Кіріспе
Иллинойс штатының 1842-1846 жылдар аралығындағы губернаторы Томас Форд (5 желтоқсан 1800 – 3 қараша 1850) – заңгер, судья, жазушы және Иллинойс штатының сегізінші губернаторы. Штатта туып өскен алғашқы Иллинойс губернаторы, ол 1842-1846 жылдары қызмет етті және штаттың қаржылық тұрақтылығын қалпына келтіргенімен, географиялық аймақтық жікшілікті азайтқандығымен, сондай-ақ бұрынғы саяси тәжірибесі болмаса да заң шығарушы органына жетекшілік еткенімен танымал болды. Өмір бойы демократ болған Форд, Джозеф Смиттің өліміне және 1844-1845 жылдардағы Иллинойс мормон соғысына әкелген антимормондық көзқарастары мен шешімсіздігімен де есте қалады.
Thomas Ford (December 5, 1800 – November 3, 1850) was a lawyer, judge, author and the eighth Governor of Illinois. The first Illinois governor to be raised in the state, he served from 1842 to 1846 and became known for restoring the state's solvency and reducing geographic sectionalism, as well as for leading the legislature despite his lack of prior political experience. A lifelong Democrat, Ford is also remembered for anti Mormon sentiments and vacillation which led to the death of Joseph Smith, and the subsequent Illinois Mormon War of 1844 1845.
Ерте және отбасылық өмірі
Форд Пенсильвания штатының Юнионтаун қаласының жанында дүниеге келген. Оның екі рет жесір қалған ирланд анасы, бұрынғы Элизабет Лог Форд Делани, оны және оның бауырларын 1804 жылы батысқа алып кетті, Миссисипи өзенін кесіп, тегін немесе арзан жерге қоныстануды үміттенеді. Сент-Луиске жақындағанда ол Луизиананы сатып алу туралы естіп, енді ол жер арзан емес екенін, себебі ол енді Америка Құрама Штатына тиесілі болғанын білді. Ол отбасын Иллинойс штатының Монро округіндегі Нью-Дизайн қаласына орналастырды. Оның алты жасқа үлкен ағасы Джордж Форкер Томасты өсіруге көмектесті, кейін Иллинойс штатының екі палатасының заң шығарушы органында қызмет етті, сондай-ақ штаттың бас прокуроры және мемлекеттік хатшы болып тағайындалды, бірақ АҚШ Өкілдер палатасына сайлануға тырысқанда Уиг Джозеф Дункандан жеңілді. Форкер бастапқыда саудагер болды, содан кейін Дэниел Поуп Кукпен серіктес болып, олармен бірге Иллинойс штатының Ватерлоо қаласын (Монро округінде) жоспарлады. Форкердің қолдауымен Форд Кентукки штатының Лексингтон қаласындағы Трансильвания университетінде бір семестр заң оқыды, бірақ Форкердің бизнесі банкрот болғанын білгеннен кейін үйіне, Иллинойсқа қайтып келді. Содан кейін Форд жергілікті шаруашылықтарда жұмыс істеді, мектепте сабақ берді және Куктың басшылығымен заң оқыды, ол штаттың алғашқы бас прокуроры болды, сондай-ақ Конгресс мүшесі және кейін Форд бірнеше жыл судья болып қызмет еткен Кук округының атымен аталады. Форд 1828 жылдың 11 қыркүйегінде Кахокияда (Монро округі, Иллинойс штаты) 15 жасар Фрэнсис Хамбоға үйленді. Олардың бес баласы болды, бірақ отбасы ешқашан бай болған емес. Оның әкесі Генри Хамбоу неміс тегінен шыққан және Вирджиниядан Кентукки арқылы көшіп келген, 1828 жылы Версальде ферма сатып алғанға дейін Эдвардсвиллде бір уақыт мектепте сабақ берген; оның інісі Стивен Хамбоу, сондай-ақ берілген католик, Эдвардсвилл мен Сент-Луис арасында тасымалдау бизнесімен айналысты, содан кейін Версальге көшіп, ферма шаруашылығымен айналысты. Олардың үш қызы мен екі ұлы болды, олардың барлығы жетім қалды және Пеория қауымының мүшелері тәрбиеледі. Үлкен қызы Анна Форд Дэвис (1834) соңғы қайтыс болды; оның әпкелері Мэри Фрэнсис Форд Бейли (1837-1909) және Джулия Форд (1862 жылы 21 жасында, үйленбеген күйінде қайтыс болды). Олардың үлкен ағасы Сеуэль немесе Джордж Форд (1844) Азамат соғысы кезінде Одақ армиясына ерікті түрде қосылып, Иллинойс полкімен шайқасып жатып бір қолын жоғалтты, содан кейін кіші ағасы Томаспен (1847) батысқа көшті. Томас Канзаста ат ұрлығына қатысқан деген айыппен мафиа тарапынан өлтірілді, ал Сеуэль (мүгедектігіне байланысты бармен болып жұмыс істеген) осы оқиғаға қатысқандарды жауапқа тартуға тырысқанда, ол да өлтірілді. Форд губернатор болып тұрғанда "көтергіштерді" қолданғаны үшін айыпталды, кейбіреулер саясат оның маңызды заңгерлік мансабына зиян келтіргенін болжады, бірақ ата-анасының соңында өлімге әкелетін медициналық жағдайларына және Фордтың губернаторлық мерзімінен бұрын да денсаулығының нашар болуына қатысты дәлелдер болғанымен, есірткіге тәуелділік туралы нақты дәлелдер жоқ.
Заң мансабы
Иллинойс штатының адвокатурасына қабылданғаннан кейін, шамамен 1820 жылы Форд қысқа мерзімге Сент-Луисте Эндрю Джексонды қолдайтын газетте жұмыс істеді, содан кейін Уотерлоода заңгерлікпен айналысты. 1824 жылы Кук Конгреске қайта сайланғаннан кейін, Куктың туған қаласы Эдвардсвиллде (Иллинойс штаты) заңгерлік практикасын жалғастырды. Форд үйленгеннен кейін, жұбайлар Миссисипи өзенінің бойымен солтүстікке қарай, жаңадан құрылған Джо Дэвис округіндегі, Галена кен өндіруші қаласына көшті. Бірақ оның заңгерлік практикасы өркендемеді (онының тартымсыз мінезі мен жоғары дауысы, мүмкін, себепкер болды), және Форд жергілікті бейбіт судья сайлауында жеңіліске ұшырады. Оның орнына Форд Иллинойс штатының солтүстік шекарасын (Висконсинмен) белгілеу комиссиясына мүше болды, бұл сол кездегі штат астанасы Вандалияда көп уақыт өткізуді қажет етті. Форд сонымен қатар түрлі комитеттерде кеңсе хатшысы болып қызмет еткенде штат заңнамасы туралы білім алды және кейіннен 1825 жылдан 1847 жылға дейінгі барлық заң шығару сессияларына қатысқанын мәлімдеді. 1829 жылы Форкердің көмегімен Форд штаттың прокуроры (айдаушы) болып тағайындалды, Батыс Иллинойстағы Әскери Тракт аймағында (Иллинойс және Миссисипи өзендері арасындағы үлкен аудан). Ол көп ұзамай отбасын қайын атасының Версальдегі фермасына көшірді (сол кезде Иллинойс штатының Шайлер округінде, бірақ 1839 жылдан бастап Браун округінде). 1832 жылғы "Қара Шоқпар соғысы" кезінде Форд бұл қызметінен кетпей, полковник Сэмюэл Уайтсайдтың тыңшы батальонына қатысты. (Оның ағасы соғыс ресми түрде басталғанға дейін Қара Шоқпар басшысының тыңшылығын бастаған болуы мүмкін, өйткені наразы жас жауынгерлер ақтардың қоныстарын шабуылдауды бастады.) Форд 1835 жылға дейін штаттың солтүстік-батыс бөлігіндегі жергілікті прокурор болып қызмет етті, сонымен қатар 1928 жылы Форд пен оның әйеліне үйленген және 1833 жылы импичменттен аман қалған Иллинойс Жоғарғы Сотының судьясы Теофилус В. Смит үшін үш қорғаушының бірі ретінде танылды. Форкер Иллинойс штатының Сангамон округіне сенатор болғаннан кейін көп ұзамай, заң шығарушы орган Фордты Иллинойс штатының солтүстігіндегі (9-шы округ) сот судьясы етіп сайлады. Форд екі мерзімге қызмет етті (1837 жылы туберкулезге шалдыққан және емделу үшін Цинциннатиге көшіп барған Форкерге күтім жасау үшін отставкаға шыққанға дейін), Форд 1841 жылдың ақпанында Иллинойс Жоғарғы Сотына судья болып қосылды, өйткені демократиялық көпшілік заң шығарушы орган осы орынды тоғыз мүшеге (төрттен) дейін көбейтті. Басқа жаңа судьялар - бұрынғы АҚШ сенаторы Сидни Бриз, болашақ АҚШ сенаторы Стивен А. Дуглас, Уолтер Б. Скейтс және Сэмюэл Х. Трит. Әріптестерімен келіскеннен кейін Фордқа солтүстік округтегі аудандық міндеттер жүктелді және ол Иллинойс штатының Огл округіндегі Орегонға көшті, бірақ ақырында бұл сотта судьяның көмекшісі ретінде бір жылдан астам қызмет етті. Форд билікке келген кезде штаттың қаржысы нашар күйде болды. Жақында кеткен губернатор Томас Карлин Иллинойс мемлекеттік банкінің және Шоунитаундағы Иллинойс банкінің жарғыларын жоюды ұсынды. Форд бұл шығыс қаржыгерлерін қорқытады деп алаңдады, олардың несиелері түрлі ішкі жақсартуларды аяқтау үшін, сондай-ақ пошта маркалары сияқты қарапайым заттарды сатып алу үшін қажет болды. Штаттың қаржылық проблемалары 1837 жылғы үрейге, сондай-ақ губернатор Дунканның өкіметтігі кезінде саяси келісімдерге байланысты ішкі жақсартулар туралы заңға әкелді. Иллинойс және Мичиган каналы үшін ғана 15 миллион доллардан астам қарыз болды, ал жаңадан басталған теміржолдар мен басқа да каналдар үшін қосымша сомалар төленді. Форд сондай-ақ, тұрақты депрессияға байланысты, ол билікке келгенге дейін бүкіл штатта 200 000 немесе 300 000 доллар ғана "жақсы ақша" айналымда болды деп сенді. Дегенмен, оның инаугурациялық сөзі облигациялардың негізгі және пайызын толық төлеуге шақырды, ал 1842-1843 жылдардағы заң шығару сессиясында Форд екі банктің мемлекеттік облигацияларға, жарғыларға және скриптерге алмасу үшін өз жарғыларын беруге мүмкіндік беретін заң жобасын жасады, бұл мемлекеттік борыштан 2,3 миллион доллар жойылды. Карлиннен айырмашылығы, Форд федералды үкіметтен жер сатудан түскен кірістерді де қабылдады. Содан кейін ол салықты көтерді. Иллинойс және Мичиган каналы Фордтың биліктен кеткенінен шамамен бір жыл өткен соң аяқталды, бірақ актінің қарызы 1882 жылға дейін төленбеді. Форд штаттың қаржысын жақсартты, ал канал солтүстік Иллинойс халқының өсуіне және штаттың демографиялық өзгерісіне әрі қарай ықпал етті. Ерте қоныс көшпенділері Вирджиния және Кентуккиден Огайо өзені арқылы келген, немесе Нью-Йорк және басқа солтүстік штаттардан Ұлттық жол арқылы келген (ол Вандалияда аяқталды және 1830 жылдары Армия инженерлік корпусы қайта жаңартты, бірақ 1840 жылға дейін Конгресс қаржыландыруды тоқтатты), канал құрылысы Еуропадан және жаңадан құрылған теміржолдар арқылы иммиграцияны да ынталандырды. Фордтың губернаторлық мерзімі 1847 жылдың басында аяқталғанда, оның қазірде ескірген Иллинойс Конституциясына сын айтуы осы жылы конституциялық конвентке әкелді, ол 1848 жылы күшіне енген жаңа штат конституциясын жазды. Жаңа конституцияның жетістіктерінің бірі Иллинойс Жоғарғы Сотын үш судьяға дейін азайту және аудандық міндеттерді тоқтату болды. Басқа ережелер штат істері бойынша болашақ губернаторлардың өкілеттіктерін кеңейтті. Бірақ Форд конституциялық конвентке қатыспады, өйткені ол банкрот болып кетті. Ол және оның әйелі 1850 жылы қайтыс болған ауруға шалдықты.
Ford joined the Supreme Court of Illinois as an associate justice in February 1841, as the Democratic majority legislature increased that bench to nine members (from four). The other new justices were former U. S. Senator Sidney Breese, future U. S. Senator Stephen A. Douglas, Walter B. Scates and Samuel H. Treat. Upon agreement with his colleagues, Ford was assigned circuit duties on the northern circuit and moved to Oregon in Ogle County, Illinois, but would ultimately only serve as associate justice on that court for little more than a year. When the relatively unknown Governor Ford took office, the state's finances were in terrible shape. The immediate outgoing governor, Thomas Carlin, recommended cancelling the charters of the Illinois State Bank, as well as the Bank of Illinois in Shawneetown. Ford worried this would scare eastern financiers, whose loans were needed to finish various internal improvements, as well as buy mundane items such as postage stamps. The state's ongoing fiscal problems were due to the Panic of 1837, as well as political horsetrading which had led to a fiscally imprudent Internal Improvements Act during Governor Duncan's tenure, in exchange for moving the state capital in 1837 from too small Vandalia to Springfield, Illinois. Debt for the Illinois and Michigan Canal alone stood at over $15 million, and further sums were owed for newly begun railroads and other canals. Ford also believed that only about $200,000 or $300,000 in "good money" was circulating in the entire state before he took office, due to the persistent depression. Nonetheless, his inaugural speech urged paying the bonds' principal and interest in full, and for the 1842 1843 legislative session Ford drafted a bill allowing the two banks to surrender their charters in exchange for state bonds, warrants and scrip, which extinguished $2.3 million of the state debt. Unlike Carlin, Ford also accepted land sale proceeds from the federal government. Then he raised taxes. The Illinois and Michigan Canal would be completed about a year after Ford left office, although the Act's debt would not be paid off until 1882. Ford greatly improved the state's finances, and the canal would further increase northern Illinois' population and a demographic shift in the state. Whereas early settlers had arrived from Virginia and Kentucky on via the Ohio River, or from New York and other northern states via the National Road (which ended in Vandalia, and which the Army Corps of Engineers had rebuilt in the 1830s but congress stopped funding before 1840), construction of the canal had also encouraged immigration from Europe and further immigrants would arrive via the Great Lakes and newly organized railroads. As Ford's gubernatorial term ended in early 1847, his criticisms of the now outmoded Illinois Constitution led to a constitutional convention later in the year, which drafted a new state constitution which took effect in 1848. Among the new constitution's improvements was reducing the Illinois Supreme Court down to three justices while ending circuit duties. Other provisions empowered future governors over state affairs. However, Ford would not participate in the constitutional convention because he left office nearly bankrupt. Both he and his wife had contracted illnesses of which they would die in 1850.
Иллинойс штатынан мормондарды қуып шығару
Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің мүшелері арасында Фордтың губернатор ретіндегі қызметі "Иллинойс мормондарының қуғыны" ретінде есте сақталады, әсіресе Форд шіркеудің Науву қаласындағы, Иллинойстағы азаматтық наразылықтармен және 1844 жылы олардың басшысы Джозеф Смит пен оның інісі Хайрум Смиттердің өлтірілуімен айналысқан кезде. Форд соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуімен болған қарым-қатынасы туралы кеңінен жазды және олардың дінін қатты сынға алды. Ол Смитті "қазіргі заманның ең сәтті алдамшысы" деп атады және мормонизмнің дәстүрлі христиандықты ығыстырмауына үміттенедінін айтты. Форд соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің қызметіне кедергі келтіру үшін бірнеше қадам жасады, бірақ көп нәтижеге қол жеткізбеді. Қарсылық күшейді, жүздеген адамдар үйлерінен қуылды, ал наразылықтарда бірнеше мың адам қатысты. Бір кезде Форд Джозеф пен оның інісі Хайрум Смиттерді "Науву Экспозитор" газетін жойғаны үшін қылмыстық айыптамалармен күресу үшін округ орталығы Карфагенге баруға шақырды. Карфагенге келгеннен кейін Смиттердің сатқындықпен айыпталуына себеп болды, ал Форд екі милиция бөліміне үйлеріне қайтуға рұқсат берді, осылайша екі бауырласты күзету міндетін Карфагеннің сұрларына, шіркеуге қарсы милицияға жүктеді, олар 1844 жылдың 27 маусымында оларды өлтіруге көмектесті. Форд бұқаралық кісі өлтіруге жауапкершілікті мойындамады. Алайда, екі адам кейіннен Фордтың жоспарды білгенін және оны мақұлдаған болуы мүмкін екенін көрсететін куәліктер берді. Дана Джонс, өзен кемесінің капитаны және оқиғаның екі жағынан да куәгер болған сирек адамдардың бірі, күні бойы Фордты күзетшілер мен түрме сақшыларынан шіркеу басшыларын өлтіру туралы естіген сөздері туралы ескертті. Форд оған: "Сіз достарыңыздың қауіпсіздігі үшін артық алаңдапсыз, мырза. Халықтың қатыгездігі соншалық емес" деп жауап берді. Джонс бұл жауаптан ашуланып, оларды күзету үшін белгілі өлтірушілерден гөрі жақсы адамдарды тағайындау қажеттігін мәлімдеді. Ол олардың [Смиттер] өзінің [Фордтың] сөзіне берілген американдық азаматтар екенін атап өтті. Форд Джонстың алаңдаушылығына қызығушылық танытпағанда, Джонс: "[Егер сіз [Форд] олардың өмірін сол адамдардың қолына тапсырсаңыз, оларды құрбан ету үшін, Ол Жаратқан Ием менің өмірімді дұрыс уақыт пен орынға сақтап, сіз олардың қауіптілігі туралы уақтылы ескертілгеніңізді растау үшін сақтайды]" деді. Сол күні Наувуға атпен қайтып келген Джонс Фордтың жасағын және Карфагенге кіруге дайын тұрған, шіркеу басшыларын өлтіруге дайын тұрған толқуды көрді. Джонс Карфагенде кісі өлтіру кезінде Фордтың Науву тұрғындарына "ауыр құн төленуі керек, сондықтан жағдайға дайындалыңыз" деген сөздерін жазды. Оның кеңсе қызметкерлері оны тездетуге шақырып, "іс біткен" екенін мәлімдеді. Фордтың мәлімдемесі де, оның қолдаушыларының пікірлері де Фордтың қатысы бар екенін көрсететін күшті дәлелдерді ұсынады. Кейін ол: "Бәрі бекер, сіздер мормондарды қуып шығаруға тиіссіздер" деген сөздерін айтқан деген қауесет тарады. Дәл осылай болды. Ханкок округының бірнеше тұрғындары және көршілес округтерден келген көптеген адамдар жиналып, 1846 жылға дейін Бригам Янг басшылығымен Ютаға шегінуге мәжбүр еткен әрекеттер жоспарын жасады. Форд шіркеуге қарсы болғанымен, оларды штаттан қуған шіркеуге қарсы фракцияға да қарсы екенін мәлімдеді. Кісі өлтіруден кейін Форд Варшавадағы, Иллинойс штатындағы газет редакторы Томас С. Шарпты тұтқындауға және соттауға бұйрық берді. Смиттерді өлтіруге дейін зорлық-зомбылыққа шақыруды және оны өлтіргеннен кейін қуанған мәлімдемелерді жариялаған Шарп соттан қашу үшін қысқа уақытқа Миссуриге қашып кеткен. Фордтың бұйрығымен Иллинойсқа оралғаннан кейін ол барлық айыптамалардан босатылды. Кейінгі хаттарда губернатор Форд дағдарыс кезіндегі әрекетсіздігін қорғай отырып, жек көрілетін азшылықтар жауыз көпшіліктерден ешқашан қауіпсіз емес екенін айтты. Ол: "Халықтың ықыласына қарсы заңнан гөрі, халыққа ұнамайтын жобалармен айналысатын адамдар заңнан көбірек қорғаныс күтеді" деді. Ол саясатталған милиция мен сот жүйесі, сондай-ақ штат заңдарымен оған берілген әлсіз өкілеттіктер Иллинойс мормон соғысын тоқтатуға кедергі келтірді деп сенді. Үшінші тұлғада жазған Форд "әскери заңнан басқа, бұрынғы сот процестерінде көрсетілгендей, кінәлілерді жазалауға жол жоқ еді; және бұл әрекет толығымен заңсыз болды. Губернатор азаматтарды жазалау үшін әскери заң жариялай алмайтынын, еркін үкімет сәтсіздікке ұшырады деп мойындамайынша және оның орнына деспотизм қажет екенін мойындамайынша, жазалай алмайтынына сенді."
Өлім және мұра
Форд губернаторлық мерзімі аяқталғаннан кейін бастапқыда Хэмбоу шаруашылығына оралды, бірақ көп ұзамай Иллинойс штатының Пеория қаласына көшіп кетті. Ол жерде ол Иллинойс тарихының алғашқы кезеңдерінен бастап жазған ең маңызды еңбегін жасады, сондай-ақ әйеліне (ол 1850 жылдың 12 қазанында асқазан рагынан қайтыс болды, 38 жасында) және кішкентай балаларына, сонымен қатар өзінің туберкулезіне де күтім жасауға тырысты. Ол жергілікті методист шіркеуіне қосылғаннан кейін шамамен алты аптадан кейін, 1850 жылдың 3 қарашасында қайтыс болды. Өйткені ол мансапты мемлекеттік қызметкер пара алмағандықтан және жемқорлыққа төзбегендіктен, жергілікті тұрғындар оның Springdale зиратындағы жерлеу шығындарын төлеу үшін ақша жинады, сондай-ақ оның балаларын түрлі көршілерге тәрбиелеуге берді. Фордтың "Иллинойс тарихы" (Чикаго, 1854) кітабы оның өлімінен кейін жарық көрді және штаттың 1818 жылы құрылғаннан бастап 1847 жылға дейінгі тарихын баяндайды. Иллинойс штатының Форд округі оның құрметіне аталған.