Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Корнуолл, Англиядағы темір дәуіріндегі төбе бекінісі.
Iron Age hillfort in Cornwall, England
Чун қамалы – Англия, Ұлыбританиядағы Корнуолл қаласында Пензанс маңындағы ірі темір дәуіріндегі төбе бекінісі (шеңбер бекініс). Бұл бекініс шамамен 2500 жыл бұрын салынған, біздің заманымыздың алғашқы ғасырларына дейін қолданылмай қалған, бірақ жақын жердегі қалайы кен орындарын қорғау үшін қайтадан пайдаланылған болуы мүмкін. Ол бұрынғыда Сент-Айвс жолы және Тиннерс жолы деп аталған тарихқа дейінгі жолдың қасында орналасқан. Чун атауы ('төбедегі үй' деген мағынаны білдіреді). Жақын жерде Чун Квойт орналасқан.
Chûn Castle is a large Iron Age hillfort (ringfort) near Penzance in Cornwall, England, United Kingdom. The fort was built about 2,500 years ago, and fell into disuse until the early centuries AD when it was possibly re occupied to protect the nearby tin mines. It stands beside a prehistoric trackway that was formerly known as the Old St Ives Road and the Tinners’ Way. The name Chûn derives from (‘the house on the downs’ Nearby is Chûn Quoit.
Сипаттама
Эдвард Ллюйд шамамен 1700 жылы осы форттың жоспарын жасап, оның құрылымы мен қауіпсіздігі "Мен Корнуоллда көрген осы сияқты басқа ешқандай нысандардан артық әскери білімді" көрсеткенін айтты. Ерекше айта кетерлігі, фортта стратегиялық маңызы бар ішкі және сыртқы қабырғалар мен бекініс орлары бар. Бүгінгі күні қалдықтары әлі де анық көрінеді, бірақ бір кезде жиырма фут шамасында болған қабырғалар қазір бес футқа жуық биіктікте тұр, себебі 19 ғасырда олар Пензанс және Мадрон қалаларындағы ғимараттар үшін тас карьері ретінде пайдаланылды. Форттың астындағы жердің меншік құқығы 1883 жылдың сәуір айында Литтл Босулоу еркін иеленуінің бір бөлігі ретінде аукционға қойылды. Оған көптеген сапалы құрылыс тастары кірді. 1886 жылғы Пензанс Табиғат тарихы және Ескі заттар қоғамының жылдық мәжілісінде осы жерден, сондай-ақ Кениджак форты мен Мадрон құдығынан тас алып тастауға алаңдаушылық білдірілді. Форт 1895, 1925, 1927 және 1930 жылдары қазба жұмыстарынан өтті. Көптеген керамикалық бұйымдар табылды; ең ертесі б.з.д. 4 ғасырға дейін датыланды, себебі ол сол дәуірдегі бретондық керамикасына ұқсас болды. Бірақ форт одан да көне құрылыстың үстіне салынған болуы мүмкін. Шамамен 800 фут қашықтықтағы Чун Куойт б.з.д. 2400 жылға датыланады. Форттың бірінші ғасырда қолданыстан шыққандығы, бірақ бірнеше ғасырдан кейін, 6 ғасырға дейін қайта пайдаланылып, өзгертілгені саналады. Дегенмен, оккупацияның Рим кезеңіне де қатысы болуы мүмкін. Форт қазіргі Пендеен ауданындағы қалайы және мыс кендерін қорғау үшін салынған болуы мүмкін, сондай-ақ оның маңындағы ауылдар да қорғалған. Форттың ішінде, құдықтың жанында темір мен қалайы шлактары табылды. Форт солтүстікте Кельт теңізінің көптеген шақырымын көріп тұр, ал оңтүстікте бұл түбекке (Батыс Пенвиф) апаратын жалғыз құрлық жолына қарап тұр. Сондықтан, оның құрылымы ғана емес, орналасуы да оның белсенді әскери мақсаты болғанын көрсетеді. Ішкі қабырғалардың ішіндегі құдық бұрын суға апаратын баспалдаққа ие болған, және ол тіпті құрғақшылық кезеңдерінде де бүгінгі күнге дейін сақталған. Жергілікті тұрғындар 1940 жылға дейін құдық суын тұрмыстық қажеттіліктер үшін, ал кейбіреулері сенімдеріне байланысты пайдаланған, мысалы, мәңгілік жастық сыйлау үшін. Жаңа неопаганистер діни маңызы бар күндері осы орынға қажылық сапарларын жалғастыруда.
Edward Lluyd made a plan of this fort in around 1700, remarking that its structure and security showed "military knowledge superior to that of any other works of this kind which I have seen in Cornwall". Notably, the fort has a strategic inner and outer wall and ditch. The remains today are still clearly visible, even though the once twenty feet odd walls now stand at around five feet, due to its use in the 19th century as a quarry for buildings in Penzance and Madron. The freehold of the land beneath part of the castle was put up for auction in April 1883 as part of freehold tenement of Little Bosullow. Included were large quantities of good building stone. At the 1886 annual meeting of the Penzance Natural History and Antiquarian Society, concern was shown for the removal of stone from here, as well as Kenidjack Castle and Madron Well. The fort was excavated in 1895, 1925, 1927 and 1930. Much pottery was uncovered; the earliest was dated to the 4th century BC due to its similarity to known Breton pottery of that age. But the fort may have been built upon a much older structure. Chûn Quoit, around 800 feet to the west, is dated to around 2400 BC. It is believed that the fort fell into disuse around the first century AD but was reoccupied and modified several centuries later, until the 6th century. However, occupation may also date to the later Roman period. The fort may have been built to protect tin and copper gathered in the tin rich locality of what is now Pendeen, with its Geevor Tin Mine, and surrounding villages. Iron and tin slags were found within the fort, near the well. The fort overlooks many miles of the Celtic Sea to the north, and overlooks the only land route to this peninsula (West Penwith) to the south. Therefore, not only its structure but its location suggest a much more actively military function. The well, within the inner walls, once had a stairway leading to the water, water which remains to this day even during dry spells. Locals used the well water until the 1940s for domestic purposes and some for superstitious reasons, viz. the endowment of perpetual youth. Neopagans still make pilgrimages to the site on religiously significant days.