Кіріспе

Эрвин Хиллиер (2 қыркүйек 1911 – 10 қаңтар 2005) – Германияда туған, 1940-1960 жылдар аралығында британдық кинодағы жұмыстарымен белгілі болған оператор.

Ерте мансап

Германияда ағылшын-неміс еврей ата-аналарынан (түпнұсқа тегі Хиллер) дүниеге келген ол 1920 жылдардың аяғында Берлинде сурет өнерін оқыды. Хиллиердің картиналарына әсерленген режиссер Ф.В. Мурнау оған "Табу" (1931) фильмінде оператордың көмекшісі қызметін ұсынды, бірақ Хиллиердің әкесі Мурнаудың гомосексуализміне байланысты бұл ұсынысқа қарсылық танытты. Әйгілі режиссер Мурнау оны UFA студиясындағы Фриц Лангқа ұсынды, ол оны өзінің "M" (1931) классикалық фильміне жұмысқа алды. Содан кейін ол кинодағы мансабын дамыту үшін Ұлыбританияға көшіп кетті. Ұлыбританияда ол Gaumont Pictures компаниясында оператордың көмекшісі болып жұмыс істеді, онда ол Хитчкокпен бірге жұмыс жасады. Кейін ол Elstree Studios-қа көшіп, Майкл Пауэллмен "Маска артындағы адам" (1936) фильмінде жұмыс істеді, ол оның "шектен тыс ынтасын" атап өтті. Оператор ретіндегі алғашқы жұмысы "Лисабоннан келген ханым" (1942) фильмінде болды.

Жебе атушылармен жұмыс істеу

"Күміс флот" (1943) фильміндегі жұмысына тәнті болған Пауэлл мен Прессбергер ("Арчерс") Хиллиерді "Кентербери ертегісі" (1944) фильміне оператор ретінде шақырды, ал Пауэлл кейіннен Хиллиердің "тамаша жұмыс істегенін" айтты. Пауэллдің үш түсті Technicolor технологиясындағы соңғы жұмысына қарамастан, соғыс кезіндегі тапшылық Хиллиердің жақсы білетін қара-ақ пленкаға оралуына себеп болды. Фильм британдық реализм мен неміс экспрессионизмінің күшті жарық пен көлеңке қолдануын үйлестіреді, Хиллиер осы стильде тәлім алған, және ағылшын ландшафтын көркем бейнелеуімен есте қалады. Пауэлл өзінің автобиографиясында бұлттарға деген құштарлығын еске алды; ол көбінесе түсірілімді аспанда бұлт пайда болып, ашық көктемді жабатынға дейін кешіктіруді өтінетін. Оның келесі фильмі "Мен қайда бара жатқанымды білемін!" (1945), тағы да "Арчерс" тобымен бірге, өзінің алдыңғы туындысының стилін жалғастырды. Бұл фильмде Хиллиердің техникалық шеберлігі, студияда түсірілген кадрларды сыртқы түсірілімдермен үйлестіру, сондай-ақ фильмнің басты рөлін сомдаған Роджер Ливзидің Шотландияда түсірілім кезінде Лондонда жұмыс істегенін жасыру сияқты жетістіктері көрсетілген. Соғыс аяқталғаннан кейін Пауэлл мен Прессбергер түсті пленкаға қол жеткізді. Олар Хиллиерден тәжірибелі Technicolor операторы Джек Кардиффпен бірлесіп "Өмір мен өлім мәселесі" фильмінің операторлық жұмысын бөлісуді сұрады. Бірақ Хиллиер екінші рөлге кешуге келіспеді және Пауэлл мен Прессбургермен шығармашылық серіктестігін аяқтады.

Соғыстан кейінгі мансап

Хиллиер өзінің алғашқы түсті фильмін – Сид Филдтің қатысуымен "Лондон Таун" (1946) фильмін түсірді, бірақ ол көбінесе 1940-1950 жылдардағы көптеген британдық фильмдерге тәндей ақ-қара түсті жұмыс істеуге қайта оралды. Оның фильмдері екі ортада да ерекше экспрессионистік әсерді сақтап келді. Ол режиссер Майкл Андерсонмен "Жеке Анджело" (1949) фильмінде жұмыс істеді, бұл олардың көптеген ынтымақтастықтарының біріншісі болды. Ал соңғысы – сәнді "Балықшының туфлісі" (1968) фильмі болды. Олардың ең жақсы есте қалатын фильмі – Хиллиердің әуе суретін түсірген "Бөгенді жарғандар" (1955) фильмі. Ол 1970 жылға дейін жұмыс істеді. 2005 жылы Лондонда 93 жасында қайтыс болды, одан соң әйелі, қызы және қарындасы Герда Эренцвейг қалды.