Кіріспе

Биік мұнара, әдетте шіркеулерде немесе қоғамдық ғимараттарда кездеседі.

Сәулет өнерінде мұнара – ғимараттың үстіне шпиль орнатылған, көбінесе қоңырау бөлмесі мен басқа да элементтерді қамтитын биік құрылыс. Мұнаралар христиан шіркеулері мен кафедральдық соборларда кең таралған, ал осы терминнің қолданылуы көбінесе діни ғимаратты білдіреді. Олар жеке тұрған құрылыстар немесе ғимараттың кіреберісіне немесе орталық бөлігіне енгізілген болуы мүмкін.

Сәулет

Мұнаралар христиан шіркеулерінің құрамына шамамен 600 жылға дейін кірген жоқ, содан кейін олар әскери қарауыл мұнараларынан алынған (бірақ олардың минареттерден алынғаны туралы пікір таласы әлі де бар). Алғашқыда олар шамалы және шіркеулерден толығымен бөлек құрылыстар болды. Уақыт өте келе, олар шіркеу ғимаратына енгізіліп, мұнара пайда болғанға дейін көбірек әшекейленген шатырлармен жабылды. Мұнаралар – бүкіл әлемдегі діни архитектураның кең таралған элементі және көбінесе олардың аспанға, құдайға жету әрекеті ретінде қарастырылады. Кейбір ағаш мұнаралар ірі ағаш конструкциялық элементтерден, шатыр тіректері сияқты орналастырылып, ағаш және болатпен диагональды түрде іштен бекітіледі. Содан кейін мұнара ағаш тақтайлармен қапталып, шифер плиткалармен жабылады, плиткалардың арасындағы кеңістіктерде мыс қолданылады.

Сапар сарайларына қауіп төндіреді

Қалқалар жер сілкінісіне осал болуы мүмкін. Румыниядағы көптеген шіркеулердің мұнаралары тым жіңішке, және олардың жартысынан астамы жер сілкінісінен жоғалған. Биіктігіне байланысты, мұнаралар найзағайға да осал, ол мұнаралардың ішінде өрттерді тудыруы мүмкін. Мысалы, Айова штатының Люксембург қаласындағы Қасиетті Үштік католик шіркеуі найзағай соққаннан туған өрт салдарынан мұнарасын жоғалтқан. Мұнаралар сондай-ақ, күшті жел мен дауылдардың ықпалында болады. Мысалы, 1804 жылы "үлкен жел буылы" кезінде және 1954 жылы "Кэрол" дауылы кезінде Ескі Солтүстік шіркеуінің мұнарасы құлаған.