні тасымалдаған, ол ұсталған. «Мескит» сүйреуді өз мойнына алды және контрабанданы және алты адамнан тұратын экипажды Майамидегі құқық қорғау органдарына тапсырды. Ол 1985 жылдың 7 сәуірінде Шарлевуаға оралды, көктемде буяларды қайта орнатуды бастау үшін. Кеме 1988-1989 жылдардың қысында Флорида суларына құқық тәртібін сақтау үшін де жөнелтілді. Патрульдеу кезінде ол жиі жиі кемелерді тексерді. Ол Шарлевуаға келді...

Mesquite was built at the Marine Ironworks and Shipbuilding Company yard in Duluth, Minnesota. Her keel was laid down on August 20, 1942. The ship was launched on November 14, 1942. She was christened by Mrs. Jessie L. Tyler, wife of Lieutenant Commander Gaines A. Tyler, chief inspector for the Coast Guard at the Duluth shipyard. Her original cost was $874,798. Her hull was constructed of welded steel plates framed with steel I beams. As originally built, Mesquite was 180 feet (55 m) long, with a beam of 37 feet (11 m), and a draft of 12 feet (4 m). Her displacement was 935 tons. While her overall dimensions remained the same over her career, the addition of new equipment raised her displacement to 1,025 tons by the end of her Coast Guard service. Mesquite had a single 8.5 feet (3 m) stainless steel five blade propeller driven by a diesel electric propulsion system. Two Cooper Bessemer GND 8 4 cycle 8 cylinder Diesel engines produced 700 horsepower each. They provided power to two Westinghouse generators. The electricity from the generators ran a 1200 horsepower Westinghouse electric motor which turned the propeller. She had a single cargo boom which had the ability to lift 20 tons onto her buoy deck. The ship's fuel tanks had a capacity of approximately Mesquite's unrefueled range was at 13 knots, at 12 knots, and at 8.3 knots. Her potable water tanks had a capacity of Considering dry storage capacity and other factors, her at sea endurance was 21 days. Mesquite was armed with a 3"/50 caliber gun mounted behind the pilot house. She also had two 20mm guns, one mounted on top of the wheelhouse and one on the aft deck. Two racks of depth charges were also mounted on the aft deck. At the time of construction, Mesquite was designated WAGL, an auxiliary vessel, lighthouse tender. The designation was system was changed in 1965, and she was redesignated WLB, an oceangoing buoy tender. Mesquite was engaged in placing and maintaining aids to navigation in the Milne Bay Area for two months. On June 19, 1944 she arrived at Wakde Island less than a month after it was taken from the Japanese. She placed buoys in the area for two months and then moved on to Manus Island once again placing and maintaining buoys and other aids to navigation. By July 16, 1945 Mesquite was buoy tending in the Philippines. She spent the next year maintaining aids to navigation in the Philippines. A second icebreaking role was to escort ships through the ice, breaking a channel for the ship following her. Mesquite was engaged on this task on April 18, 1958 when she led three Canada Steamship Lines ships through the ice in Whitefish Bay. A third icebreaking activity was to clear shipping lanes for future ship traffic. Mesquite cleared ice in the Straits of Mackinac, Lake Michigan, and the Saint Claire River. She also participated in "Operation Oil Can" over several winters. This program engaged several cutters in icebreaking channels for tankers transporting fuel to Great Lakes ports. Mesquite participated in numerous search and rescue missions. For example, in November 1956 the 7,300 ton freighter J. P. Wells lost her rudder in a storm with 30 foot seas. Mesquite steamed out into Lake Superior to render assistance. She was able to get lines across to the disabled ship twice, but both parted. She radioed for help and together with USCGC Mackinaw was able to tow J. P. Wells to Sault Ste. Marie for repairs. In 1963 Mesquite and a tug towed the grounded freighter Exiria off the rocks. She was laden with 500 tons of cheese embarked at Green Bay. In August of that year the ship rescued a family of five whose sailboat had been wrecked on an uninhabited island. In September 1974, Mesquite rescued five people aboard a small powerboat that had been adrift for two days with engine problems and a dead battery. She not only rescued the passengers, but also craned the boat up on to the buoy deck before heading back to port. Mesquite was pressed into service as a fire fighter several times in her career. Perhaps the most dramatic case occurred in January 1973. The port engine on the tanker Venus exploded and caught fire, killing one of her engineers. Mesquite went to the ship's aid and was able to extinguish the engine room fire in a matter of hours. She earned the Coast Guard Unit Commendation for this event. Her career at Sturgeon Bay was similar to that at Sault Ste. Marie with the seasonal removal and replacement of buoys, frequent calls for ice breaking over the winter, and the occasional vessel in distress. On April 10, 1964, though, it was Mesquite that needed a rescue. She was placing buoys at the beginning of spring, as she had for years. That year, however, Lake Michigan was at an unusually low level. At 11 am Mesquite went aground on Eleven Foot Shoal in Green Bay and ripped a twelve foot gash in her hull. The flooding reached five feet deep in her engine room and shut down the ship's engines and generators. The tug sent to pull her off the reef went aground, too, another victim of low water levels. Mesquite's crew placed a temporary patch on the hull to stop the flooding, so there was no danger of sinking. USCGC Sundew arrived on scene the next day and towed the tug off the reef. Then the two ships cooperated in towing Mesquite free. Mesquite went into dry dock at Sturgeon Bay for repairs. In 1972, USCGC Woodbine, based in Grand Haven, Michigan, was decommissioned. Mesquite was assigned responsibility for Woodbine's fleet of buoys. She also inherited some of Woodbine's equipment. In June 1976 she sailed for Portland, Maine. Mesquite's crew was transferred to the newly renovated USCGC Acacia at Curtis Bay. They sailed their new ship back to Sturgeon Bay where Acacia replaced Mesquite. Meanwhile, Mesquite went into the Coast Guard Yard for her own renovation. Her engines were overhauled and a bow thruster was added to improve the ship's maneuverability. At the completion of the work in the fall of 1977, Mesquite took on the crew of USCGC Sundew, which was entering the Coast Guard Yard for her renovation cycle. They sailed the ship back to Sundew's old homeport, Charlevoix, Michigan. The juggling of ships and crews continued in 1978 as the Coast Guards buoy tender renovation program progressed. USCGC Woodrush was due for renovation, so her crew was swapped with Mesquite's. Mesquite sailed for Duluth to replace Woodrush. In June 1980 Mesquite was ordered back to Charlevoix, and traded crews with Sundew which was home ported in Duluth. This was Mesquite's last change of home ports. In 1984, in cooperation with U. S. Fish and Wildlife Service hatcheries and the Michigan Department of Natural Resources, Mesquite released 210,000 lake trout fingerlings on offshore reefs in Lake Michigan. It was hoped that fish released in the middle of the lake would have a higher survival rate than those released along the shore. In another cooperative venture, Mesquite set and retrieved weather buoys for NOAA. On November 26, 1984 Mesquite sailed from Charlevoix bound for Grenada. Operation Urgent Fury, the United States invasion of Grenada had been launched the previous month. She reached Grenada on December 25, 1984 via Halifax, Bermuda, and San Juan. Her primary mission was law enforcement patrols, but it became clear her services were not needed in Grenada. She headed back to Miami about February 1, 1985. She participated in a number of drug seizures and humanitarian missions while in Florida waters. She met USCGC Gallatin towing a 35 feet (11 m) fishing boat loaded with of marijuana, which she had seized. Mesquite took up the tow, and turned the contraband and the six man crew over to law enforcement authorities in Miami. She returned to Charlevoix on April 7, 1985, just in time to begin her usual task of resetting buoys in the spring. The ship also deployed to Florida waters during the winter of 19881989 for law enforcement duties. She boarded twenty vessels while on patrol. She arrived back in Charlevoix on April 5, 1989, in time to replace her buoys.

Мескиттің жойылуы

1980 жылдардың соңында Ұлы көлдердегі Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі буялар флоты механикалық жағынан сенімсіз болып қалды. Жағалау күзетінің бюджеттік шектеулері кейде қажетті күтімді баяулатып немесе кейінге шегерді. Кемелер өздерінің буяларын ғана емес, істен шыққан буялар кемелеріне де қызмет көрсетуі жиі кездесетін жағдайға айналды. Мескит кемесіне Акация, Брамбл және Санду кемелерінің буяларын күтіп-ұстау міндеті бірнеше рет жүктелді. Жағалау күзетінің бас қолбасшысы адмирал Пол А. Йост бұл тәжірибені «қайталанбас қауіпті» деп сипаттады. Буялар көбінесе таяздықтарды, жартастарды және басқа да қауіпті кезеңдерді көрсететіндіктен, буяларға күтім жасау кемелерді осы қауіптерге жақындатады. Өзге кемеге тиесілі буяларға күтім жасағанда, бұрынғы тәжірибесіздік тәуекелді арттырады. Бұл жоғары тәуекел 1989 жылдың желтоқсан айында айқын болды. Мескит кемесі әдеттегі жұмысын бастады, мұз зақымдамас бұрын өз буяларын жинап алуға кірісті. USCGC Sundew кемесі кеме жөндеуші шеберханадан кешігіп шықты, сондықтан Мескитке оның бір бөлігін де алып тастау міндеті жүктелді. Мескит 25 буясын жинап, Супериор көліне Санду кемесінің буяларын алуға бет бұрды. Кеуиноу-Пойнт маңындағы таяздыққа белгі қоятын шамды буяны көтеріп алғанға дейін кем дегенде 35 буяны алып шықты. Буяны бортына алғаннан кейін кеме жолға шықты. 1989 жылдың 4 желтоқсанында сағат 02:10 шамасында ол таяздыққа соқтығып, қарап қалды. Корпусы тесілді, бірақ сорғылар кіріп келетін сумен күресе алды. Жел мен толқындар орташа болды, бірақ кемені жартастарға ұруға жеткілікті күшті болды. Үш сағаттан кейін су ағыны бақылаудан шықты. Капитан сағат 06:17-де Мескитті тастап кетуге бұйрық берді және экипаж қауіпсіз түрде эвакуацияланды. Үшеуі жеңіл жарақат алды. Экипаж Мескиттің апаттық сигналына жауап берген «Мангал Десай» жүк кемесіне қабылданды. USCGC Acacia, USCGC Katmai Bay және CCGS Samuel Risley оқиға орнына келді. Мескиттен дизель отынының ағуының алдын алу үшін 549 метрге дейін мұнай тоқтау бөгеттері орнатылды. Оның орнына, қалған отынды соруға, құнды жабдықтарды құтқаруға және кемені қысқа сақтауға күш салынды. 1990 жылдың 4 қаңтарында Жағалау күзеті Мескитті 1990 жылдың 31 қаңтарында қызметтен шығаратынын жариялады. Оның зақымдануы соншалықты ауыр болды, оны қалпына келтіруге тырысудың қажеті жоқ. Мескит кемесінің капитаны қарап қалғаннан кейін отставкаға кетудің орнына әскери сотқа берілуге дайын болды. 1990 жылдың қыркүйегінде ол кемесіне қауіп келтіргені үшін кінәлі деп танылды, бірақ лауазымдық міндетін орындамағаны үшін ақталды. 1991 жылдың қаңтарында оның үкіміне қатысты шағым қабылданбады.

By the late 1980s the World War II vintage buoy tender fleet on the Great Lakes had become mechanically unreliable. Coast Guard budget constraints sometimes slowed or deferred needed maintenance. It became common for ships to service not only their own fleet of buoys, but those of broken down buoy tenders as well. At various times Mesquite was assigned to take care of buoys for Acacia, Bramble, and Sundew. Commandant of the Coast Guard Admiral Paul A. Yost, Jr. characterized this practice as "somewhat dangerous". Since buoys often mark shoals, rocks, and other hazards to navigation, tending buoys necessarily brings a cutter close to these dangers. When tending buoys assigned to a different cutter, the lack of previous experience can increase the risk. The higher risk became manifest in December 1989. Mesquite began her usual duties picking up her buoys before advancing ice could damage them. USCGC Sundew was late coming out of shipyard repairs, so Mesquite was once again tasked with removing some of her buoys as well. Mesquite picked up 25 of her buoys and headed to Lake Superior to pick up Sundew's. She retrieved at least 35 before she pulled the light buoy which marked the shoal off Keweenaw Point. With the buoy aboard, she got underway. At approximately 2:10 am on December 4, 1989 she ran onto the shoal and went aground. The hull was pierced, but the pumps were able to keep pace with the incoming water. Wind and waves were moderate, but enough to pound the ship on the rocks. After three hours, the flooding became uncontrollable. The captain ordered Mesquite abandoned at 6:17 am and the crew was safely evacuated. Three suffered minor injuries. The crew was taken aboard a passing cargo vessel, Mangal Desai, which had responded to Mesquite's distress calls. USCGC Acacia, USCGC Katmai Bay, and CCGS Samuel Risley responded to the scene. Up to 1800 feet (549 m) of oil containment boom was deployed to capture a diesel fuel leak from Mesquite. Instead, efforts were made to pump off the remaining fuel, salvage high value equipment, and seal the ship for the winter. On January 4, 1990 the Coast Guard announced that it would decommission Mesquite on January 31, 1990. Her damage was so great that it would not be worth attempting to restore her to service. The captain of Mesquite chose to stand for court martial after the grounding, rather than resign. In September 1990 he was found guilty of hazarding his vessel, but was acquitted of dereliction of duty. In January 1991, the appeal of his conviction was rejected.

Себептер

Мескиттің жоғалуынан кейінгі тергеулер оның жерге тұруына ықпал еткен бірқатар факторларды анықтады. "Мескит" кемесі экипажы бұған дейін бұл буяны ешқашан қараған емес, сондықтан бұл аймақпен таныс емес еді. Бұл қараңғы, бұлтты түн еді, көзбен көруге болатын ештеңе жоқ. GPS қолжетімді болмады, LORAN-ның дәлдігі жеткіліксіз болды, радардың дәлдігі де жеткіліксіз еді, аймақтағы басқа навигациялық құралдар жарықтандырылмаған, ал картаның масштабы сәйкес келмеді. Қысқасы, кеме қай жерде тұрғанын нақты анықтау қиын болды. Буя палубасындағы жарқын шамдар экипаждың түнгі көру қабілетін нашарлатты. Толқындардың жағаға құлайтынын көріп немесе еститіндей болуы мүмкін болатын, ұшып бара жатқан көпірде қарауылшы болған жоқ. Палуба офицері кеменің орналасқан жерін тексермеді, ал капитан офицердің жұмысын бағаламады. Тағы да бірнеше мәселелер анықталды, олар кемеге тез арада судан шығуға кедергі келтіруі мүмкін еді. Кеме жеңілдетілген жоқ. 50 тонна таза су бортынан шығарылмады. Ол зәкірлер мен тізбектерін, сондай-ақ 7 тонналық буяларын сақтап қалды. Суға түсу ұсынысында бірнеше мәселе болды, олардың барлығы жауапкершілікке байланысты болды. Жануар майы, мұнай немесе басқа да улы заттардың ағып кетуі мүмкін еді. Суға түсушілердің жарақат алуы салдарынан сот процесі туындауы мүмкін деген алаңдаушылық болды. Keweenaw Bay Indian Community кеме балықтардың шағылысуына кедергі келтіреді деп уайымдады. Жағалау күзеті бұл жауапкершілікті өз мойнына алуға дайын емес, өйткені ойын-сауық суға түсу орындары олардың міндеттеріне кірмейді. 1990 жылы сәуірде Жағалау күзетін бақылаған Көлік министрі Сэмюэл Скиннер кеменің құлаған жерін Мичиган штатына беруді ұсынды, бірақ штат жауапкершілік туралы өз алаңдаушылықтарын білдірді. 1990 жылдың мамыр айының басында келісімге қол жеткізілді және "Мескит" кемесі демалыс дайверлері үшін Keweenaw Underwater Preserve-дегі тартымды орын ретінде Мичиганның Табиғи ресурстар департаментіне берілді. 1989 жылдың 8-9 желтоқсанындағы дауылдан кейін құтқарушылар оны жөндеуге, суын шығаруға және қайтадан суға шығаруға болмайтынын анықтады. Кемені құлаған жерден суға батып кеткен жеріне көтеру қажет еді. Бұл көтеруді жүзеге асыру үшін баржа жалданып, Shell Oil компаниясы Мексика шығанағындағы COGNAC мұнай алаңында платформа құрылысы үшін бастапқыда қолданған екі төмендету фермасы оған орнатылды. Ауыр көтеру баржасы 1990 жылдың мамыр айында Нью-Джерси штатының Порт-Ньюарк портынан Супериор көліне сүйретілді. Ол Жағалау күзетінің құзырына ие болған Өкілдер палатасының Теңіз саудасы және балық шаруашылығы комитетінің төрағасының орынбасары болды. Бұл оқиға Гранд-Хейвенде жаман сезім қалдырды, ол Acacia-ның бұрынғы базасы болған. Keweenaw Underwater Preserve құрылды және "Мескит" демалыс дайверлері үшін ең танымал орындардың біріне айналды. Барлығы да құрметпен қараған жоқ, ал кеме суға батып кеткеннен кейін көп ұзамай көптеген артефактілер ұрланды. "Мескиттен" алынған артефактілер Мичиган штатының Игл-Харбор қаласындағы Игл-Харбор маяк мұражайында қойылған.

Investigations subsequent to the loss of Mesquite identified a number of factors which may have contributed to the grounding. The crew of Mesquite had never tended this buoy before and thus was not familiar with the area. It was a dark, overcast night, eliminating any visual references. GPS was unavailable, LORAN was inaccurate, radar was insufficiently precise, other navigational aids in the area were unlit, and the chart of the area had an inappropriate scale. In short, it was difficult to tell precisely where the ship was in relation to the shoal. The bright lights on the buoy deck hurt the crew's night vision. There was no lookout posted on the flying bridge who might have seen or heard waves breaking on the shoal. The officer of the deck failed to confirm the ship's location before getting underway and the captain failed to review the officer's work. Additional issues were identified as potentially preventing the ship from promptly refloating after the grounding. The ship was not aggressively lightened. Fifty tons of fresh water were not pumped overboard. She retained her anchors and chain as well as the 7 tons of buoys she had recovered. There were several issues with the diving proposal, all of which revolved around liability. There were concerns that fuel, oil, or other toxic substances would leak from the wreck. There were concerns that lawsuits might result from divers injured on the wreck. The Keweenaw Bay Indian Community was concerned that the wreck would interfere with fish spawning. The Coast Guard was not willing to shoulder this liability, as recreational diving sites are not part of its mission. Secretary of Transportation Samuel Skinner, who supervised the Coast Guard, offered to donate the wreck to the State of Michigan in April 1990, but the state had its own concerns about liability. An agreement was struck in early May 1990 and Mesquite was donated to the Michigan Department of Natural Resources for the proposed Keweenaw Underwater Preserve as an attraction for recreational divers. After the storm of December 8 and 9, 1989, salvors concluded that she could not be patched, pumped out, and refloated. The wreck would have to be lifted off the shoal and carried to her sinking site. To achieve this lift, a barge was chartered and a pair of lowering trusses originally used by Shell Oil for platform construction at its COGNAC oil field in the Gulf of Mexico were mounted on it. The heavy lift barge was towed from Port Newark, New Jersey to Lake Superior during May 1990. He was vice chairman of the House Merchant Marine and Fisheries Committee which had jurisdiction over the Coast Guard. The move left ill feeling in Grand Haven, Acacia's previous base. The Keweenaw Underwater Preserve was created and Mesquite became one of its most popular attractions for recreational divers. Not all were respectful, and the ship was stripped of many artifacts shortly after she was scuttled. Artifacts from the Mesquite are on display at the Maritime Museum at Eagle Harbor Lighthouse in Eagle Harbor Michigan.