АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жүк кемесі «Relief» тарихы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жүк кемесі. Бірінші USS Relief – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жабдықтау кемесі. 1835 жылы Филадельфия кеме жасаушылығында салынды және 1836 жылдың 14 қыркүйегінде суға түсірілді. Сэмюэл Хамфрис жобалаған бұл кеме, сауда кемелерінің үлгісі бойынша салынды және үш мачтасының үстінде үшбұрышты желкен мен гаф-желкендері болды, бұл оған күшті желде желге қарсы жүруге мүмкіндік берді. Оның корпусы 16 кішкентай зеңбірек орнатуға арналған тесіктермен жабдықталған, бірақ әдетте 4-6 18 фунттық және 2 12 фунттық зеңбіректерді тасыды.

АҚШ зерттеу экспедициясы

1836 жылдың желтоқсан айының басында лейтенант Томас А. Дорниннің басқаруындағы “Релиф” кемесі Филадельфиядан Норфолкқа, Вирджиния штатына, АҚШ Оңтүстік теңіздерін зерттеу және саяхаттау экспедициясына қосылу үшін аттанды. Бірақ, ақша, кемелер, жабдықтар мен тәжірибелі кадрлардың жетіспеуіне және 1828 жылы бекітілгеннен бері әкімшілік дауларға байланысты экспедиция кешігіп жатты. 19 ай күткен соң “Релиф” Норфолк қаласында немесе шығыс жағалау бойында сапарлар жасаумен айналысты. 1838 жылдың 19 тамызында лейтенант Чарльз Уилкс басқарған эскадрилья Хэмптон Роудсты тастап, Рио-де-Жанейроға бағыт алды. Батыс және солтүстік-шығыс желдерімен жүзіп, олар Атлант мұхиты арқылы Мадейраға, содан кейін Бразилияға жетті. Алайда, лейтенант А.К. Лонг басқарған “Релиф” кемесі баяу болды. Ол тез арада артта қалды және Кабо-Верде аралдарындағы қалған бес кемеге қосылуға бұйрық берілді. Кездесу қазан айының басында өтті және эскадрилья Бразилияға бет алды. Соңғы болып келген “Релиф” 26 қарашада Рио-де-Жанейроға жетті. 1839 жылдың 6 қаңтарында эскадрилья Рио-Негро және Хорн мүйісіне қарай жүзіп кетті. “Релиф” зерттеулер жүргізілген бұрынғы аймақты айналып өтіп, мүйісті айналып, Харди түбегіндегі Оранж-Харборға, Хосте аралына 30-ы күні жетті. Он үш аптаға жуық уақыт бойы экипаж сағат сайын толқындарды тіркеп, кеме жүруге қажетті шамдарды орнатып, ағаш кесті. 18 ақпанда қалғандары келді, ал айдың соңында олар түрлі тапсырмалар үшін таратылды. Екеуі Джеймс Уэдделлдің Антарктидаға бағыт алған жолымен жүрді, ал қалғандары Джеймс Куктің іздерін жалғастырды. “Релифке” Магеллан бұғазына, Кокберн арнасы арқылы солтүстікке қарай, бұғаздағы порттарды зерттеуге бұйрық берілді. Бірақ, дауылға тап болғандықтан, ол арнаға енуге тырыса алмады және наурыздың ортасында Ноир аралынан құлай жаздады. Ноир аралының жанында теңізбен күрескендегі якорьдің жоғалуы арнаға енуге тағы да тырысуға мүмкіндік бермеді, сондықтан ол Вальпараисоға бағыт алды. 15 сәуірде ол жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін жағажайға кірді және мамырдың ортасында қайта біріккен эскадрильяның қалған бөлігін күтті. Маусым айында олар Каллаоға көшті, онда кемелер қайта жабдықталды және жабдықтары толықтырылды. “Релифтің” ішіндегісін түсіріп, дезинфекция жасағанда, өлген егеуқұйрықтар үш бөшкеге толып қалды. Баяу болғандықтан, “Релифке” Каллаодан Сиднейге, содан кейін аурулар мен наразыларды алып, үйге қайтуға бұйрық берілді. Шілде айының ортасында кемеден шығып, екі апта Гавай аралдарында болды. Перуді тастағаннан кейін үш ай өткен соң, ол Сиднейге кірді. Ол қалған жүгін түсіріп, су, ағаш және тас балласт алды, содан кейін шығысқа қарай бет алды. Үйге қайтып келе жатып, ол тағы да Хорн мүйісін екі рет айналып өтті және 1840 жылдың 28 наурызында Нью-Йоркке жетті.

In early December 1836, Relief, commanded by Lieutenant Thomas A. Dornin, left Philadelphia for Norfolk, Virginia to join the ships assigned to the United States South Sea Surveying and Exploring Expedition. However, that expedition, held up by lack of money, ships, equipment, and trained personnel—and by administrative feuding since its first authorization in 1828—continued to be delayed until the summer of 1838. During her 19 month wait, Relief remained at Norfolk or engaged in runs along the east coast. On 19 August 1838, the squadron, commanded by Lt. Charles Wilkes, cleared Hampton Roads and set a course for Rio de Janeiro. Sailing with the prevailing winds—westerlies and northeast trades—their planned course took them across the Atlantic to Madeira; then straight to Brazil. However, Relief, under Lt. A. K. Long, proved to be a slow sailer. She soon fell behind and was detached with orders to rejoin the other five vessels in the Cape Verde Islands. The rendezvous was accomplished in early October and the squadron sailed for Brazil. Relief, the last to arrive, reached Rio on 26 November. On 6 January 1839, the squadron sailed for the Río Negro and Cape Horn. Relief, bypassing the former where surveys were conducted, rounded the Cape and reached Orange Harbor, on the Hardy Peninsula, Hoste Island, on the 30th. There for almost three weeks, her crew kept hourly registers of the tides, placed navigation lights, and cut wood. On 18 February, the others arrived and toward the end of the month they were dispersed on various missions. Two followed James Weddell's course to Antarctica; others traced James Cook's path. Relief was ordered north to the Straits of Magellan, via the Cockburn Channel, to survey harbors in the straits. Caught in storms, however, she was unable to penetrate the channel and, in mid March, was almost wrecked off Noir Island. The loss of her anchor during her battle with the sea off Noir, prohibited further attempts to enter the channel and she headed for Valparaíso. On 15 April she entered the anchorage to make repairs and await the remainder of the squadron which by mid May was reunited. In June, they moved on to Callao, where the ships were refitted and replenished. When Relief was unloaded and smoked, her dead rats filled three barrels. Because of her slowness, Relief was ordered to proceed from Callao to Sydney, then sail home—carrying the sick and malcontents with her. Sailing in mid July, she spent two weeks in the Sandwich Islands (Hawaiian Islands) and three months after leaving Peru, put into Sydney. She discharged her remaining cargo, took on water, wood, and rock ballast and headed east. En route home, she again doubled Cape Horn and on 28 March 1840 she reached New York.

Қосымша қызмет көрсету

Жыл соңында жөндеуден және күрделі жөндеуден өткен "Relief" кемесі Тынық мұхитына қайтадан бет алды, онда ол бес жыл бойы, негізінен Оңтүстік Американың батыс жағалауында жұмыс істеді. 1846 жылдың сәуір айында Нью-Йоркке оралды. Мамыр айында Мексикамен соғыс басталды, ал шілдеде "Relief" кемесі Үй эскадрильясына қосылды. Сол кезден бастап 1848 жылдың маусымына дейін ол Мексика шығанағында жүзіп, Мексика жағалауын блокадалауға қатысқан кемелерге тұрақты жабдықтау желісін сақтауға тырысты, бұл жабдықтау базаларына қашықтық пен оның типіндегі кемелердің жетіспеуіне қарамастан. 1848 жылдың шілдесінде "Relief" Нью-Йоркке оралды және күзде Норфолктен Бразилия станциясына жөнелді. Келесі көктемде ол Норфолкке оралды, бірақ күзде шығысқа қарай бағыт алды. 1850 жылдың шілдесінде АҚШ-қа қайтып келгенге дейін ол Жерорта теңізінде жұмыс істеді, содан кейін Бразилияға жабдықтау жүзімін жалғастырды, 1855 жылдың 20 қарашасында күрделі жөндеуге жіберілгенге дейін. 1856 жылдың 19 ақпанында қайтадан қолданысқа енгізіліп, Бразилия станциясына жүзіп, 1857 жылға дейін осы жүзістерді жалғастырды. 1858 жылдың соңында ол Үй эскадрильясына қайта қосылып, Мексика шығанағында жүзіп өтті. 1861 жылы ол тағы Атлант мұхитын кесіп өтіп, Африка эскадрильясын жабдықтады, ал Америка Азамат соғысы басталғанда, Оңтүстік Атлант блокадалық эскадрильясының кемелерін жабдықтау үшін АҚШ-қа оралды. 1862 жылдың шілдесінде ол Мексика шығанағына оралды және 1863 жылдың күзіне дейін Миссисипи бұғазындағы Шип аралындағы станциялық қойма кемесі ретінде негізінен қызмет етті. Содан кейін Бостон, Массачусетс штатына жөндеуге жіберілді, 1863 жылдың 5 желтоқсанында қызметтен босатылды. 1864 жылдың 29 сәуірінде қайтадан қолданысқа енгізіліп, Тынық мұхитына қайта жіберілді. Шілдеде ол Рио-де-Жанейроға жабдықтама жеткізіп, одан Қытайға қарай жүзіп, желтоқсанда Макао португалдық колониясына жетті. Азия станциясында қызметтен кейін, ол 1866 жылдың соңында Нью-Йоркке оралды және резервке қойылды. 1871 жылы ол Вашингтонға, Колумбия округіне жіберілді, онда 1877 жылға дейін қабылдау кемесі ретінде қызмет етті. Келесі жылы ол Вашингтонда сақталды, ал 1883 жылдың 27 қыркүйегінде Дж. Б. Агнюге сатылды.

At the end of the year, Relief, repaired and overhauled, sailed again for the Pacific, where she remained for five years operating primarily off the west coast of South America. She returned to New York in April 1846. In May, war with Mexico broke out; and, in July, Relief joined the Home Squadron. From then until June 1848, she cruised in the Gulf of Mexico, attempting to maintain a steady supply line to the ships engaged in the blockade of the Mexican coast despite the distance to supply bases and the scarcity of ships of her type. In July 1848, Relief returned to New York and in the fall sailed from Norfolk for the Brazil Station. The following spring, she was back at Norfolk, but, with the autumn, she headed east. She operated in the Mediterranean Sea until she returned to the United States in July 1850, and engaged in resupply runs to Brazil until placed out of commission for overhaul 20 November 1855. She recommissioned 19 February 1856 and resumed her runs to the Brazil Station and continued them through 1857. In late 1858 she rejoined the Home Squadron and cruised in the Gulf of Mexico. In 1861, she crossed the Atlantic again, resupplied the African Squadron and, with the outbreak of the American Civil War, returned to the United States to resupply the ships of the South Atlantic Blockading Squadron. In July 1862, she returned to the Gulf of Mexico and, until the fall of 1863, served primarily as station store ship at Ship Island in Mississippi Sound. Then ordered to Boston, Massachusetts for overhaul, she was decommissioned 5 December 1863. Recommissioned 29 April 1864, she was ordered back to the Pacific. In July she delivered supplies at Rio de Janeiro, whence she continued on to China, arriving at the Portuguese colony of Macau in December. After service on the Asiatic Station, she returned to New York in late 1866 and was placed in ordinary. In 1871 she was ordered to Washington, D. C., where she served as receiving ship until 1877. The following year she was laid up, at Washington, and on 27 September 1883 she was sold to J. B. Agnew.