1832 жылғы АҚШ тарифі және Оңтүстік штаттарының наразылығы
Tariff of 1832
АҚШ тарихи тарифтері: 1832 жылғы тариф Джексон басшылығымен қабылданды, Оңтүстік штаттары наразылық тудырып, «Болмауыш тариф» дауына себеп болды. Салық саясаты тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ тарихи тарифі
Historical United States tariff
1832 жылғы тариф (22-ші Конгресс, 1-ші сессия, 227-тарау, 14 шілде 1832 жылы қабылданған) – АҚШ-тағы қорғаушы тариф. Эндрю Джексон президенттігі кезінде қабылданған, бұл заңның көп бөлігін бұрынғы президент Джон Куинси Адамс жазған, ол Өкілдер палатасына сайланып, Өндіріс комитетінің төрағасы болып тағайындалған. Ол 1828 жылғы тариф тудырған дауды шешу үшін қолданыстағы тарифтерді төмендетті, бірақ Оңтүстік, әсіресе Оңтүстік Каролинадағылар оны әлі де қанағаттанарлықсыз деп санады. Оңтүстік Каролинаның осы тарифке және оның бұрынғысы, «Жексұрындық тарифке» қарсылығы Нуллификация дағдарысына әкеп соқты. Осы дағдарыстың салдарынан 1832 жылғы тариф 1833 жылғы келісімдік тарифімен алмастырылды.
The Tariff of 1832 (22nd Congress, session 1, ch. 227, , enacted July 14, 1832) was a protectionist tariff in the United States. Enacted under Andrew Jackson's presidency, it was largely written by former President John Quincy Adams, who had been elected to the House of Representatives and appointed chairman of the Committee on Manufactures. It reduced the existing tariffs to remedy the conflict created by the Tariff of 1828, but it was still deemed unsatisfactory by some in the South, especially in South Carolina. South Carolinian opposition to this tariff and its predecessor, the Tariff of Abominations, caused the Nullification crisis. As a result of this crisis, the 1832 Tariff was replaced by the Compromise Tariff of 1833.
1832 жылғы тариф
1832 жылғы 13 шілдеде қабылданған бұл тариф АҚШ-та қорғаушы тариф ретінде белгілі болды. Бұл тарифтің мақсаты 1828 жылғы тариф тудырған дауды реттеу болды. 1828 жылғы қорғаушы тариф негізінен Солтүстіктің қарқынды өсіп келе жатқан өнеркәсіптік экономикасын қорғау үшін жасалған. Осы себепті, 1828 жылғы тарифті Оңтүстік штаттары «Жамандық тарифі» деп атады, себебі үкімет Солтүстіктің экономикалық және әлеуметтік-саяси күшін қолдап, Оңтүстіктің ауыл шаруашылығына негізделген экономикасының құнын күштеп төмендетіп, Оңтүстік импорттаған тауарларға артық тарифтер салғаны әділетсіздік болып көрінді. 1832 жылғы қорғаушы тарифтің тудырған үлкен экономикалық теңсіздікпен салыстырғанда, бұл Солтүстік саясаткерлері үшін Оңтүстіктен көтерілген наразылықты басуға жеткіліксіз шара болып шықты. Бұл тарифке дейін азаматтар төлеген баж салығы кейбір өндірілген тауарлардың құнының 45%-ына дейін жететін, ал 1832 жылғы тарифтік заң оны 35%-ға дейін төмендетті. Мысалы, 1828 жылы тоннасына 60 долларға дейін көтерілген қарасораң (hemp) тарифі, солтүстік басымдығы бар федералдық конгресс сол жылы қабылдаған тарифтің нәтижесінде 1832 жылы тоннасына 40 долларға дейін төмендетілді. Дегенмен, оңтүстік тұрғындары одан да қанағаттанбады. Соңында, олардың алаңдаушылығы мен наразылығы жойылмау дағдарысына (nullification crisis) әкелді. Бұған қоса, тағы бір заң қабылданды – 1833 жылғы тариф.
Enacted on July 13, 1832, this was referred to as a protectionist tariff in the United States. The purpose of this tariff was to act as a remedy for the conflict created by the Tariff of 1828. The protective Tariff of 1828 was primarily created to protect the rapidly growing industry based economy of the North. Because of this, the Tariff of 1828 was also called the Tariff of Abominations by Southern states, as it seemed unfair on the part of the government to favor the North's economic and sociopolitical power by forcefully reducing the value of the South's agricultural based economy by imposing excessive tariffs on goods imported by the South. As compared to the gross economic disparity created by the protective Tariff of 1832, it proved to be an unsatisfactory measure by Northern politicians to quell the protests rising from the South. Its predecessor pushed the duties on citizens which were as high as 45% on the value of specific manufactured goods, while the Tariff of 1832 act brought it down to 35%. For instance, the tariffs on hemp, which had been raised to $60 a ton in 1828, was reduced to a $40 a ton in 1832, as a result of a tariff enacted that same year by a Northern dominated federal congress. Even then Southerners were not happy with it. Eventually, their unrest and dissatisfaction was what led to the nullification crisis. Along with that, another bill was passed, Tariff of 1833.
1832 жылғы тариф және күшін жою дағдарысы
Оңтүстік штаттар 1832 жылғы тарифтің жоғары ставкаларына наразы болды. Осының салдарынан, 1833 жылы Эндрю Джексон президенттігі кезінде "Болудан бас тарту дағдарысы" деп аталған секциялық дағдарыс болды. Оңтүстік Каролина штатының болудан бас тарту туралы қаулысында, штаттың билігімен 1828 және 1832 жылдарғы Федералды тарифтер 1832 жылдың қараша айында конституцияға қайшы деп жарияланды. Осыған байланысты, 1832 жылғы тарифте көзделген жеңілдіктер Оңтүстік Каролина үшін жеткіліксіз болғандықтан, олар Оңтүстік Каролинаның "егеменді" шекараларында күшін жойды. 1820 жылдардағы қиын экономикалық жағдайға байланысты, Оңтүстік Каролина экономикалық төмендеудің ең ауыр соққысын алған штат болды. Осының нәтижесінде 1828 жылға қарай Оңтүстік Каролина саясаты тарифтер мәселесіне баса назар аударды. Вашингтонда президент пен вице-президент бұл мәселеде келіспеді. Вице-президент Джон Калхун кейіннен болудан бас тарту процесін қорғау үшін лауазымынан кетті. 1833 жылы президентке Оңтүстік Каролинаға қарсы әскери күш қолдануға рұқсат беретін заң алдын ала шара ретінде қабылданды. Осының нәтижесінде келіссөздер Оңтүстік Каролинаға қанағаттандырарлық тарифтің қабылдануына әкелді. Соңында, Оңтүстік Каролина 1833 жылдың 26 наурызында Болудан бас тарту туралы қаулысын жойды.
The Southern states remained displeased with the high rates of the Tariff of 1832. As a result, in 1833, a sectional crisis, called the Nullification Crisis happened during the presidency of Andrew Jackson. In South Carolina's Ordinance of nullification, by the power of the state, the Federal Tariffs of 1828 and 1832 were declared unconstitutional in November 1832. As a result, they were null and void within the 'sovereign' boundaries of South Carolina, because the reductions provided for in the Tariff of 1832 were too little for South Carolina. Due to the precarious economic situation during the 1820s, South Carolina was the state which had particularly borne the brunt of the economic downturn. The result was that by 1828, the politics of South Carolina increasingly revolved around the issue of tariffs. In Washington, the President and the Vice President differed on the issue. John Calhoun, the Vice President, later quit his office to defend the nullification process. In 1833, a bill authorizing the President the use of military forces against South Carolina was passed as a preemptive measure. Consequently, negotiations led to a tariff satisfactory to South Carolina being passed. Finally, South Carolina repealed its Nullification Ordinance in 1833 on March 26.