Армиялық баллистикалық зымыран агенттігі (1956–1961)

Кіріспе

АҚШ армиясы агенттігі (1956–61)

Армияның баллистикалық зымыран агенттігі (ABMA) АҚШ армиясының алғашқы ірі баллистикалық зымырасын жасау үшін құрылды. Агенттік 1956 жылдың 1 ақпанында Redstone Arsenal-да құрылып, генерал-майор Джон Б. Медарис басқарды, ал Вернер фон Браун техникалық директор болып тағайындалды.

Тарих

Редстоун зымыраны – АБМА-ға тапсырылған алғашқы маңызды жоба. Редстоун – екінші дүниелік соғыс кезінде Германияда фон Браун тобы әзірлеген V-2 зымырасының тікелей мұрагері. Әскери-теңіз зерттеу зертханасының "Авангард" жобасы Қорғаныс министрлігінің арнайы мүмкіндіктер жөніндегі комитеті тарапынан, АБМА-ның модификацияланған Редстоун баллистикалық зымырасын спутниктерді ұшыру құралы ретінде пайдалану ұсынысынан басымдық берілгеннен кейін, АБМА-ға спутниктерді ұшыруға арналған қондырғылар бойынша жұмысты тоқтатып, әскери зымырандарға назар аудару бұйрық етілді. Фон Браун "Юпитер C" зымырасының жобалау жұмыстарын жалғастырды. Бұл үш сатылы зымыран, Jupiter зымырасының құрамдас бөліктерін сынауға арналған, және сәйкес келіп, Juno I конфигурациясында спутникті ұшыру үшін де пайдаланылуы мүмкін (яғни, қосымша төртінші сатымен). 1956 жылдың қыркүйегінде "Юпитер C" зымырасы суборбитальді ұшуға спутниктің макетімен ұшырылды. АҚШ үкіметі рұқсат берсе, АБМА сол кезде спутникті орбитаға шығара алатын еді деп есептелді. Бір жыл өткен соң кеңестік "Спутник-1" ұшырылды. "Вангард" зымырасы сәтсіз аяқталғанда, қосымша төртінші сатысы бар және Juno I зымырасы ретінде тағайындалған Redstone негізіндегі "Юпитер C", 1958 жылдың 1 ақпанында (GMT) Американың алғашқы спутнигі "Explorer 1" ұшырды. Кейіннен Редстоун "Меркурий" жобасында ұшыру құралы ретінде қолданылды. Редстоун АҚШ армиясы тарапынан PGM 11 ретінде пайдаланылды, ол ядролық оқ-дәрі тасуға арналған алғашқы зымыран болды. 1956 жылы Редстоун зымырасын ауыстыру бойынша зерттеулер басталды. Бастапқыда "Редстоун S" (S – қатты отынды) деп аталды, кейін аты MGM 31 "Першинг" деп өзгертілді және The Martin Company компаниясына келісімшарт берілді, бұл 34 жылға созылған бағдарламаның бастауы болды. 1958 жылдың басында NACA-ның "Стивер комитеті" Вернер фон Браун басқарған АБМА-ның үлкен күштеуіштер бағдарламасынан кеңес алды. Фон Браунның тобы "Көліктік бағдарлама жөніндегі жұмыс тобы" деп аталды. 1958 жылдың наурыз айында АБМА жаңа АҚШ армиясының қару-жарақ зымырандары басқармасына (AOMC) Редстоун Арсеналымен, реактивтік қозғалтқыштар зертханасымен, White Sands Proving Ground және Армияның зымырандар мен басқарылатын зымырандар агенттігімен (ARGMA) қосылды. Генерал Медарис AOMC басқармасына тағайындалды, ал генерал-майор Джон А. Барклей АБМА басқармасын қабылдады. 1960 жылдың 1 шілдесінде AOMC-нің ғарышқа қатысты миссияларының және оның көптеген қызметкерлерінің, құрылыстарының және жабдықтарының көп бөлігі NASA-ға беріліп, Джордж С. Маршалл ғарыш орталығы (MSFC) құрылды. Вернер фон Браун MSFC директоры болып тағайындалды. Бас генерал Ричард М. Херст 1960 жылдың мамыр айынан 1961 жылдың желтоқсанына дейін АБМА басқармасын басқарды, содан кейін АБМА және ARGMA таратылып, қалдықтары тікелей AOMC-ге қосылды. 1962 жылы AOMC (NASA-ға берілмеген бөлігі) жаңа АҚШ армиясының зымыран басқармасына (MICOM) қайта құрылды.

The Redstone missile was the first major project assigned to ABMA. The Redstone was a direct descendant of the V 2 missile developed by the von Braun team in Germany during World War II. After the Naval Research Laboratory's Project Vanguard was chosen by the DoD Committee on Special Capabilities, over the ABMA's proposal to use a modified Redstone ballistic missile as a satellite launch vehicle, ABMA was ordered to stop work on launchers for satellites and focus, instead, on military missiles. Von Braun continued work on the design for what became the Jupiter C rocket. This was a three stage rocket, designed to test Jupiter missile components which, by coincidence, could be used to launch a satellite in the Juno I configuration (that is, with an added fourth stage). In September 1956, a Jupiter C was launched with a dummy satellite on a suborbital flight. It was generally believed that the ABMA could have put a satellite into orbit at that time, had the U. S. government allowed ABMA to do so. A year later, the Soviets launched Sputnik 1. When the Vanguard rocket failed, a Redstone based Jupiter C with an added fourth stage and thus designated as Juno I rocket, launched America's first satellite, Explorer 1, on 1 February 1958 (GMT). Redstone was later used as a launch vehicle in Project Mercury. Redstone was also deployed by the U. S. Army as the PGM 11, the first missile to carry a nuclear warhead. Studies began in 1956 for a replacement for the Redstone missile. Initially called the Redstone S (S for solid), the name was changed to MGM 31 Pershing and a contract was awarded to The Martin Company, beginning a program that lasted 34 years. In early 1958, NACA's "Stever Committee" included consultation from the ABMA's large booster program, headed by Wernher von Braun. Von Braun's Group was referred to as the "Working Group on Vehicular Program". In March 1958, ABMA was placed under the new U. S. Army Ordnance Missile Command (AOMC) along with Redstone Arsenal, the Jet Propulsion Laboratory, White Sands Proving Ground, and the Army Rocket and Guided Missile Agency (ARGMA). General Medaris was placed in command of AOMC and BG John A. Barclay took command of ABMA. On 1 July 1960, the AOMC space related missions and most of its employees, facilities, and equipment were transferred to NASA, forming the George C. Marshall Space Flight Center (MSFC). Wernher von Braun was named MSFC director. BG Richard M. Hurst took command of ABMA from May 1960 until December 1961 when both ABMA and ARGMA were abolished and the remnants were folded directly into AOMC. In 1962, AOMC (the part that hadn't been transferred to NASA) was restructured into the new U. S. Army Missile Command (MICOM).

Редстоун

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше неміс зымыран ғалымдары мен инженерлері АҚШ-қа көшірілді, бұл "Paperclip" операциясының бөлігі болды. Зымырандар сол кезде ұзақ қашықтықтағы артиллерияның бір түрі саналды, сондықтан оларды зерттеу армияның құзырында болды. Топ Техас штатындағы Форт-Блисске орналасты, онда олар General Electric-тің "Project Hermes" жобасына көмектесіп, жақын маңдағы White Sands Proving Ground-те V-2 негізіндегі түрлі конструкцияларды жасау және сынауға көмектесті. Сол кезде Солтүстік Америка авиациясы (NAA) SM-64 Navaho деп аталған ұзақ қашықтықтағы крейсерлік зымыранды жасауға келісім алды. Бұл зымыранға жылдамдық беру үшін ракеталық қозғалтқыш қажет болды. Олардың Ұйымдастыру бөліміне осы талапты орындау үшін екі V-2 қозғалтқышы берілді, сонымен қатар бастапқы V-2 қозғалтқышы тобының көптеген зерттеу жұмыстары да берілді. NAA тобы V-2-нің бастапқы 39-моделінің қозғалтқышын жаңа отын инжектор дизайны арқылы жаңарту жоспарланғанын анықтады, бірақ немістер созылмалы жану проблемаларын шеше алмады. Осы мәселені шешуге кіріскен NAA сәтті шешім тауып, осы жаңа инжекторды қолдана бастады. Бұл XLR 41 Phase III қозғалтқышы болды, ол 39-модельге қарағанда үштен бір бөлігіне артық итеру күшін берді, сонымен қатар неміс дизайнынан жеңіл және кішкентай болды. 1950 жылдың маусымында Корей соғысының басталуы жаңа зымырандарды тез арада орналастыру қажеттігін тудырды, ал АҚШ армиясы мүмкіндігінше тез қолданысқа кірісетін жарылғыш бөлігі бар баллистикалық зымыранды жасауға жауап берді. Ең жылдам шешім – V-2 конструкциясын бейімдеу арқылы неміс командасына осы мақсатқа жету үшін қажеттінің бәрін ұсыну болды. Вернер фон Браун басшылығымен команда Форт-Блисте мәселені шешуді бастады. 1951 жылы олар Алабама штатындағы Хантсвиллдегі Redstone Arsenal-ға көшіп барды, онда армияның қару-жарақ басқармасы орналасқан. Бастапқыда Ordnance Guided Missile Center, содан кейін Guided Missile Development Division (GMDD) деп аталған, 1956 жылы олар Армияның Баллистикалық зымыран агенттігі немесе ABMA атанды. XLR 41 қозғалтқышын, АҚШ армиясында NA 75 110 деп аталатын, олар оны көтере алатын ең үлкен корпусқа орналастырып, отын жүктемесін арттырып, қашықтығын ұлғайтты. Нәтижесінде V-2 зымыранының үлкендеген нұсқасы пайда болды. Салқым соғыстың шиеленісі күшейгенде, армия инвентаризациядағы ең кішкентай ядролық оқтарды тасымалдауға қабілетті болуын талап етті. Оқ салмағы болса, қашықтығы тек қысқартылды. Жобалау жұмыстары 1952 жылы аяқталды және 1952 жылдың 8 сәуірінде ол SSM G-14 Redstone (Жер-Жер зымыраны, G – жер үшін) деп аталды. ABMA жасаған алғашқы прототип 1953 жылдың тамызында ұшты, Chrysler компаниясының алғашқы өндіріс үлгісі 1956 жылдың шілдесінде, ал Redstone 1958 жылы қолданысқа енгізілді.

In the aftermath of World War II, a number of German rocket scientists and engineers were moved to the United States as part of Operation Paperclip. Rocketry was at that time considered to be a sort of long range artillery, and naturally fell to the Army to explore. The group was settled at Fort Bliss, Texas – where they aided General Electric's Project Hermes efforts to build and test a variety of V 2 derived designs at the nearby White Sands Proving Ground. Around the same time, North American Aviation (NAA) won the contract to build a long range cruise missile that became the SM 64 Navaho. This used ramjet power and needed to be boosted up to operational speed by a rocket. Their Propulsion Division was given two V 2 engines to work with to meet this requirement, along with a wealth of research papers from the original V 2 engine team. The NAA team discovered that a major upgrade to the V 2's original Model 39 engine was planned through the use of a new fuel injector design, but the Germans were not able to cure lingering combustion problems. Attacking this task, NAA successfully solved the problems and began using this new injector. This became the XLR 41 Phase III engine, which provided of thrust, one third greater than the Model 39, and was lighter and smaller than the German design. The outbreak of the Korean War in June 1950 led to calls for the rapid deployment of new missiles, and the U. S. Army responded by developing a requirement for a ballistic missile with range while carrying a warhead that could be operational as rapidly as possible. The fastest solution was to provide the German team with anything they needed to achieve this goal by adapting the V 2 design. The team, under the leadership of Wernher von Braun, began work on the problem at Fort Bliss. In 1951, they moved to the Redstone Arsenal in Huntsville, Alabama, home to the Army's Ordnance commands. Initially known as the Ordnance Guided Missile Center, then the Guided Missile Development Division (GMDD), in 1956 they finally became the Army Ballistic Missile Agency, or ABMA. Taking the XLR 41, renamed as the NA 75 110 in U. S. Army use, they wrapped it in the largest airframe it could lift, increasing fuel load and extending the range. The result was essentially a larger version of the V 2. As tensions of the Cold War mounted, the Army changed the requirement to be able to carry smallest nuclear warheads in the inventory – with a warhead weight of , range was reduced to only Design work was complete in 1952 and on 8 April 1952 it became known as the SSM G 14 Redstone (Surface to Surface Missile, G for ground). The first ABMA built prototype flew in August 1953, the first production line model from Chrysler in July 1956, and the Redstone entered service in 1958.

Навахо - Юпитер

PGM 11 Redstone бағдарламасы жалғасып жатқанда, NAA АҚШ Әуе күшінен Navaho жобасының қашықтығы мен жүктемесін кеңейту туралы үнемі тапсырыстар ағынын қабылдады. Бұл үшін әлдеқайда үлкен зымыран және оны ұшыру үшін әлдеқайда қуатты бустер қажет болды. Нәтижесінде NAA өз қозғалтқыштарының жаңа нұсқаларын үнемі енгізіп отырды. 1950 жылдардың ортасына қарай NAA-да XLR 43 деп аталатын нұсқасы болды, ол итермелеуді арттырып, бірқатарда салмақты азайта берді. Бұл көбінесе V-2-нің құйма болаттан жасалған конструкциясынан әлдеқайда жеңіл болатын, сонымен қатар жану жылдамдығын, демек итермелеуді арттыруға мүмкіндік беретін жақсырақ салқындатуды қамтамасыз ететін құбырлы қабырғалы жану камерасын енгізудің нәтижесі болды. Navaho бағдарламасы созыла бергенде, NAA команданы үш топқа бөлді: Rocketdyne қозғалтқыштармен айналысты, Autonetics инерциялық навигациялық жүйелерді (INS) әзірледі, ал Ракеталық бөлім Navaho-ны жетілдіруді жалғастырды. Міндеттерді осылай бөлудің арқасында Rocketdyne мен Autonetics-ке басқа жобалар үшін де шешімдер ұсыну сұранысы түсті. Әсіресе, Әуе күштері Rocketdyne-нан SM-65 Atlas үшін қозғалтқыш беруді сұрады, олар XLR 43-ті спирт орнына JP-4 отынымен жұмыс істеуге бейімдеп, осылайша LR89-ды жасады. JP-4 отынына көшуден басқа, қозғалтқышта XLR 41-дің турбоқасыптарын қуаттаған сутек пероксиді жүйесі алынып тасталды және оның орнына ракеталық отынмен жұмыс істейтін турбина орнатылды, бұл жалпы конструкцияны ыңғайлырақ етті. Фон Браунның командасы бастапқыда LR89-ды пайдаланып Redstone-ның нұсқасын жасауды және қашықтықты арттыру үшін екінші саты қосуды қарастырды. Бірақ LR89 бойынша жүргізіліп жатқан жұмыстар қозғалтқышты одан да жақсартуға болатынын көрсетті, ал 1954 жылы Армия Rocketdyne-нан ұқсас конструкцияны жасауды сұрады. Ол қозғалтқыш үнемі жаңартылып, соңында итермелеуге жетті. Армияда NAA 150-200 деп аталған соңғы модель Rocketdyne-ның S-3 модельдік нөмірімен көбірек танымал болды.

While the PGM 11 Redstone program continued, NAA was receiving a continual stream of orders from the U. S. Air Force to extend the range and payload of their Navaho design. This required a much larger missile, and a much larger booster to launch it. As a result, NAA was continually introducing new versions of their engines. By the mid 1950s, NAA had a version known as the XLR 43 running at thrust, while further reducing weight at the same time. Much of this was due to the introduction of the tubular wall combustion chamber, which was much lighter than the cast steel designs of the V 2, while also offering much better cooling which allowed the combustion rate, and thus thrust, to be increased. While the Navajo program dragged on, NAA split the team into three groups, Rocketdyne handled engines, Autonetics developed inertial navigation systems (INS) and the Missile Division retained the Navaho itself. With this breakup of duties, both Rocketdyne and Autonetics were soon asked to provide solutions for other projects. In particular, the Air Force asked Rocketdyne to provide an engine for their SM 65 Atlas which they did by adapting the XLR 43 to run on JP 4 instead of alcohol, becoming the LR89. In addition to the switch to JP 4, the engine did away with the hydrogen peroxide system of the XLR 41 that powered the turbopumps and replaced it with a turbine that ran on the rocket fuel itself, simplifying the overall design. Von Braun's team initially considered making a version of the Redstone using the LR89 and adding a second stage, stretching the range to But ongoing work on the LR89 suggested that the engine could be further improved, and in 1954, the Army approached Rocketdyne to provide a similar design with a thrust of Over this period the weight of nuclear warheads was rapidly falling, and by combining this engine with a warhead of they could build a single stage missile able to reach while being significantly less complicated and easier to handle in the field than a two stage model. This engine was continually upgraded, ultimately reaching This last model, known to the Army as the NAA 150 200, became much better known by its Rocketdyne model number, S 3.

ІРБМ-мен алғашқы шайқастар

1955 жылдың қаңтар айында Әскери-әуе күштерінің ғылыми кеңесші тобы (SAG) Әскери-әуе күштерін орта қашықтықтағы баллистикалық зымыран (MRBM) әзірлеуге шақырды. Олар бұл жобаның SM 65 Atlas ICBM-ге қарағанда техникалық жағынан тәуекелсіз екенін және қызметке ертерек енетінін ескерді. АТЛАС әзірлеуге жауапты АҚШ Әскери-әуе күштерінің Батыс даму бөлімінің басшысы генерал Бернард Шривер бұл ұсынысқа қарсы болды, себебі ол ресурстарды АТЛАС жобасынан бұрып тастауға әкелуі мүмкін деп ойлады. 1955 жылдың ақпан айында Ұлыбритания Ұлыбританиядағы базалардан Кеңес Одағына соққы бере алатын аралық қашықтықтағы баллистикалық зымыран (IRBM) алуға қызығушылық танытты. Бұл MRBM-ге деген сұранысты күшейтті, бірақ ядролық ақпаратты бөлісу туралы алаңдаушылықтар осы жоспарға кедері келтірді. Сол айдың соңында Киллиан комитетінің алғашқы есебі жарияланды. Ондағы көптеген ұсыныстардың ішінде АҚШ-тың мүмкіндігінше тезірек IRBM құруы керек деген мәлімдеме болды. Олар өз аргументтерін IRBM-нің Еуропаның кез келген нүктесінен Еуропаның кез келген нүктесіне соққы бере алу мүмкіндігіне негіздеді. Бұл қару кеңестік тарапқа өте қажет болады деп саналды, сондықтан олар мұндай жүйені жасауға тырысса, АҚШ оны бірінші болып құруы керек еді. 1955 жылдың наурыз айында Армия Әскери-әуе күштеріне MRBM жобасы бойынша ұсыныс жасады. 1947 жылы Әскери-әуе күштері Армиядан бөлінген кезде, екі күш арасында белгілі бір келісім болған еді: Армия қанатынан аз қашықтыққа ұшатын жобаларға, ал Әскери-әуе күштері ұзақ қашықтықтағы жобаларға жауапты болатын. Жаңа жобаның қашықтығы оны Әскери-әуе күштерінің құзырына жатқызды, сондықтан Армия Әскери-әуе күштері үшін зымыранды жобалау және құруды ұсынды. Әуе күштеріне MRBM/IRBM қажеттігін атап көрсеткенімен және оны қабылдау Армияны ұзақ қашықтықтағы зымырандар саласынан шеттетуі мүмкін екенін ескергенімен, генерал Шривер бұл идеяны бірден қабылдамады. IRBM-ге деген сұраныс жалғасқанда, Шривер ақыры келісімін берді және IRBM-ді кішірейтілген Atlas негізінде жасауға болатынын ұсынды, осылайша күш-жігердің қайталануын болдырмақ болды. Мұндай жобалар бойынша тендерлер 1955 жылдың мамыр айында жарияланды. Бірақ 1955 жылдың шілдесінде Баллистикалық зымырандар жөніндегі бірлескен үйлестіру комитеті екі концепцияның арасында жеткілікті айырмашылықтар бар екенін және осы мақсат үшін мүлдем жаңа жоба жасалуы керек деген қорытындыға келді. Ал Армия өз жобасынан бас тартқан жоқ. 1955 жылдың қыркүйегінде фон Браун АҚШ Қорғаныс министрі мен Қарулы күштер саясаты кеңесіне ұзақ қашықтықтағы зымырандар туралы баяндады, сонымен қатар зымырандардың Redstone-ның логикалық жалғасы екенін атап өтті. Ол 6 жылдық даму бағдарламасын ұсынды, оның құны 240 миллион АҚШ долларына (қазіргі шақтағы құны ) жетеді, ал жалпы өндіріс 50 прототип зымыранды құрайды.

In January 1955, the Air Force's Scientific Advisory Group (SAG) urged the Air Force to develop a medium range ballistic missile (MRBM). They felt that it was far less technically risky than the SM 65 Atlas ICBM the Air Force was developing, and would enter service earlier. General Bernard Schriever, leader of the U. S. Air Force's Western Development Division in charge of Atlas development, was opposed to the concept, feeling that it would divert resources from the Atlas efforts. In February 1955, the United Kingdom expressed an interest in obtaining an intermediate range ballistic missile (IRBM) that could strike the Soviet Union from bases within the United Kingdom. This added impetus to desires for a MRBM, but this ran afoul of ongoing concerns about the sharing of nuclear information. Later that same month, the initial report of the Killian Committee was published. Among its many recommendations was the statement that the U. S. should build an IRBM as soon as possible. They based their argument on the fact that an IRBM could strike any point in Europe from any point in Europe. It was believed that this type of weapon would be highly desirable to the Soviets and thus since they were very likely to develop such a system, the U. S. should build one first. In March 1955, the Army approached the Air Force about their MRBM design. When the Air Force had split from the Army in 1947, the two forces had a tacit agreement that the Army would be responsible for designs flying less than , while the Air Force took over those with greater range. The new design's range placed it within the umbrella of the Air Force, so the Army offered to design and build the missile for operation by the Air Force. In spite of addressing the calls for an Air Force M/IRBM, and that taking it over would keep the Army out of the long range missile game, General Schriever dismissed the idea outright:

As the calls for an IRBM continued, Schriever finally acquiesced and suggested that an IRBM could be created out of a down scaled Atlas, thereby avoiding any duplication of effort. Contract tenders for such designs were sent out in May 1955. However, by July 1955, the Joint Coordinating Committee on Ballistic Missiles concluded that there were enough differences between the two concepts that an entirely new design should be built for the role. The Army, meanwhile, did not give up on their design. In September 1955, von Braun briefed the U. S. Secretary of Defense and the Armed Services Policy Council on long range missiles, pointing out that a missile was a logical extension of the Redstone. He proposed a six year development program costing US$240 million (equivalent to $ in ) with a total production of 50 prototype missiles.

Юпитер-А

Юпитер жабдықтарының әртүрлі бөліктерін сынау үшін ABMA бұрын жоспарланған Redstone даму миссияларында Юпитер аппараттарын ұшыруды бастады. Бұл миссиялар Юпитер А деп аталды. Юпитер А жүйелерінің арасында ST 80 INS, шабуыл бұрышы сенсорлары, оқшаулау жүйелері және күшейткішті жоғарғы сатыдан бөліп шығаратын жарылғыш бұрандалар сынақтан өтті. ABMA және Әскери-әуе күштері Юпитер А сериясының қанша ұшырылғаны туралы келіспейді. ABMA 1955 жылдың 22 қыркүйегінде Redstone RS 11-ді алғашқы Юпитер А ұшырылымы деп, ал 1955 жылдың 5 желтоқсанында RS 12-ні тізімдейді. Бұл ұшырылымдар Юпитер бағдарламасы ресми түрде басталғанға дейін орындалды деген сөз. Әскери-әуе күштері алғашқы ұшырылымның 1956 жылдың 14 наурызында болғанын мәлімдейді. Сонымен қатар, Әскери-әуе күштері соңғы үш Redstone ұшырылымын – RS 46, CC 43 және CC 48 – Юпитер А бағдарламасына жатқызбайды, ал ABMA оларды тізімдейді. Барлығы, ABMA Юпитер А сериясының бөлігі ретінде 25 ұшырылымды тізімдейді, ол 1955 жылдың қыркүйегінен 1958 жылдың 11 маусымына дейін жасалған барлық Redstone ұшырылымдары. Әскери-әуе күштері осы кезеңнің ортасындағы 20 ұшырылымды ғана тізімдейді.

Юпитер-С

"Юпитер" зымырасын әзірлеу жұмыстары жүріп жатқанда, қайта кіретін аппараттың жобасы да қарқынды дамыды. Зымыраны ұшыруға дайын болғанға дейін оның жобасы туралы сынақ деректерін алу мақсатында ABMA "Jupiter Composite Test Vehicle" дегенді білдіретін "Jupiter C" құрастырмалық сынақ зымырасын жасады. Бұл, шын мәнінде, "Юпитер" емес, бірақ "Redstone" зымырасы, оның отын сыйымдылығын арттыру үшін созылған корпусы бар, үстіне шағын қатты отын зымырандарынан құралған екі жоғарғы саты орнатылған, ал соңғы сатысында "Юпитердің" қайта кіретін аппаратының кішілендірілген үлгісі болды. "Юпитер С" зымырасы алғаш рет 1956 жылдың 20 қыркүйегінде ұшырылды, ол бұрынғы кез келген зымыраннан гөрі қашыққа және жылдам ұшты. 1957 жылы екі рет макеттік қайта кіретін аппаратпен толық жүйе ұшырылды, алғашқысы 15 мамырда, екіншісі 8 тамызда болды. Бұл сынақтардың екіншісінде "Juno I" зымырасы үшін жобаланған үш сатылы жоғарғы саты қолданылды, бұл болашақ ғарышқа ұшырулар үшін "Юпитер С" зымырасын одан әрі жетілдіру болды. 1958 жылдың 1 ақпанында (GMT) "Juno I" зымырасы АҚШ-тың алғашқы спутнигі "Explorer 1" ұшырды.

Юпитер Торға қарсы

АБМА-ның "Юпитер" бағдарламасы бойынша жұмысы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қатысуы шектеулі болған кезеңде, әсіресе ИНС бойынша жүргізілді. Алғашқы мақсат – "Юпитердің" ұзақ қашықтығында "Редстоунның" дәлдігімен теңесу еді, бірақ даму барысында АБМА командасы одан да жақсы нәтижелерге қол жеткізе алатыны анық болды. Бұл "Армия белгілі бір дәлдік деңгейін анықтап, біздің оны қамтамасыз ету мүмкіндігімізді күтетін жағдайға әкелді. Біз көп уәде бердік, бірақ сәттілікке жеттік". Осы процестің нәтижесінде, толық қашықтықта дәлдікті қамтамасыз ететін конструкция жасалды, бұл көрсеткіш әуе күштері қолданатын ең жақсы ИНС конструкцияларының радиусынан төрт есе кіші болды. Жүйе соншалықты дәл болды, көптеген сарапшылар армияның мақсаттарына күмәнмен қарады, ал Қару-жарақ жүйелерін бағалау тобы (WSEG) олардың үмітсіз оптимист екенін айтты. Армияның дәлдікке ұмтылуы – ядролық қаруды қолдану тұжырымдамасының бірқатар салдарының бірі еді. Олар қаруды Еуропадағы кең ауқымды шайқастың бөлігі ретінде қарастырды, онда екі тарап та стратегиялық қаруды қолданбайтын шектеулі соғыс кезінде ядролық қару қолдануы мүмкін еді. Ондай жағдайда, "егер соғыс шектелуі керек болса, мұндай қарулар тек тактикалық нысаналарды жоюға қабілетті болуы керек". Бұл көзқарасқа Генри Киссинджер сияқты белгілі теоретиктер қолдау көрсетті және армияның ерекше миссиясы ретінде қабылдады. Әуе күштері "Юпитерге" қарсылас ретінде өздерінің Орташа қашықтықтағы баллистикалық зымырасын (ИРБЗ) жасауды бастады, бірақ даму қарқыны баяу болды. Олардың назарында әлдеқайда күшті "Атлас" тұрды, тіпті ол Стратегиялық Әуе Командалығының бомбалауға бағытталған стратегиялық доктринасымен салыстырғанда аз қызығушылық тудырды. Стратегиялық Әуе Командалығының басшысы Кертис Лемей "Атласқа" аса қызығушылық танытпады, оны советтің қорғаныс жүйесінде тесік жасау үшін, бомбалаушыларына жол ашу үшін ғана пайдалы деп есептеді. Бірақ "Юпитер" бағдарламасы алға жылжыған сайын, олар "Атлас" іске қосылғанға дейін қызметке түсіріліп, армияға қысқа мерзімде стратегиялық рөл бере алатынынан алаңдады. Әуе күштерінің соғысқа қатысты көзқарасы армияныкінен мүлдем өзгеше болды – кез келген ірі әскери қақтығыс жағдайында кеңестік Одаққа қарсы жаппай шабуыл жасау, "жексенбілік соққы" деп аталды. Соғыстың стратегиялық қаруды қолдану деңгейіне дейін өршімейтін жағдайға түсуі Әуе күштерінің жоспарлаушылары үшін маңызды мәселе болды. Егер кеңестіктер АҚШ тактикалық ядролық қаруды қолданған жағдайда, Стратегиялық Әуе Командалығы автоматты түрде іске қосылмайтынына сенсе, олар Еуропадағы соғысқа баруға дайын болуы мүмкін, онда олар басымдыққа ие болуы мүмкін. Әуе күштері "Юпитерге" қарсы күшті науқан жүргізді, армияның төмен деңгейдегі ядролық соғысқа қатысты көзқарасы тұрақсыздық тудырады деп мәлімдеді, ал өздерінің "Тор" зымырасы осындай тұрақсыздық факторын білдірмейді, өйткені ол таза стратегиялық қару еді. Сонымен қатар, WSEG-дің "Егер "Юпитер" командасының дәлдік туралы мәлімдемелері дұрыс болса, онда "Юпитер" даму үшін ең перспективалы қару болып табылады" деген пікірі олардың ынтасын арттырды.

ABMA's work on the Jupiter progressed throughout the U. S. Navy's brief involvement, especially work on the INS. The goal had originally been to match Redstone's accuracy at the Jupiter's much extended range, but as development continued it became clear the ABMA team could improve on that considerably. This led to a period in which "The Army would lay down a particular accuracy, and wait for our arguments whether it was possible. We had to promise a lot, but were fortunate". This process ultimately delivered a design intended to provide accuracy at the full range, a radius one fourth that of the best INS designs being used by the Air Force. The system was so accurate that a number of observers expressed their skepticism about the Army's goals, with the Weapons Systems Evaluation Group (WSEG) suggesting they were hopelessly optimistic. The Army's desire for accuracy was a side effect of their mission concept for nuclear weapons. They saw the weapons as part of a large scale battle in Europe, in which both sides would use nuclear weapons during a limited war that did not include the use of strategic weapons on each other's cities. In that case, "if wars were to be kept limited, such weapons would have to be capable of hitting only tactical targets". This approach saw support of a number of influential theorists, notably Henry Kissinger, and was seized on as a uniquely Army mission. Although the Air Force had started their own IRBM to compete with Jupiter, development was lackadaisical. They had the much more impressive Atlas to worry about, and even that saw relatively little interest in a force dominated by Strategic Air Command's bomber centric strategic vision. Curtis LeMay, leader of SAC, was generally uninterested in Atlas, considering it useful only as a way to blast holes in the Soviet defensive systems to let his bombers through. But as the Jupiter program began to progress they became increasingly concerned that it would enter service before Atlas, potentially handing the Army some sort of strategic role in the short term. The Air Force vision of war was significantly different from the Army's, consisting of a massive attack on the Soviet Union in the event of any sort of major military action, the so called "Sunday punch". The possibility of a major war that did not escalate to the point where strategic weapons were used was a serious concern to Air Force planners. If the Soviets became convinced the U. S. would respond to tactical nuclear use in kind, and that such use would not automatically unleash SAC, they might be more willing to chance a war in Europe where they might maintain superiority. The Air Force began to agitate against Jupiter, saying that the Army's vision of a low scale nuclear war was destabilizing, while claiming that their own Thor missile did not represent this sort of destabilizing force as it was purely strategic. They may also have been motivated by the WSEG's comments that if the Jupiter team's accuracy claims were true, "they would indicate that Jupiter is the most promising weapon for development".

Әскери-әуе күштері

Әуе күштерінің Юпитерге қарсы пікірлері күшейген сайын, дау екі күштің бірлескен бірнеше жобаларын қамти бастады, оның ішінде жер-әуе ракеталарын және баллистикалық ракеталарға қарсы қорғаныс жүйелерін. 1956 жылдың ортасына қарай екі күш те баспасөз арқылы бір-біріне шабуыл жасады, Әуе күштері «Нью-Йорк Таймс» газетінің бірінші бетінде Армияны «елді қорғауға лайық емес» деп атады және олардың SAM A 25 Nike Hercules зымыранының Әуе күштерінің IM 99 Bomarc зымырасына қарағанда қаншалықты нашар екендігі туралы баспасөз хабарламаларын таратты. Ішкі жанжалдарға шаршаған Қорғаныс министрі Уилсон оны біржола тоқтатуға шешім қабылдады. Екі күш арасындағы шағымдарды қарастырғаннан кейін, 1956 жылдың 18 қарашасында ол Армияны 800 метр немесе одан аз қашықтықтағы қарулармен шектейтін және әуе қорғанысына арналған қаруларды одан да жартысына дейін шектейтін жарлық жариялады. Юпитердің қашықтығы осы шектен әлдеқайда асып түсті, бірақ оларды жобаны тоқтатуға мәжбүрлеудің орнына, Уилсон ABMA командасына оны әзірлеуді жалғастыруға және Әуе күштеріне оны орналастыруға рұхсат берді. Бұл – Шривер бір жыл бұрын қабылдамаған жоспардың өзі болды. Армия қатты ашуланып, бұл туралы баспасөзге хабарлады. Нәтижесінде полковник Джон С. Никерсон кіші әскери сотқа берілді, өйткені ол Армияның түрлі жобалары, соның ішінде сол кездегі құпия сақталған Першинг зымырасы туралы ақпаратты жариялаған еді. Әуе күштері де одан риза болмады, себебі олардың назарында тек Атлас болды және бір IRBM-ге де аса қажеттілік сезілмеді, екіге дейін айтудың қажеті жоқ. 1957 жыл бойы Әуе күштері мен ABMA арасындағы қарым-қатынас дерлік тоқтап қалды, ABMA жобаға қатысты жаңартулар туралы сұрауларына айлар бойы жауап берілмеді. Бірақ Әуе күштері өндіріс көлемін айына екі зымыраннан бірге дейін азайтты. Содан кейін олар Юпитерді жою мақсатымен, жасырын түрде қайта қарау процесін бастады.

Әскерден НАСА-ға

Әскердің ұзақ қашықтықтағы құрлықтан-құрлыққа зымырандармен қамтамасыз етуден айырылғаннан кейін, АБМА командасымен не істеу керек деген сұрақ туындады. Редстоун және Юпитер жобалары үшін құрылған үлкен команда Вильсонның қашықтық шектеулеріне сәйкес келетін жақын қашықтықтағы зымырандар үшін қажет болмас еді, бірақ команданы таратуға ешкім келіспеді. Команда жақын арада Вильсон талаптарына бағынбайтын әскери емес ракеталар жасауға кірісті. Бұл қазіргі Juno сериясын кеңейтетін бірқатар жобаларға әкелді, Армия мен Әуе күштері зымырандарының әртүрлі бөліктерін қолданып, әртүрлі өнімділік мақсаттарына жетуге тырысты. Advanced Research Projects Agency (ARPA) өкілдерінің келуі кезінде түрлі жоспарлар ұсынылды, оның ішінде ABMA Әуе күштері әзірлеп жатқан тыңшылық спутниктерін ұшыру үшін шешім ретінде қарастырған Juno V тұжырымдамасы ерекше көзге түсті. Әуе күштері бұл үшін өзінің ұшыру құралын – жақын арада пайда болуы күтілетін Titan II зымыранының кеңейтілген нұсқасын пайдалануды жоспарлаған. Содан кейін ARPA АБМА-ға Juno V жобасын жалғастыру үшін бастапқы қаржыландыруды ұсынды және оған фон Браун ұсынған "Сатурн" атауын берді, яғни "Юпитерден кейін" деген мағынаны білдіреді. Осы уақытта президент Эйзенхауэр ғарыш зерттеулерін азаматтық мекемеге тапсыруға мүдделі болды, бұл ғарышты әскерилендіруге байланысты туындауы мүмкін кез келген мәселенің алдын алуға көмектесер еді. Осылайша 1958 жылдың соңында NASA құрылды. Бірнеше айдан кейін АБМА NASA-ға берілді және Маршалл ғарыш орталығына айналды. Келесі президент Джон Ф. Кеннеди 1961 жылдың 25 мамырында Айға қону мақсатын жариялағанда, күштетіп шығару құралы ретінде Маршаллдың Сатурн V және NASA Nova екі бәсекелес жобасы қарастырылды. Ақырында кіші Сатурн таңдалды, бұл Аполлон жобасының сәтті аяқталуына ықпал етті.