Қытай оркестрі – қытай аспаптарымен батыс симфониялық оркестрі үлгісінде құрылған заманауи музыка ұйымы. Гуюэ музыкасын орындайды. Тарихы тереңде жатыр.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай оркестрі термині көбінесе Қытайда және шетелдегі түрлі қытай қауымдастықтарында кездесетін қазіргі заманғы қытай оркестрін білдіреді. Бұл заманауи қытай оркестрі алғаш рет 1920 жылдары Цзяннань сижу ансамблінен дамып, батыс симфониялық оркестрінің құрылымы мен принциптерін негізге алған, бірақ қытай аспаптарын пайдаланатын формаға айналды. Оркестр төрт бөлімге бөлінеді: үрмелі, қыллы, ішекті және соққылы аспаптар. Олар көбінесе гуойе деп аталатын жаңартылған дәстүрлі музыканы орындайды. Оркестр Қытайда Миндзу Юйэтуан немесе Миньюйэтуан, Гонконгта Чунг Нок Тюэн, Оңтүстік-Шығыс Азияда Хуаюйэтуан, ал Тайваньда Гуоюйэтуан деп аталады.
The term Chinese orchestra is most commonly used to refer to the modern Chinese orchestra that is found in China and various overseas Chinese communities. This modern Chinese orchestra first developed out of Jiangnan sizhu ensemble in the 1920s into a form that is based on the structure and principles of a Western symphony orchestra but using Chinese instruments. The orchestra is divided into four sections – wind, plucked strings, bowed strings, and percussion, and usually performs modernized traditional music called guoyue. The orchestra may be referred to as Minzu Yuetuan or Minyuetuan in mainland China, Chung Ngok Tuen in Hong Kong, Huayuetuan in Southeast Asia, or Guoyuetuan in Taiwan.
Ежелгі қытай оркестрі
Археологиялық табылған деректер ежелгі Қытайда өте дамыған және күрделі музыка мәдениеті болғандығын көрсетеді. Музыка Шан әулетінің дәуірінде (шамамен б.з.д. 1550 – 1111 жж.) дәстүрлі рәсімдердің маңызды бөлігі болды, ал Жоу әулетінің дәуірінде (шамамен б.з.д. 1111–222 жж.) өзінің бір шарына жетті. Жоу әулетінің ежелгі оркестрі «яюэ» деп аталатын салтанатты музыканы орындады. Онда көптеген соққылы аспаптар болды. Бірнеше үрмелі аспаптар да болған, бірақ цитра тәрізді тек бірнеше ғана ішекті аспаптар қолданылды. Бүктелген ішекті аспаптардың барлығы және көптеген тартылатын ішекті аспаптар Хань әулетінен (б.з.д. 202 ж.) кейін Орталық Азиядан Қытайға келді. Хань әулетінің құлдырауынан кейінгі Алты әулет дәуірінде Орталық Азиядан музыкалық ықпалдың толқыны келді, ал Орталық Азия музыкасы Суй-Тан әулеті кезеңінде кең танымал болды. Тан дәуірі қытай музыкасының дамуындағы маңызды кезең болды, ал хан сарайының банкеттік музыкасы (燕樂) осы дәуірде басым музыка түрі болды. Тан ордасындағы оркестрлердің саны онға жете берді, әрқайсысы «янюэ», «цинюэ» және Куча, Кашгар, Самарқан, Корея және Үндістан сияқты басқа жерлердің музыкасы секілді әртүрлі музыканы орындады. Тан императорлық сарайында 1200-ге жуық орындаушыдан тұратын үлкен ашық оркестр де болды. Қытай музыкасы Сонг әулетінің кезінде (960–1279 жж.) «яюэ» музыкасында үлкен дамумен дамыды, ал осы кезеңдегі «яюэ» оркестрінде 200-ден астам музыкант болуы мүмкін. Ордадағы оркестрлерден басқа, «сичжу» және «наньгуан» дәстүріндегі музыкалық ансамбльдер де халық арасында кең таралған, көңіл көтеру үшін орындалған, ал діни топтар фестивальдерде және басқа да діни орындарда музыка орындауы мүмкін. Қытайдың дәстүрлі музыкалық аспаптары материалдарына қарай сегіз топқа (байин) бөлінген: лақ, қыш, тері, ағаш, тас, қола, жібек және бамбук. 70-тен астам түрлі музыкалық аспап болған деседі, бірақ олардың көптегені қазір жоғалып кеткен немесе қолданыстан шығып кеткен.
Archaeological findings suggest that ancient China has a highly developed and sophisticated music culture. Music was an important element in traditional ritualistic ceremonies during the Shang dynasty (c. 1550 1111 BC), and it reached one of its peaks during the Zhou dynasty (c. 1111–222 BC). The ancient orchestra of the Zhou dynasty played a form of ceremonial music known as yayue. It featured a great abundance of percussion instruments. There were also several wind instruments, but only a few zither type string instruments were used. All the bowed string instruments and many plucked string instruments first came to China from Central Asia after the Han dynasty (202 BC AD 219). The Six Dynasties era following the collapse of the Han dynasty saw a wave of musical influence from Central Asia, and Central Asian Music became very popular during the Sui Tang dynasty period. The Tang period was a very important epoch in the evolution of Chinese music, and court banquet music called yanyue (燕樂) was the dominant form of music during this era. The number of orchestras in the Tang court may reach ten, each playing a different form of music including yanyue, qingyue, and music of other places such as Kucha, Kashgar, Samarkand, Korea and India. The Tang imperial court also had a large outdoor band of nearly 1,200 performers. Chinese music then continued to evolve during the Song dynasty (AD 960–1279) with major development in yayue, and a yayue orchestra in this period may have over 200 instrumentalists. Aside from the orchestras found in the court, musical ensembles, for example those in the sizhu and nanguan tradition, were also found among the general population to provide popular entertainment, and religious groupings may perform music in festivals and other religious settings. Traditional Chinese musical instruments were classified into eight groups (bayin) according to their materials: gourd, earthenware, hide, wood, stone, bronze, silk and bamboo. It is said that there were more than 70 different musical instruments, but many of them have been lost or are obsolete today.
Қазіргі қытай оркестрі
Қазіргі заманғы ірі қытай оркестрі 20-шы ғасырда пайда болған және батыс симфониялық оркестрі үлгісімен құрылған, бірақ батыс аспаптарының орнына қытай аспаптары қолданылады. Музыканттардың орналасуы және шығарма жазу әдістері жағынан да батыс оркестрін еліктейді. Дегенмен, қытай оркестрінің өндіретін музыкасы ерекше және батыс оркестрінен мүлдем бөлек. Мұндай оркестрлер көбінесе "гоюэ" немесе "минюэ" деп аталатын қытай оркестрлік музыкасын орындайды, алайда репертуарында батыс оркестрлік туындыларының өңделген нұсқалары немесе бастапқыда батыс аспаптары үшін жазылған музыка да болуы мүмкін.
The modern large Chinese orchestra is a 20th century development and is based on the Western symphony orchestra, but uses Chinese instruments in place of Western instruments. It also emulates the Western orchestra in terms of the seating position of its musicians and composition techniques. The music produced by the Chinese orchestra however is unique and very distinct from any Western counterpart. Such orchestras usually perform Chinese orchestral music called guoyue or minyue, although its repertoire may occasionally include adaptations of Western orchestral pieces or music originally composed for Western instruments.
Шығуы мен дамуы
XX ғасырдың басында бірқатар қытай музыканттары дәстүрлі қытай музыкасын жетілдіруге қызығушылық танытты. Сяо Юмей, Юэн Рен Чао және Хе Лутинг сияқтылары батыс музыкасын насихаттаса, ал басқалары дәстүрлі қытай музыкасын қорғап, оны жақсартуға тырысты. Пекин университетінің президенті Цай Юаньпей қытай музыкасының кемшіліктерін жою үшін батыс музыкасының ең жақсы үлгілерін пайдалануды ұсынды. 1919 жылы Пекин университетінің музыкалық қоғамы құрылды. Дәстүрлі қытай музыкасын батыс үлгісінде жетілдіруге деген қызығушылық әртүрлі қалаларда музыкалық клубтар мен ансамбльдердің құрылуына әкелді. Алғашқылардың бірі – Чжэн Цзиньвэнь (鄭覲文, 1872–1935), ол 1921 жылы Шанхайда Қытай музыкасын дамыту және сақтау мақсатында музыка институтын құрды. Чжэн Цзяннан сичжу ансамбліндегі музыканттардың санын 35-ке дейін ұлғайтып, аспаптарды бөлек топтарға бөлді. Ол аспаптарды стандарттауды бастады, мысалы, дизи сияқты дәстүрлі аспаптардағы, түрлі аспаптардың негізгі құбылысы әртүрлі болуы мүмкін мәселені шешу үшін әдістер ойлап тапты. Сондай-ақ ол шэн сияқты дәстүрлі аспаптарды жаңартып, олардың диапазонды кеңейтіп, гармония мен аккордтарды ойнауға мүмкіндік берді. Бұрын әр музыкант өз партиясын еркіндікпен безендірген, бірақ жаңа оркестрде Чжэн әр аспапқа немесе топқа арнайы музыка жазды. Музыкалық клубтың алғашқы танымал пьесасы – Лю Яожанның (柳堯章) 1925 жылы пипаға арналған ескі күйге негізделген "Ай жарығындағы көктемгі гүлдер" (春江花月夜) болды. Бұл кезеңнің тағы бір маңызды тұлғасы – Лю Тяньхуа, ол 1927 жылы Пекин университетінде құрылған Ұлттық музыканы жетілдіру қоғамының қызметі аясында сичжу ансамблін құрды және "Музыка журналы" (音樂雜誌) журналын іске қосты. Әр партияны тек бір орындаушы орындайтын дәстүрден бас тартып, ол бірнеше орындаушы орындайтын ансамбль құрды. Қытай-жапон соғысының салдарынан ансамбль кейіннен Чунцинге көшіп, 1942 жылы алғашқы қоғамдық концертін өткізді. Ансамбль сабақтар өткізіп, тез өркендеді. Биіктік диапазонын кеңейту үшін ансамбльге қосымша аспаптар, мысалы, орташа және төменгі диапазонды чжунху, даху, диху қосылды. Сонымен қатар, толық хроматикалық гамманы шығара алатын он бір тесікті дизи, яғни синьди ойлап табылды. Ол Қытайдың алғашқы оркестрі саналатын "БКК Қытай оркестрі" деп аталды. Оркестр батыс оркестрінің үлгісінде ұйымдастырылды, бүгінгі таңда таныс формада – дирижер, музыканттарға арналған толық ноталар және төрт бөлім: үрлемелі, сырғалы, иілген және соққылы аспаптар. 1949 жылы коммунистер жеңіске жеткеннен кейін оркестр Тайваньға көшіп барды. 1956 жылы оркестрдің дирижері болған Пэн Сяувэнь оркестр үшін көптеген шығармаларды бейімдеді. Тағы бір маңызды оркестр – "Авангард қытай халық оркестрі", оған лиуцин, зхуйху, датонгшенг, дисуона, юнлуо және пайгу сияқты аспаптар қосылды. Қазіргі заманғы қытай оркестрі Қытайда және Қытайдан тыс қытайлық қауымдастықтарда мәдени институтқа айналды. Тайвань, Гонконг, Сингапур, Малайзиядағы әуесқой қытай оркестрлерін кландық қауымдастықтар, қоғамдық орталықтар мен мектептер ұйымдастырады, сондай-ақ кейбір кәсіби оркестрлер де құрылған. Мысалы, Сингапурда алғашқы әуесқой қытай оркестрі 1959 жылы құрылды, ал оның кәсіби Сингапур қытай оркестрі 1974 жылы құрылды.
In the early 20th century a number of Chinese musicians became interested in improving traditional Chinese music. While some such as Xiao Youmei, Yuen Ren Chao and He Luting promoted Western music, others defended traditional Chinese and worked to improve it. The president of Peking University Cai Yuanpei proposed using the best of Western music tradition to compensate for the perceived weaknesses in Chinese music, and the Peking University Music Society was formed in 1919. The interest in improving traditional Chinese music along Western model led to a number of music club and ensembles being formed in various cities. An early pioneer was Zheng Jinwen (鄭覲文, 1872–1935) who founded a music institution in Shanghai in 1921, the Great Unity Music Society (t=大同樂會), to develop and maintain Chinese music in the modern age, recreating ancient music and instruments as well as creating new ensemble music for Chinese instruments. Zheng experimented with increasing the number of player in a Jiangnan sizhu ensemble to 35, and separated the instruments into different sections. He began to standardize the instruments, for example inventing methods to resolve the problem of traditional instruments such as dizi where the fundamental tuning for various instruments may be different. He also updated traditional instruments such as the sheng by increasing the number of pipes to increase its range and allow it to play harmony and chords. In the past, each player would embellish their parts at will, but in this new orchestra, Zheng wrote specific music for each instrument or sections. An early signature tune of the music club was "Spring Flowers on Moonlit River" (c=春江花月夜), arranged for the ensemble by Liu Yaozhang (柳堯章) in 1925 based on an older tune for pipa. Another important figure of this period was Liu Tianhua who also formed a sizhu ensemble as part of the activity of the Society for Improving National Music he established at Peking University in 1927, and a periodical, the Music Magazine (t=音樂雜誌), was founded. Breaking from a tradition where each part is played by only one player, he formed an ensemble where more than one player may play a part. Due to the Sino Japanese war, the ensemble later moved to Chongqing, where it held its first public performance in 1942. The ensemble also held classes, and it quickly expanded. In order to increase the pitch range, extra instruments were invented and added to the ensemble, such as the middle to low range zhonghu, dahu, dihu. An eleven hole dizi called xindi that can produce a complete chromatic scale was also invented. It became known as the BCC Chinese Orchestra, which is considered to be the first Chinese orchestra formed. The orchestra was organized along the line of a Western orchestra into a form that is recognizable today, with a conductor, full scores for musicians, and four sections – wind, plucked strings, bowed strings, and percussion. The orchestra moved to Taiwan after the Communist victory in 1949. Peng Xiuwen, who became the conductor of the orchestra in 1956, adapted many pieces for the orchestra. Another significant orchestra was the Vanguard Chinese Folk Orchestra that added instruments such as liuqin, zhuihu, datongsheng, disuona, yunluo and paigu. The modern Chinese orchestra has since become a cultural institution in China as well as Chinese communities outside of mainland China. Amateur Chinese orchestras are commonly found in Taiwan, Hong Kong, Singapore, Malaysia where they may be organized by clan associations, community centres and schools, and some professional orchestras are also formed. For example, in Singapore the first amateur Chinese orchestra was formed in 1959, and its professional Singapore Chinese Orchestra was founded in 1974.
Нөмірлік
Дзянпу кейде қазіргі қытай оркестрінде қытай аспаптары үшін қолданылса да, стандартты нотация (五线谱) бүкіл оркестрде көбірек қолданылады. Қазіргі қытай оркестрінің шығармалары көбінесе стандартты нотацияда, жеке партиялармен де, толық ноталармен де жарияланады.
Whilst jianpu is sometimes used in the modern Chinese orchestra for Chinese instruments, standard notation (五线谱) is more commonly used throughout the entire orchestra. Modern Chinese orchestral works are often published in standard notation, both parts and full scores.
Соңғы өзгерістер
2008 жылдың қыркүйегінде Қытай классикалық музыкасының дамуына кедергі келтіретін оркестр құрамын және аспаптарды жақсарту мақсатында энтузиастар 21-ғасырлық қытай оркестрін дамыту тобын (CO21) құрды. Ұсынылған жақсартулар оркестр орналасуын өзгерту, нота жазу жүйесін пайдалану және қолданыстағы аспаптарға өзгерістер енгізуді қамтыды.
In September 2008, the 21st Century Chinese Orchestra Development Group (CO21) was formed by enthusiasts to gather support for the improvement of orchestra formation and instruments that have hindered the development of Chinese classical music. Suggested improvements included a change in orchestra layout, the use of staff notation and also modifications to existing instruments.
Қазіргі оркестрдегі аспаптар
Қазіргі қытай оркестрі әдетте төрт негізгі бөлімнен тұрады. Аспаптар көбінесе ойнау тәсіліне қарай топтастырылады – ішекті аспаптар (батыс бас бөлімін қоса алғанда), қылды аспаптар, ағаш үскірік аспаптар және соққы аспаптар. Қытай аспаптарының көптеген түрлері – дәстүрлі аспаптардың өңделген нұсқалары, мысалы, дииншенг (үлкен бас шэн) және клапанды дзонгйин (альто) суона. Бұл өңдеулер батыстық аналогтарының негізінде жасалған. Көптеген қазіргі қытай оркестрлік шығармалары арфа, виолончель және контрабас сияқты батыстық аспаптарға, сондай-ақ батыстық соққы аспаптарына арналған партияларды қамтиды. Шындығында, қазіргі қытай оркестрінде виолончель, контрабас және батыстық соққы аспаптарының рөлі соншалықты маңызды, олар дерлік барлық шығармаларда қолданылады. Дегенмен, кейбір композиторлар виолончельдің орнына гэху, ал контрабастың орнына диингеху (бас гэху) қолдануды қалайды.
The modern Chinese orchestra typically consists of four main sections. These instruments are generally grouped according to the way they are played – the bowed strings (inclusive of the Western bass section), plucked strings, woodwinds and percussion. Many of the Chinese instruments are modified versions of traditional instruments, for example, the diyinsheng (large bass sheng), and the zhongyin (alto) suona, which is fitted with keys. These modifications are based on their Western counterparts. Many modern Chinese orchestral pieces include parts written for Western instruments such as harp, cello and double bass, as well as Western percussion instruments. In fact, the roles of cello, double bass and Western percussion in modern Chinese orchestra are so important that almost all compositions use them. However, certain composers may prefer to use the gehu in place of cello, or the diyingehu (Bass Gehu) in place of double bass.
Ұртылған жіптер
Қытайдағы көптеген тартпалы аспаптардың болуына байланысты, тартпалы аспаптар секциясы заманауи қытай оркестріне тән ерекшелік. Бұл секция лиуцин, янцин, пипа, чжунруан және даруан аспаптарынан құралады. Кейбір шығармаларға се, гучжэн, конгхоу, саньсянь немесе арфа партиялары да кіруі мүмкін. Осы секция қазіргі қытай оркестрлерінің құрылымын батыс оркестрлерінен ерекшелендіреді. Көптеген тартпалы хордофондық аспаптарға негіделген бұл секция батыс оркестрлік аспаптарынан өзгеше әуендер жасайды.
The plucked strings section is unique to the modern Chinese orchestra due to the large number of plucked instruments in China. This section consists of the liuqin, yangqin, pipa, zhongruan, and daruan. Some compositions include parts for the se, guzheng, konghou, sanxian, or harp. This section sets the structure of modern Chinese orchestras apart from their Western counterparts. This largely plucked chordophone based section creates tunes different from that of the Western orchestral instruments.
Янкин
Янцин – бір шеті резеңкеленген бамбук соқпақтармен тартатын дульцимер. Резеңкеленген ұштарымен соғудан басқа, соқпақтарды бұрып, өткір дыбыс шығаруға болады (осы әдіс фанчжу деп аталады). Кейбір әндерде соқпақты тік ұстап, екінші ұшымен, тіпті қолымен тартып ойнау қажет. Бұл жылдам ноталар немесе арпеджио орындауға мүмкіндік беретін әмбебап аспап.
The yangqin is a dulcimer played using a pair of bamboo mallets rubberised on one end. Besides hitting the strings with the rubberised ends, the mallets can also be turned over to create a sharper note (this technique is called fanzhu). Some songs even require the player to hold the mallets vertically and use the other end or even using the player hands to pluck. It is a versatile instrument capable of playing rapid running notes or arpeggios.
Люкьин
Лиучин – сопранолық диапазонды лютня. Ол піпаға ұқсас, бірақ кішірек және корпусының әр жағында екі дыбыс тесігі бар. Төрт ішегі G3 D4 G4 D5 ретімен қойылған. Ішектің дыбысын өзгерту үшін, музыкант тақтайшалардың үстінен сәл басады. Көбінесе гитарадағыдай медиатормен ойналады. Дыбысы өте жарық және өткір, сондықтан бұл өте тиімді сопрано аспабы. Оның диапазоны скрипка диапазонымен шамалас.
The liuqin is a soprano range lute. It looks similar to the pipa but smaller with two sound holes on each side of the body. The four strings are tuned G3 D4 G4 D5. By pressing slightly above any of the frets on the instrument, one can vary the pitch of the liuqin. It is commonly played using a plectrum like in the guitar. The sound is very bright and penetrating, making it a very effective soprano instrument. Its range is similar to that of a violin.
Құбыр
Пипа – қылды аспаптар тобындағы альт диапазонындағы аспап. Ең танымал қытай аспаптарының бірі, бұл аспап императорлық кәнизактермен және шайханалардағы әншілермен байланысты, көбінесе ұяң қыздың стереотиптік бейнесін көрсетеді. Дыбыс тесіктері болмаса да, ол басқа қылды аспаптар сияқты музыка шығара алады. Қазіргі заманғы орындаушы оң қолына арнайы жасалған акрил тырнақтар тағуға тиіс. Бас бармақ пен көрсету саусағымен қарапайым тартылудан бастап, саоксиан (барлық қылдарды құлшыныспен өткізу) және яози (аспапты еңкейтіп, ортаңғы саусақпен қылдарды үздіксіз кесу) және лундзу (барлық бес саусақпен бірінен соң бірі толқын тәрізді қозғалыспен тартылу арқылы) пипаның ойнау техникалары көзге көрінетін шексіздікке ие. Оның құбылысы А2 D3 E3 А3.
The pipa is the alto range member of the plucked string section. One of the more well known Chinese instruments, this instrument has been associated with imperial concubines and songstresses at teahouses, often conveying the stereotypical image of a demure damsel. Despite the absence of soundholes, it is able to produce music as well as other plucked string instruments. The modern day player has to wear a set of customised acrylic nails on the right hand. From simple plucking with the thumb and index finger and saoxian (sweeping one's fingers across all strings with gusto) to yaozhi (tilting the instrument and using the middle finger to continuously cut across the strings) and lunzou (by plucking with all five fingers, one after another in a wavelike motion), the playing techniques of the pipa are visibly dimensionless. Its tuning is A2 D3 E3 A3.
Жоңғұран
Бұл бөлімде жунгруан тенордың рөлін атқарады. Оның төрт ішегі G2 D3 G3 D4 дыбысына дейін қосылады. Аспапты лиукин сияқты гитараға ұқсас медиатормен немесе 2-ден 5-ке дейін акрилді тырнақтармен тартуға болады. Көптеген руан ойнаушылары медиаторды қолданады, бірақ пипа сияқты тырнақтармен ойнауды үйрететін мектептер де бар. Руанды қосымша аспап ретінде ойнайтын пипашылар да тырнақтарды пайдаланады. Медиаторлар дауысты және анық дыбыс шығарады, бұл оларды оркестрде пайдалануға ыңғайлы етеді. Тырнақтармен полифониялық соло музыка орындауға мүмкіндік береді, бірақ бұл артықшылық оркестрлерде пайдалы емес, себебі жунгруан көбінесе қосымша партияны орындайды. Оның дыбысы өте жұмсақ.
The zhongruan plays the role of the tenor in this section. Its four strings are tuned to G2 D3 G3 D4. The instrument can be played using a plectrum similar to a guitar pick, as with the liuqin, or using a set of 2 to 5 acrylic fingernails. Mainstream ruan players use plectrums, though there are some schools which teach the fingernail technique, similar to that of the pipa. Pipa players who play ruan as a second instrument also use fingernails. Plectrums produce a louder and clearer tone, which makes them suitable for orchestral use. Fingernails allow performance of polyphonic solo music, however this advantage is not useful in orchestras, where the zhongruan mainly plays the accompaniment. It possesses a very mellow tone.
Даруан
Даруан – бас қобыз. Жонгруанның үлкен нұсқасы, оның ішектері таза төртінші интервалмен төменге дейін қосылады: D2 A2 D3 A3. Жеке орындаушылар көбінесе D A D A қосылысын пайдаланады, себебі ол диатоникалық аккордтарды оңай орындауға мүмкіндік береді. Кейбір оркестр музыканттары C G D A қосылысына келтіреді, ол виолончельдің қосылысына ұқсас. Оркестрде C G D A қолданудың артықшылығы – даруан виолончель партиясын оңай қайталауға мүмкіндік береді. Руан отбасының басқа мүшелері: гаоинруан (сопрано, G3 D4 G4 D5 қосылысында); сяоруан (альто, D3 A3 D4 A4 қосылысында) және диинруан (контрабас, G1 D2 G2 D3 қосылысында).
The daruan is the bass lute. A larger version of the zhongruan with strings tuned to a perfect fourth lower: D2 A2 D3 A3. Soloists generally use the D A D A tuning, as it allows easy performance of diatonic chords. Some orchestral players tune to C G D A, which is the same as cello tuning. The advantage of using C G D A in orchestras is so that the daruan can easily double the cello part. Other members of the ruan family are gaoyinruan (soprano, tuning G3 D4 G4 D5); xiaoruan (alto, tuning D3 A3 D4 A4) and diyinruan (contrabass, tuning G1 D2 G2 D3).
Сансян
Сансян – лады жоқ жалғыз қыллы аспап. Атынан-ақ (сан, әліпбиі бойынша – үш; сянь, әліпбиі бойынша – қыл) көрініп тұрғанындай, ол үш қылдан тұрады. Сансян аспаптар отбасы өте кең, Қытайдың түрлі тайпаларында әртүрлі нұсқалары қолданылады. Оркестрде көбінесе дасанксян (да, әліпбиі бойынша – үлкен) қолданылады, оның резонаторы екі жағынан да питон терісімен қапталған. Оның дыбысы күшті, терең және анық; тіпті 70 мүшелі оркестрде де бір сансянның үні жақсы естіледі. Оның өте бай халықтық әуені бар, сондықтан ол басқа аспаптармен ойналғанда көбінесе назар ортасында болады. Осы себепті ол сүйемелдеуге қолайлы емес, себебі мелодиялық аспаптардың дыбысын басып тастауға бейім. Ол көбінесе қылды аспаптар ансамблінде және жеке орындауларда қолданылады. Оркестрде қолданылғанда да, оған басты мелодия жүктеледі. Дегенмен, сансянның оркестрде қолданылу жиілігі басқа аспаптарға қарағанда төмен болғандықтан, сансян ойнаушылар көбінесе екінші аспапты, әдетте чжунруанды таңдайды. Кейде юэцинь де осы топқа қосылады.
The sanxian is the only plucked string instrument without frets. As can be inferred from the name (san, lit. three; xian, lit. string), it has three strings. The sanxian family of instruments is very large, with different variants used in different tribes in China. The orchestra often uses dasanxian (da, lit. large) has a soundbox covered on both sides with python skin. Its sound is forceful, penetrating and articulated; in fact, a single sanxian can be clearly heard even in a 70 member orchestra. It has a strong folk flavour, which often puts it in the limelight when in usage with other instruments. For this reason too, it is not suitable for playing accompaniment, as it tends to overshadow the sound of the melody instruments. It is more frequently used in plucked string ensembles and solos. Even when used in the orchestra, it is also attributed with the main melody. However, since the orchestral usage of the sanxian is lower as compared to the other instruments, sanxian players also take up a second instrument, which is usually the zhongruan. Sometimes yueqin are also included in this section.
Гужэң
Гучжэнь – қытай цитрасы. Әдетте, оның 18 немесе одан көп таралған ішектері және жылжымалы тығыздар болады. Музыканттар осы аспапта ойнау үшін медиаторларды пайдаланады, ал олар "даймәо" деп аталады. Орындаушылар гучжэньді екі қолмен әртүрлі дағдыларды қолдана отырып тарта алады. Қытай оркестрінде әдетте бірнеше гучжэньші болады, бірақ оны жеке орындау аспабы ретінде де ойнауға болады. Гучжэнь соғысқан дәуірде пайда болды және Цинь әулетінен бастап кеңінен танымал болды.
The guzheng is a Chinese plucked zither. Generally, it has 18 or more strings and movable bridges. Performers use picks to play this instrument and they are known as "daimao". Performers can play guzheng with both hands with different skills. There are usually a few guzheng members in a Chinese Orchestra, but it can also be played as a solo instrument. It emerged from the Warring period and became more popular since the Qin dynasty.
Бұралған сымдар
Қазіргі қытай оркестрінің ішекті аспаптар тобына гаоху (高胡), эрху (二胡), дзонгху (中胡), виолончель (大提琴) және контрабас (低音提琴 немесе 倍大提琴) кіреді. Кейбір шығармалар виолончель мен контрабас орнына геху (革胡) және диингеху (бас геху; 低音革胡) үшін ноталанған; алайда, геху мен диингехудің қолданылуы әлемдегі қытай оркестрлерінде шектеулі. Жоғарыда аталған аспаптардан өзге, кейбір музыкалық туындыларда банху (板胡) немесе джинху (京胡) үшін де партиялар болады. Батыс оркестрлік музыкасындағы скрипкалар сияқты, эрху партиясы көбінесе I-эрху және II-эрху партияларына бөлінеді.
The bowed strings section of the modern Chinese orchestra includes the gaohu (高胡), erhu (二胡), zhonghu (中胡), cello (大提琴) and double bass (低音提琴 or 倍大提琴). Certain compositions are scored for gehu (革胡) and diyingehu (bass gehu; 低音革胡) in place of cello and double bass respectively; however, the adoption of gehu and diyingehu is limited in Chinese orchestras around the world. In addition to the above listed instruments, some musical works include parts for the banhu (板胡) or jinghu (京胡). Like the violins in Western orchestral music, the erhu part is often divided into erhu I and erhu II parts.
Хукын
Жалпы қолданылатын хукцин аспаптар сериясы ерху, дзонгху және гаохудан тұрады. Гаоху (серияның ең жоғары дыбысты) және дзонгху (ең төменгі дыбысты хукцин) қытай оркестрінде салыстырмалы түрде аз кездеседі. Бұл бөлімнің басым бөлігін ерху құрайды және ол ерху I және ерху II деп аталатын екі бөлек топқа бөлінеді. Бұл екі топ бір уақытта ұқсас немесе мүлдем әртүрлі мелодияларды орындайды, бұл батыс оркестріндегі бірінші және екінші скрипкаларға ұқсас. Кейде концертмейстер банху ойнаса да, бұл әрқашан концертмейстер болмайды. Мысалы, «Маң Чун» (忙春) шығармасында немесе Чжао Джи Пингтің «Фестиваль увертюрасында» сололық партия болғанда цзинху қолданылуы мүмкін. Ерхуда иіліп немесе сымдарды тартып ойнау сияқты түрлі ойнау тәсілдері бар. Хукцин аспаптар сериясының ерекшелігі – 2 мм-ден аспайтын екі жұқа металл сымнан, тақташалар мен саусақ тақтасы болмайынша музыка шығару мүмкіндігінде. Ерху үшін танымал жеке орындалатын шығармаларға Санмен шатқалының каприччиосы, «Гуан Минг Син» және «Лан Хуа Хуа» жатады. Егер күшті пикколо дыбысы қажет болса, банху кейде хукцин бөлімінде жеке қолданылады.
The huqin series of instruments in common usage consist of the erhu, zhonghu and gaohu. The gaohu (highest pitched of the series) and zhonghu (lowest pitched huqin) are proportionately fewer in numbers in the Chinese orchestra. The erhu forms the bulk of this section and is divided into distinct sections, known as erhu I and erhu II. These two sub sections play either similar or vastly different melodies simultaneously, which is akin to the first and second violins in a Western orchestra. Occasionally, the concertmaster will play the banhu but it may not always be the concertmaster – an example is the piece Mang Chun (忙春), or jinghu, for instance in Zhao Ji Ping's Festival Overture, if there is a solo part for it. There are various ways to play an erhu, such as bowing or plucking the strings. The uniqueness of the huqin series lies in how music can be produced from two fine metal strings less than 2 mm apart, without any frets or fingerboards. Well known solo pieces for the erhu includes Sanmen Gorge Capriccio, Guang Ming Xing as well as Lan Hua Hua. Banhu may sometimes be singularly used in the huqin section if a strong piccolo voice is needed.
Селло және контрабас
Виолончель мен контрабас та осы бөлімге жатуы мүмкін. Мұндай жағдай кейбір оркестрлерде кездеседі, бірақ басқаларында виолончель мен бас аспаптары ішекті аспаптардан бөлек қарастырылады. Кейбір қытай оркестрлері әлі де геху мен диингеху (бас геху) қолданады, алайда аспаптардың мүмкіндіктерінің шектеулігі мен құнының жоғары болуына байланысты олар қазір сирек кездеседі. Геху мен диингехуді пайдаланатын ансамбльдің айқын мысалы – Гонконг қытай оркестрі. Қытайдағы кейбір қытай оркестрлерінде руан пішіндес, бірақ одан ірі ларуан аспабы қолданылған, оны виолончель немесе басқа аспаптар сияқты доғамен тартып немесе қысып ойнайды.
The cello and double bass can also be considered part of this section. This is true in some orchestras, but in others the cello and bass are considered distinct from the bowed strings. Some Chinese orchestras still use the gehu and diyingehu (bass gehu), but due to the limitations and the costs of the instruments, they are now quite rare. A notable example of an ensemble still utilising the gehu and diyingehu is the Hong Kong Chinese Orchestra. In some Chinese orchestras in China, they used an instrument called laruan, which has the shape of a ruan but is larger in size and is played by either plucking or using a bow similar to a cello or bass bow.
Ағаш желдері
Қазіргі қытай оркестрінің ағаш-сырнайлар бөлімі бангди, куди, гаоиншенг (сопрано шенг), чжунйиншенг (альто шенг), дииншенг (бас шенг), гаоинсуна (сопрано суона), чжунйинсуна (альто суона) және диинсуна (бас суона) аспаптарынан құралады. Кейбір пьесалар үшін синди, дади, куди, баву, сяо, хайлуо, цычжунйиншенг (тенор шенг), цычжунйинсуона (тенор суона), гаоингуан (сопрано гуан), чжунйингуан (альто гуан), диингуан (бас гуан) немесе xун да қолданылады.
The woodwinds section of the modern Chinese orchestra consists of the bangdi, qudi, gaoyinsheng (soprano sheng), zhongyinsheng (alto sheng), diyinsheng (bass sheng), gaoyinsuona (soprano suona), zhongyinsuona (alto suona), and diyinsuona (bass suona). Some pieces are also scored for the xindi, dadi, koudi, bawu, xiao, hailuo, cizhongyinsheng (tenor sheng), cizhongyinsuona (tenor suona), gaoyinguan (soprano guan), zhongyinguan (alto guan), diyinguan (bass guan), or xun.
Дизи
Жел бөлімінде жиі қолданылатын дизилердің негізгі түрлері – бангди (梆笛), куди (曲笛) және кейде ксинди (新笛). Бангди ұзындығы және диаметрі жағынан қысқарақ, сондықтан оның үні анық әрі жарқын болады. Ол көбінесе Қытайдың солтүстік және оңтүстік аймақтарындағы бангзи операсында қолданылады, содан барып бангди деп аталған. Ұзын және жуан куди бай және жұмсақ үн шығарады. Бангди әдетте кудиге қарағанда квартамен жоғарырақ таранды болады. Ксинди кудиге қарағанда ұзын және жуан, оның саусақ тесіктері көп, ал мембранасы жоқ. Оның үні кудиге қарағанда төменірек және жұмсақ. Дади (немесе диинди) ксиндидің орнына қолданылуы мүмкін, бұл аспапта мембрана бар және төменгі куди сияқты дыбыстайды.
The main types of dizis frequently used in the wind section are the bangdi (梆笛), the qudi (曲笛), and occasionally the xindi (新笛). The bangdi is shorter in length and smaller in diameter and produces a clear and bright tone. It is frequently used in bangzi opera of Northern and southern China, hence the name bangdi. The longer and thicker qudi produces a richer and mellower tone. The bangdi is usually a fourth higher in pitch than the qudi. The xindi is longer and thicker than the qudi, with extra finger holes and no membrance. It is even lower in pitch and mellower in tone than the qudi. The dadi (or diyindi) may be used as substitution for the xindi, this instrument has a membrane and sounds like a low qudi.
Шенг
Шенг – қытайлық еркін қамыспен дыбыс шығаратын бамбуктан жасалған ауыз мүшесі. Тарихта жазылған ең ерте нұсқасында 14 түтік болған, ол Хубэй провинциясындағы Цзэн Хуйи мазарында табылған. Бүгінгі таңда ең көп таралған шенг түрлері 17 түтікке ие аспапты және заманауи шығармалар үшін өзгертілген, 21-42 түтікке дейін кеңейтілген диапазоны бар нұсқаны қамтиды. Шенгтің үні айқын әрі жарқын. Оның диапазоны өте кең, хроматикалық түрде толық, және аккордтарды шығаруға қабілетті. Көптеген оркестрлер гаоин (сопрано), джоңин (альто), циджоңин (тенор) және диин (бас) шенгтерінен тұратын шенгтің толық диапазонын пайдаланады.
The sheng is a Chinese free reed bamboo mouth organ. The earliest type ever recorded in history had 14 pipes and was discovered in Zeng Houyi's tomb in Hubei province. The most common types of sheng today include a 17 pipe instrument and a modified version for contemporary compositions, which has an expanded range of 21–42 pipes. The tone of the sheng is lucid and bright. It has a huge range, a chromatically complete scale and is able to produce chord voicings. Most orchestras use a full range of sheng, including the gaoyin (soprano), zhongyin (alto), cizhongyin (tenor) and diyin (bass) sheng.
Суона
Суонаның шығаратын дыбысы қатты, тегіс және көтеріңкі болғандықтан, көбінесе қуатты және көңілді пьесаларды орындау үшін қолданылады. Дегенмен, оның репертуарында тыныш әуендер де кездеседі. Суона қытай операсында, ән айтуда немесе биде сүйемелдеуші аспап ретінде жиі қолданылады, сондай-ақ дәстүрлі қытайлық жерлеу рәсімі сияқты қасіретті шараларда да пайдаланылады. Ол түрлі жағдайларда және салтанаттарда жеке немесе топта орындалады. Екі қамыстан жасалған үрлемелі аспап болғандықтан, оны тамаша дыбыспен ойнау үшін жоғары шеберлік қажет. Оның модификацияланған түрлері де бар, мысалы, пернелі альт, тенор және бас суоналары. Көптеген суона ойнаушылары қазір гуанда да ойнайды, ол екі қамыстан жасалған қытайлық аспап, оның дыбысы суонадан гөрі жұмсақ (кларнет сияқты). Осының нәтижесінде жуньинь және диинь гуан сияқты пернелі төмен гуан түрлері де пайда болды. Кейде шығармаға қарай куди, xun, хаочзяо (мүйіз), хайлуо (теңіз қабығы) және сяо да қолданылады.
The tone produced by suona is loud, piercing and uplifting, thus it is usually used to perform vibrant and lively pieces. However, its repertoire also includes some mellower pieces. The suona is commonly used as an accompaniment in the Chinese opera, singing or dancing, but also for more sombre occasions, such as during a traditional Chinese funeral procession. It is also utilised in solos or ensembles for various occasions and ceremonies. Being a double reeded wind instrument, it is extremely difficult to master it to produce perfect pitches. There are modified types, such as the keyed alto, tenor and bass suonas. Many suona players are also now doubling on guan, a double reed Chinese instrument of much mellower quality (like that of the clarinet.) This usage has also led to the development of keyed lower guan, such as the zhongyin and diyin Guans. Occasionally, koudi, xun, haojiao (horn), hailuo (conch shell) and xiao would also be used according to the composition.
Перкуссиялық аспаптар
Батыстағы оркестрлер сияқты, қазіргі қытай оркестрінің соққы аспаптар бөлімінде қолданылатын аспаптар да музыкалық туындыға қарай өзгеріп отырады. Қазіргі қытай оркестрінің перкуссиялық бөлімі екі негізгі бөлімнен тұрады: қытай перкуссиясы және батыс перкуссиясы. Көбінесе қазіргі қытай оркестрі үшін жазылған музыкалық шығармаларға батыс перкуссиялық аспаптары көп мөлшерде енгізіледі, олардың ішінде тимпан, бас барабан, снар барабан сияқты аспаптар маңызды рөл атқарады. Оркестр контекстінде сирек қолданылатын белгі ағашы, вибраслап, конга, ковбелл сияқты аспаптар да қазіргі қытай оркестрінде пайдаланылады. Батыс перкуссиясы – қытай оркестрінің перкуссиялық бөлімінің маңызды құрамы саналады. Қытай соққы аспаптарының тарихы, дәстүрлі қытай аспаптарының басқа бөлімдерінен гөрі ұзақ. Барабан туралы алғашқы жазбалар Шан әулетінен (б.з.д. 1562–1066) қалған жұмбақ сүйектері мен тасбақа қабықшаларындағы ежелгі жазуларда кездеседі. Сол кезде қытай аспаптарының 50 пайызынан астамы соққы аспаптарынан тұрған. Перкуссиялық аспаптар бетіне соққы беру арқылы дыбыс шығарады. Бұрын перкуссиялық аспаптар жасау үшін алтын, тас, ағаш және бамбук сияқты материалдар қолданылған. Ең танымал соққы аспаптарына луо, гонг, гу (барабан), бо (қосқылдақ) және бианжонг жатады. Қытай соққы аспаптарының бай тембрі, дыбысы мен әртүрлілігінің арқасында олар батыс үлгісіндегі музыкалық композицияларда жиі қолданылады. Үлкен гонг салтанатты және әсерлі атмосфера тудыра алады; тангу, мую және цин арқылы драмалық эффекттерге қол жеткізуге болады, сонымен қатар құпиялылық сезімін оятуға болады. Қытай операсында оркестрдің перкуссиялық бөлімі ерекше маңызға ие, әсіресе, айқас сахналарында – «у-чан» деп аталатындарда. Ал бангу ойнаушысы, аспабына соққы берудің әртүрлі тәсілдері мен орналасуы арқылы оркестрдің қалған бөлігін басқарады. Ол іс-қимылдың жалпы дамуын және атмосфераны құруды бақылайды, ол батыс оркестрінің дирижеріне тең.
Like its Western counterpart, instruments used in the percussion section of the modern Chinese orchestra vary according to the musical work. The percussion section of the modern Chinese orchestra consists of two main parts: Chinese percussion and Western percussion. More often than not, musical works written for modern Chinese orchestra incorporate a large Western percussion section, including important roles for instruments like the timpani, bass drum, snare drum, etc. More obscure instruments in orchestral context like the mark tree, vibraslap, conga, cowbell , etc. are also utilized in modern Chinese orchestra. Western percussion is considered an essential part of the Chinese orchestra percussion section. The history of Chinese percussion instruments is longer than any other section of traditional Chinese instruments. The character of the drum was first recorded in the ancient inscriptions on oracle bones and tortoise shells dating from the Shang dynasty. At that time (1562–1066 BC) more than 50 percent of Chinese instruments were percussive in nature. Percussion instruments produce sound through striking on the surface. Common materials used for making percussion instruments in the past were gold, rock, wood and bamboo. The more popular percussion instruments include the luo , gongs, gu (drums), bo (cymbals), and bianzhong. Because of the richness of the timbre, sound and variety of Chinese percussion instruments, they are frequently used in Western style musical compositions. A large gong can create a stately and imposing atmosphere; dramatic effects can be achieved with the tanggu, muyu and qing also can invoke an element of mystery. In Chinese opera, the percussion section of the orchestra is particularly important, especially for martial scenes known as wu chang, or The player of the bangu, directs the rest of the orchestra through his different methods and positions of striking his instrument. He has control over the overall development of the action and creation of atmosphere, and is equivalent to the conductor of the Western orchestra.
Бангу
Бангу (бан, әл. жазық тақта; гу, әл. барабан) жинг бангу (жинг – Пекин операсы) және данпи (бір барабан қабығы) деп те аталады. Барабанның қаңқасы дөңгелек түрінде біріктірілген қалың қатты ағаш бөліктерінен жасалған, металл лентамен оралған. Оның корпусы төменгі жағынан ашылатын қоңырау пішіндес. Оның үстіңгі беті (шамамен 25 см), шошқа немесе сиыр терісімен жабылған, шағын дөңес орталық дөңгелек тесігі (диаметрі шамамен 5 немесе 6 см) бар, ол гуксин (әл. барабанның жүрегі, барабанның ортасы) деп аталады, нақты дыбыс шығаратын жер. Ойыншы осы орталық аймаққа бамбуктан жасалған екі таяқшамен соғады. Қарапайым таяқшаларды қолдану қолға ауыр тиеді, ал бамбук таяқшалары да кеңінен қолданылмайды. Пекин операсы және басқа да солтүстік қытайлық музыкалық драмаларда қолданылатын, кішкентай орталық соққы аймағы бар бангу салыстырмалы түрде берік дыбысқа ие. Оңтүстік гонг пен барабан ансамблінде бангудың соққы аймағы үлкенірек, нәзік және жұмсақ дыбыс береді. Оңтүстік түрін әртүрлі техникалар мен ырғақтармен жеке орындауға болады. Цзин бангу – Пекин операсының жетекші аспабы.
The bangu (ban, lit. flat board; gu, lit. drum) is also commonly called jing bangu (jing means Beijing opera) and danpi (single drumhead). The drum frame is constructed of thick wedges of hardwood glued together in a circle, wrapped with a metal band. Its body is bell mouthed in shape, which opens at the bottom. Its top surface (about 25 cm), covered with a piece of pig or cow hide, has a small convex central circular opening (about 5 or 6 cm in diameter), which is called the guxin (lit. drum heart, which is the middle of the drum), the actual sounding position. The player strikes on this central area with a pair of bamboo sticks. The use of normal sticks would cause the pain of hand and the bamboos sticks used are also not commonly used. The type used for Beijing opera and other northern Chinese musical dramas, with a smaller central striking area, has a relatively solid tone quality. In the southern gong and drum ensemble, the bangu has a larger striking area, rendering a looser and softer tone. The southern type can be used for solos with a variety of techniques and rhythms. The jing bangu is the lead instrument in the Beijing opera.
Бо
Бо (бронзалық сыбызғылар) Суй және Тан дәуірлерінде (б.з. 581–907) әртүрлі үлгілерде жиі қолданылған. Қазір көбінесе жоғары қалайылы қоладан жасалады. Орындаушы сыбызғыларды бірге соғады. Ең көп таралған түрі – джинбо (Пекинге сілтеме жасайтын "джин" префиксі, Пекин операсындағы аспаптарды анықтау үшін қолданылатын префикс). Бұл түрдің дыбысы айқын және күшті. Ол басқа да аймақтық опера жанрларында және ансамбльдерде қолданылады, сондай-ақ қуанышты луогу (гонг пен барабан) музыкасындағы төрт негізгі аспаптың (барабан, үлкен және кіші гонгтар, сыбызғылар) бірі болып табылады. Жергілікті операларда луогу ансамблі көбінесе акробатикалық күрестерге сүйемелдейді.
The bo (bronze cymbals) were frequently used in Sui and Tang dynasties (AD 581–907) with varying designs. Now it is commonly made of high tin bronze. The performer strikes the cymbals together. The most common type now is the jingbo (the prefix jing referring to Beijing, the prefix used to define the instruments in the Beijing opera). This type is clear and forceful in tone quality. It is also used in other regional opera genres and ensembles, and is one of the four major instruments (drum, large and small gongs and cymbals) in the jubilant luogu (gong and drum) music. In local operas, the luogu ensemble often accompanies acrobatic fighting.
Лоу
Луо, немесе қытайлық гонг, жоғары қаз-қоладан жасалады және сырға сияқты пішінде соғылады. Оның орталық резонанстық аймағы жалпақ немесе дөңгелек болуы мүмкін. Археологиялық қазбалар бойынша, оның тарихы б.з.д. 206-24 жылдарға, яғни Батыс Хан дәуірінің басына дейін жетеді – Guangxi аймағындағы сол дәуірге жататын мазардан табылған заттар осыны көрсетеді. Тан дәуірінен (618-907 жж.) қалған мәтінде ол шалуо (құм гонг) деп аталады, бұл классикалық әдебиетте гонгты қолданудың ең ерте дәлелдерінің бірі. Гонгтың көптеген түрлері бар, әрқайсысының дыбыс сипаттамалары әртүрлі. Әдетте, әр түрлі гонг түрлерін көрсету үшін атауынан бұрын префикс қойылады. Ең ірі түрі (диаметрі 120 см-ден асатын) дачаолуо деп аталады, ол терең және салмақты дыбысымен ерекшеленеді және тойлар, жерлеу рәсімдері мен храмдардағы рәсімдер сияқты ресми шараларда қолданылады. Ең кішкентайы – гуйяолуо (ит шақыратын гонг), диаметрі бар болғаны 8 см, Фуцзяньның оңтүстік аймағындағы театрлық ұжымдарда жиі кездеседі. Үлкен және кішкентай гонгтың екеуі де ерекше акустикалық ерекшеліктерімен, функцияларымен және орындау стилімен көзге түседі. Гонгтың мөлшері мен қалыңдығы да дыбысқа әсер етеді. Да ди луо (үлкен гонг) гуйяолуодан өте терең дыбыспен ерекшеленеді.
The luo, or Chinese gong, is made of high tin bronze, hammered into the shape of a sifter. Its central resonating area can be either flat or convex. Its long history can be traced back to the early Western Han period (206 BC AD 24) according to an archaeological find from a tomb of that period in Guangxi. In a text dating to the Tang period (AD 618–907), it was known as the shaluo (sand gong), which is among the earlier evidence of gong usage in classical literature. There are many varieties of gongs, each with varying tone qualities. The name is usually preceded by a prefix to specify each different kind. The largest type (over 120 cm in diameter) called dachaoluo, known for its deep and grave tone, is used in official settings like weddings, funerals and temple ceremonies. The smallest, the goujiaoluo (dog calling gong), only 8 cm in diameter, can often be seen in theatrical ensembles in the southern parts of Fujian. Both the larger and the smaller boast distinct acoustic features, functions and performing styles. Different size and thinkness of the cymbals will affect the sound tone being produced. The da di luo (big gong) has a very deep sound in contrast to the goujiaoluo.
Юньлуо
Юнлуо (бұлт гонгі) алғаш рет Юань династиясы (1271–1368) кезінде юнь'ао деп тарихи жазбаларда еске алынған. Жиынтықтағы шағын гонгтар, әдетте онға дейін, әртүрлі дыбыс биіктіктерімен ағаштан жасалған тіреуге тік ілінеді. Әр гонг тіреу ішіндегі ұяшаға бағытталған арқандармен бекітіледі. Бұл гонгтардың барлығы бірдей диаметрде, бірақ қалыңдықтары әртүрлі. Дыбыс қалыптастыру тұрғысынан, қалыңдық өлшемдері жоғары дыбыс биіктігін, ал жұқалары – төмен дыбыс биіктігін береді. Аспаптарға кішкентай соққышпен соққы береді. Жақында жаңадан жасалған түрінде гонгтардың саны 29-дан 38-ге дейін артты, ал әртүрлі дыбыстық эффекттер үшін қатты немесе жұмсақ ұштары бар екі соққыш қолданылады. Біреуі күшті әрі анық дыбыс береді, ал екіншісі – жұмсақ әрі сырлы. Диапазон кеңейгендіктен, юнлуо қалыңдығын өзгерту әрбір шағын гонгтың дыбыс биіктігін өзгерте алмайды. Сондықтан жаңа дыбыстар үшін әртүрлі диаметрлер қолданылады. Юнлуо көбінесе ансамбльдерде, соңғы кезде жеке орындауларда да қолданылады.
The yunluo (cloud gong) was first mentioned in historical records as yun'ao during the Yuan dynasty (1271–1368). The small gongs in a set, usually numbering up to 10 and in distinct pitches, are suspended vertically in a wooden frame. Each is attached to a cubicle within the frame, secured by cords. These gongs are all of the same diameter but vary in thickness. In terms of tuning, thicker dimensions give higher pitches, and thinner ones, lower. The instruments are struck with a small beater. In a recently redesigned type, the number of gongs was increased, ranging from 29 to 38, and two mallets with either hard or soft tips are used for different tonal effects. One sounds loud and solid, while the other soft and drifting. Owing to the expanded range, modification in yunluo thickness cannot change the pitch of each small gong. Thus varying diameters are used for the new tones for variation. The yunluo are mostly used in ensembles, and recently in solos as well.
Тангу
Тангу (қолды барабан) қытай аспаптарының дәстүрлі байин жіктемесінде теріден жасалған аспап ретінде тіркелген. Көбінесе қолданылатын түрінің пішіні шелекке ұқсас. Оның ағаштан жасалған бүкіл денесі қызыл түске боялған және әсемдікпен безендірілген, екі барабан табаны сиыр немесе шошқа терісімен қапталған. Қаптаманың айналасындағы төрт бүйірлі темір сақина барабанды тік рамаға ілуге мүмкіндік береді. Оны жұп ағаш соққымен ойнайды. Дыбыс сапасын бетінің ортасына қарай соққы нүктесін жылжыту арқылы өзгертуге болады, соның ішінде дыбыс күші де өзгертіледі. Әдетте, әртүрлі дыбыстарды анықтау қиын. Тангу негізінен екі түрге бөлінеді. Диаметрі бір метрден асатын үлкені терең және керемет дыбыс береді, ал диаметрі 20-30 см кішкентайы берік және күшті дыбысқа ие. Ол дәстүрлі түрде луо және бо сияқты басқа аспаптармен бірге халықтық тойларда, ансамбльдерде немесе қосымша аспап ретінде қолданылады. Жергілікті операларға арналған түрлері көбінесе кішкентай болады, мысалы, Пекин операсындағы джин-танггу. Кейбіреулері дагу, таянгу, шиаогу немесе шиаотангу деп те аталуы мүмкін.
The tanggu (hall drum) is listed as a hide instrument in the traditional bayin classification of Chinese instruments. The common type is similar in shape to a barrel. Its wooden body, entirely painted red with decorative patterns, is covered with two drumheads of cowhide or pig skin. Four lateral iron rings around the shell allow the drum to be vertically suspended in a frame. It is struck with a pair of wooden beaters. Tone quality can be modified by moving the striking point closer to the centre of the surface, with varying dynamics. Usually the different tone are not easily identified. The tanggu is constructed mainly in two types. The larger one, with diameters of over a metre, can produce a deep and sonorous tone and the smaller, with a diameter of 20 to 30 cm, is solid and forceful in tone quality. It is traditionally used with other instruments like luo and bo in folk festivals, and in ensembles or for accompaniment as well. Types for local operas are mostly smaller, for instance, the jing tanggu in Beijing opera. Some could also be known as dagu, datanggu, xiaogu or xiaotanggu.
Мую
Мую (ағаш балық) бастапқыда буддалық дұғалар мен монахтарға сүйемелдеу үшін қолданылған. Бұл аспап туралы мәліметтер Мин әулетінің (1368-1644 жж.) әдебиеттерінде кездеседі: «Мую ағаштан балық пішінінде ойылып жасалады, содан кейін ішінен ойылып босатылады. Дыбыс соғу арқылы шығарылады». Цин әулетінен бастап (1644-1911 жж.) бұл аспап халықтық музыкалық ансамбльдерде қолданыла бастады. Мую көбінесе тутовник (немесе қытайлық тоун) ағашынан жасалады. Ірі түрі көбінесе буддалық храмдарда қолданылады, бірақ соңғы кезде әртүрлі диаметрлер мен дыбыстық сапалары бар жиынтықтарда кездеседі. Бұл жиынтық әсіресе сүйемелдеу кезінде тұрақты ырғақтарды сақтау үшін қолданылады. Муюдың әртүрлі бөліктерін ойнау әртүрлі күшпен дыбыс шығаруға мүмкіндік береді.
The muyu (wooden fish) was used originally to accompany Buddhist chants and monks only. An account of this instrument was found in the literature of the Ming dynasty (AD 1368–1644): "The muyu is carved from a block of wood and into the shape of a fish, then its interior is hollowed out. Sounds can be produced by striking." Since the Qing dynasty (AD 1644–1911) the instrument has appeared in folk ensembles. The muyu is mostly made of mulberry (or Chinese Toon) wood. The larger type is primarily used in Buddhist temples, but recently appears in sets, varying in diameters and tonal qualities. The set is mainly used for regular rhythms when used for accompaniment. Playing the different parts of the muyu could have different volume.
Бянжонг
Бянцзонг негізгі металл аспап ретінде саналады, сондықтан ол байн жіктемесіндегі металл бөлімін басқарады. Оның ұзақ тарихы Шан әулетіне (1766–1122 б.з.д.) дейін жетеді, онда 3 қола қоңыраудан тұратын жиынтықтар кең таралған, бірақ Тас дәуірінің соңына жататын қыштан жасалған бұрынғы үлгі Шэньси провинциясында табылған. Біздің заманымыздан бұрын 5-3 ғасырларда қоңыраулардың саны көбейіп, көбінесе 9-дан 13-ке дейін жеткен. Ең ірі жиынтық Хубэй провинциясындағы Цзэн мемлекетінің маркизі Цзэн И (б.з.д. 433 жылдан кейін) қабірінен табылған. Бұл археологиялық жаңалық халықаралық ғылыми қауымның назарына іліккен. Бянцзонг жасалғаннан көп жылдар өткеніне қарамастан, әлі де жақсы дыбыс сапасын сақтайды. Бянцзонг жиынтығы 64 қоңыраудан тұрады, олар үш қабатқа ілінген. Жоғарғы қабаттағылары ниучжон (тік ілуге арналған қола ілмектері бар қоңыраулар) деп аталады, ал төменгі екі қабаттағылары йончжон (сәл бұрышта ілуге арналған тұтқалары бар қоңыраулар) деп аталады. Қоңыраулардың пішініне байланысты, әрбір қоңыраудан екі түрлі дыбыс шығаруға болады – үлкен немесе кіші терция аралығындағы екі әртүрлі тон, соққының орнына қарай (алдыңғы немесе бүйірлік жағынан). Жиынтықта 12 жарты тон бар, ал дыбық диапазоны 5 октаваны құрайды. Қоңыраулардағы жазулар бянцзонгтың үлкен дыбыстық жүйесі туралы әдеби мәтінді құрайды, бұл Шығыс Чжоу әулетінің (475–221 б.з.д.) кезеңіндегі Соғысқан мемлекеттер дәуіріндегі музыкалық мәдениетті зерттеу үшін құнды дереккөздер болып табылады. Бір қоңыраудан екі түрлі дыбыс шығару мүмкіндігі және оның бірегей құю әдістері бянцзонгты дәстүрлі қытай музыкасының ерекше аспаптарының біріне айналдырады.
The bianzhong is listed as a primary metal instrument, and thus heads the metal section under the bayin classifications. Its long history dates back to the Shang dynasty (1766–1122 BC), when a set of 3 bronze bells was common, though the earlier earthenware type of the late Stone Age was unearthed in Shaanxi province. From the 5th to the 3rd century BC the number of bells increased, mostly from 9 to 13. The largest set ever recorded was exhumed from the tomb of Marquis Yi of the State of Zeng, Zeng hou Yi (from sometime after 433 BC) in Hubei province. This archaeological finding has become a focus of international academic attention. The bianzhong being found still have a good sound quality despite many years after it was made. The bianzhong set consists of 64 bells, hung in three layers, with the upper ones called niuzhong (bells with bronze loops for vertical suspension), while those on the two lower layers were called yongzhong (bells with handles for suspension at a slight angle). Because of the shape of the bells, two different pitches, a major or minor third apart, can be produced on any of the bells, depending on the two striking locations, which are either the frontal or the lateral. 12 semitones are found in the set, with a total range of 5 octaves. The inscriptions on the bells unite to form a literary text on the large tone system of the bianzhong, valuable sources for the study of the musical culture in the Warring States period during the Eastern Zhou dynasty (475–221 BC). With the construction for two different pitches from a single bell and its unique casting methods, the bianzhong is one of the more unusual instruments of traditional Chinese music.
Арыстан барабаны
Арыстан барабаны өте үлкен және Арыстан биінде кеңінен қолданылады. Ол әдетте екі түрге бөлінеді: солтүстік арыстан барабаны (көбінесе қызыл түсте) және оңтүстік арыстан барабаны (қара түске боялған). Бұл бір жақты барабан, оның үлкен көлемі барабан табанына соққанда керемет, күмбірлі резонанс тудыруға көмектеседі. Арыстан барабанының табаны қалың, берік ешкі терісінен жасалады, ал оның ағаш корпусы әдетте күрделі қолмен салынған суреттермен әшекейленеді. Одан шығатын дыбыс, әдетте, даңгу барабанынан жоғарырақ болады.
The size of a lion drum is very big, and is widely used for the Lion dance. There are normally 2 types, the northern Lion drum (normally in red) and southern lion drum (painted in black). It is a single headed drum, and its large size helps to create a majestic, booming resonance upon striking of the drum head. The lion drum head is made of thick, durable goat skin, and its wooden body is normally decorated with intricate hand drawn drawings. The sound produce by it usually sound higher key than the datanggu.
Репертуар
Қытай оркестрі үшін белгілі шығармалардың кейбіреулері бастапқыда 1930 жылдары, Екінші Қытай-Жапон соғысы мен Қытай Азамат соғысы салдарынан үзіліске дейін, ал мәдени революция мәдени шараларды тоқтатқанға дейін 1950-ші жылдардан бастап 1960 жылдардың ортасына дейін жазылған. Қытай оркестрінің алғашқы кезеңдерінде тәжірибелік шығармалар жасалды. Қытай оркестрі үшін триадалық аккордтық прогрессияны қолданған ең алғашқы композициялардың бірі – Тан Сяолиннің 1930 жылдары жазған «Көлдегі көктем» шығармасы. Қытай оркестрі үшін жазылған көптеген ерте танымал шығармалар халық музыкасы мен басқа дәстүрлі жанрларға негізделген. Олар бастапқыда қытай аспаптарына арналған дәстүрлі немесе жеке туындылар болуы мүмкін, немесе батыс оркестрі үшін жазылып, кейіннен қытай оркестріне бейімделген. 1956 жылы Орталық радиоарнасы оркестрінің дирижері және директоры болып тағайындалған Пэн Сяувэнь – ерекше тұлға, ол қытай оркестрі үшін көптеген шығармаларды қайта ұйымдастырды. Кейбір заманауи қытай оркестрлері өнер көрсетулерінде заманауи қытайлық эстрада әндерін, сондай-ақ батыс классикалық және поп музыкасын да пайдаланады. Төменде үлкен заманауи қытай оркестрі үшін жазылған шығармалардың мысалдары келтірілген. Бұл музыкалық туындылар батыс музыкалық композиция техникаларын, сондай-ақ виолончель, контрабас, арфа және батыс соқпалы аспаптары сияқты батыс аспаптарын қолдануы мүмкін. Бұл қазіргі қытай оркестрі үшін жазылған барлық музыкалық шығармалардың толық тізімі емес.
Some of the well known pieces for Chinese orchestra were originally composed in the 1930s until the interruption due to the Second Sino Japanese War and Chinese Civil War, and the period from the fifties until the mid 1960s before the Cultural Revolution disrupted cultural activities. Experimental pieces were composed in the early days of Chinese orchestra, an example of the earliest compositions for the Chinese orchestra with triadic chordal progression, Spring on the Lake, was composed by Tan Xiaolin in the 1930s. Many of the popular early pieces for Chinese orchestra are based on folk music and other traditional genres. They may be originally traditional or solo pieces for Chinese instruments or written for Western orchestra, but later rearranged for a Chinese orchestra. A notable figure is Peng Xiuwen who was appointed conductor and director of Central Broadcasting Station Orchestra in 1956, and who rearranged many compositions for the Chinese orchestra. Some modern Chinese orchestras have also adapted contemporary Chinese popular songs as well as Western classical and pop music in their performances. The following are examples of pieces written for large modern Chinese orchestra. These musical works may utilise Western musical composition techniques, as well as the inclusion of Western instruments like cello, double bass, harp and Western percussion. This is not a complete list of all musical works written for modern Chinese orchestra.
Соңғы композициялар
Қазіргі қытайлық оркестр үшін жазылған музыкалық шығармалар батыс оркестрлік музыкасының музыкалық құрылымдарына, композициялық техникаларына, музыка теориясына және т.б. әсер етеді. Бұл композицияларға виолончель, контрабас, арфа және батыс соғу аспаптары сияқты батыс аспаптары үшін ноталар кіреді. Жоғарыда айтылғандай, 20 ғасырдағы қазіргі қытайлық оркестрдің дамуы батыс симфониялық оркестрінің негізінде қаланды. Төменде қазіргі қытайлық оркестр үшін жазылған танымал шығармалардың мысалдары келтірілген. Ағылшынша атау Қытайша атау Композитор Бөлімдер саны Бөлімдер тізімі СипаттамаСимфония №2 "Бейбітшілікке арналған ән" 第二交响曲"和平颂" Жао Жипин 赵季平 5 I: Цзиньлинь және Янцзы өзені 金陵·大江, II: Өзеннің көз жасы 江泪, III: Өзеннің қайғысы 江怨, IV: Өзеннің ашуы 江怒, V: Бейбітшілікке арналған ән 和平颂 Екінші қытай-жапон соғысы мен Нанкин қырғынын бейнелейтін бес бөлімді симфония. Лхасаға саяхат Куан Найчжун 关乃忠 4 I: Потала сарайы 布达拉宫, II: Ярлунг Цангпо өзені 雅鲁藏布江, III: Көктемде жерлеу 天葬, IV: Шайтанды жеңу 打鬼 1984 жылы жазылған, бұл төрт бөлімді симфониялық сюита Тибет пейзажын және тибет халқының мәдениетін бейнелейді. Юньнаньның естеліктері 云南回忆 Люй Син 刘星 3 I: Moderato 中庸的中板, II: Lento 呆滞的慢板, III: Allegro 机械的快板 Жоңрұан мен қазіргі қытайлық оркестр үшін үш бөлімді концерт. "Жоңрұан концерті №1" (第一中阮协奏曲) деп те аталады. Қытай музыкасының әсері 印象国乐 Цзян Ин 姜莹 3 I: 小鸟乐, II: 前世今生, III: 大曲 Такламаканның көрінісі 塔克拉玛干掠影 Цзинь Сян 金湘 4 I: 漠原, II: Шөлдегі жоғалған империя 漠楼, III: 漠舟, IV: 漠州 Бұл төрт бөлімді поэма Қытайдың солтүстік-батысындағы алып Такламакан шөлін бейнелейді. Жібек жолы 丝绸之路 Цзян Ин 姜莹 Жеке туынды "Кумтаг" (库姆塔格) деп те аталады. Эмоцияның вариациялары 抒情变奏曲 Люй Чанъюань 刘长远 3 Атаусыз бөлімдер; үш бөлім жай ғана "I бөлім", "II бөлім", "III бөлім" деп аталады. Бұл шығарма бір негізгі тақырыпқа негізделген 15 вариациядан тұрады, олар үш бөлімге бөлінген. Сары өзеннің каприччиосы 黄河畅想 Чэн Дачжао 程大兆 Жеке туынды Көктем 春 Лу Лянхуэй 卢亮辉 Жеке туынды Жаз 夏 Лу Лянхуэй 卢亮辉 Жеке туынды Күз 秋 Лу Лянхуэй 卢亮辉 Жеке туынды Қыс 冬 Лу Лянхуэй 卢亮辉 Жеке туынды Терракота әскерлерінің фантазиясы 秦·兵马俑幻想曲 Пэн Сювэнь 彭修文 Жеке туынды Шығыс Қытай теңізінің балықшылар әні 东海渔歌 Гу Гуаньжэнь 顾冠仁 Жеке туынды "Кунгфу Хастл" сияқты әртүрлі фильмдерде қолданылған. Тау мен теңіздің әсері 山海印象 Су Вэньцин 苏文庆 Жеке туынды Аждар жылының жаңа ғасыры 龙年新世纪 Куан Найчжун 关乃忠 4 I: Күн 太阳, II: Ай 月亮, III: Жұлдыздар 星辰, IV: Жер 大地 Қытай перкуссиясы, батыс перкуссиясы және қазіргі қытайлық оркестр үшін жазылған төрт бөлімді концерт. Дабо өзенінің каприччиосы 达勃河随想曲 Хэ Сюньтянь 何训田 2 I: Adagio 柔板, II: Allegretto 小快板 1982 жылы жазылған, бұл музыкалық шығарма Сычуаньдағы Дабо өзенінің экзотикалық сұлулығын және аймақта тұратын Байма тибет халқының өмірін бейнелейді. Батыс Юньнаньның үш әуені 滇西土风三首 Го Вэньцзин 郭文景 3 I: А Ва тауы 阿佤山, II: Джино биі 基诺舞, III: Құрбандық, отшашу, күшті арақ 祭祀·火把·烈酒 Бұл үш бөлімді шығарма Батыс Юньнаньдағы үш түрлі тайпалық топтың мәдениетін бейнелейді. Симфония №1 "Цзиньлин" 第一交响曲"金陵" Пэн Сювэнь 彭修文 3 I: Өткеннің естелігі 怀古, II: Цинхуай өзені 秦淮, III: Өмірдің өзгеруі 沧桑 Бұл үш бөлімді симфониялық шығарма бұрын Цзиньлин деп аталған Нанкиннің бай тарихы мен мәдениетін бейнелейді. Шөлдегі түтін сюитасы 大漠孤烟直组曲 Жао Жипин 赵季平 4 II: Іздеу 音诗 觅, IV: Елегия 悼歌 Солтүстік-батыс сюитасы 西北组曲 Тан Дун 谭盾 4 I: Аспаннан төгілген уақытылы жаңбыр 老天爷下甘雨, II: 洞房, III: 亲想亲, IV: Тас плитадағы бүлдірген барабан 石板腰鼓 "Солтүстік-батыс сюитасы №1" (西北第一组曲) деп те аталады. Мохэ тайпасының сюитасы 靺鞨组曲 Люй Сицзин 刘锡津 6 I: Жартылай әскер 武士, II: Княгиня 公主, III: 百戏童, IV: Арақ биі 酒舞, V: Хуалин шайқасы 桦林大战, VI: 踏垂舞 Шади'ердің жыршысы 沙迪尔传奇 Люй Юань 刘湲 Жеке туынды "Уйғыр дыбыс поэмасы" (维吾尔音诗) деп те аталады. Ұлы қабырғаның каприччиосы 长城随想 Люй Вэньцзин 刘文金 4 I: Тау жолымен серуендеу 关山行, II: Маяқ маршы 烽火操, III: Отаншылдарға арналған естелік 忠魂祭, IV: Алысқа қарау 遥望篇 Эрху және қазіргі қытайлық оркестр үшін төрт бөлімді концерт. Жер анасы 后土 Тан Цзяньпин 唐建平 Жеке туынды Поезд токкатасы 火車拖卡塔 Цзян Ин 姜莹 Жеке туынды Батыс токката формасын қолданады, еркін және жылдам стильде. Аждарлардың көтерілуі, жолбарыстардың секіруі 龙腾虎跃 Ли Минсюн 李民雄 Жеке туынды Сол аттас қытай идиомасына негізделген, шығарманың негізгі ерекшеліктері перкуссиялық сололар болып табылады және қытай перкуссиялық музыка жанрының кеңейтуіне негіз салады.
Musical works that are written for modern Chinese orchestra are influenced by the musical structures, composition techniques, music theories, etc. of Western orchestral music. These compositions include parts scored for Western instruments, such as cello, double bass, harp and Western percussion. As mentioned above, the development of the modern Chinese orchestra itself in the 20th century was based on the foundation laid by the Western symphonic orchestra. The following are examples of famous pieces written for modern Chinese orchestra. English Title Chinese Title Composer Number of Movements List of Movements ElaborationSymphony No. 2 "Ode to Peace"第二交响曲"和平颂"Zhao Jiping 赵季平5I: Jinling and the Yangtze River 金陵·大江, II: The Tears of the River 江泪, III: The Sorrow of the River 江怨, IV: The Fury of the River 江怒, V: Ode to Peace 和平颂A five movement symphony that depicts the infamous Second Sino Japanese War and the Nanjing Massacre. Journey to Lhasa拉萨行Kuan Nai chung 关乃忠4I: Potala Palace 布达拉宫, II: Yarlung Tsangpo River 雅鲁藏布江, III: Heavenly Burial 天葬, IV: Vanquishing Demons 打鬼Composed in 1984, this four movement symphonic suite depicts the scenery of Tibet and the culture of the Tibetan people. Reminiscences of Yunnan云南回忆Liu Xing 刘星3I: Moderato 中庸的中板, II: Lento 呆滞的慢板, III: Allegro 机械的快板A three movement concerto for zhongruan and modern Chinese orchestra. Also known as "Zhongruan Concerto No. 1" (第一中阮协奏曲). Impressions of Chinese Music印象国乐Jiang Ying 姜莹3I: 小鸟乐, II: 前世今生, III: 大曲A Glimpse of the Taklamakan塔克拉玛干掠影Jin Xiang 金湘4I: 漠原, II: A Lost Empire in the Desert 漠楼, III: 漠舟, IV: 漠州This four movement tone poem depicts the grand Taklamakan Desert in northwest China. The Silk Road丝绸之路Jiang Ying 姜莹Standalone pieceAlso known as "Kumtag" (库姆塔格). Variations of Emotion抒情变奏曲Liu Changyuan 刘长远3Unnamed movements; the three movements are simply labeled "Movement I", "Movement II", "Movement III". This piece consists of 15 variations based on one main theme, divided into three movements. The Yellow River Capriccio黄河畅想Cheng Dazhao 程大兆Standalone pieceSpring春Lu Lianghui 卢亮辉Standalone pieceSummer夏Lu Lianghui 卢亮辉Standalone pieceAutumn秋Lu Lianghui 卢亮辉Standalone pieceWinter冬Lu Lianghui 卢亮辉Standalone pieceThe Terracotta Warriors Fantasia秦·兵马俑幻想曲Peng Xiuwen 彭修文Standalone pieceFishermen's Song of the East China Sea東海漁歌Gu Guanren 顾冠仁Standalone pieceLater used in various films such as Kungfu HustleImpressions of the Mountain and the Sea山海印象Su Wenqing 苏文庆Standalone pieceThe Age of Dragon龙年新世纪Kuan Nai chung 关乃忠4I: The Sun 太阳, II: The Moon 月亮, III: The Stars 星辰, IV: The Land 大地A four movement concerto written for Chinese percussion, Western percussion and modern Chinese orchestra. Dabo River Caprice达勃河随想曲He Xuntian 何训田2I: Adagio 柔板, II: Allegretto 小快板Composed in 1982, this musical work depicts the exotic beauty of the Dabo River in Sichuan and the life of the Baima Tibetan people living in the area. Three Melodies of West Yunnan滇西土风三首Guo Wenjing 郭文景3I: A Va Mountain 阿佤山, II: Gino Dance 基诺舞, III: Sacrifice, Torches, Potent Liquor 祭祀·火把·烈酒This three movement work depicts the cultures of three different tribal groups based in western Yunnan. Symphony No. 1 "Jinling"第一交响曲"金陵"Peng Xiuwen 彭修文3I: Remembrance of Things Past 怀古, II: The Qinhuai River 秦淮, III: Vicissitudes of Life 沧桑This three movement symphonic work depicts the rich history and culture of Nanjing, formerly called Jinling. The Desert Smoke Suite大漠孤烟直组曲Zhao Jiping 赵季平4II: Seek 音诗 觅, IV: Elegy 悼歌Northwest Suite西北组曲Tan Dun 谭盾4I: The Timely Rain Fall from High Heaven 老天爷下甘雨, II: 闹洞房, III: 想亲亲, IV: The Sidedrum in Stoneplate Form 石板腰鼓Also known as "Northwest Suite No. 1" (西北第一组曲). The Mohe Tribe Suite靺鞨组曲Liu Xijin 刘锡津6I: Warriors 武士, II: Princess 公主, III: 百戏童, IV: 酒舞, V: The Battle of Hualin 桦林大战, VI: 踏垂舞The Legend of Shadi'er沙迪尔传奇Liu Yuan 刘湲Standalone pieceAlso known as "The Uyghur Tone Poem" (维吾尔音诗). The Great Wall Capriccio长城随想Liu Wenjin 刘文金4I: Strolling Through the Mountain Pass 关山行, II: Beacon March 烽火操, III: Memorial for the Patriots 忠魂祭, IV: Looking Afar 遥望篇A four movement concerto for erhu and modern Chinese orchestra. Empress Earth后土Tang Jianping 唐建平Standalone pieceTrain Toccata火車拖卡塔Jiang Ying 姜莹Standalone pieceUtilises the Western toccata form with a free and fast paced style. Dragons Rising, Tigers Leaping龙腾虎跃Li Min xiong 李民雄Standalone pieceBased on the Chinese idiom of the same name, the piece's main features are the percussion solos and is groundbreaking for the expansion of the Chinese percussion music genre.