Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уилтширдегі бекінілген төбе, Англия.
Hillfort in Wiltshire, England
Лиддингтон қамалы, жергілікті тұрғындар Liddington Camp деп атайды, – Англияның Уилтшир графтығындағы Лиддингтон приходында орналасқан бронза дәуірінің соңы мен темір дәуірінің басында салынған, бір қабатты қоршаумен қоршалған бекінілген төбе және ескерткіш.
Liddington Castle, locally called Liddington Camp, is a late Bronze Age and early Iron Age univallate hillfort in Liddington parish in the English county of Wiltshire, and a scheduled monument.
Сипаттама
Бұл жер Риджвейге жақын, биік орналасқан және Лиддингтон қамалының аумағын қамтиды. Лиддингтон қамалы Ұлыбританиядағы ең ерте дөңгелек бекіністерінің бірі болып табылады, алғашқы қоныстану б.з.д. 7 ғасырға дейін жетеді. Жер жұмыстары салыстырмалы түрде қарапайым, ағаш және топырақтан жасалған дөңгелек қоршаудан және оның алдындағы арықтан тұрады, шығыс және батыс жақтарында қарама-қарсы кіреберістер салынған. Батыс кіреберісі кейіннен жабылып, шығыс кіреберісі сарсен тастарымен қапталуы мүмкін. Дөңгелек қоршаудың үсті бөлігі ағаш тіреулермен қоршалған болуы мүмкін. Кейінірек дөңгелек қоршау мен арық жақсартылып, кеңейтілген арықтан қазылған әк тасынан құрылған қорған дөңгелек қоршаудың биіктігін арттырды.
The site is on a commanding high point close to the Ridgeway and covers an area of Liddington Castle was one of the earliest hillforts in Britain, with first occupation dating to the 7th century BC. The earthworks consist of a relatively simple oval bank of timber and earth fronted by a ditch, with opposing causewayed entrances on the east and west sides. The western entrance was later blocked off and the eastern one may have been lined with sarsen stones. A palisade of wooden posts may have lined the top of the bank. During a later phase the bank and ditch were improved and a rampart of dumped chalk, excavated from the enlarged ditch, increased the height of the bank.
Археология
Бұл жер 1896-1900 жылдар аралығында кремний тастарының қазба жұмыстарынан зардап шекті. Археолог А. Д. Пассмор осы кезеңде "адам жасаған барлық нәрсені" жинап, артефакттарды Эшмолеан мұражайына тапсырды. Тау бекінісі 1976 жылы жартылай қазылды (Ламар университеті мен Бирмингем университетінің қолдауымен). Қазба жұмыстары диаметрі үлкен және кемінде тереңдігі бар үлкен шұңқырды ашты. Бұл нысанның түбіне жете алмады және оны қазған археологтар діни мақсаттағы шахта деп түсіндірді. Ұқсас шахталар Херефордширдегі Уэпли-Хилл және Девондағы Кэдбери қамалында да тіркелген. Қазба жұмыстары сонымен қатар қамалдың төрт кезеңде салынғанын, соңғысы саксон дәуірінде болғанын көрсетті. Табылған керамикалық бұйымдар Лиддингтон қамалының б.з.д. V ғасырында тасталып, кейіннен римдік кезеңде қайта пайдаланғанын көрсетеді. Қазба кезінде төрт адам сүйегінің фрагменттері табылды. Таудың табиғи шыңы оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан, теңіз деңгейінен 276,5 метр (907 фут) биіктікте, 114 метрге көтеріледі және "Хумп" (жүз метрден жоғары биіктігі бар тау) ретінде жіктеледі. Бұл Суиндон ауданының ең биік нүктесі. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лиддингтон қамалының төңірегіндегі төбе "Жұлдыз балық" алаңы ретінде пайдаланылды (жанып жатқан қала немесе қала сияқты көрінуге арналған бомбалау алдауы). efn| Сайт SF41(a) және C71(a) болып табылады. Лиддингтон қамалы жергілікті табиғат тарихы және ауылдық өмір туралы жазушы Ричард Джеффристің сүйікті орны болды, ол бос уақытын Марлборо Даунстың кең әктас кеңістіктерінде серуендеумен өткізді. Ол "Жүрегімнің тарихы" еңбегінде осы шыңда табиғатқа деген ерекше сезімталдығының оның ішінде күшті оянуды – үлкен болмысқа немесе шындыққа құштарлықты тудырғанын айтады. Тау Темза аңғарының параглайдинг және дельтаплан клубы тарапынан жиі пайдаланылады.
The site was disturbed by flint mining between 1896 and 1900. The archaeologist A. D. Passmore collected "everything of human manufacture which was found" during this period, and the artefacts were deposited in the Ashmolean Museum. The hillfort was partially excavated in 1976 (sponsored by Lamar University and University of Birmingham). The excavation revealed a large pit in diameter and at least deep. The bottom of the feature was not reached and it was interpreted by the archaeologists who dug it as a ritual shaft. Similar shafts have been recorded at Wapley Hill in Herefordshire and Cadbury Castle in Devon. The excavation also suggested the rampart was constructed in four phases, the latest being in during the Saxon period. Finds of pottery suggest Liddington Castle was abandoned during the fifth century BC, with perhaps some later re occupation during the Roman period. The excavation uncovered four fragments of human bone. The natural summit of the hill is a short distance to the south east and at 276.5m (907ft) above sea level, with a prominence of 114m, and is classified as a Hump (hill with a hundred metre or greater prominence). It is the highest point in the Borough of Swindon. During the Second World War, the hilltop surrounding Liddington Castle was used as a Starfish site (a bombing decoy designed to appear as a burning town or city). efn|The site is SF41(a) and C71(a). Liddington Castle was a favourite haunt of local writer of natural history and rural life, Richard Jefferies, who spent much of his spare time walking through the wide chalk expanses of the Marlborough Downs. It was on this summit that he relates in The Story of My Heart that his unusual sensitivity to nature began to induce in him a powerful inner awakening – a desire for a larger existence or reality. The hill is frequently used by the Thames Valley Hang Gliding and Paragliding Club.