Кіріспе
Лесбиянка, гей, бисексуал, трансгендер және квир адамдар бөлісетін ортақ мәдениет – ЛГБТ мәдениеті. Бұл лесбиянка, гей, бисексуал, трансгендер және квир тұлғалардың ортақ мәдениеті. Оны кейде квир мәдениеті деп те атайды (квир адамдарды білдіреді), ал «гей мәдениеті» термині «ЛГБТ мәдениетін» немесе қатаң түрде гомосексуалдық мәдениетті білдіру үшін қолданылуы мүмкін. ЛГБТ мәдениеті географиялық орналасуына және қатысушылардың ерекшеліктеріне қарай әртүрлі болады. Гей, лесбиянка, бисексуал, трансгендер және интерсексуал адамдар мәдениеттеріне ортақ элементтер: танымал гей, лесбиянка, бисексуал және трансгендер тұлғалардың еңбектері, соның ішінде: Ларри Крамер, Кит Харинг және Роза фон Праунхайм сияқты заманауи ЛГБТ суретшілері мен саяси қайраткерлері. ЛГБТ ретінде танылған тарихи тұлғалар бар, бірақ тарихи тұлғаларды қазіргі жыныстық бағдарламалармен сәйкестендіру мәселелі (сексуалдық тарихқа қараңыз). Дегенмен, көптеген ЛГБТ адамдар осы тұлғалармен және олардың еңбектерімен (әсіресе бір жынысты тартымдылықты немесе гендерлік сәйкестікті қамтитын еңбектермен) жақындық сезінеді. Мысалы, гомосексуал саясаткерлерді қолдайтын VictoryFund.org. ЛГБТ әлеуметтік қозғалыстарын түсіну. ЛГБТ қауымдастығындағы тұлғалар мен жеке тұлғалар. Батыс мәдениетіндегі ЛГБТ қауымдастықтарында драг кингтер мен драг квин, мақтаныш шерулері және көк туы болуы мүмкін. ЛГБТ қауымдастықтары әлемнің әртүрлі елдерінде ЛГБТ құқықтарын қорғайтын азаматтық құқық қозғалыстарын құруға немесе қолдауға тырысады. Сонымен қатар, ЛГБТ мәдениетін көрсете білген белгілі тұлғалар осы ұйымдарға қолдау көрсетуі мүмкін. Мысалы, ЛГБТ жақтасы және әртіс Мадонна: «Мен әлемдегі көптеген мақтаныш шараларында өнер көрсетуге шақырылдым, бірақ Нью-Йорк қаласынан ешқашан бас тартпаймын». Барлық ЛГБТ адамдары ЛГБТ мәдениетімен сәйкес келе бермейді. Бұл географиялық қашықтық, субмәдениеттің бар екендігі туралы білмеу, әлеуметтік стигмадан қорқу немесе жыныстық немесе гендерлік субмәдениеттермен немесе қауымдастықтармен сәйкес келуге құштар болмауына байланысты болуы мүмкін. Queercore және Gay Shame қозғалыстары ЛГБТ мәдениетінің коммерциялануы мен өзін-өзі «гетолануы» деп санайтын жағдайды сынға алады. Кейбір қалаларда, әсіресе Солтүстік Америкада, ЛГБТ адамдары гей тұрғындары көп аудандарда тұрады, олар гей ауылдары немесе гей-аудандар деп аталады. Мұндай аудандарға Манхэттендегі Гринвич Виллидж, Хеллс Китчен және Челси; Калифорниядағы Кастро және Батыс Голливуд (АҚШ); Монреальдегі Ле Виллидж (Канада); және Торонтодағы Чирк және Уэлсли кіреді. Мұндай ЛГБТ қауымдастықтары өз мәдениетін тойлайтын мақтаныш шерулерінен басқа, Гей Ойындары және Оңтүстік Декаданс сияқты арнайы шараларды ұйымдастырады. 2019 жылдың 27 маусымында Гринвич Виллидждегі Стоунволл тавернасында Ұлттық ЛГБТҚ Құрмет қабырғасы ашылды.
LGBT culture is a culture shared by lesbian, gay, bisexual, transgender, and queer individuals. It is sometimes referred to as queer culture (indicating people who are queer), while the term gay culture may be used to mean either "LGBT culture" or homosexual culture specifically. LGBT culture varies widely by geography and the identity of the participants. Elements common to cultures of gay, lesbian, bisexual, transgender, and intersex people include:
Works by famous gay, lesbian, bisexual, and transgender people, including:
Contemporary LGBT artists and political figures like Larry Kramer, Keith Haring and Rosa von Praunheim. Historical figures identified as LGBT, although identifying historical figures with modern terms for sexual identity is controversial (see History of sexuality). However, many LGBT people feel a kinship with these people and their work (particularly that addressing same sex attraction or gender identity); an example is VictoryFund. org, dedicated to supporting homosexual politicians. An understanding of LGBT social movements
Figures and identities present in the LGBT community; within LGBT communities in Western culture, this might include drag kings and queens, pride parades and the rainbow flag. LGBT communities may organize themselves into, or support, movements for civil rights promoting LGBT rights in various places around the world. At the same time, high profile celebrity icons in the broader society who have achieved representation of LGBT culture itself, may offer strong support to these organizations in certain locations; for example, LGBT advocate and entertainer Madonna stated, "I was asked to perform at many Pride events around the world—but I would never, ever turn down New York City." Not all LGBT people identify with LGBT culture; this may be due to geographic distance, unawareness of the subculture's existence, fear of social stigma or a preference for remaining unidentified with sexuality or gender based subcultures or communities. The Queercore and Gay Shame movements critique what they see as the commercialization and self imposed "ghettoization" of LGBT culture. In some cities, particularly in North America, some LGBT people live in neighborhoods with a high proportion of gay residents, otherwise known as gay villages or gayborhoods—examples of these neighborhoods include Greenwich Village, Hell's Kitchen, and Chelsea in Manhattan; Castro and West Hollywood in California, United States; Le Village in Montreal, Canada; and Church and Wellesley in Toronto, Canada. Such LGBT communities organize special events in addition to pride parades celebrating their culture such as the Gay Games and Southern Decadence. On June 27, 2019, the National LGBTQ Wall of Honor was inaugurated at the Stonewall Inn in Greenwich Village.
Қарым-қатынастар
Кейбір АҚШ-тағы зерттеулер көрсеткендей, гей ерлер арасындағы жұптардың көпшілігі моногамдық қарым-қатынаста болады. 2018 жылы АҚШ-та жүргізілген өкілдік зерттеуге сәйкес, гей ерлер жұптарының 32% ашық қарым-қатынаста болған. Коллин Хоффтың Сан-Франциско аймағындағы 566 гей ерлі-әйелдеріне жасаған зерттеуі, Ұлттық Психикалық Денсаулық Институтының қаржыландыруымен жүзеге асты, нәтижесінде 45 пайызы моногамдық қарым-қатынаста екені анықталды, бірақ бұл зерттеу өкілдік үлгі қолданбады. Гей актер Нил Патрик Харрис: «Мен сексуалдық бағдарына қарамастан моногамдық қарым-қатынастарды жақтаушымын және елдің осы бағытта бет бұруымен мақтанамын» деді. 1980 және 1990 жылдары Шон Мартин Торонтоның Гей-аулында (немесе оның жанында) тұратын гей жұпты бейнелейтін «Doc and Raider» комиксін жасады. Оның кейіпкерлері жақында жаңартылып, интернетке көшірілді. Көбінесе күлкілі болғанымен, комикс кейде гейге қарсы зорлық-зомбылық, ЖИТС және отбасылық зорлық-зомбылық сияқты мәселелерді де қамтыды. 2016 жылы Роффи мен Уолинг жүргізген австралиялық зерттеуде кейбір гей ерлердің жоғары сексуалдық күйзеліс сезіміне ие екені анықталды. Қатысушылар басқа гейлердің кез келген әрекеттің сексуалдық ниетпен жасалған деп автоматты түрде есептейтінін айтты. Егер бұл қате екені анықталса, онда олар басқа гейлер тарапынан шеттетіліп, назарсыздан қалатын сезімге ұшырады. Олар басқа гейлермен таза достық қарым-қатынас орнатуда қиындықтарды сезінді. Бір қатысушы басқа гейлер оны сексуалдық тұрғыдан тартымды деп санамаса, өзін бөтен және адам ретінде есептемейтінін баяндады. Бұл жоғары сексуалдық күйзеліс сезімі мен көзқарас зиянды, себебі ол адамдарға алдын ала қалыптасқан идеалдарды таңдайды, ал олар осы идеалдарға сай келмесе, оқшауланып қалады.
Лесби мәдениет
Гей еркектері сияқты, лесбиян мәдениетінде ЛГБТҚ+ мәдениетінің элементтері, сондай-ақ лесбиян қауымдастығына тән ерекше элементтер бар. Лесбиянкалардың құқықтары үшін күрескен және лесбиянкаларға байланыс орнатуға мүмкіндік берген Стоунволлға дейінгі ұйымдардың қатарында 1955 жылы Сан-Францискода құрылған Билитис қыздары бар. Ұйым мүшелері қоғамдық демонстрациялар өткізіп, БАҚ-қа сұхбат беріп, ақпараттық бюллетень шығарды. Көбінесе Солтүстік Америка, Еуропа, Австралия және Жаңа Зеландиядағы лесбиянкалармен байланысты, лесбиян мәдениеті көбінесе ірі, басым бөлігі лесбиянкалардан тұратын «әйелдер» шараларын қамтыды, мысалы Мичиган әйелдерінің музыка фестивалі (2015 жылдан кейін жабылды) және Club Skirts Dinah Shore Weekend. Лесбиян мәдениетінің өзіндік иконалары бар, мысалы Мелисса Этеридж, k. d. lang (бұтч), Эллен ДеДженерес (андрогин) және Портия де Росси (фем). Лесбиян мәдениеті 20 ғасырдың соңынан бері феминизмнің эволюциясымен тығыз байланысты. Лесбияндық сепаратизм – бұл лесбияндық мүдделер мен идеяларды анықтап, ерекше лесбияндық мәдениетті насихаттауға бағытталған лесбияндық теория мен практиканың бір түрі. Мұндай мысалдарға әйелдерге арналған жерлер мен әйелдер музыкасы жатады. Жеке сәйкестікке негізделген спорт командалары да лесбиян мәдениетімен байланысты, әсіресе 1980 және 1990 жылдары лесбияндық софтбол командалары мен лигаларының дамуымен. Софтбол және басқа да спорт командалары әлеуметтік орта құрып, лесбиянкаларға дене бітіміне қатысты қоғамдық үміттерден бас тартуға мүмкіндік берді, бірақ көбінесе лесбияндық феминизм мен саяси белсенділіктен бөлек деп есептелді. 1950 және 60-шы жылдардың басында лесбиян әйелдерінің стереотиптері «бұтч» әйелдер немесе диктер (еркекше мінез-құлық көрсететіндер) және «фемдер» немесе ерінгүл (әйелдік) арасындағы екіұштылыққа баса назар аударды, ал стереотиптік лесбиян жұбы бұтч-фем жұбы ретінде қарастырылды. 1970 жылдары андрогиния, саяси лесбияндық және лесбияндық сепаратизм кеңінен таралды, сонымен қатар әйелдерге арналған жер қауымдастықтары құрылды. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдары бұтч-фем стиліне қайта оралу және панк, гранж, riot grrrl, эмо және хипстер субмәдениеттерінің ықпалы байқалды. 2000 және 2010 жылдары гендерлік сәйкестіктің дамуы андрогин стиліне белгілі бір дәрежеде қайта оралуға әкелді, бірақ кейде 1970 жылдарға қарағанда басқа ниеттермен және түсіндірулермен.
Бисексуалдық мәдениет
Бисексуалдық мәдениет тұрақты жыныстық және гендерлік сәйкестікке, моносексизмге (бисексуал, ағылшын тілінде "fluid", пансексуал және "квир" деп өзін анықтайтын адамдарға жасалатын кемсітушілік), бисексуалдық ұмытылу мен бифобияға (моносексуал емес адамдарға деген жек көру немесе сенімсіздік) қарсы тұруды немесе оларды елемеуді баса көрсетеді. Бифобия гей, лесбиян және гетеросексуал қауымдастықтарында кең таралған (бірақ азайып барады). Көптеген бисексуал, ағылшын тілінде "fluid", және пансексуал адамдар өздерін ЛГБТҚ+ немесе "квир" қауымдастығының бір бөлігі деп санайды, кез келген кемсітушілікке қарамастан. Батыс бисексуалдық, пансексуалдық және "fluid" мәдениеттерінің де өзіндік ерекшеліктері бар, мысалы, "Би кез келген басқа есіммен: Бисексуалдардың ой-пікірлері" (Lani Kaʻahumanu және Loraine Hutchins редакциялаған), "Би: Бисексуалдық революцияға қатысты жазбалар" (Шири Эйснер), және "Биді түсіну: Әлемдегі бисексуалдардың дауысы" (Robyn Ochs редакциялаған) кітаптары; "Torchwood" британдық ғылыми-фантастикалық телесериалы, сондай-ақ британдық әнші және белсенді Том Робинсон, "Black Eyed Peas" тобының мүшесі Ферги, шотланд актері Алан Камминг және американдық перформанс-өнер шебері және белсенді Леди Гага сияқты тұлғалар. Бисексуалдықты тойлау күні 1999 жылдан бері бисексуал қауымдастығының мүшелері мен олардың жақтастары 23 қыркүйекте атап өтеді.
Жастар мәдениеті
Жастар мақтанышы, гей-мақтаныш пен ЛГБТҚ+ әлеуметтік қозғалыстарының жалғасы ретінде, лесбиянка, гей, бисексуал, трансгендер, интерсексуал және сұрақ қою (ЛГБТҚ+) қауымдастығының жас мүшелері арасындағы теңдікті (әдетте келісім жасынан жоғары) нығайтады. Бұл қозғалыс көптеген елдерде бар және ЛГБТҚ+ жастарына желі құруға, қарым-қатынас жасауға және жыныстық бағдары мен гендерлік сәйкестіктерін тойлауға мүмкіндік беретін фестивальдар мен шерулерге баса назар аударады. Гей-гетеросексуалдық альянсы бар мектептер ЛГБТҚ+ жастарына қатысты кемсітушілік пен зорлық-зомбылықты онысыз мектептерге қарағанда тиімдірек шешеді; олар қоғамдық сезімді қалыптастырады, қиын жағдайлармен күресу дағдыларын дамытады және студенттерге денсаулық пен қауіпсіздік туралы ақпарат алуға қауіпсіз орын ұсынады. Кейде топтар жастарды мінездеуден аулақ болып, олардың "өздерін қауіпсіз сезінген кезде" өздерін анықтауларына мүмкіндік береді. АҚШ-тың жастардың өзін-өзі өлтіруіне қатысты арнайы тобының хабарлауынша, гейлер мен лесбиянкалар "жауыздық пен қорлау, сөзді және физикалық зорлық-зомбылық, отбасы мен достардан бас тарту және оқшаулану" сияқты себептерге байланысты өзін-өзі өлтіру, есірткіге тәуелділік, мектептегі проблемалар мен оқшаулану қаупіне көбірек ұшырайды. Сонымен қатар, ЛГБТҚ+ жастары ата-аналары мен қамқоршыларының психологиялық және физикалық зорлық-зомбылығын, сондай-ақ жыныстық зорлық-зомбылықты көбірек баяндайды. Бұл айырмашылықтың себептері: жастарды олардың жыныстық бағдары немесе гендерлік ерекшеліктеріне сәйкес келмейтін сыртқы келбетіне сүйене отырып, арнайы мақсат етуі мүмкін. Сексуалды азшылыққа жататындықтан, кемсітушілікке, жасырындыққа және отбасы мүшелері тарапынан бас тартуға байланысты зорлық-зомбылыққа ұшырауға әкелетін мінез-құлықтардың көбеюі мүмкін. 2008 жылғы зерттеу ЛГБ жасөспірімдерді ата-аналарының қабылдамауының деңгейі мен зерттелген жасөспірімдердің денсаулығындағы жағымсыз проблемалар арасындағы байланысты көрсетті. Үлкен қалаларда жастарға және ересектерге көмек көрсету үшін дағдарыс орталықтары мен интернетте ақпараттық сайттар құрылды. ЛГБТ жастарына арналған өзін-өзі өлтірудің алдын алу желісі The Trevor Project жобасының бір бөлігі болып табылады, ол 1998 жылы HBO телеарнасында Оскар иегері болған "Trevor" қысқаметражды фильмінен кейін кино түсірушілер құрған. Дэниел Рэдклифф топқа үлкен сома ақша берді және гомофобияны айыптайтын қоғамдық қызмет туралы хабарламаларда пайда болды. ЛГБТҚ+ қауымдастығының кеңінен танылуы Массачусетс губернаторының гей және лесбиянка жастар жөніндегі комиссиясын 1995 жылы жыл сайын Гей-гетеросексуалдық жастар мақтанышын өткізуге итермеледі. 1997 жылы коммерциялық емес "Жастар мақтанышы" альянсы, 25 жастарды қолдау және адвокаттық топтардың коалициясы, Вашингтонда жыл сайынғы жастар мақтанышы іс-шарасын өткізу үшін құрылды; Кендис Гингрич келесі жылы баяндама жасады. 1999 жылы бірінші жыл сайынғы Вермонт жастар мақтанышы күні өтті. 2009 жылдан бастап бұл Вермонттағы ең ірі квир және одақтас жастар іс-шарасы, оны "ауылдық аймақтарда тұратын гей жастардың географиялық және әлеуметтік кедергілерін жою" мақсатымен Outright Vermont ұйымдастырды. 2002 жылы студенттерді колледждермен байланыстыру және студенттердің қауіпсіздігін талқылау үшін іс-шараға колледж жәрмеңкесі қосылды. 2003 жылдың сәуірінде Нью-Йорктегі ЛГБТ қоғамдық орталығымен ұйымдастырылған Жастар мақтанышы хоры репетиция бастады және кейіннен маусымда Карнеги залында өткен мақтаныш концертіне Нью-Йорк қаласының гей ерлер хорымен бірге қатысты. 2004 жылы Гейлер, лесбиянкалар және гетеросексуалдар білім беру желісінің Сан-Диего бөлімшесі (GLSEN) Сан-Диего жастар мақтанышы үйлестірушілерімен бірлесіп бүкіл округте үндеу күнін ұйымдастырды. 2005 жылы Декэтур (Грузия) жастар мақтанышы Вестборо баптистік шіркеуінің (шіркеу басшысы Фред Фелпстің қызы Ширли Фелпс Ропер басшылығымен) қарсылық демонстрациясына қатысты. Олар он жерде "студенттер мен оқытушыларды "Құдай педиктерді жек көреді" және "9/11 үшін Құдайға шүкір" деген сөздермен қарсы алды. 2008 жылы Чикагоның Жастар мақтанышы орталығы, негізінен "түсті ЛГБТ жастарына" қызмет көрсету үшін уақытша орын ашып, 2010 жылы Чикагоның оңтүстік жағындағы жаңа ғимаратына көшуді жоспарлады. 2009 жылы Ютаның мақтаныш орталығы 2009 жылғы Жастар мақтанышымен тұспа-тұс келген іс-шара өткізді, "Ютаның екі әйелінің ел бойынша жүріп, ЛГБТ жастарының проблемаларына назар аударуға тырысқан жолы". 2010 жылдың тамызында бірінші Голливуд жастар мақтанышы өтті, ол "Лос-Анджелес көшелерінде тұратын көптеген ЛГБТ жастарының тұрғын үйсіздігіне" назар аударды. 2007 жылғы есепке сәйкес, "Американың шамамен 1,6 миллион тұрғын үйсіз жасының арасында 20 мен 40 пайызға дейін лесбиянка, гей, бисексуал немесе трансгендер екенін" айтады. Ірі мақтаныш шерулері мен фестивальдерінде көбінесе ЛГБТҚ+ немесе квир жастар тобы болады, ал кейбір фестивальдер жастар үшін қауіпсіз орындарды белгілейді. ЛГБТ жастары жыныстық бағдары немесе гендерлік сәйкестігіне байланысты ата-аналарынан бас тарту салдарынан гетеросексуалды, цисгендер жастарына қарағанда тұрғын үйсіз болу ықтималдығы жоғары (Choi et al., 2015; Durso and Gates, 2012; Mallon, 1992; Whitbeck et al., 2004). АҚШ-тағы 1,6 миллион тұрғын үйсіз адамның қырқ пайызы ЛГБТ қауымдастығының мүшесі екенін айтады. Көшедегі жәрдем бағдарламаларының сауалнамасында жастардың 7 пайызы трансгендер екені анықталды (Whitbeck, Lazoritz, Crawford, & Hautala, 2014). Көптеген трансгендер жастар тұрғын үйсіздер үйіне орналасқанда оларға қажетті көмек алмайды және гендерін түсінбейтін мекемелердегі жыныс бойынша бөлінген бағдарламаларды қоса, жүйелік кедергілерге ұшырайды. Көптеген трансгендер жастар екі гендерлік ережелер, киім талаптары және бөлмелерді бөлу сияқты белгілі бір саясаттарға байланысты тұрғын үй алуда қиындықтарға тап болады (Thaler et al., 2009). Тұрғын үйдің процедуралары немесе саясаты жастарды олардың тағайындалған жынысына емес, өздерін қалай сипаттайтынына сүйене отырып бөлуді талап еткен кезде классификация мәселелері туындайды. Нәтижесінде, көптеген ЛГБТ жастары оларды қорғауға арналған тұрғын үйлердің орнына көшеде қалады. ЛГБТ жастарының АҚШ-та өзін-өзі өлтіру көрсеткіші жоғары. ЛГБТ қауымдастығымен байланысты адамдар өзін-өзі өлтіруге бей-ЛГБТ адамдарға қарағанда төрт есе көп ұшырайды. Гей және гетеросексуал емес жастар арасындағы көрсеткіштердің айырмашылығын зерттеу үшін зерттеу жүргізілді. Олардың жыныстық бағдары туралы және содан кейін өзін-өзі өлтіру туралы сұрақтар қойылды. Сексуалды азшылықтардың (лесбиянка, гей, бисексуал) шамамен 32 пайызының өзін-өзі өлтіру туралы ойлары болғаны анықталды, ал гетеросексуалды әріптестерінің арасында бұл көрсеткіш шамамен 9,5 пайызды құрады. Әскери қызметке қатысты саясаттағы маңызды өзгеріс болды. "DADT-ты жою ЛГБТ қызметкерлерін олардың жыныстық бағдарына байланысты қызметтен шығару тәжірибесін тоқтатты". Бұл АҚШ үшін ЛГБТ анықтамасын алғандар үшін үлкен қадам болғанымен, трансгендер адамдар бұл өзгеріске толыққанды қосылмады. DADT кейіннен трансгендер адамдардың келесі қиындықтары: "өздерінің гендерлік сәйкестігіне сәйкес келу үшін атын өзгерту, ресми құжаттар мен жазбалардағы жынысын өзгерту, дұрыс есімдік қолдануға ынталандыру және тиісті медициналық қызметтер алу" (Levy et al., 2015; Parco et al., 2015a, 2015b). Олардың келесі қиындығы - трансфобия, яғни "транссексуал немесе трансгендер адамдарға қарсы күшті жек көру немесе ынқылаб" (Hill & Willoughby).
youths may be specifically targeted on the basis of their perceived sexual orientation or gender non conforming appearance.
" Risk factors associated with sexual minority status, including discrimination, invisibility, and rejection by family members may lead to an increase in behaviors that are associated with risk for victimization, such as substance abuse, sex with multiple partners, or running away from home as a teenager." A 2008 study showed a correlation between the degree of parental rejection of LGB adolescents and negative health problems in the teenagers studied. Crisis centers in larger cities and information sites on the Internet have arisen to help youth and adults. A suicide prevention helpline for LGBT youth is part of The Trevor Project, established by the filmmakers after the 1998 HBO telecast of the Academy Award winning short film Trevor; Daniel Radcliffe donated a large sum to the group, and has appeared in its public service announcements condemning homophobia. Increasing mainstream acceptance of the LGBTQ+ communities prompted the Massachusetts Governor's Commission on Gay and Lesbian Youth to begin an annual Gay–Straight Youth Pride observance in 1995. In 1997 the nonprofit Youth Pride Alliance, a coalition of 25 youth support and advocacy groups, was founded to hold an annual youth pride event in Washington, D. C.; Candace Gingrich was a speaker the following year. In 1999, the first annual Vermont Youth Pride Day was held. As of 2009 it is the largest queer and allied youth event in Vermont, organized by Outright Vermont to "break the geographic and social barriers gay youngsters living in rural communities face." In 2002, a college fair was added to the event to connect students with colleges and discuss student safety. In April 2003 a Youth Pride Chorus, organized with New York's LGBT Community Center, began rehearsals and later performed at a June Carnegie Hall Pride concert with the New York City Gay Men's Chorus. In 2004 the San Diego chapter of Gay, Lesbian and Straight Education Network (GLSEN) worked with San Diego Youth Pride coordinators to organize a Day of Silence throughout the county. In 2005, Decatur (Georgia) Youth Pride participated in a counter demonstration against Westboro Baptist Church (led by church head Fred Phelps' daughter Shirley Phelps Roper), who were "greeting students and faculty as they arrived with words such as 'God hates fag enablers' and 'Thank God for 9/11'" at ten locations. In 2008 Chicago's Youth Pride Center, primarily serving "LGBT youth of color", opened a temporary location and planned to move into their new building on Chicago's South Side in 2010. In 2009, the Utah Pride Center held an event to coincide with Youth Pride Walk 2009, a "cross country walk by two Utah women trying to draw attention to the problems faced by homeless LGBT youth". In August 2010 the first Hollywood Youth Pride was held, focusing on the "large number of homeless LGBT youth living on Los Angeles streets." According to a 2007 report, "Of the estimated 1.6 million homeless American youth, between 20 and 40 percent identify as lesbian, gay, bisexual or transgender". At larger pride parades and festivals there are often LGBTQ+ or queer youth contingents, and some festivals designate safe spaces for young people. LGBT youth are more likely to be homeless than heterosexual, cisgender youth due to the rejection from their parents because of their sexual orientation, or gender identity (Choi et al., 2015; Durso and Gates, 2012; Mallon, 1992; Whitbeck et al., 2004). Out of the 1.6 million homeless people in the United States, forty percent of them identify as part of the LGBT community. In a survey of street outreach programs 7% of the youth were transgender (Whitbeck, Lazoritz, Crawford, & Hautala, 2014). Many of the transgender youth that are placed in homeless shelters do not get the type of help they need and often experience discrimination and systemic barriers that include sex segregated programs in institutional practices that refuse to understand their gender. Many transgender youths have problems acquiring shelters because of certain policies like binary gender rules, dress codes, and room assignments (Thaler et al., 2009). Problems with classification happen when the procedures or policies of a shelter require the youth to be segregated based on their assigned sex rather than what they classify themselves as. As a result, many of the LGBT youth end up on the street instead of shelters which are meant to protect them. LGBT youth also have a higher suicide rate in the U. S. Those who identify with the LGBT community are four times as likely to attempt suicide than those who do not. There was a study that was done to look into the difference of rates between gay high school students and their straight peers. They were asked about their sexual orientation and then about suicide. They found that about 32 percent of sexual minorities (Lesbian, Gay, Bisexual) had suicidal thoughts in comparison to almost 9.5 percent of their heterosexual peers. was a great step in the inclusion of lesbian, gay, and bisexual individuals in the military. "The repeal of DADT reversed the practice of discharging LGB service members on the basis of sexual identity." Although this was a large shift in policy by the U. S. for those identifying as LGB, those who are transgender are still not fully included in this change. Some challenges that transgender people face post DADT are "changing their name to align with their gender identity, changing their sex designation in official documentation and records, encouraging appropriate pronoun use, and obtaining appropriate medical services" (Levy et al., 2015; Parco et al., 2015a, 2015b). Another challenge that they face is transphobia, which is "the intense dislike or prejudice against transsexual or transgender people" (Hill & Willoughby).
Сын
ЛГБТ мәдениетіне сын-пікірлер түрлі көздерден келеді, олардың көпшілігі – қоғамның өзінен туындаған сын. Мысалы, Майкл Мусто сияқтылар, мәдениетті қоғамның "шеткердегі" мүшелерін шеттетуге бейім карикатуралар мен стереотиптерге сәйкес деп санайды. Матильда Бернштейн Сикомор және "Гей-Намыс" (Gay Shame) сияқты қозғалыстар ЛГБТ мәдениетінің ЛГБТ қоғамының басым көпшілігінің есебінен "құпіялылық институттарына" қатысатын, салыстырмалы түрде жақсы жағдайдағы квир адамдардың арасында саяси белсенділігін жоғалтқанын айтады. Кейбіреулер "бөлінушілік" немесе топтық өмір салтының өзінің (оның ішінде ЛГБТҚ+ мүшелерінің) жалпы қоғамнан шеттетуге алып келетінін санайды. Тағы бір мәселе – бисексуалдар мен трансгендерлер гей немесе лесбиян ретінде танылуға әлеуметтік қысымға ұшырайды және ЛГБТҚ+ мәдениетінен оқшаулану мен кемсітуге бетелуі мүмкін. Бисексуалдар үшін бұл қысым "бисексуалдықты жою" деп аталады. Нью-Йорк университетінің құқық мектебінің профессоры Кенджи Йошино былай деп жазды: "Гейлер бисексуалдарды мойындамайды, лесбиян және гей қауымы бисексуалдарды шешім қабылдамай қиналғандар, сатқындар, жалтақтар, жасырын өмір сүретіндер, өмірдегі басты мақсаты "гетеросексуалдық артықшылықтарды" сақтап қалу болып табылатын адамдардың жағымсыз бейнелерімен толы".
Жекелік саясаты
ЛГБТ қауымдастығы нақты дәстүрлерге немесе этникалық идентификацияға емес, жасанды бөлініс екені туралы сын айтылды. Атап айтқанда, ЛГБТ мүшелері өздерін сипаттау үшін қолданатын атаулар кең ауқымды; кейбіреулері белгілі бір жынысты сүйетін адамдар ретінде танылғанды жөн көреді. Кейбір адамдар ЛГБТ қауымдастығы тұжырымының бөліп-таратушылық екенін санайды; терминнің өзі жеке топ ретінде гетеросексуалдардан алшақтауды білдіреді. Бұдан әрі, сексуалдық қатынаспен айналысатын үш топты және трансгендерлік/транссексуалдық идентитіді зерттейтін бір топты (әлдеқайда кең құбылыс) біріктіру жасанды болып көрінеді. Мэтильда Бернштейн Сикамор ЛГБТ саясатының барлық топ ішіндегі айырмашылықтарды назарға алмай, бір мәселеге ғана назар аударуы, нәтижесінде ақ, орта таптық гей цисгендер ер адамдарының қажеттіліктеріне бағытталған қозғалыс пен мәдениет пайда болғанын, бұл сипаттамаға сай келмейтін адамдарды мүсіркемейтінін айтады. Юврадж Жоши бір жынысты некелерді заңдастыруға жасалған әрекеттер гетеросексуалдармен гейлердің ұқсастығын баса көрсеткенін, ал олардың ерекшеліктерін жекеменшікке бірақтағанын мәлімдейді.
Расизм
1996 жылы британдық журналист Марк Симпсонның "Анти Гей" атты кітабында бағынышты қауымдастықтың кіші топтарға деген қабылдаусыздығының түрлері сипатталған. "Таймс" газеті Симпсонның "бұрын қысым көргендердің өзінің бұрынғы қысымшылдары сияқты зұлымдық пен көзқарастың заңдылығын мойындауы дұрыс емес екенін" көрсеткенін жазды. "Time Out New York" журналынан Айден Шоу: "Құдайға шүкір, осыны істеген адам табылды, әйтпесе біздің жеке басымызға, ерекшеліктерімізге не болды?" – деп жазды. Басқа комментаторлар Симпсонның аргументін қатаң сынады, ал "Boyz" журналы "Симпсон – ит" деп мәлімдеді.