Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс сәулетшісі, педагог және қала құрылысшысы (1930–1998)
German architect, educator and urban designer (1930–1998)
Вернер Селигманн (30 наурыз 1930 – 12 қараша 1998) – сәулетші, қала құрылысшысы және педагог.
Werner Seligmann (March 30, 1930 – November 12, 1998) was an architect, urban designer and educator.
Өмірбаян
Вернер Селигманн 1930 жылдың 30 наурызында Германияның Оснабрюк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Фриц 1902 жылдың 31 желтоқсанында Германияның Крефелд қаласында туған, Белефельдтегі еңбек лагерінен және Чехословакиядағы Терезин қаласындағы КЗ Терезиенштадтқа депортациядан аман қалған. 1971 жылдың 10 наурызында Гармиш-Партенкирхенде қайтыс болды. Оның анасы Шарлотта Луиза (Чермин) Фрицтің екінші әйелі болды және 1902 жылдың 1 маусымында дүниеге келді. Ол шамамен 1944 жылы Германиядағы Равенсбрюк концлагерінде қайтыс болды. Фриц еврей болған, ал Шарлотта емес. Оның әпкесі Хельга Селигманн 1931 жылдың 17 қыркүйегінде Оснабрюкте туды және 1944 жылдың 21 қарашасында одақтастардың бомбалау шабуылы кезінде қайтыс болды. Бұл Германияның Шлезвиг-Гольштейн аймағындағы Венторфтағы көшірілгендер лагерінде болған болуы мүмкін. Венторф – бұл көшірілгендерге арналған лагерь және бұрын Германия армиясының (Вермахт) казармалары болған ғимараттарды пайдаланған. 1949 жылы ол "General J H McRae" кемесімен Бремерхавеннен АҚШ-қа жіберілді. 1954 жылдың 29 тамызында Жан Лоис Либерманға үйленді. Олардың екі баласы болды: Рафаэль Джон және Сабина Шарлотта. 1955 жылы ол АҚШ азаматы болды. 1959-1961 жылдары Швейцарияның Цюрих қаласындағы Eidgenössische Technische Hochschule (ETH) институтында ассистент болып жұмыс істеді және Швейцарияның Цюрих қаласындағы Hoesli and Aebli кеңсесінде дизайнер болды. 1961 жылдан 1974 жылға дейін Корнелл университетінде сәулет профессоры, ал 1974 жылдан 1976 жылға дейін Гарвард университетінің Дизайн мектебінде сәулет профессоры қызметін атқарды. 1976 жылдан 1990 жылға дейін Сиракуз университетінің сәулет мектебінің деканы және профессоры болды. 1981 жылы Селигманн Римдегі Америка академиясының (FAAR) мүшесі атанды. 1986 жылы Гарвард университетінің Дизайн мектебінде Элиот Нойс профессоры болды. 1988 жылы Йель университетінде Уильям Генри Бишоп профессоры болды. 1994 жылы Вирджиния университетінде Томас Джефферсонның арнайы шақырылған профессоры болды. 1990-1993 жылдары Цюрихтегі ЭТХ-да сәулет профессоры болды. Сиракуз университетіне оралғаннан кейін, ол сәулет өнерінің еңбек сіңірген профессоры атанды.
Werner Seligmann was born on March 30, 1930, in Osnabrück, Germany. His father, Fritz, was born December 31, 1902, in Krefeld, Germany, survived a labor camp in Bielefeld and deportation to KZ Theresienstadt, Terezín in Czechoslovakia. He died March 10, 1971, in Garmisch Partenkirchen. His mother, Charlotte Louise (Czermin), was Fritz's second wife and was born June 1, 1902. She died in KZ Ravensbrück, Germany, about 1944. Fritz was Jewish but Charlotte was not. His sister, Helga Seligmann, was born in Osnabrück September 17, 1931, and died during an Allied bombing raid November 21, 1944, This appears to have been in a resettlement camp in Wentorf, Schleswig Holstein, Germany. Wentorf was a camp for Displaced Persons (DPs) and occupied buildings that had been barracks for the German Army (Wehrmacht). From there, he was sent to the United States in 1949, leaving Bremerhaven aboard the "General J H McRae". On August 29, 1954, he married Jean Lois Liberman. They had two children: Raphael John and Sabina Charlotte. He became a naturalized citizen in 1955. He taught as an Assistant at the Eidgenössische Technische Hochschule (the ETH) in Zürich, Switzerland from 1959 to 1961 and was a designer in the office of Hoesli and Aebli, Züich, Switzerland. From 1961 to 1974 he was a Professor of Architecture at Cornell University and from 1974 to 1976 a Professor of Architecture at the Graduate School of Design (GSD) at Harvard University. From 1976 to 1990, he was Dean and Professor of Architecture at the Syracuse University School of Architecture. In 1981, Seligmann was named a Fellow of the (American Academy in Rome (FAAR)). In 1986 he was the Eliot Noyes professor at the Harvard Graduate School of Design. In 1988 he was the William Henry Bishop professor at Yale University. In 1994 he was the Thomas Jefferson Visiting Professor at the University of Virginia. From 1990 to 1993, he was Professor of Architecture at the ETH Zurich. On his return to Syracuse University, he was named the Distinguished Professor of Architecture.
Ерілмеген өмірбаяндық мәселелер
Бірнеше мәселелер жоқ немесе өзара қайшылыққа толы. 1970 жылдардың басында Селигманн отбасының тұтқындалудан қашу үшін "оңтүстікке көшіп кеткенін" айтқан. Бірақ мұны растайтын ешқандай құжаттама жоқ. Керісінше, отбасы Германиядағы Оснабрюктен шамамен 100 шақырымдай шығысқа орналасқан Брауншвейг қаласында болғанын көрсететін деректер бар. Брауншвейгте болуы да қате болуы мүмкін. Вернер Селигманнмен болған әңгімеде, ол тұтқында болған уақытын еске алған жалғыз рет, "бас үстінен ұшып келе жатқан бомбалаушы ұшақтардың толқынын" көргенін айтты, бұл шамамен "бір жарым сағатқа" созылған. Олар "Мюнхенге қарай бет алды, ол кезде қаланың әскери маңызы болмаған, себебі Гитлер сол жерден бастаған". Бұл оның есінде қалғаны болуы мүмкін, бірақ бұл сөздерге сену қиын. Сол әңгімеде Селигманн Голландиядағы қайта қоныстандыру лагерінде болғанын және оның әкесі Фриц күтіп тұрған бас кеңсеге шақырылғанын айтты. Ол "өмірімдегі ең бақытты күн" деп атады. Оның туған күнін ескерсек, бұл 1944 жылға сәйкес келеді, яғни Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін. Дегенмен, басқа дереккөздер ол 1949 жылы АҚШ-қа теңіз арқылы өтіп, сол кезде 19 жаста болғанын көрсетеді. Осылайша ол қайта қоныстандыру лагерінде төрт жылдан астам уақыт өткізген болуы мүмкін. Бұл ақпараттың растығы әлі де нақтыланбады. Селигманн өзінің "лагерьде" тұтқындалғанын нақты айтты. Ол "бір күні таңертең оянғанында қақпалардың ашық тұрғанын" және "қарауылшылардың жоқ болғанын" баяндады. Ал басқа дереккөздерде ол "Шоа кезінде басқа неміс отбасымен жасырынып аман қалғаны" айтылған.
There are several issues that are missing or contradictory. Sometime in the early 1970s, Seligmann mentioned that his family had "moved south" to avoid capture. No documentary evidence can be found to support this. What can be found is an indication that the family was in Braunschweig, Germany, which is some 100 milies to the east of Osnabrück, Germany. Even the stay in Braunschweig may be in error. During a conversation with Werner Seligmann, the only occasion in which he spoke about his time in captivity, he referred to seeing "waves of bombers flying overhead," something that took "an hour and a half." They were "headed towards Munich, which at that point had no military value because that's where Hitler had his start." It's possible that this is what he recalled, but it's uncertain. During the same conversation with Seligmann, he spoke about being in a resettlement camp in Holland and being called to the main office where his father, Fritz, was waiting. It was "the happiest day in my life". Given his birth date, this would be 1944, before the end of World War II. Other sources indicate that he sailed to the US in 1949 >at which point he would be 19 years old. He would thus have spent over four years in a resettlement camp. There has been no confirmation of this. Seligmann was quite clear that he was incarcerated "in a camp". He spoke about "waking up one morning, and the gates were open" and "the guards were gone." Other sources state he "survived the Shoah in hiding with another German family."
Сәулет тәжірибесі
1957 жылы Селигман архитектура саласында тіркелді, оған дейін ол үш шағын үйді жобалап, салып бітірген болатын. Оқытушылық қызметінің барысында ол жеке тәжірибесін сақтап, көптеген конкурстарға қатысты, соның ішінде 1993 жылы Германияның Берлин қаласы үшін өткізілген «Террор топографиясы» шақырылған конкурсына қатысты. Оның «Вернер Селигман және әріптестері, сәулетшілер және қала құрылысшылары» фирмасы Нью-Йорк штатының Кортленд қаласында орналасқан. 1961 жылы құрылған бұл фирма ұлттық және халықаралық конкурстарда жүлделі орындар алды, ал фирманың жұмыстары АҚШ-та және шетелде жиі жарияланып, көрмелерге қойылды. Вернер Селигманның сәулеттік жұмыстары екі рет «Progressive Architecture Design Awards» сыйлығын жеңіп алды, «Progressive Architecture» журналының мұқабасында үш рет жарияланды және бірнеше ұлттық және халықаралық дизайн конкурстарында жүлдегер атанды немесе жеңіс тудырды. Селигманның 1970-ші және 1980-ші жылдарда Нью-Йорк штатының қала құрылыс корпорациясы үшін тұрғын үй прототиптерін әзірлеу жұмысы әлеуметтік тұрғын үйді жобалаудағы оның беделін нығайтты. «Итакадағы шашыраңқы тұрғын үй жобасы» (қазіргі Елм көшесі мен Мейпл даңғылы) кеңінен көрсетілді және жарияланды. Жобаның дизайны Нью-Йорктегі (MOMA) Музейдің тұрақты коллекциясына енгізілді. Бингхэмтон (Нью-Йорк) қаласындағы Бет-Дэвид синагогасы (1963) Льо Корбюзьенің Вилла Шодхан эскиздерінен туындаған болса да, Райт және Льо Корбюзье еңбектерінің маңызды синтезі ретінде қарастырылды. Селигман сонымен қатар Франк Ллойд Райт, Льо Корбюзье және жалпы қазіргі заманғы сәулет туралы көптеген мақалалар жариялады.
Seligmann was registered to practice architecture in 1957 by which he had already designed and constructed three small homes. Throughout his teaching career, he maintained a practice and entered many competitions, including the invited competition, Topography of Terror for Berlin, Germany in 1993. His firm, Werner Seligmann and Associates, Architects and Urban Designers was based in Cortland, New York. Launched in 1961, the firm placed in national and international competitions and work of the firm was published and exhibited often, both in the US and abroad. The architectural work of Werner Seligmann won two Progressive Architecture Design Awards, was illustrated on the cover of Progressive Architecture journal three times and was placed, or won, several national and international design competitions. Seligmann's work on developing housing prototypes for the New York State Urban Development Corporation in the 1970s and 1980s established his reputation in the design of social housing. The Ithaca Scattered Site Housing Project (now known as Elm Street and Maple Avenue) has been widely exhibited and published. The project's design was included in the permanent collection of the (Museum of Modern Art MOMA) in New York City. Beth David Synagogue in Binghamton NY (1963) was often seen as a significant synthesis of Wright and Le Corbusier although it was derived from the preliminary sketches for the Villa Shodhan by Le Corbusier. Seligmann also published numerous articles on the work of Frank Lloyd Wright, Le Corbusier, and modern architecture in general.
Қонақ оқытушы
Грэм қоры; Темпл университеті; Род-Айленд дизайн мектебі; Венеция университеті; Рим университеті; Райс университеті; Хьюстон университеті; Канзас университеті; Арлингтондағы Техас университеті; Чикагодағы Иллинойс университеті; Пуэрто-Рико университеті; Нью-Йорктегі архитектура және қалалық зерттеулер институты; Римдегі Нотр-Дам университеті; Гарвард университеті; Массачусетс технология институты; Принстон университеті; Корнелл университеті; Сиракуз университеті; Сент-Луистегі Вашингтон университеті; Оңтүстік Калифорния университеті; Лос-Анджелесдегі Калифорния университеті; Хэмптон университеті; Айова штатының университеті; Виргиния университеті; Виргиния политехникалық институты; Хьюстон университеті; Карнеги Мелон университеті; Купер-Унион; Буффалодағы SUNY, Бингхэм университеті; Ренселер политехникалық институты; Брандейс университеті; Нью-Джерси технология институты; Оснабрюк университеті.
Graham Foundation; Temple University; Rhode Island School of Design; University of Venice; University of Rome; Rice University; University of Houston; University of Kansas; University of Texas at Arlington; University of Illinois, Chicago; University of Puerto Rico; Institute for Architecture and Urban Studies, New York; University of Notre Dame in Rome; Harvard University; Massachusetts Institute of Technology; Princeton University; Cornell University; Syracuse University; Washington University in St. Louis; University of Southern California; University of California at Los Angeles; Hampton University; Iowa State University; University of Virginia; Virginia Polytechnic Institute; University of Houston; Carnegie Mellon University; Cooper Union; SUNY Buffalo, Binghamton University; Rensselaer Polytechnic Institute; Brandeis University; New Jersey Institute of Technology; Osnabrück University.
Қонақ қазылар алқасының мүшесі
Гарвард университеті; Колумбия университеті; Йель университеті; Принстон университеті; Род-Айленд дизайн мектебі; Корнелл университеті; Айова штаты университеті; Бостон сәулет колледжі; Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университеті; Архитектуралық қауымдастық, Лондон; Орталық Лондон политехникалық институты, Лондон; Гринвич университеті, Лондон; Архитектура және қала құрылысы институты, Нью-Йорк; Ренсселер политехникалық институты; Eigenoessische Technische Hochschule, Цюрих; Штутгарт университеті; Вирджиния университеті; Торонто университеті.
Harvard University; Columbia University; Yale University; Princeton University; Rhode Island School of Design, Cornell University; Iowa State University; Boston Architectural College; Washington University in St. Louis; Architectural Association, London; Polytechnic of Central London, London; University of Greenwich, London; Institute for Architecture and Urban Studies, New York; Rensselaer Polytechnic Institute; Eigenoessische Technische Hochschule, Zürich; University of Stuttgart; University of Virginia; University of Toronto.