Окинауалық қарулы өнер шебері Тацуо Шимабукуро және Иссин-рю стилінің негізін қалаушысы
Tatsuo Shimabuku
Татсуо Шимабукуро – Окинавалық қарулы өнер шебері, Иссин-рю каратэсінің негізін қалаушы. 13 жасында оқуын бастаған, өнерін дамытқан тұлға туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Окинавалық каратэка және Иссин-рю стилінің негізін қалаушы Тацуо Шимабукуро (島袋 龍夫) – Окинавалық, жапондық жекпе-жек шебері. Ол Иссин-рю ("Бір жүрек стилі/Бір жүрек жолы") каратэ стилін құрған адам.
Okinawan karateka and the founder of Isshin ryū
Tatsuo Shimabukuro (島袋 龍夫) was an Okinawan, Japanese martial artist. He is the founder of Isshin ryū ("One Heart Style/One Heart Way") style of karate.
Отбасы
Тацуо Шимабукуро 1908 жылдың 19 қыркүйегінде Окинавадағы Гушикава ауылында дүниеге келді. Ол шаруа отбасындағы он баланың ағасы болды. 13 жасында ол Агена ауылында тұратын әйелінен каратэ оқуын бастады. Әйелі бастапқыда оны үйіне қайтарды, бірақ оның немере інісінің ынтасын көрген соң, оны шәкірті ретінде қабылдады. Кейін әйелі Тацуоның жаттығуы толық емес деп ойлап, оны каратэді одан әрі үйрену үшін Чотоку Кянға жіберді. Эйзо Шимабукуро (1925 жылы туған) – Тацуоның кіші інісі, ол да жекпе-жек өнерінде көзге түсті. Эйзо ағасы Тацуодан тәлім алды, сондай-ақ Чотоку Кян, Чоджун Мияги, Чоки Мотобу және Шинкен Тайра сияқты Тацуоның ұстаздарынан да білім алды. Ағасы өз каратэ стилін жасағанда, Эйзо Шōрин-рю (Шобаяши) жүйесінде тез өрледі.
Tatsuo Shimabukuro was born in Gushikawa village, Okinawa on September 19, 1908. He was the first of ten children born into a farming family. He began his study of karate at the age of 13 from his uncle, who lived a few miles away from him in Agena Village. His uncle initially sent him back home, but after seeing how dedicated his nephew was he took him on as a pupil. His uncle later sent him to study with Chotoku Kyan to further study karate because he thought Tatsuo's training was incomplete. Eizo Shimabukuro (b. 1925) was Tatsuo's younger brother, who also excelled in martial arts. Eizo studied under his elder brother, Tatsuo, and is said to have also studied under the same masters as Tatsuo, such as Chotoku Kyan, Chojun Miyagi, Choki Motobu, and Shinken Taira. While the older brother went on to create his own new style of karate, Eizo quickly moved up the ranks in Shōrin ryū (Shōbayashi).
Оқу жылдары
Шимабукуро жасөспірім шағында өзінен алты жасқа үлкен адамның дене күшіне ие болды. Каратэмен айналысуы және отбасылық шаруа қожалығындағы жұмысы оған физикалық күш сыйлады. Ол аралдағы спорт жарыстарында өзгелерден басым болды. 17 жасқа келгенде, ол ең ұнататын екі жарысы – найза тастау және биікке секіруде тұрақты түрде жеңіске жететін. 19 жасында (1927 жылы) ол Чотоку Кянның Йомитан ауылындағы үйінде Шоринь-рю каратэсін оқуға кірісті. Кян Окинава облыстық ауыл шаруашылығы мектебінде де сабақ берді. Ұзақ уақыт өтпей, Шимабукуро Кянның ең жақсы шәкірттерінің біріне айналып, Сейсан, Найханчи, Вансу, Чинто және Кусанку каталарын, сондай-ақ қару-жарақ катасы Токумине ну кун мен негізгі Сайды үйренді. Ол сонымен қатар Кян ең көп танылған "Ки" (немесе Окинава диалектісінде "Чинкучи; (チンクチ)") зерттеуін де бастады. Шимабукуро 1939 жылға дейін Кянмен бірге оқыды. Шимабукуро әрқашан Наха-тэ каратэсіне (Годзю-рю) қызығушылық танытып, Годзю-рюдің негізін қалаушы Чоджун Миягиді іздеді. Миягидің ұстазы Хигаонна Канрё (сондай-ақ Хигашона деп те аталады) болды, ол Қытайдан Кенпоның (拳法) бір түрі – "кин гай" әкелді. Пангай-Нун Уэчи-рюді Қытайдан Окинаваға жеткізді. Соңында бұл Наха-тэ каратэсіне айналды. Миягиден Тацуо Теншо, Сейунчин ("Бақылау үшін күрес") және Санчин ("Үш күрес/қақтығыс") каталарын үйренді. 1942 жылы Миягимен оқуға кіріспес бұрын, Шимабукуро Шоринь-рюдің тағы бір белгілі ұстазы Чоки Мотобуды іздеді, ол Шимабукуроның барлық ұстаздарының ішіндегі ең ерекшесі болды. Мотобу көптеген ұстаздардан қысқа мерзімде білім алды, соның ішінде Анко Итосу (Шури-тэ), Сокон Мацумура және Косаку Мацумура (Томари-тэ) сияқты танымал ұстаздар да болды. Мотобу жас кезінде каратэнің тиімділігін көрсету үшін көшеде жиі төбелес шығаратын. Шимабукуро Мотобумен шамамен бір жыл бойы оқыды. Шимабукуро 1946 жылы соғыстан кейін Тенган ауылының жанындағы Конбу ауылында өзінің алғашқы додзосын ашты.
By the time Shimabukuro was a teenager, he had attained the physical level of a person six years his senior. His karate training, and work on the family farm, gave him physical strength. He excelled in athletic events on the island. By the time he was 17, he was consistently winning in two of his favorite events, the javelin throw and the high jump. Around the age of 19 (1927), he began to study Shorin ryu karate under Chotoku Kyan at Kyan's home in the village of Yomitan. Kyan also taught at the Okinawa Prefectural Agricultural School. Within a short time, Shimabukuro became one of Kyan's best students and learned the kata: Seisan, Naihanchi, Wansu, Chinto and Kusanku, along with the weapons kata Tokumine nu kun and basic Sai. He also began his study of "Ki" (or "Chinkuchi; (チンクチ)" in the Okinawan dialect) for which Kyan was most well known. Shimabukuro studied with Kyan until 1939. Shimabukuro had always been fascinated by Naha te karate (Goju Ryu) and sought out Chojun Miyagi, the founder of Goju Ryu. Miyagi's teacher had been Higaonna Kanryo (also called Higashionna) who brought from China a derivative of Kenpo (拳法) called 'kin gai'. Pangai Noon was the bearer of Uechi ryu from China to Okinawa. Eventually this became Naha te. From Miyagi, Tatsuo learned Tensho, Seiunchin ("Seize Control Fight") kata and Sanchin ("Three Fights/Conflicts") kata. Prior to studying with Miyagi, Shimabukuro, in 1942, sought out another famous Shorin Ryu instructor, Choki Motobu, who was probably the most colorful of all of Shimabukuro's instructors. Motobu had had many teachers for short periods of time, including some notable ones such as Anko Itosu (Shuri te), Sokon Matsumura, and Kosaku Matsumora (Tomari te). Motobu was known for often getting into street fights in his youth to promote the effectiveness of karate. Shimabukuro studied with Motobu for approximately one year. Shimabukuro opened his first dojo in 1946 after the war in the village of Konbu, near Tengan village.
Бұрылыс нүктесі
Шаруа отбасынан шыққан Шимабукуро кедей болғанмен, ол өте жаңашыл және мүмкіндікті пайдалана білуші еді. Оның табиғатынан нәрсені бейімдеу қабілеті жоғары болды. Кіян (Чан) ауылында ол үйдің шатырына плитка жабыстырудың, дәстүрлі сазды пайдаланбастан жасаудың жолын тапты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, боэтай құрамында, ол аттары мен күймелерімен Каденадағы әуежай құрылысына көмектесуге мәжбүр болды. 1944 жылдың 10 қазанында одақтас күштердің бомбалау шабуылында ол аттары мен күймелерін жоғалтты.
Coming from a farming family, Shimabukuro had always been poor, but he was very innovative and opportunistic. He had a natural talent for adapting things. As a young man in Kyan (Chan) (チャン) Village, he discovered a way to bind tiles to the roofs of homes without using mud, which had been the traditional way. During World War II, as part of the boeitai, he was forced to help construct the airfield in Kadena with his horses and carts. During the October 10, 1944, bombing raid by the Allied Forces, he lost his horses and carts.
Кәсіби жылдары
Шимабукуро Шоррин Рю және Годжу Рюда оқуын және дағдыларын жетілдіруін жалғастырды, бірақ ол екі стильдің де өзі іздеген толықтығына қанағаттанбады. Оның қару-жараққа (Кобудо) деген қызығушылығы артып, ол ең белгілі қару-жарақ ұстаздарын іздеді, себебі ол тек бір бо (құбық) катасын, «Токумин но Кун» және Чотоку Кяннан үйренген негізгі саи техникаларын ғана білді. Көп ұзамай ол бо және саи қаруларында шеберлікке жетті. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында ол Моден Ябикудың үздік оқушыларының бірі – Шинкен Тайрамен бірге Кобудоны оқуын жалғастырды. Оқу Агенадағы Шимабукуроның додзосында өтті. Ол Хама Хига ну Туифа, Шиши ну Кун, Чатан Яра ну Сай және Ураши Бо үйренді. Шимабуку Чотоку Кяннан үйренген саи техникаларын пайдаланып, Кян Чотоку ну Сай және Кусанку Сай қаруларын жасады. Чотоку Кянға құрмет көрсету үшін ол өзінің алғашқы сайын оның атымен атады. Дегенмен, 1960 жылға қарай Kyan nu Sai қаруы Кусанку Саймен алмастырылды.
Shimabukuro continued to study and develop his skills in both Shorin Ryu and Goju Ryu but he was not satisfied that either style held the completeness he was looking for. His interest in weapons (Kobudo) grew, and he sought out the most renowned weapons instructors, because he only knew the one bo (staff) kata, 'Tokumine no Kun' and basic sai techniques he had learned from Chotoku Kyan. He soon became a master in the Bo and Sai weapons. During the late 1950s and early 1960s, he continued his study of Kobudō with one of Moden Yabiku's top students, Shinken Taira. This training took place in Shimabukuro's dojo in Agena. He learned Hama Higa nu Tuifa, Shishi nu Kun, Chatan Yara nu Sai, and Urashi Bo. Shimabuku created Kyan Chotoku nu Sai and Kusanku Sai using sai techniques he learned from Chotoku Kyan. To honor Chotoku Kyan, he named his first sai after him. However, Kyan nu Sai was replaced by 1960 with Kusanku Sai.
Шығармашылық жылдары
1940-жылдардың аяғында Шимабукуро Шоррин Рю және Годжу Рю жүйелерінен, сондай-ақ Кобудодан әртүрлі техникалар мен каталарды тәжірибелей бастады. Ол алғаш рет өзі оқытқан стильді Чан мигва те деп атады, себебі Чотоку Кянның лақап аты Чан мигва (チャンミーグヮー) еді. "Чан мигва" лақап аты "кішкентай көзді Чан" дегенді білдіреді. "Чан (チャン)", Окинава диалектісінде – Учинагучиде, "Кян (喜屋武)" деген сөзді білдіреді. Учинагучи тілінде "ми (ミー)" сөзі "көз" деген мағынаны білдіреді. "Gwa (グヮー)" немесе "Guwa (グヮー)" сөздері "кішкентай" дегенді білдіреді. Сондықтан, Чан мигва – "кішкентай көзді Чан (Кян)" деген мағынаны береді. 1947 жылы ол өзінің Чан мигва те стилін "Сун ну Су те" деп атады, ал 1956 жылдың 15 қаңтарында Чоджун Миягиден "Иссин рю" тренингін алғаннан кейін бұл атау ресмиланды. 1950-жылдардың басында Шимабукуро каратэ оқытуын жетілдіріп, Шоррин Рю және Годжу Рю стильдерінің ең жақсыларын, өзі зерттеген қару түрлерін және жеке әдістерін біріктірді. Оның тәжірибелері жалғасқан сайын, техникалар мен каталарды бейімдеуі кеңінен жарияланбады. Жаңа стильді жасау ниетімен қатысты ол Окинавадағы бірнеше шеберлермен кеңесті. Каратэ шебері ретінде оның беделі жоғары болғандықтан, ол олардың батасын алды. Бірақ, дәстүрлі Окинава каратэсінде көптеген түбегейлі өзгерістер енгізілгендіктен, бұл бата кейіннен алынып тасталды. 1955 жылы бір түні Шимабукуро ұйықтап қалғанда, оған Иссинрю но Мегами (Иссинрю құдайы) құдайы туралы арман келді. Арманда үш жұлдыз пайда болды, олар Иссин рю стилінің шыққан тегін білдірді: Годжу Рю, Шоррин Рю және Кобудо. Бұл жұлдыздар Иссин рю үшін қажетті физикалық, рухани және ақыл-ой күшін де бейнелейтін болды. Көкшіл кешкі аспан тыныштықты символдады және каратэні тек өзін-өзі қорғау үшін қолдану керектігін көрсетеді. Шимабукуро таңертең оянғанда, арманының құдайдан келген аян екенін сезінді. 1956 жылдың 15 қаңтарында ол студенттерімен кездесіп, каратэдің жаңа стилін бастайтынын мәлімдеді. Жаңа стильді бастау туралы шешімін жариялағаннан кейін, оның көптеген Окинавалық студенттері, соның ішінде ағасы Эйзо да кетіп қалды. Иссинрю но Мегами эмблемасы Шимабукуроның сипаттамасы бойынша Эико Канешидің ағасы Шосу Накамине салған және Иссин рю каратэінің символы ретінде таңдалды. Өмірі бойында Шимабукуро өз атын "Татсуо" деп өзгертті, яғни "Аждаһа адамы". Бұл өзгеріс туралы сұрағанда, Шимабукуро "Татсуо" – оның кәсіби каратэ аты екенін айтты. Оған Кян (Чан) ауылының мэрі "Сун ну су" деген лақап ат та берді. "Сун ну су" – Шимабукуроның атасы құрастырған бидің аты.
During the late 1940s Shimabukuro began experimenting with different techniques and kata from the Shorin Ryu and Goju Ryu systems as well as Kobudo. He first called the style he was teaching Chan migwa te, after Chotoku Kyan's nickname Chan migwa (チャンミーグヮー). The nickname “Chan migwa”, meant “small eyed Chan." "Chan (チャン)", in the Okinawa dialect “Uchinaguchi”, is “Kyan (喜屋武)." In Uchinaguchi “mi (ミー)” means “eye." The suffix “Gwa (グヮー)” or “Guwa (グヮー)” mean's “small.” So Chan migwa means “Small eyed Chan (Kyan)”. He renamed his Chan migwa te style "Sun nu Su te" in about 1947 after having trained with Chojun Miyagi "Isshin ryū" on January 15, 1956. By the early 1950s Shimabukuro was refining his karate teaching, combining what he felt was the best of the Shorin Ryu and Goju Ryu styles, the weapons forms he had studied, and his own techniques. As his experimentation continued, his adaptation of techniques and kata were not widely publicized. He consulted with several of the masters on Okinawa about his wish to develop a new style. Because he was highly respected as a karate master, he received their blessings. These would later be rescinded due to the many radical changes made in traditional Okinawan karate. One night in 1955, Shimabukuro fell asleep and dreamed of the goddess Isshinryu no Megami (Goddess of Isshinryu). Three Stars appeared, symbolizing the three styles Isshin ryu derived from, Goju Ryu, Shorin Ryu, and Kobudo. The stars might also have represented the Physical, Mental, and Spiritual strength needed for Isshin ryu. The gray evening sky symbolized serenity, and implied that karate was to be used only for self defense. The next morning when Shimabukuro awoke, he felt that his dream had been a divine revelation. On January 15, 1956, he met with his students and told them he was starting a new style of karate. Upon announcing his decision to start a new style, many of his Okinawan students left, including his brother Eizo. The emblem of Isshinryu no Megami was drawn from Shimabukuro's description by Shosu Nakamine, Eiko Kaneshi's uncle, and was chosen to be the symbol for Isshin ryū karate. During his career, Shimabukuro changed his name to “Tatsuo,” meaning “Dragon Man.” Whenever asked about this change, Shimabukuro would reply that “Tatsuo” was his professional karate name. He also was given the nickname, “Sun nu su”, by the mayor of Kyan (Chan) Village. Sun nu su was a name of a dance that was created by Shimabukuro's grandfather.
Оқыту жылдары
1955 жылы Окинавада АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің үшінші дивизиясы орналасты, және Теңіз жаяу әскерлері Шимабукуроны аралдағы теңізшілерді оқыту үшін таңдады. Оның оқытуының нәтижесінде Иссин-рю Америка Құрама Штаттарында елдеріне оралған теңізшілер арқылы таралды. Теңізшілер АҚШ-тағы додзоларға әкелген каратэ Шимабукуро ең жақсы деп санаған каратэ жүйелерінің қосындысы болды. Иссин-рю каратэсін АҚШ-қа алғаш әкелген теңізшілер Дон Нейгл және Гарольд Лонг болды. Нейгл 1957 жылдың соңында Солтүстік Каролина штатындағы Кэмп Лежуннен тыс жерде додзосын ашты, ал Гарольд Лонгтың алғашқы додзосы 1958 жылдың соңында Калифорния штатындағы Твенти-Найн Палмсте орналасты. Қызметтен босатылғаннан кейін Нейгл Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласына көшіп, Солтүстік-Шығыста алғашқы Иссин-рю додзосын ашты. Гарольд Лонг Теннесси штатының Ноксвилл қаласына оралып, Теңіз жаяу әскерлерінің резервтік оқу орталығында додзосын ашты. Кейін Гарольд Митчем, Шерман Харрилл, Стив Армстронг, Эд Джонсон, Уолтер Ван Гилсон, Кларенс Юинг, Джордж Брид, Джим Адвинкула, Билл Гардо, Гарри Смит және басқалар оралды. Джордж Брид 1961 жылы Джорджия штатының Атланта қаласында, ал 1966 жылдан 1969 жылға дейін Флорида штатының Гейнсвилл қаласында Иссин-рю каратэсін үйретуді бастады. Ол Қауымдастықтан тәуелсіз болды. 1960 жылы Окинавалық-Америкалық Каратэ Қауымдастығы құрылды, алғашқы президенті ретінде Гарольд Митчем тағайындалды. Баспаханадағы қателік салдарынан Қауымдастықтың атауы Америкалық Окинавалық Каратэ Қауымдастығына өзгертілді. Шимабукуро әскери студенттерін аралау үшін АҚШ-қа тек екі рет сапар шекті. Біріншісі 1964 жылы қыркүйектен қарашаның соңына дейін Джеймс Морабето мен Уильям Дюсселдің демеушілігімен Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында өтті. 1966 жылғы сапарында ол Вашингтон штатының Такома қаласында Стив Армстронгқа, Теннесси штатының Ноксвилл қаласында Гарольд Лонгқа, Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласында Дональд Нейглге және Огайо штатының Кливленд қаласында Гарри Аклинге барды. Армстронг, Лонг және Нейгл осы сапар кезінде Хачи Дан (сегізінші дәреже) дәрежесіне көтерілді, және осы адамдардың әрқайсысы АҚШ-та Иссин-рю каратэсін насихаттау мен таратудың қозғаушы күші болды. Шимабукуро үйінен алыс сапарға шығуды ұнатпағаны белгілі. Оның атынан кез келген келесі сапарларды оның шәкірті және күйеу баласы Анжи Уэзу жүргізді. Бұл сапарда тағы бір маңызды оқиға орын алды. Стив Армстронгтың додзосына барғанда (1966), Шимабукуроның барлық 14 Иссин-рю катасын, сондай-ақ кейбір негізгі жаттығулар мен өзін-өзі қорғау әдістерін орындағаны түсірілді. Бұл фильмнің көшірмелері жоғары оқу орындарының оқытушыларына таратылды. Шимабукуро түсірілуге қарсы болғаны және жазбаның әртүрлі катаның шынайы көрінісін көрсетпейтіні айтылады. Шимабукуро 1972 жылдың басында зейнеткерлікке шыққанға дейін Агенадағы додзосында сабақ беріп жүрді. Ол мұрасын ұлы Кичиро Шимабукуроға қалдырды, Эико Канеши де осы құрметке үміткер болды.
In 1955, the Third Marine Division of the U. S. Marine Corps was stationed on Okinawa, and the Marine Corps chose Shimabukuro to provide instruction to Marines on the island. As a result of his instruction, Isshin ryū was spread throughout the United States by returning Marines. The karate that the Marines brought back to dojos in the United States was a blend of what Shimabukuro considered the best of the karate systems. The first of the Marines to bring Isshin ryū karate to the United States were Don Nagle and Harold Long. Nagle opened his dojo outside Camp Lejeune, North Carolina in late 1957, while Harold Long's first dojo was in his backyard at Twenty Nine Palms, California in late 1958. Upon their discharge from service, Nagle moved to Jersey City, New Jersey, and opened the first Isshin ryū dojo in the Northeast. Harold Long returned home to Knoxville, Tennessee, and opened his first dojo at the Marine Reserve Training Center. Returning later were Harold Mitchum, Sherman Harill, Steve Armstrong, Ed Johnson, Walter Van Gilson, Clarence Ewing, George Breed, Jim Advincula, Bill Gardo, and Harry Smith and others. George Breed began teaching Isshin ryū Karate in Atlanta, Georgia, in 1961, and then, in Gainesville, Florida, from 1966 to 1969. He remained independent of the Association. In 1960, the Okinawan American Karate Association was formed, with Harold Mitchum as the association's first president. The name of the association was changed to the American Okinawan Karate Association due to an error at the print shop. Shimabukuro made only two trips to the United States to visit his many military students. The first, was to Pittsburgh, Pennsylvania, in 1964 from September to late November, sponsored by James Morabeto and William Duessel. During his 1966 trip, he visited Steve Armstrong in Tacoma, Washington, Harold Long in Knoxville, Tennessee, Donald Nagle in Jersey City, New Jersey, and Harry Acklin in Cleveland, Ohio. Armstrong, Long, and Nagle were promoted to the rank of Hachi Dan (Eighth Degree) during this visit, and each of these men became a driving force in the promotion and spread of Isshin ryū karate in the United States. Shimabukuro was known to not enjoy traveling far from home. Any further visits representing him were conducted by his student and son in law, Angi Uezu. Another important event took place during this trip. While visiting the dojo of Steve Armstrong (1966), Shimabukuro was filmed performing all 14 Isshin ryu kata as well as some basic exercise and self defense techniques. Copies of this film were circulated among the top instructors. It is believed that Shimabukuro did not want to be filmed, and that the recording does not represent a true expression of the various kata. Shimabukuro continued teaching at his dojo in Agena until his retirement in early 1972. He passed his legacy over to his son, Kichiro Shimabukuro, Eiko Kaneshi was also considered for this honor.
Өлім
Шимабукору 1975 жылдың 30 мамырында Агена ауылындағы үйінде инсульттан қайтыс болды, оның өмірі 66 жылға жетті.
Shimabukuro died from a stroke at his home in the village of Agena on May 30, 1975, at the age of 66.
Мұра
1980 жылы Шимабукуро Халықаралық Иссин-рю Каратэ қауымдастығының Иссин-рю Даңқ залына енгізілген тұңғыш адам атанды.
In 1980, Shimabukuro was the first person inducted into the International Isshin ryu Karate Association's Isshin ryū Hall of Fame.