Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық қол тілмеші Этель Мэри Партридж, Этель Мэри Майрет RDI, немесе Этель Мэри Кумарасвами (17 ақпан 1872 – 18 қараша 1952) – ХХ ғасырдың бірінші жартысында қолөнердің дамуына үлкен үлес қоскан британдық қол тілмеші.
British hand loom weaver
Ethel Mary Partridge, Ethel Mary Mairet RDI, or Ethel Mary Coomaraswamy (17 February 1872 – 18 November 1952) was a British hand loom weaver, significant in the development of the craft during the first half of the twentieth century.
Ерте өмір
Этель Мэри Партридж 1872 жылы Девон графтығының Барнстапл қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы Дэвид (дәріханашы) және Мэри Энн (Ханттың қызы) Партридж болды. Ол жергілікті мектептерде білім алды және 1899 жылы Корольдік музыка академиясында фортепианодан сабақ беруге құқық алды. Содан кейін ол үй шаруашылығында тәрбиеші болып жұмыс істеді, алдымен Лондонда, кейін Германияның Бонн қаласында.
Ethel Mary Partridge was born in Barnstaple, Devon, in 1872. Her parents were David (a pharmacist) and Mary Ann (born Hunt) Partridge. She was educated locally and in 1899 she qualified to teach the piano at the Royal Academy of Music. She then took up work as a governess, first in London and later in Bonn, Germany.
Тоқыма бұйымдарымен таныстыру
Ол өнер тарихшысы және философ Ананда Кумарасвамимен танысты. 1910 жылға дейін олар Broad Campden қаласында, зергерлік шеберханада тұрды. Ашби Кумарасуамилер үшін Норман шіркеуін қайта жаңартып, үйге айналдырды. Олар Үндістанға сапар шекті, онда Цейлонда бастаған тоқыма коллекциясын толықтырды. Этель содан кейін Барнстейплдің жанында тоқыма бояу және тоқу студиялары бар үй салды. Майре Штраубқа қолмен бояу және иіру өнерін үйретті. Штрауб екі қабатты мата тоқудың әртүрлі әдістерін енгізіп, Майребен достық қарым-қатынас орнатты. Майре өз кезегінде Штраубтан үйренді, бұл қолмен тоқуды өнеркәсіпте пайдалануға болатынына оның сенімін арттырды. Штрауб пен Майре 1930 жылдардың ортасында үш рет Еуропаға саяхаттады. Штрауб жиі Майре мен Gospels-қа қайта оралды. 1921 жылы Бернард Лич және Шоджи Хамада Майретке Gospels-қа келді. 1939 жылы ол "Қолмен тоқу бүгін: дәстүрлер мен өзгерістер" атты кітабын жариялады. 1939 жылдан 1947 жылға дейін Брайтон өнер колледжінде оқытумен айналысты.
She met the art historian and philosopher Ananda Coomaraswamy. Until 1910 they lived in Broad Campden a jeweller. Ashbee renovated a Norman chapel as the Coomaraswamy home. The couple visited India, where they added to the textile collection they had begun whilst in Ceylon. Ethel then built a house near Barnstaple complete with studios for textile dyeing and weaving. Mairet taught Straub about hand dyeing and spinning as well. Straub introduced a variety of double cloth weaves and developed a friendship with Mairet. Mairet learnt in turn from Straub and this underwrote her belief that hand loom weaving could be used by industry. Straub and Mairet went on three European holidays during the mid 1930s. Straub frequently returned to Mairet and Gospels. In 1921 Bernard Leach and Shoji Hamada visited Mairet at Gospels. In 1939 she published Handweaving Today, Traditions and Change. She taught at the Brighton College of Art from 1939 until 1947.
Мұра
Майрет 1952 жылы Дитчлинг-Коммон аймағында қайтыс болды және Брайтон қаласында, Сент-Николас шіркеуінің қорымында жерленді. Оның өміріне арналған "Тікушінің өмірі: Этель Майрет" атты өмірбаяны жазылған. Этель Майрет архиві Колөнер зерттеу орталығында сақталады. Онда 1872–1952 жылдарға қатысты құжаттар мен естелік заттар бар. Жеке құжаттары, 1910–1938 жылдарға арналған саяхат күнделіктері, іскерлік және жеке хаттар, есеп кітаптары мен фотосуреттер де бар, және олар әлі де академиялық зерттеу нысаны болып табылады.
Mairet died in Ditchling Common in 1952 and was buried in Brighton, at St Nicholas' churchyard. She is the subject of a biography, A Weaver's Life: Ethel Mairet. The Ethel Mairet archive is held at the Crafts Study Centre. It includes documents and memorabilia from 1872–1952. Personal documents, travel journals 1910–1938. business and personal letters, books of account and photographs are included and are still a subject of academic study.