Антонио Мануэл де Вилена: Мальты Орденінің 66-шы Ұлы Мастері

Кіріспе

Португалиялық дворян; 66-шы Мальтаның госпитальдық үкімшісі (1722–36) Антонио Маноэль де Вильхена (28 мамыр 1663 – 10 желтоқсан 1736) – португал дворяны, 19 маусым 1722 жылдан 1736 жылы қайтыс болғанға дейін Иерусалимнің Иоанн орденінің 66-шы князі және Ұлы магистрі. Көптеген бас магистрлерден өзгеше, ол мальталықтар арасында мейірімді және танымал болды. Вильхена Флориана қаласын құруы, Форт-Маноэль және Маноэль театрын салуы, сондай-ақ Мдина қаласын жаңартуымен есімдері сақталған.

Ерте өмір

Антонио Маноэль де Вильена 1663 жылдың 28 мамырында Лиссабонда аристократ және генерал Дом Санчо Маноэль де Вильена, 1-ші Вила Флор графы мен оның бірінші әйелі Ана де Норонха отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Орталық Еуропадағы соғыстарда, Бразилияда голландтарға қарсы және Португалияның Испания коронына қарсы толыққанды қайта құру соғысында шайқасты. Вильена сонымен қатар Мануэль де Вильенаның асыл және патшалық Кастилия үйінің алыс туысы болды, оның әкесінің тікелей тармағы арқылы. Ол Терсейра герцогының қалың туысы еді.

Сот төрелігі

Де Вильена 1722 жылдың 19 маусымында, оның алдыңғысы Марк’Антонио Зондадари қайтыс болғаннан кейін үш күн өткен соң, Ұлы шеберлікке сайланды. 1722 жылдың 20 қыркүйегінде Вильена Мдина қаласын иеленді. Ол дәстүрлі салтанаттағы жылы қарсы алуға таң қалды, сол жылдың 3 қарашасында қаланың бекіністерін қалпына келтіру және қаланың толықтай жаңартуына бұйрық берді. Жаңарту жұмыстары француз сәулетшісі Шарль Франсуа де Мондионға тапсырылды, ол көбінесе ортағасырлық қаладағы бірнеше барокко стиліндегі ғимараттарды жобалады. Вильенаның билігі кезінде Мдинада салынған ғимараттарға Мдина қақпасы, Торре-дельло-Стандардо, Палаццо-Вильена, Banca Giuratale және Corte Capitanale кіреді. 1723 жылы Вильена Марсамксет портындағы Изолотто аралында (қазіргі Маноэль аралы, Ұлы шебердің құрметіне аталған) Форт Маноэльдің құрылысын қаржылады. Форт он жылдан кейін аяқталды және 20 ғасырға дейін қолданыста болды. Оның капелласы Ұлы шебердің қасиетті қамқоршысы – Падуандық Антонийге арналды. Вильена сондай-ақ фортты және оның бекіністерін күтіп-ұстау және гарнизонмен қамтамасыз ету үшін Маноэль қорын құрды. 1736 жылы форттың алаңында Ұлы шебердің қола мүсіні орнатылды, ол бірнеше рет орын ауыстырылып, Флорианадағы Папа Иоанн XXIII алаңындағы қазіргі орнына қойылды. Форт Маноэльді салудан және Мдина қабырғаларын қалпына келтіруден басқа, Вильенаның билігі кезінде Мальтаның бекіністеріне бірқатар жақсартулар енгізілді. Гозода Сент-Антонидің батареясы салынды, Биргу бекіністері нығайтылды және аяқталмаған Котонэра желілеріндегі жұмыстар жалғасты. 1736 жылы Санта-Маргарита желісі құрылысы басталғаннан шамамен бір ғасыр өткен соң аяқталды. Қала қазір Флориана деп аталады және оның эмблемасында Вильенаның гербінен алынған элементтер сақталған. Ол 1733 жылы Наксарда аң аулау үйін де салды, кейіннен ол Палаццо Паризиоға айналдырылды. Вильена Бускеттегі 16 ғасырлық Вердала сарайын да әшекейледі. Вильена 1731 жылы Валлеттада Театро Публиконың құрылысын тапсырды. Театр бір жылдан кейін ашылды және 19 ғасырда Маноэль театры деп қайта аталды. Ол бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді. Вильенаның билігі кезінде салынған тағы бір қоғамдық ғимарат – 1733 жылы салынған Гозодағы Banca Giuratale. Вильенаның билігі Орден мен Осман империясы арасындағы мәңгілік соғысты аяқтау және бейбітшілік шартын орнату бойынша жасалған жалғыз әрекетпен ерекшеленді. Келіссөздер француз елшісі арқылы жүргізілді, бірақ нәтиже болмады. Вильена 1733 жылы Польша мұрагерлік соғысы басталғаннан кейін Орденнің бейтараптығын сақтады. 1736 жылдың желтоқсанында 73 жасында қайтыс болды, оның орнына Рамон Депуиг Ұлы шебер болып тағайындалды. Ол Кастилия, Леон және Португалия тілінің капелласында (қазіргі Санкт-Джон соборы) жерленді. Оның жерлеу ескерткішін флоренциялық мүсінші Массимилиано Солдани Бенци жасаған. Форт Маноэльде Де Вильенаға ұқсайтын қара рыцарь деп аталатын арбақ бар деген әңгімелер бар.

De Vilhena was elected Grand Master on 19 June 1722, three days after the death of his predecessor Marc'Antonio Zondadari. On 20 September 1722, Vilhena took possession of the city of Mdina. He was impressed by the warm welcome he received in the traditional ceremony, and on 3 November of the same year he issued orders for restoration of the city's fortifications and renovation of the entire city. The renovation was entrusted to the French architect Charles François de Mondion, who designed a number of Baroque buildings in the largely medieval city. Buildings constructed in Mdina during Vilhena's magistracy include the Mdina Gate, the Torre dello Standardo, Palazzo Vilhena, the Banca Giuratale and the Corte Capitanale. In 1723, Vilhena financed the construction of Fort Manoel on the Isolotto (now Manoel Island after the Grand Master) in Marsamxett Harbour. The fort was completed ten years later, and it remained in use until the 20th century. Its chapel was dedicated to St. Anthony of Padua, the patron saint of the Grand Master. Vilhena also set up the Manoel Foundation in order to maintain and garrison the fort and its outworks. A bronze statue of the Grand Master was installed in the fort's piazza in 1736, and it was relocated a number of times before being placed in its present location at Pope John XXIII Square in Floriana. Apart from the construction of Fort Manoel and the restoration of Mdina's walls, a number of improvements were made to the fortifications of Malta throughout Vilhena's magistracy. Saint Anthony's Battery was built on Gozo, the fortifications of Birgu were strengthened, and work continued on the unfinished Cottonera Lines. In 1736, the Santa Margherita Lines were finally completed nearly a century after construction had begun. The town is now known as Floriana, and it retains symbols from Vilhena's coat of arms in its emblem. He also built a hunting lodge in Naxxar in 1733, which was later converted into Palazzo Parisio. Vilhena also embellished the 16th century Verdala Palace in Buskett. Vilhena also ordered the construction of the Teatro Pubblico in Valletta in 1731. The theatre opened a year later, and it was renamed Manoel Theatre in the 19th century. It is still in operation today. Another public building constructed during Vilhena's magistracy is the Banca Giuratale of Gozo, which was built in 1733. Vilhena's magistracy was marked by the only attempt to end the perpetual war between the Order and the Ottoman Empire and establish a peace treaty. Negotiations were made through the French ambassador, but nothing materialized. Vilhena maintained the Order's neutrality following the outbreak of the War of the Polish Succession in 1733.) December 1736 at the age of 73, and was succeeded as Grand Master by Ramon Despuig. He was buried at the Chapel of the Langue of Castile, Leon and Portugal within the Conventual Church of St. John (now known as St. John's Co Cathedral). His funerary monument was designed by the Florentine sculptor Massimiliano Soldani Benzi. Fort Manoel is supposedly haunted by a ghost known as the Black Knight, who resembles de Vilhena.