Марион Бауэр (1882-1955) – американдық композитор, педагог, музыка сынышы. 20 ғ. американ музыкасын дамытуға үлкен үлес қосты. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық классикалық композитор және мұғалім (1882–1955)
American classical composer and teacher (1882–1955)
Марион Евгения Бауэр (15 тамыз 1882 – 9 тамыз 1955) – американдық композитор, мұғалім, жазушы және музыка сыншысы. Ол 20-шы ғасырдың бірінші жартысында американдық музыкалық мәдениеттің қалыптасуына белсенді үлес қосты. Композитор ретінде Бауэр фортепиано, камералық ансамбльдер, симфониялық оркестр, жеке дауыс және вокалдық ансамбльдер үшін шығармалар жазды. Ол 1926 жылдан 1951 жылға дейін Нью-Йорк университетінің Вашингтон сквер колледжінде музыка тарихы мен композициядан сабақ беріп, мұғалім ретінде танылды. Нью-Йорк университетіндегі қызметіне қоса, Бауэр 1940 жылдан 1955 жылы қайтыс болғанға дейін Джульярдта қонақ лекторы болып жұмыс істеді. Бауэр музыка туралы көп жазды: ол Чикагодағы «Музыкалық жетекші» журналының редакторы болды, сондай-ақ бірнеше кітаптың авторы және бірлескен авторы болды, оның ішінде 1933 жылғы «20-шы ғасыр музыкасы» атты еңбегі бар. Өмірі бойы Бауэр өзінің шығармаларын ғана емес, жаңа музыканы да насихаттады. Бауэр Америка музыка гильдиясын, Америка музыка орталығын және Америка композиторлар одағын құруға көмектесті, соңғысының кеңес мүшесі болды. Бауэр сонымен қатар Композиторлар лигасы мен Америка музыкасын жариялау қоғамында кеңес мүшесі және хатшы болып, басшылық қызметтер атқарды. Клэр Рафаэль Рейс, Минна Ледерман және басқалармен бірге ол осы ұйымдарда үнемі жетекшілік лауазымдарда болды. Бауэрдің музыкасында диссонанс және кеңейтілген третия, кварта және квинта гармониялары кездеседі, бірақ ол 1940 жылдары сериализммен қысқа ғана тәжірибе жасағаннан басқа, кеңейтілген тоналдылық шегінен сирек шығады. Өмірінде ол өзінің шығармаларының көптеген орындалуларын тамашалады, ең әйгілісі – 1947 жылы Леопольд Стоковскийдің жетекшілігімен Нью-Йорк филармониясының «Күннің шағылысуы» атты премьерасы және 1951 жылы Нью-Йорктің қалалық залында оның музыкасына арналған жеке концерт.
Marion Eugénie Bauer (15 August 1882 – 9 August 1955) was an American composer, teacher, writer, and music critic. She played an active role in shaping American musical identity in the early half of the twentieth century. As a composer, Bauer wrote for piano, chamber ensembles, symphonic orchestra, solo voice, and vocal ensembles. She gained prominence as a teacher, serving on the faculty of Washington Square College of New York University, where she taught music history and composition from 1926 to 1951. In addition to her position at NYU, Bauer was affiliated with Juilliard as a guest lecturer from 1940 until her death in 1955. Bauer also wrote extensively about music: she was the editor for the Chicago based Musical Leader and additionally authored and co authored several books including her 1933 text Twentieth Century Music. Throughout her life, Bauer promoted not only her own work but new music in general. Bauer helped found the American Music Guild, the American Music Center, and the American Composer's Alliance, serving as a board member of the latter. Bauer additionally held leadership roles in both the League of Composers and the Society for the Publication of American Music as a board member and secretary, respectively. With Claire Raphael Reis, Minna Lederman, and others, she was regularly in a leadership position in these organizations. Bauer's music includes dissonance and extended tertian, quartal, and quintal harmonies, though it rarely goes outside the bounds of extended tonality, save for her brief experimentation with serialism in the 1940s. During her lifetime, she enjoyed many performances of her works, most notably the New York Philharmonic premiere of Sun Splendor in 1947 under the baton of Leopold Stokowski and a 1951 New York Town Hall concert devoted solely to her music.
Ерте өмір
Марион Бауэр 1882 жылғы 15 тамызда Вашингтон штатының Уолла-Валла қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – француз еврейлері – Америка Құрама Штаттарына көшіп келді, онда оның әкесі Жак Бауэр дүкен иесі, ал анасы Джули Бауэр заманауи тілдердің мұғалімі болып жұмыс істеді. Бауэр жеті баланың ең кішісі болды, оның үлкен әпкесі Эмилимен арасында 17 жылдың айырмасы болды. Әңгіме бойынша, Бауэрді нәресте кезінде отбасының фортепианосының үстіне себетке қойып, Эмили Бауэр сабақтарын өткізіп, жаттығулар жасап жүргенде, осылай қалдыратын болған. Кейін Бауэрдің балалық шағында әуесқой музыкант Жак Бауэр кіші қызының музыкалық қабілетін танып, Бауэр Эмилиден фортепиано сабақтарын алуға кірісті. 1890 жылы Жак Бауэр қайтыс болғаннан кейін, Бауэрлер Орегон штатының Портленд қаласына көшіп, Бауэр 1898 жылы Сент-Хелен залын бітірді. Орта мектепті бітірген соң Бауэр композиторлық мансабын бастау үшін Нью-Йоркке әпкесі Эмилиге қосылды. 1905 жылы оқулары оны француз скрипкашысы және пианині Рауль Пуньомен таныстырды, ол АҚШ-та кеңейтілген концерттік турнесі үшін Нью-Йоркті база ретінде пайдаланды. Француз иммигранттарының отбасында өскен Бауэр француз және ағылшын тілдерін жетік білгендіктен, Пуньо мен оның отбасына ағылшын тілін үйретуге мүмкіндік алды. Осы көмегі үшін Пуньо 1906 жылы Бауэрді Парижге өзімен бірге оқуға шақырды. Осы кезеңде Бауэр Париждегі музыкалық өмірде Пуньоның әріптесі Надя Булангерден сабақ алған алғашқы американдық студент болды. Одан бөлек, ол жеке фортепиано мен музыка теориясын оқытты. 1910-1911 жылдары Еуропада тағы бір жыл оқығанда, бұл жолы Берлинде Пол Эртельден форма мен контрапунктті үйренді, соның арқасында Бауэр өзін белгілі композитор ретінде таныта бастады. 1914 жылы ол тағы бір рет Эртельден сабақ алу үшін Берлинге оралды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан оқуы үзіліске ұшырады. Бауэр Нью-Йоркке қайтты, бірақ Эмилидің алған жарақаты салдарынан қайтыс болды. Нью-Йорк университетіндегі ең белгілі студенттерінің қатарында Милтон Баббит, Джулия Фрэнсис Смит, Мириам Гидеон және дирижер Морис Пересс болды. Ұлы депрессия жылдары Бауэр жазда Миллс колледжінде, Карнеги институтында, Цинциннати музыка консерваториясында және Джульярдта оқытты. Оқытушылық және лекция оқу міндеттеріне қарамастан, Бауэр композиторлық қызметін жалғастырды. 1919 мен 1944 жылдар аралығында Бауэр Макдауэлл колониясында он екі жазды өткізді, онда ол Рут Кроуфорд Сигер және Эми Бич сияқты композиторлармен танысып, композицияға белсенді түрде кірісті. Бауэр сонымен қатар Америка музыка гильдиясын, Америка музыка орталығын және Америка композиторларының одағын құруға көмектесті, соңғысының кеңесінде мүше болды. Ол Америка музыкасын жариялау қоғамының хатшысы болып та қызмет етті және 1925 жылы Эми Бич пен тағы он сегіз адаммен бірге Америка әйел композиторлары қоғамын құруға атсалысты. Жазушы және музыка сыншысы ретінде Бауэр «жаңа музыкаға қатысты зияткерлік көзқарасымен» құрметке ие болды, бірақ жазбаларында оқушыларға түсінікті болуын да сақтады. Мысалы, ол түрлі журналдарда жарияланды, Чикагодағы беделді «Музыкалық көшбасшы» журналының редакторы болды және ең танымал «ХХ ғасыр музыкасы» кітабын шығарды, олардың барлығы музыка әлемінде оның беделін арттырды. Сонымен қатар, Бауэр «Музыка қалай өсті: тарихқа дейінгі кезден бүгінгі күнге дейін» сияқты кітаптары арқылы жаңа музыканы бастаушыларға түсінікті етіп берді. Бауэр «нағыз» музыканы құрайтын нәрсеге қатысты өте кең көзқарасқа ие болды, бұл «ХХ ғасыр музыкасы» кітабының мазмұнында көрінді. Сериализмді талқылаған алғашқы оқулықтардың бірі болған «ХХ ғасыр музыкасы» басқа заманауи музыка оқулықтарында, мысалы, Пауль Розенфельдтің «Музыкалық портреттері», «Американдық музыкамен бір сағат» және Джон Таскер Ховардтың «Біздің замандас композиторларымыз» кітаптарында сирек кездесетін әйел композиторлар туралы да айтты.
Marion Bauer was born in Walla Walla, Washington, on August 15, 1882. Her parents—both of French Jewish background—had immigrated to the United States, where her father Jacques Bauer worked as a shopkeeper and her mother Julie Bauer worked as a teacher of modern languages. Bauer was the youngest of seven children, with an age difference of 17 years between herself and her oldest sister Emilie. In one anecdote, as an infant, Bauer was placed in a basket atop the family's piano as Emilie Bauer went about practicing and teaching. Later in Bauer's childhood, Jacques Bauer, an amateur musician himself, recognized his youngest daughter's musical aptitude, and Bauer began studying piano with Emilie. When Jacques Bauer died in 1890, the Bauers moved to Portland, Oregon, where Bauer graduated from St. Helen's Hall in 1898. Upon completion of secondary school, Bauer joined her sister Emilie in New York City in order to begin focusing on a career in composition. In 1905, her studies brought her into contact with French violinist and pianist Raoul Pugno, who was using New York as a base on an extended concert tour of the United States. By virtue of her upbringing in a home headed by French immigrants, Bauer was fluent in both French and English, and was thus able to teach Pugno and his family English. As a result of this favor, Pugno invited Bauer to study with him in Paris in 1906, and it was during this time that Bauer also became the first American to study with Nadia Boulanger, an associate of Pugno's in the Paris music scene. additionally teaching piano and music theory on her own. After another year of study in Europe from 1910 to 1911, this time focusing on form and counterpoint with Paul Ertel in Berlin, Bauer began to establish herself as a serious composer; In 1914, she once again returned to Berlin to study with Ertel, but her time there was curtailed by the outbreak of World War I. Bauer returned to New York, but Emilie's injuries ultimately proved fatal. Some of her most famous students from her years at NYU included Milton Babbitt, Julia Frances Smith, Miriam Gideon, and conductor Maurice Peress. During the Great Depression years, Bauer also spent summers teaching at Mills College, the Carnegie Institute, and the Cincinnati Conservatory of Music as well as Juilliard. Even with her teaching and lecturing responsibilities, Bauer remained active as a composer. Between 1919 and 1944, Bauer spent a total of twelve summers in residence at the MacDowell Colony, where she met composers such as Ruth Crawford Seeger and Amy Beach and focused on composition. Bauer also helped found the American Music Guild, the American Music Center, and the American Composer's Alliance, serving on the board of the latter. Bauer additionally served as secretary for the Society for the Publication of American Music, and helped co found the Society of American Women Composers in 1925 along with Amy Beach and eighteen others. As a writer and music critic, Bauer was respected for “her intellectual approach to new music,” yet she also maintained a level of accessibility in her writings. For instance, she was published in various journals, was editor of the highly regarded, Chicago based Musical Leader, and most famously published her book Twentieth Century Music, all of which garnered her respect in the music world. At the same time, though, Bauer made new music accessible to newcomers with her books such as How Music Grew: From Prehistoric Times to the Present Day. Bauer also had a highly inclusive view of what constituted "serious" music, as demonstrated in the content of Twentieth Century Music. Besides being one of the first textbooks to discuss serialism, Twentieth Century Music also mentioned numerous women composers in contrast to other contemporary music textbooks such as Paul Rosenfeld's Musical Portraits, An Hour with American Music and John Tasker Howard's Our Contemporary Composers, which only briefly mentioned women composers, if they were mentioned at all.
Кейінгі жылдар
1951 жылдың көктемінде Бауэр Нью-Йорк университетіндегі қызметінен зейнеткерлікке шықты, бірақ ол Джульярдта дәріс беруді жалғастырды. Ол әпкелері Эмили мен Миннимен бірге Нью-Йорк штатының Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратында жерленген. Ол сонымен қатар музыкаға қосылған сөздермен тәжірибе жасады. Оның музыкасы көбінесе мелодиялық жетекшілікпен, кеңейтілген тоналдылықты [және] түрлі-түсті үйлесімділік пен диатоникалық диссонансты күшейте отырып жазылған. Соңғысының әсері Бауэрдің 1917 жылғы «Үш әсер» фортепианоға арналған шығармасын Гриффстің бір жыл бұрын жарық көрген «Римдік эскиздерімен» салыстырғанда ерекше көзге түседі: екеуі де поэмасы әр бөлімінен бұрын келетін импрессионистік стильдегі сюиталар. Бауэрдің шығармаларының салыстырмалы консерватизмі мен оның «ХХ ғасыр музыкасы» сияқты жазбаларында жақтаған эксперименталдық туындылары арасындағы қарама-қайшылықты оның баспагері Артур П. Шмидт композициядағы оның ерте модернистік ұмтылыстарын қолдауға құлықсыздық танытуымен түсіндіруге болады. Шмидт пен Бауэр жақын қарым-қатынаста болғанымен, стиль мәселесінде айқын пікір келіспеушіліктер болды. Бауэрдің жеті жылдық шарты аяқталуға жақын болғанда, Шмидт одан композициялық стилін жеңілдетуін сұрады деген болжам бар, бұл Бауэрдің оның хаттарына берген жауабынан көрінеді: «Мен қарапайым нәрселерді жазбауға тырыспаймын. Мен тек қана сезімімді жаза аламын – және бір күні (жақын арада деп үміттенемін) мен үлкен, қарапайым нәрсені істеуге үйренемін. Мен жұмысымды революциялық емес, эволюциялық қадамдармен істеуім керек. Менің жазуға уақытым аз болғандықтан, стильді өзгерту процесі баяу жүреді». Сондай-ақ, 1928 жылғы Америка музыкасын жариялау қоғамының конкурсында Бауэрдің скрипкалық сонатасы («Фантазия Квази Уна Соната» деген атаумен кейін жарияланған) «модернистік бейімділіктері» үшін бірінші орыннан екінші орынға түсірілуі Бауэрді салыстырмалы түрде консервативті стильді қабылдауға итермелеген болуы мүмкін. Бұл гармониялық техниканың дамуы өз кезегінде Аарон Коплендтің музыкасына әсер етті.
In the spring of 1951, Bauer retired from her position at NYU, although she continued to lecture at Juilliard. She is buried with her sisters Emilie and Minnie in the Kensico Cemetery in Valhalla, New York. She also experimented with spoken words set to music. Her music is generally melodically driven, using “extended tonality [and] emphasizing colouristic harmony and diatonic dissonance.” The influence of the latter is particularly evident in comparing Bauer's 1917 work Three Impressions for piano to Griffes's Roman Sketches published a year earlier: each is an impressionistic style suite with a poem preceding each movement. The discrepancy between the relative conservatism of Bauer's work versus the more experimental works she advocated in her writings such as Twentieth Century Music is partially explained by her publisher Arthur P. Schmidt's hesitation to support her early modernist inclinations in composition. Schmidt and Bauer, although maintaining a close relationship, notably disagreed on style. It is inferred that when Bauer's seven year contract was about to expire, Schmidt requested that Bauer simplify her compositional style, as indicated by Bauer's response to his correspondence: “It is not stubbornness on my part not to write simple things. I can only write what I feel–and someday (soon I hope) I shall learn to do the big simple thing. I must do my work in steps–evolutionary, not revolutionary. I have so little time to write that naturally change of style is slow.” It is also possible that the experience of having her Violin Sonata (later published under the title Fantasia Quasi Una Sonata) demoted from first to second place in the 1928 Society for the Publication of American Music competition expressly for its "modernist tendencies" led Bauer to adopt a comparatively conservative style of composition. The development of this harmonic technique in turn influenced the music of Aaron Copland.
Белгілі әріптестік пен өнер көрсетулер
Бауэрдің өміріндегі музыкасы орындаушылар, сыншылар және тыңдаушылар тарапынан жақсы қабылданып, кең танылды. Виртуоз скрипкашы Мод Пауэлл 1912 жылы "Оклавахаға жол" атты скрипка мен фортепианоға арналған импрессионистік шығармаға тапсырыс берді, ол Пауэллдің Флориданың солтүстік-орталық аймағындағы Оклаваха өзеніндегі саяхатын көрнекті бейнелейді. Бауэрдің шығармалары Нью-Йорк филармониясымен орындалған екінші әйел композитор болды – Леопольд Стоковский 1947 жылы Карнеги залында Бауэрдің "Күннің шағылысуы" атты туындысының тұңғыш орындалуын жүргізді.
During her lifetime, Bauer's music was well received by performers, critics, and the public alike. Virtuoso violinist Maud Powell commissioned “Up the Ocklawaha” in 1912, an impressionistic work for violin and piano that programmatically reflected Powell's own excursion on the Ocklawaha River in north central Florida. Notably, Bauer was the second woman to have her work performed by the New York Philharmonic–Leopold Stokowski conducted the premiere of Bauer's Sun Splendor at Carnegie Hall in 1947.
Сын
Бауэрдің өміріндегі кейбір музыка сыншылары, ғасыр басында композиция саласында әйелдердің саны артқанмен, «еркек» және «әйел» музыкасы арасындағы шекараны қалыптастыруға тырысты. Шындығында, 1975 жылы Рут Зинар балаларға ұсынылатын музыка кітапшаларындағы нәсілдік стереотиптерді зерттейтін мақала жариялады және Бауэрдің еңбегіне ең қатал сын айтты: «Зерттелген барлық кітаптардың ішінде Марион Бауэр мен Этель Пейзердің «Музыканың тарихқа дейінгі заманнан бүгінгі күнге дейін қалай дамығаны» кітабы ең тікелей ұятсыз және қателіктерге толы деп есептелуі керек». Кейінгі басылымдары бірақ нәсілдік мәселелерге сезімтал болу үшін өңделді. Ол да Бауэрді жомарт және сезімтал деп сипаттайды, әсіресе студенттерінің мансабына жетекшілік етуде, сондай-ақ ол көптеген композиторлар мен ұйымдарды атағандықтан оның жазу стилінде де.
Some music critics during Bauer's lifetime promoted a divide between “masculine” and “feminine” music, even with the increase of women in the composition field around the turn of the century. Indeed, in 1975, Ruth Zinar published an article surveying racial stereotypes in music books recommended for children, and reserved her most stinging criticism for Bauer's work: “Of all the books studied, Marion Bauer's and Ethel Peyser's How Music Grew from Prehistoric Times to the Present Day must be considered to be the most overtly offensive, in addition to be replete with inaccuracies.” Later editions were, however, edited to be more sensitive to issues of race. He too describes Bauer as generous and sensitive, particularly in terms of guiding her students' careers, but also in terms of her writing due to the fact that she mentions so many composers and organizations.
Дінге қатыстылығы
Бауэр еврей иммигранттарының отбасында туылғанына қарамастан, ересек кезінде дін сақтайтын яһуди болмаған. Бауэрдің естелік жиыны раввин жүргізгенімен, кейін оның денесі өртеліп, күлі шашылды. Бұрынғы студенті Морис Пересс және Фредерик Стоessel Бауэрдің Христиан ғылымын ұстанғанын айтты. 1923 жылы Бауэр жазған хатта "Христиан ғылымы қызметі үшін лайықты әнді жариялауға ниеттімін" деген сөздер бұл мәлімдемені қуаттайды.
Despite her birth to Jewish immigrants, Bauer appears not to have been an observant Jew in adulthood. Although Bauer's memorial service was conducted by a rabbi, she was cremated thereafter, Additionally, both Maurice Peress, a former student, and Frederic Stoessel claimed that Bauer practiced Christian Science, a claim further supported by a letter Bauer wrote in 1923 expressing “a desire to publish a song appropriate for a Christian Science service.”
Жыныстық бейімділік
Бауэр ешқашан үйленбеген, оның жеке өмірі көп бөлігі әлі де құпия болып қала береді. 1926 жылы қайтыс болғанға дейін ол әпкесі Эмилимен бірге тұрды және оның қамқорлығында болды. Рут Кроуфорд Сигердің жазбалары, Мартин Бернштейннің (Нью-Йорк университетінің музыка бөлімінің бұрынғы төрағасы) пікірлерімен және Милтон Бэббиттің сөздерімен бірге қарастырылғанда, Бауэрдің лесбиянка болуы мүмкін екенін көрсетеді. Кроуфорд пен Бауэр 1929 жылы Макдауэлл колониясында кездесті, онда Бауэр көп кішірек Кроуфордқа кеңесші және жақын дос болды. Кроуфорд олардың қарым-қатынасын «апалық, аналық махаббат» деп сипаттауды ұнатса да, бір кезде олардың қарым-қатынасы сексуалдық сипатқа жақындағанын мойындады, әсіресе Бауэрдің 1930 жылдың қыркүйегінде Льеждегі Халықаралық заманауи музыка фестивалінде екеуі үшін бір қонақ бөлмесін брондаған кезде, бұл Кроуфордты «қайгертіп» жіберді. Кроуфордтың Бауэрмен қарым-қатынасына қатысты пікірлерімен қатар, Бауэрдің көп жылдық досы және Нью-Йорк университетінің музыка бөлімінің бұрынғы төрағасы Мартин Бернштейн былай деді: «[Бауэр] әйел болғандықтан, ерлерге қызығушылық танытқан жоқ (түпнұсқадағы баса назар сақталған). Дегенмен, егер ол ер адамдармен романтикалық қарым-қатынаста болса, біз оны білмейміз». Бэббит те Бауэр туралы сұхбатта Бернштейннің ойларын қолдады: «Ол өте керемет әйел еді, жай ғана үйленбеген десек болады. Бірақ ол шынымен де сүйкімді еді». Бауэрдің сексуалдық бағдарына қатысты нақты дәлелдер әлі табылмаған. Бірақ ол Рут Кроуфорд Сигер мен Милтон Бэббиттің мансабына тигізген әсері де зор болды, олар ХХ ғасырдың белгілі американдық композиторларына айналды. 1929 жылы Макдауэлл колониясында кездескеннен кейін Бауэр Кроуфордтың композиторлық еңбектерін қолдады және «Кроуфордтың музыкалық өсуіне және оның кәсіби танылуына үлкен үлес қосты». Кроуфорд үшін Бауэр музыкалық ортаға жол ашты. «Музыкалық жетекшідегі» лауазымы арқасында Бауэр Кроуфордтың жеке концертіне жарқын рецензия жариялады; сонымен қатар Бауэр Кроуфордты сол кездегі «G. Schirmer» баспасының редакторы Густав Риске таныстырды. Бэббит Бауэрдің музыкалық мысалдармен бірге сериалистік композиторлар туралы талқылауын ерекше бағалады; Депрессия жылдарында ноталар (әсіресе жаңа музыка) жеке сатып алуға тым қымбат болды және олар тек бірнеше кітапханада ғана болды. Бэббит Бауэрді қатты құрметтеді және 1983 жылы Бауэрдің «Мен оның есімін мәңгілікке сақтау үшін бар күшімді салатын керемет әйел» екенін айтты.
Bauer never married, and much of her personal life remains a mystery. She lived with and was supported by her sister Emilie until Emilie's death in 1926. Although unconfirmed, Ruth Crawford Seeger's writings, when considered along with remarks by Martin Bernstein (former chair of NYU music dept.) and Milton Babbitt, imply that Bauer may have been a lesbian. Crawford and Bauer met at the MacDowell Colony in 1929, where Bauer quickly became a mentor and close friend to the much younger Crawford. Although Crawford preferred to characterize their relationship as one of “sisterly motherly love,” she also acknowledged that at one time, their relationship had bordered becoming sexual, particularly on Bauer's part when she reserved a single hotel room for the two of them at the International Festival of Contemporary Music in Liège in September 1930, which made Crawford “uncomfortable.” Along with Crawford's perceptions of her relationship with Bauer, Martin Bernstein, a longtime friend of Bauer's and a former chair of the NYU music department, stated: “[A]s a female, [Bauer] had very little interest in men (emphasis in original) At least if she had any romantic liaisons with men, we don't know about it.” Babbitt further substantiated Bernstein's thoughts during an interview about Bauer when he remarked, “And she was very much a let's simply say unmarried. But she was an absolute dear.” Conclusive evidence as to Bauer's sexual orientation has not yet been established. but also by the impact she had on the careers of both Ruth Crawford Seeger and Milton Babbitt, who went on to become well known American composers of the twentieth century. After they met at the MacDowell Colony in 1929, Bauer encouraged Crawford's efforts in composition and “contributed greatly to Crawford's musical growth and her professional visibility.” For Crawford, Bauer represented a powerful connection into the musical establishment. With her position at the Musical Leader, Bauer was able to publish “a glowing review of a private concert of Crawford's music”; additionally, Bauer introduced Crawford to Gustave Reese, an editor at the G. Schirmer publishing company at the time. Babbitt specifically mentions his appreciation for her discussion of the serialist composers with accompanying musical examples; during the Depression years, scores (especially of new music) were prohibitively expensive to own personally, and only a few libraries had copies. Babbitt greatly respected Bauer, saying in 1983 that Bauer was “a wonderful lady whose name I'm going to do everything in the world to immortalize.”