Кіріспе
"The Lambeth Walk" – 1937 жылғы "Мен және менің қызым" мюзиклінен алынған ән. Әннің атауы Ламбет шолғысы деп аталатын жергілікті көшеден алынған, бұл көше Ламбеттегі көше базарымен және жұмысшы табының мәдениетімен танымал болған. Бұл әуен 1937 жылы Люпино Лейн танымал еткен кокни биіне атын берді. "Мен және менің қызым" мюзиклінің сюжеті граф титулын мұра еткен, бірақ осы процесте Ламбеттегі сүйікті қызынан айырылуға шаққатырған кокни сатушысы туралы. Бұл мюзикль 1939 жылы Люпино Лейннің басты рөлде ойнаған "Ламбет шолғысы" атты фильмге айналды.
"The Lambeth Walk" is a song from the 1937 musical Me and My Girl (with book and lyrics by Douglas Furber and L. Arthur Rose and music by Noel Gay). The song takes its name from a local street, Lambeth Walk, once notable for its street market and working class culture in Lambeth, an area of London. The tune gave its name to a Cockney dance made popular in 1937 by Lupino Lane. The story line of Me and My Girl concerns a Cockney barrow boy who inherits an earldom but almost loses his Lambeth girlfriend in the process. It was turned into a 1939 film The Lambeth Walk which starred Lane.
Биге деген құмарлық
Музыкалық қойылымдағы хореография, онда ән – кокни мәдениетінен шабыттанған керемет шоу-стоппер, танымал серуендеу биіне түрткі болды, ол көңілді, шайқап жүру стилінде орындалды. Лэйн бидің пайда болуын былай түсіндірді: «Мен бұл идеяны жеке тәжірибемнен және кокнилер арасында жұмыс істегеннен алдым. Өзім де кокни болып дүниеге келдім және өстім. Ламбет биі – кокнилердің қалай жүретінінің күшіктелген бейнесі. Бұл әуен 1938 жылы АҚШ-қа жетіп, Бостондық оркестр жетекшісі Джозеф (Джо) Райнс және тағы басқалар арқылы кеңінен танымал болды. Райнс пен оның тобы жиі Нью-Йоркте өнер көрсетті, ал би әсіресе «жақсы» түнгі клубтарда сүйікті болды. Басқа көптеген би маниялары сияқты, Дьюк Эллингтон сияқты танымал оркестрлер де әннің өз нұсқаларын жасады. Содан кейін би Америкаға, Париж бен Прагаға тарады. «Масс-обсервация» өздерінің «Британия» (1939) кітабында осы манияға арналған жеке тарауды жазды. Италияда әнді Дино Ди Лука мен Трио Лескано итальян тілінде «Balliamo il passo Lambeth» деп атап, танымал етті. 1942 жылы Ақпарат министрлігінің қызметкері Чарльз А. Ридли «Шихлегрубер [sic] Ламбет биін орындайды» деген қысқаша үгіт фильмін жасады, ол қолда бар кадрларды монтаждап, Лени Рифенштальдың «Еркінің жеңісі» фильмінен алынған комикалық «артқа қадам» сахналарын пайдаланды. Бұл «Ламбет биіне» қадам басқандай көріну үшін жасалды. Үгіт фильмі авторлық құқығы көрсетілмей жаңалықтар агенттіктеріне таратылды, олар өздерінің түсіндірмелерін қосты. Егер Ұлыбритания жеңіліске ұшыраса, Жозеф Геббельс Ридлиді гестапоның жою тізіміне енгізді. Фотограф Билл Брандттың ең танымал суреттерінің бірі – «Ламбет биін орындау», алғаш рет 1943 жылы «Picture Post» журналында жарияланды. Рас Морган мен Дьюк Эллингтон екеуі де АҚШ-та әннің хитке айналуына себепкер болды.
quote|I got the idea from my personal experience and from having worked among cockneys. I'm a cockney born and bred myself. The Lambeth Walk is just an exaggerated idea of how the cockney struts. The fad reached the United States in 1938, popularized by Boston based orchestra leader Joseph (Joe) Rines, among others. Rines and his band frequently performed in New York, and the dance became especially popular at the "better" night clubs. As with most dance crazes, other well known orchestras did versions of the song, including Duke Ellington's. The dance then spread across America, and to Paris and Prague. Mass Observation devoted a chapter of their book Britain (1939) to the craze. In Italy, the song was popularized by Dino Di Luca and the Trio Lescano in an Italian version titled Balliamo il passo Lambeth. In 1942, Charles A. Ridley of the Ministry of Information made a short propaganda film, Schichlegruber [sic] Doing the Lambeth Walk, which edited existing footage – including comical 'backstepping' – taken from Leni Riefenstahl's Triumph of the Will to make it appear as if they were goose stepping and skipping to "The Lambeth Walk". The propaganda film was distributed uncredited to newsreel companies, which would supply their own narration. Joseph Goebbels placed Ridley on a Gestapo list for elimination if Britain were defeated. One of photographer Bill Brandt's best known pictures is "Dancing the Lambeth Walk", originally published in 1943 in the magazine Picture Post. Both Russ Morgan and Duke Ellington had hit records of the song in the United States.
Мәдени әсері
"Ламбет шеруі" 1938 жылдың қазан айында "Таймс" газетінің бетінде осылай жазылған: "Диктаторлар ашуланып, мемлекеттік қайраткерлер сөйлеп тұрғанда, бүкіл Еуропа "Ламбет шеруімен" билейді". 1944 жылғы маусымда Нормандияға жасалған одақтастардың шабуылы туралы "Ең ұзақ күн" (1962) фильмінде, майор Джон Ховардтың глайдерлік әскерлері Пегасус көпірін басып алуға ұшып бара жатқанда осы әнді орындайды. Композитор Франц Райзенштейн "Ламбет шеруі" әніне арналған вариациялар жинағын жазды, әр вариация белгілі классикалық композитордың стилін пародизациялайды. Бетховен, Шопен және Листтің стильдеріндегі вариациялар ерекше атауға лайық.
Алек Херлидің 1899 жылғы әндері
"The Lambeth Walk" атты бұрынғы, басқаша ән (1899 жылы Эдвард В. Роджерс жазған) музыкалық театр әншісі Алек Херли (1871–1913) арқылы танымал болды.