Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Зымыранды зондтау құралы, кейіннен дамытылған баллистикалық зымыран.
Sounding rocket
the ballistic missile developed later
WAC Corporal – АҚШ-та жасалған алғашқы зымыранды зондтау құралы және гипердыбыстық жылдамдыққа жеткен алғашқы аппарат. Ол "Корпораль" бағдарламасының бір тармағы болды, ол 1944 жылғы маусымда АҚШ Армиясының қару-жарақ корпусы мен Калифорния технология институты (ORDCIT) арасындағы серіктестікпен басталды, соңғы мақсаты әскери баллистикалық зымыранды жасау болатын.
The WAC Corporal was the first sounding rocket developed in the United States and the first vehicle to achieve hypersonic speeds. It was an offshoot of the Corporal program, that was started by a partnership between the United States Army Ordnance Corps and the California Institute of Technology (named "ORDCIT") in June 1944 with the ultimate goal of developing a military ballistic missile.
Даму тарихы
Калифорния технология институты 1930 жылдары Гуггенхайм аэронавтикалық зертханасында (GALCIT) ракета инженерлерінің тобын дамытып отырды, оның ішінде Франк Малина, Джек Парсонс және Эдвард Форман. Олар "өлім отряды" деп аталды, себебі зертханадағы олардың көптеген алғашқы тәжірибелері жарылып кетті. Дизайнды Фрэнк Малина мен Гомер Джо Стюарт, Сигнал корпусының сұранысын қанағаттандыру үшін "100,000 фут биіктіктегі ракетаны жасау мүмкіндігін қарастыру" атты зерттемесімен бастады. Соңғы жобалау жұмыстарын белгілі бір салаларда маманданған адамдар тобы жүзеге асырды, бұл теориялық есептеулерден (Америка ракета техникасы үшін салыстырмалы түрде жаңа әдіс) тиімділік алуға бағытталған күшті күш-жігерді қажет етті. Басты жауапты тұлғалар: М. М. Миллс (көтергіш), П. Дж. Микс (дыбыс зымыраны), В. А. Сандбург және В. Б. Барри (іске қосылғыш және WAC мұрны), С. Дж. Голдберг (далалық сынақтар), Х. Дж. Стюарт (сыртқы баллистика) және Г. Эмерсон (фотосуретке түсіру). Жетектеуші жүйе ретінде 38ALDW 1500 Aerojet сұйық отынмен жұмыс істейтін қозғалтқыш таңдалды, ол Әскери-теңіз күштерінің ұшақтары үшін JATO жүйесі ретінде әзірленген. 38ALDW 1500 гиперголикалық отынға сәйкес өзгертілді, окистеуіш ретінде қызыл түтінді азот қышқылы, ал отын ретінде фурфурил спирті қолданылды. WAC Corporal жеткілікті жылдамдық алу үшін, Корпоралдың үш құйрық қанаты пассивті тұрақтылықты қамтамасыз ету үшін, Tiny Tim жер-әуе шабуыл зымыранынан алынған көтергішті пайдалануға арналған. Теориялық тәсілге басымдық берілгеніне қарамастан, Корпоралдың аэродинамикасын, әсіресе үш қанатты конфигурациясын тәжірибелік жолмен дәлелдеу қажет деп шешілді. Сондықтан 1945 жылдың шілдесінде "Baby WAC" деп аталған, бестен бір бөлігіне дейін кішірейтілген, қатты отынмен жұмыс істейтін модель сынақтан өтті. Төрт Baby WAC ұшырылды. WAC Corporal дизайны инновациялық болды, себебі окистеуіш, отын және қысымды ауа резервуарларын қамтитын негізгі құрылым монокок конструкциясынан жасалған, және ол армияның қалаған төрт қанатына қарағанда үш тұрақтандырушы қанаты бар еді. WAC Corporal атмосфералық зонд ретінде жоспарланғандықтан, ол халық тығыз қоныстанған жерлерге жақын жерде пайдаланылуы мүмкін болды, сондықтан ракетаның өзі үшін парашютпен құтылу жүйесі, сондай-ақ Сигнал корпусының радиозондты жүктемесін құтылу үшін жеке жүйе қарастырылды. WAC Corporal өндірісін Douglas Aircraft Corporation жүзеге асырды, ал маңызды бөліктерін JPL және қозғалтқыштарды Aerojet жеткізді.
The California Institute of Technology had been fostering a group of rocket engineers in the 1930s at their Guggenheim Aeronautical Laboratory (GALCIT) including Frank Malina, Jack Parsons, and Edward Forman. They became known as the "suicide squad" because so many of their early experiments at the Laboratory blew up. Design was started by Frank Malina and Homer Joe Stewart to meet the Signal Corps' request with their study "Considerations of the Feasibility of Developing a 100,000 ft. Altitude Rocket." The final design work was done by a team of persons specializing in particular areas and involved significant efforts to derive performance from theoretical means (a relatively new method for America rocketry). The key persons responsible were M. M. Mills (booster), P. J. Meeks (sounding rocket), W. A. Sandburg and W. B. Barry (launcher and WAC nose), S. J. Goldberg (field tests) and H. J. Stewart (external ballistics) and G, Emmerson (photography). For propulsion, the 38ALDW 1500 Aerojet liquid fueled engine was chosen, which had been developed as a JATO system for Navy flying boats. The 38ALDW 1500 was modified for hypergolic propellants, with red fuming nitric acid as the oxidizer and furfuryl alcohol as the fuel. The WAC Corporal was intended to use a booster derived from the Tiny Tim air to ground attack rocket to gain sufficient velocity along a launch tower for the Corporal's three tail fins to provide passive stability. Despite the emphasis upon a theoretical approach, it was deemed necessary to empirically prove the Corporal's aerodynamics, especially the three fin configuration, so a solid propellant one fifth scale model called the Baby WAC was tested from a scaled down launcher in July 1945. Four Baby WACs were flown. The design of the WAC Corporal was innovative in that main structure containing the oxidizer, fuel, and pressurizing air tanks was of monocoque design, and that it had only three stabilizing fins, rather than the four that the Army preferred. Since the WAC Corporal was conceived as an atmospheric sounding rocket to be utilized in part near populated locations, it was provided with a parachute recovery system for the rocket itself, along with a separate system for recovering the Signal Corps radiosonde payload. The production of the WAC Corporal was by Douglas Aircraft Corporation with critical parts supplied by JPL and the engines by Aerojet.
Нәтижесі мен мұрасы
WAC Corporal өзінің жобаланған рөлінде тікелей бәсекелестікке түсті, V-2 1946 жылғы сәуірде General Electric компаниясының Hermes бағдарламасында қолжетімді болған, әлдеқайда үлкен жүк көтеру мүмкіндіктерін ұсынды. Ол сондай-ақ 1947 жылдың соңында сынақтан өткен және 1948 жылдың көктемінде толыққанды жұмыс істеуге кіріскен Aerobee зымыранымен де бәсекелесті. Тағы бір бәсекелесі – Neptune зымыраны, кейін Viking деп аталды. V-2 128 мильге (206 км), Aerobee шамамен 70 мильге (113 км) дейін, ал Viking 100 мильге (161 км) дейін көтеріле алатын. Бұл үш зымыранның барлығы да Corporal-дың жүк көтеру қабілетінен асып түсті. Фунтқа шаққандағы биіктік құны бойынша да Corporal бәсекеге төтеп бере алмады: әр WAC Corporal B-нің құны 320 доллар/фунт болды, ал V-2-нің құрастырылған бөліктерінен жасалғаны шамамен 30 000 долларға (14 доллар/фунт), ал Aerobee 18 500 долларға (123 доллар/фунт) бағаланды. WAC Corporal тез арада сынақ зымыраны ретінде ауыстырылса да, оның қалдырған мұрасы ұзаққа созылды. Оның 38ALDW 1500 қозғалтқышы Nike Ajax-тың A21AL 2600 және Aerobee-дің 45AL 2600 қозғалтқыштарының тікелей алдын бағыты болды және AJ10 сериясына дамытылды, оның ішінде әлемдегі алғашқы мақсатты спутниктік ұшыру құралының екінші сатысындағы AJ10 37 қозғалтқышы да бар. AJ10 сериясының басқа да мүшелеріне әртүрлі ұшыру құралдарындағы Able жоғарғы сатысын қамтамасыз еткен AJ10 101, Apollo ғарыш кемесіндегі AJ10 137 қызмет көрсету жүйесі және ғарыш кеңістігінде маневр жасау жүйесі ретінде жұмыс істеген AJ10 190 кіреді. WAC Corporal зымырандары Ұлттық Әуе және Ғарыш мұражайында және White Sands зымырандық полигонының мұражайында қойылған.
The WAC Corporal found itself in direct competition in its designed role, with the V 2 offering much larger payload capabilities that became available in the General Electric operated Hermes program in April 1946. It was also in competition with the Aerobee, a direct descendant of the Corporal, which was tested in late 1947 and became fully operational in spring 1948. Another competitor was the Neptune sounding rocket, later known as the Viking. The V 2 could lift to 128 mile (206 km), the Aerobee around to over 70 mile (113 km), and Viking to 100 mile (161 km). All three of these offered better performance than the Corporal's payload. In terms of pounds to altitude per dollar, the Corporal also lost to the competition: Each WAC Corporal B cost , for $320/lb to apogee, while each V 2 reassembled from captured parts cost around $30,000 ($14/lb), and the Aerobee cost $18,500 ($123/lb). While the WAC Corporal was soon replaced in its intended role of sounding rocket, its legacy was long lasting. Its 38ALDW 1500 engine was the direct predecessor of the Nike Ajax's A21AL 2600 and Aerobee's 45AL 2600, and was developed into the AJ10 series, which includes the AJ10 37 engine on the second stage of the world's first purpose built satellite launch vehicle, Vanguard. Other AJ10 series members include the AJ10 101, which powered the Able upper stage on a variety of launch vehicles, the AJ10 137 Service Propulsion System on the Apollo spacecraft, and the AJ10 190 that acted as the Space Shuttle Orbital Maneuvering System. WAC Corporals are on display at the National Air and Space Museum and in the White Sands Missile Range Museum.
Атауы
WAC Corporal-дегі "WAC" аббревиатурасының пайда болуына қатысты бірнеше әртүрлі түсіндірмелер бар. White Sands тарихшыларының кейбіреуі (Кеннеди, ДеВоркин, Экклз) оның "Бақылаусыз қалыптасу" дегенді білдіретінін айтады. "Бампер 8: Каньявралдағы алғашқы ұшырылған күннің 50 жылдығы, топтық ауызша тарих" еңбегінде Уильям Пикеринг оны "Әйелдер армиясы корпусы" деп түсіндірген. WAC деген атаудың алғашқы жарияланған хабарлары "Әйелдер армиясы корпусы" аббревиатурасының шығу тегін қолдайтын Aviation Week журналындағы бірқатар мақалалар болып табылады. 1946 жылғы 18 наурыздағы санында Aviation Week журналы "[қ]ызықты қауіпсіздік кодымен, 'WAC Corporal' жобасы 1944 жылы басталды" деп жазды. Aviation Week журналының 1946 жылғы 1 маусымдағы санында WAC Corporal "үшбұрышты 100 футтық ұшыру мұнарасынан ұшырылады, содан кейін өздігінен жол табады" делінген, сондай-ақ "[б]ұл сипаттамалар 'WAC' деген әйел есімін беру себептерін көрсетеді, ал 'Корпорал' деген атау армияның кейбір ракеталарына берілген әскери шендерден алынған" деген пікір білдірілген.
The origin of the acronym "WAC" in WAC Corporal has been claimed to stand for multiple different phrases. Some White Sands historians (Kennedy, DeVorkin, Eckles) have claimed it means "Without Attitude Control". In "Bumper 8: 50th Anniversary of the First Launch on Cape Canaveral, Group Oral History," William Pickering attributed it to "Women's Army Corps". The earliest public reports of the WAC designation are a series of Aviation Week articles, which seem to support "Women's Army Corps" being the derivation of the acronym. In its March 18, 1946 issue, Aviation Week noted, "[u]nder the amusing security code designation of 'WAC Corporal' the project was initiated in 1944 " In the June 1, 1946 of Aviation Week, an article describes how the WAC Corporal "is launched from a triangular 100 ft. launching tower, and thereafter goes its own merry way," and claims that "[t]hese characteristics suggest some of the reasons for the female appellation of the 'WAC,' the 'Corporal' coming from the fact that some Army rockets are designated by familiar ranks."