Германияның Рейн өзенінің оң саласы – Неккар өзені

Кіріспе

Некар – Германиядағы өзен. Некар өзені Рейннің маңызды оң саласы болып табылады. Некар Германияның оңтүстік-батыс бөлігінде орналасқан Баден-Вюртемберг аймағы арқылы ағып өтеді, сондай-ақ Гессен аймағының шағын бөлігінен де өтеді. Некар Шварцвальд Баар Крейсінде, Швеннинген қаласының жанындағы Швеннингер Моос табиғат қорғау аймағында теңіз деңгейінен жоғары биіктікте бастау алады. Ол Роттвейль, Роттенбург-ам-Некар, Кильхберг, Тюбинген, Вернау, Нюртинген, Плохинген, Эссинген, Штутгарт, Людвигсбург, Марбах, Хайльбронн және Хайдельберг қалаларынан өтеді. Мангеймде Рейн өзеніне орташа мөлшерде су құяды, теңіз деңгейінен жоғары биіктікте орналасқан. Бұл Некарды Рейннің ең ірі төртінші саласы және Германияның он бірінші ірі өзені етеді. 1968 жылдан бері Некар өзенімен жүк тасымалдайтын кемелер Мангеймнен Плохингенге дейін 27 шлюз арқылы шамамен өзен бойымен жүзе алады, Fils өзенімен қосылатын жерге дейін. Плохингеннен Штутгартқа дейінгі Некар аңғары тығыз халқы бар және жоғары дамыған өнеркәсіптік аймақ, онда бірнеше танымал компания орналасқан. Штутгарт пен Лауфен арасында Некар көрікті, иректелген және көптеген жерлерде тік беткейлі аңғарды құрайды, ол триас кезеңінің тас тас және плейстоценнің травертинінен тұрады. Одвенвальд төбелеріндегі Некар аңғарының бойында Хорнберг қамалы және Хасмерсхаймдағы Гуттенберг қамалы (Гасмерсгайм) сияқты көптеген қамалдарды кездестіруге болады; сондай-ақ, бұрынғы Обургайм атом электр станциясы және қазіргі Неккарвестхайм атом электр станциясы да сол жерде орналасқан. Дәстүрлі түрде құнарлы жазықтар қарқынды түрде ауыл шаруашылығына пайдаланылып келсе, тік аңғарлары жүзімдіктерге арналған баулар ретінде қолданылған.

Этимология

Некар атауы Никарустан және Некарус кельт тіліндегі Никрос сөзінен туындаған болуы мүмкін, ол «жабайы су» немесе «қайратты адам» деген мағынаны білдіреді. Неміс тіліндегі бұл атаудың грамматикалық жынысы еркек (der Neckar).

Салалар

Некардың ең ірі салалары – ең үлкен су жинау алабына ие Энц, ең жоғары орташа су ағыны бар Кохер және ең ұзын Ягст. Кохердің саласы Лейн өзені, соңында Кохерден ұзын ғана емес, сонымен қатар суы көп. Сондықтан гидрографиялық конвенция бойынша Лейн Кохер су жүйесінің басты өзені деп есептелуі керек, осылайша ол 201 шақырыммен Некардың ең ұзын саласы болады.

Ұзындығы 20 км және одан да көп сумен ағылатын сулар

Атаулары бастауынан сағасына дейін. LUBW BRSWEB, LUBW FG10, LUBW GEZG және TK25 деректері бойынша. Су жиналатын алап негізінен LUBW GEZG деректері бойынша, қалғаны картада өлшенген. Қашықтықтар басымдықпен LUBW FG10 деректер жиынтығына сәйкес, сирек жағдайда картада өлшенген. Атаулар негізінен TK25 бойынша.

Eschach (сол жақ саласы, Rottweil Bühlingen, 38.1 км)
Prim (оң жақ саласы, Rottweil, 21.1 км)
Schlichem (оң жақ саласы, Epfendorf, 34.4 км)
Glatt (сол жақ саласы, Horb Neckarhausen, 34.2 км)
Eyach (оң жақ саласы, Bf. Eyach, Eutingen im Gäu қауымы, 50.4 км)
Starzel (оң жақ саласы, Rottenburg Bieringen, 42.8 км)
Steinlach (оң жақ саласы, Tübingen, 25.1 км)
Ammer (сол жақ саласы, Tübingen Lustnau, 22.5 км)
Echaz (оң жақ саласы, Kirchentellinsfurt, 22.8 км)
Erms (оң жақ саласы, Neckartenzlingen, 32.7 км)
Aich (сол жақ саласы, Nürtingen Oberensingen, 30.4 км)
Lauter (оң жақ саласы, Wendlingen, 25.7 км)
Fils (оң жақ саласы, Plochingen, 62.8 км)
Körsch (сол жақ саласы, Deizisau-дан батысқа қарай, 26.3 км)
Rems (оң жақ саласы, Remseck, 78.4 км)
Murr (оң жақ саласы, Marbach, 51.5 км)
Enz (сол жақ саласы, Besigheim, 105.5 км)
Zaber (сол жақ саласы, Lauffen, 22.4 км)
Schozach (оң жақ саласы, Heilbronn Sontheim, 25.6 км)
Lein (сол жақ саласы, Heilbronn Neckargartach, 27.3 км)
Sulm (оң жақ саласы, Neckarsulm, 26.2 км)
Kocher (оң жақ саласы, Bad Friedrichshall Kochendorf, 168.7 км)
Jagst (оң жақ саласы, Bad Friedrichshall Jagstfeld, 190.2 км)
Elz (оң жақ саласы, Mosbach Neckarelz, 39.8 км)
Itter (оң жақ саласы, Eberbach, 28.0 км)
Laxbach (оң жақ саласы, Hirschhorn, ең ұзын бастауымен 30.0 км)
Steinach (оң жақ саласы, Neckarsteinach, 21.9 км)
Elsenz (сол жақ саласы, Neckargemünd, 53.4 км)

Өзен тарихы

Некар өзенінің бастауы Қара Орманның баяу көтерілуі және Оңтүстік Германияның Скарпландтарының эрозиялық кері тартылуынан туындаған. Ұзақ уақыт бойы ол Мушкелькалк тас қорытылған әртүрлі Гау платоларының биік жазықтарында ағып жатты. Хорбта өзен, Шваб Юрасының жартасына параллель орналасқан Шваб сызығының жарылым құрылымының әсерінен солтүстік-шығысқа қарай бағытталды. Некар, Роттвейль мен Роттенбург арасындағы Мушкелькалк платосын, сондай-ақ солтүстік-шығыстағы жас Кеупер және Юра қабаттарын кесіп өтіп, морфологиялық тұрғыдан берік тас және құмтас аймақтарында тар су саңылауларын жасады. Өзеннің тереңдеуіне Қара Орманның одан әрі көтерілуі, сондай-ақ, жаңа Некар арнасының эрозиялық кері тартылуы да себеп болды. Бұл жаңа Некар арнасы Плохингенде (содан Некаркни деп аталады) бастапқы Некар жүйесімен қосылды, ол бастапқы Дунайға дейін ағып жатты. Бұл өзен аймасына Шурвальд тағы бір әсер еткен, ол Филдер жарылымының бөлінген кюэстасы болып, өзенге бағыт берді. Бүгінгі төменгі ағыстар бұрынғы Энц өзенінің ағыстары болған. Безигейм маңындағы Энц өзенінің қосымша арнасының эрозиялық кері тартылуы нәтижесінде Некар өзенінің желісі пайда болды. Осылайша Энц, Некардың саласы болды. Дунай өзені желісінің бұрынғы солтүстік-батыс бөлігінің тағы бір іздері – солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай, яғни бастапқы Дунайға қарай ағатын Эшах өзені. Жазық беткейдің кері тартылуымен ол Некар саласымен қосылып, шамамен 90 градусқа шығысқа қарай бағытталды. Өзен тарихын ескеретін болсақ, ол ешқашан Некардың бастау арнасы болған емес. 2000 жылға дейін Некар, Рейннің батысында және Оденвальдтың табанының шығысындағы Oberrheinische Tiefebene жайылымдарында, меандрлар, қосымша арналар, ескі сулар және кесілген салалардың арасында ағып, ақырында Дармштадттың солтүстігіндегі Требурде Рейнге құйды; қазіргі Мангеймдегі құйылудан шамамен 50 км солтүстікке қарай. Үлкен аумақтарда оны әуе суретінен көруге болады. 13 ғасырда құйылыс Мангеймнің оңтүстігінде болған. 1275 жылғы үлкен су тасқыны Некар өзенінің бағытын өзгертті. Содан бері ол қаладан солтүстікке қарай Рейнге құяды. Соңғы өзгеріс, бүгінгі Фризенхаймер аралының батысындағы Фризенхаймер бұрылысы арқылы Рейн өзенінің түзетілуімен байланысты болды. Бұрын Некар, қазіргі Мангейм индустриалды портының аумағында Рейнге құйған. Оның жаңа арнасы Некардың орнын ауыстыруға себеп болды. 1869 жылдың басында ескі Некар арнасы кесілгеннен кейін, ол 1880 жылы аяқталған жаңа Некар бұрылысының жолын ұстанды.

The primal Neckar started off as an escarpment riverlet due to the slow rise of the Black Forest and the connected slow erosive retraction of the South German Scarplands. For a long time it flowed on the high plains of the different Gäu Plateaus created through the hard chalks of the Muschelkalk. At Horb the river was redirected to the northeast due to the rift structure of the so called Swabian Lineament, which lies roughly parallel to the escarpment of the Swabian Jura. Following that the Neckar cut into the Muschelkalk plateau between Rottweil and Rottenburg as well as the younger Keuper and Jura layers in the northeast, and created narrow water gaps in the area of the morphologically hard chalks and sandstones. The river deepening was also caused by the further rise of the Black Forest as well as the retracting erosion of the attacking younger Neckar route. This younger Neckar route tapped the primal Neckar system at Plochingen (hence the Neckarknie), which flowed through the primal lone to the primal Danube. Another influence on this river area was the Schurwald, a dissected cuesta of the filder rift, working as a river guideline. Today's lower reaches used to be those of the primal Enz. Until, through the erosive retraction of a tributary of the primal Enz near Besigheim, the Neckar river network was tapped. That is how the Enz became a tributary of the Neckar. Another trace of the former north western extent of the Danube river network is the Eschach running from north west to south east, hence towards the primal Danube. With the retraction of the escarpment, it was tapped by a Neckar tributary and redirected by about 90° to the east. Considering river history, it was never a headstream of the Neckar. Until 2000 years ago the Neckar flowed through a pastureland in the Oberrheinische Tiefebene in a tangle of meanders, slings, old waters and cut of arms between the Rhine in the west and the foot of the Odenwald in the east until it finally entered the Rhine only north of Darmstadt at Trebur; roughly 50 km north of today's confluence in Mannheim. On large stretches you can still see it on aerial photos. In the 13th century, the confluence was south of Mannheim. A great flood changed the course of the Neckar in around 1275. Since then it enters the Rhine north of the city. The last change here took place in connection with the straightening of the Rhine by the Friesenheimer breakthrough west of today's Friesenheimer Island. Previously the Neckar entered the Rhine in the area of today's industrial port of Mannheim. Its new riverbed was also the reason for the relocation of the Neckar. After the old Neckar was cut off in early 1869, it followed the path of the new Neckar breakthrough, which was finished by 1880.

Табиғи ландшафт

Некар өзенінің бойында тар және кең аңғарлар кезектесіп орналасқан. Тар аңғарлар көбінесе Мушелькалк платосына және одан төмендегі Бунтсандштейнге терең бойлап еніп жатады. Кеңейген жерлер морфологиялық жағынан жұмсақ балшық және марль аймақтарында қалыптасқан. Неолит дәуіріндегі қоныстанудың басталуымен, Ау балшығымен күшті толуы, орманды жою және топырақ эрозиясы нәтижесінде кең аңғарлық шалғындықтар дамыды. Тар аңғарлар аймағында меандрлар мен кесілген меандр шұңқырлары көзге түседі. Меандрлар бастапқы Некар арқылы қалыптасқан, ол тегіс Мушелькалк платосынан баяу ағып өтіп, тереңдеу кезеңдерінде негізгі құрылымдарды жасады және қатты Мушелькалкты кесіп өтті. Ең танымал кесілген меандр шұңқыры – Лауфендегісі; ол тарихи кезеңде кесіліп, сарқырама жасады (тарихи: Лауфен). Жағалауларда Мушелькалк тауларының әктастарынан пайда болған жартастарды кездестіруге болады. Мысалы, Хессигхаймдағы тас бақтар. Олар ортаңғы Мушелькалк марльдері мен балшықтарында орналасқан және Некарға қарай бүкіл тас жиынтығы түрінде, Шоллен деп аталатын бөліктермен құлайды. Оденвальдта екі жағынан да Некарға құятын тар шатқалдар мен тік жарлар бар, мысалы, Вольфшлухт және Маргаретшлухт.

Мәдени ландшафт

Су тасқынының қаупіне байланысты аңғарлар ұзақ уақыт бойы қоныстанбай келді, бірақ қоректі және жақсы құрылымына байланысты өте өнімді жерлер ауыл шаруашылығы үшін қарқынды пайдаланылды, және аңғарлардың көп бөлігі бүгінге дейін ауыл шаруашылығына қолданылады. Құнарлы топырақ, мысалы, Роттенбург пен Тюбинген арасында көкөніс немесе шұбат сияқты тиімді дақылдарды өсіруге мүмкіндік береді. Аңғардағы құмдақ карьерлер ауыл шаруашылығы жерлерін алып жатыр, бірақ қазіргі уақытта демалыс үшін пайдаланылатын үлкен көлдерді құрды. Бұл шұңқырлар құстар, қосмекенділер және су жануарларының да мекеніне айналды. Мұндай ірі шұңқырларды, мысалы, Кирчентеллинсфурт маңында және Фрайберг-ам-Неккар мен Плейдельсхайм арасында кездестіруге болады. Некардың құмды денелері қосымша су қоймасы ретінде қызмет етеді және көптеген жерлерде ауыз су өндірісі үшін қолданылады. Көбінесе жолдар биіктіктер арқылы өтіп, Некар өзенінің арғы бетіне тек қайықтармен өтетін жерлерде ғана кесіп өтетін. Бұл 19 ғасырда индустрияландырудың басталуымен өзгерді. Ол жазық аңғарлық жерлердің пайдалануына қатысты негізгі қайшылықтарды әкелді. Өнеркәсіптік объектілер үшін үлкен, тегіс кеңістіктер қажет болды. Некар өзені су тасқынын болдырмау және өнеркәсіптік ғимараттар үшін жер алу үшін көбінесе түзетілді. Өзеннің өзі ғасырлар бойы кеңейтілді. 20 ғасырдың басында кеме қатынасының дамуымен Плохтинген мен құятын жер арасындағы соңғы еркін ағып жатқан бөліктері жоғалып, бүкіл өзеннің осы бөлігі қазір бөгеттермен сипатталады. Тығыз құрылымдалған Некар аймағында аңғар қазіргі заманғы көлік инфрақұрылымының жалғыз мүмкіндігіне айналды. Теміржол желілері мен даңғылдардың аңғарларда салынуы Некар аңғарын мәдени ландшафтан өнеркәсіптік ландшафтқа айналдырды. Мысалы, Плохтинген мен Бад Канштатт арасындағы тығыз орналасқан және өнеркәсіптік Некар аңғары, онда Daimler AG (Mercedes Benz автомобильдерін өндіруші) және Mahle GmbH сияқты ірі компаниялар, сондай-ақ MHPArena, Hanns Martin Schleyer Halle немесе Cannstatter Wasen сияқты үлкен аумақты пайдаланатын демалыс орындары орналасқан. "Васен" термині бұрын жәрмеңке өткізілген су тасқыны болған жердің бар екенін көрсетеді. Некар аңғарының өнеркәсіптік ландшафтындағы ерекше белгілер – Altbach/Deizisau және Heilbronn көмір электр станцияларының биік мұржалары, сондай-ақ Унтертуркхаймдегі Daimler қозғалтқыш зауытының және Некарсульмдегі Audi зауытының құрастыру залдары. Некар аңғарының бойындағы Оденвальд төбелерінде көптеген қамалдар бар, оның ішінде Хорнберг және Гуттенберг қамалдары; қазір тоқтатылған Омбургейм ядролық электр станциясы және жұмыс істеп тұрған Неккарвестгейм ядролық электр станциясы да сол жерде орналасқан. Жазықтардан айырмашылығы, көбінесе тік беткейлер көбінесе орманды және орман шаруашылығында қолданылады. Күнге қарайтын оңтүстік беткейлер жиі жүзімдіктерге пайдаланылады және құрғақ қабырғалармен террасаланған. Онда жергілікті қызыл шарап жүзімдері өсіріледі, олар дәстүрлі түрде Вюртембергте көбінесе ішеді. Әсіресе Бесигейм мен Лауфен маңындағы ортаңғы Некардағы жүзімдіктердің кей жерлерде өте тік екендігін атап өту керек, оларды тек қолмен өңдеуге болады. Некардағы жүзімдіктердің террасалары және салаларының су ағызу аймақтары Вюртемберг шарап өсіру аймағының ең үлкен бөлігін құрайды. Хайнсхаймнан Хайдельбергке дейінгі төменгі ағыстағы жүзімдіктер Баден шарап өсіру аймағына жатады. 19 ғасырдың соңына дейін Некар аңғарында, соның ішінде қолайсыз жерлерде жүзімдіктер кеңінен өсірілді. Бүгінде олар тасталып, бос қалған, жануарлар дүниесіне қайта айналды. Мысалы, Шпицбергтің оңтүстік беткейлері Некардан жоғары Тюбингенге жақын жерде орналасқан. Өзеннің бағыты, әсіресе жаз айларында, велосипедшілер үшін танымал маршрут болып табылады. Некардың беткейлері кең, кедергісіз көріністерге мүмкіндік беретіндіктен, жоғары деңгейдегі тұрғын үйлер үшін қолайлы аймандар болып табылады.

Due to the risk of flooding the valley plains remained unsettled for a long time, but the nutritious and, due to its good structure, very arable land was intensively used for agriculture, and to a large degree the valley plains are still used agriculturally today. The fertile soil allows the cultivation of lucrative specialty crops like vegetables or hops, for example, between Rottenburg and Tübingen. Gravel pit quarrying in the valley plains takes away agricultural land, but created large lakes, nowadays used for recreational purposes. These borrow pits also became habitat for birds, amphibians and aquatic creatures. Such large borrow pits can be found for example near Kirchentellinsfurt and between Freiberg am Neckar and Pleidelsheim. The gravel bodies of the Neckar have an additional role as water reservoir and are in many places used for drinking water production. The paths usually went over the heights and only crossed the valleys where there were fords over the Neckar. This changed with the onset of industrialisation in the 19th century. It brought fundamental conflicts regarding the land usage of the flat valley plain. Large even spaces became sought after for industrial sites. The Neckar was mostly straightened in order to prevent flooding and to gain areas for industrial buildings. The river itself was expanded over the course of centuries. With the development into a heavy shipping lane in the early 20th century, the last freely flowing parts between Plochingen and the mouth disappeared and the whole river in this part nowadays is characterized by dam areas. In the strongly textured Neckar area the valley became the only possibility for modern transportation infrastructure. Construction of railway lines and avenues in the valley plains changed the Neckar valley from a cultural to an industrial landscape. One example is the densely populated and industrialised Neckar valley between Plochingen and Bad Cannstatt, which harbors large companies such as Daimler AG (the maker of Mercedes Benz cars) and Mahle GmbH and recreational facilities with large area consumption like the MHPArena, the Hanns Martin Schleyer Halle or the Cannstatter Wasen, the second largest fair of Germany. The term Wasen gives a clue, that there used to be a floodplain on which the fair was held. Distinctive points in the industrial landscape of the Neckar valley are the high chimneys of the coal fired power station Altbach/Deizisau and Heilbronn as well as the assembly halls of the Daimler engine plant in Untertürkheim and the Audi plant in Neckarsulm. Along the Neckar's valley in the Odenwald hills many castles can be found, including Hornberg Castle and Guttenberg Castle in Haßmersheim; the now mothballed Obrigheim Nuclear Power Plant and the active Neckarwestheim Nuclear Power Plant are also located there. In contrast to the plains, the mostly steep slopes are often forested and in forestry use. The sun exposed south facing sites are frequently used for vineyards and are terraced with dry walls. There the local red wine grapes Trollinger, Schwarzriesling and Lemberger are cultivated, which are also traditionally mostly drunk in Württemberg. Especially the middle Neckar around Besigheim and Lauffen is characterized by in parts extremely steep vineyards, which can be cultivated only by hand. The vine terrasses at the Neckar together with the drainage area of the tributaries deliver the largest part of the cultivation area of the Württemberg wine region. The vineyards at the lower reaches from Heinsheim to Heidelberg are part of the Baden wine region. Until the end of the 19th century, vineyard cultivation was more extensive in the Neckar valley including unfavorable sites. Today these have been abandoned and gone fallow, reclaimed by wildlife. One example is the southern slopes of the Spitzberg above the Neckar near Tübingen. The river's course provides a popular route for cyclists, especially during the summer months. The slopes of the Neckar are preferred areas for high level residential areas because they allow wide, unobstructed views.

Ренатурациялау

Шикі су мен су жолдарын әртүрлі қолдану, сондай-ақ су электр энергиясын өндіру өзеннің экологиялық құрылымына айтарлықтай үлкен өзгерістер енгізді. Некар өзенінің жерін қалпына келтіру, өзен желісінің экологиялық жағдайын жақсарту, су сапасын арттыру, су тасқындарын тиімді басқару және өзен бойындағы тартымды жергілікті демалыс аймақтарын құру мақсатында көптеген жобалар ұсынылуда. Бүкіл ел бойынша жүргізіліп жатқан "Жанды өзендер" науқаны және "Жанды Некар" ("Lebendiger Neckar") бастамасы аясында, өзеннің бір бөлігі бетон қабырғалардан құтылуда. Өзеннің кейбір учаскелері жергілікті демалыс орны ретінде және жануарлар мен өсімдіктердің мекендеу ортасы ретінде қайта жаңартылды. Дегенмен, ол Германиядағы электр станцияларының ең жоғары шоғырланған аймағы болып табылады және құрдымға бара жатқан табиғаттың символы болып қала береді. Егер судың оттегі мөлшері 4 мг/л төмен болса, электр станцияларының иелері суға ауа құю үшін арнайы турбиналарды іске қосуға міндетті. 2003 жылдан бері 20 жыл бойы оттегінің жетіспеуінен балықтардың жаппай қырылуы тіркелген жоқ.

Климат

Некар аңғары суық ауа жиналатын алап ретінде жұмыс істейді, яғни бұлтсыз аспан астында сирек өсімдік жабатын үстірттер мен төбелерде пайда болатын ауыр, суық түнгі ауа алапқа ағылып, онда жинақталады. Әсіресе қыс мезгілінде мұндай "суық көлдер" тұманның пайда болуына себеп болады, ал төбелердің айналасында күн жарқырайды. Некар аңғарының жер бедері мұндай инверсиялық ауа-райы жағдайларын жеңілдетеді. Некар аңғары шарап өсіруге қолайлы климатымен және Троллингер, Лембергер, Кернер, Мюллер-Тюргау сияқты жергілікті өсірілетін жүзім сорттарымен танымал. 20 ғасырда шарап өсіру азайды және "Вюртемберг шарабының" өсірілуі көбінесе Некар аңғары мен оның қосалқы аңғарларындағы жоғары сәулелену алатын оңтүстік беткейлермен шектелген, себебі шарап өсіру еңбекті қажет етеді және Вюртембергте тек ең қолайлы жерлерде ғана бәсекеге төтеп бере алады.

Түрлі қазба жұмыстары мен табылған заттар Некар өзенімен жүруші кемелердің бірінші ғасырда, Рим дәуірінде болғанын көрсетеді. Әсіресе, төменгі Некар аймағында. Басты мақсаты, болжам бойынша, Лимстерге құрылыс материалдарын және азық-түлік жеткізу болған. Кейіннен франктар Некар өзенінде кеме жүргізуді қайта жандандырған болуы мүмкін.

1100 жылдан бастап жүзуде тұрған ағаш

Некар өзенінің су жолы ретінде, кемелер мен салалармен пайдаланылуы 1100 жылдан бастап куәландырылған. Жоғары орта ғасырларда өзеннің ағысы бірнеше қалалар маңындағы бөгеттермен тоқтатылған. Хельбронн қаласында порт алғаш рет 1146 жылы айтылған. 1333 жылы Киелі Рим императоры Людовик IV Некар құқығын беріп, еркін императорлық қалаға бөгет салуға рұқсат берді. Салынғаннан кейін өзендегі үздіксіз трафик бірнеше ғасыр бойы тоқтатылды, бұл көршілерге қиындық тудырды. Сондықтан, салалылардың өтуіне рұқсат беру мәселесі келісімшарт арқылы шешілуі керек болды. 1342 жылы Вюртемберг, Баден маркграфтығы және еркін императорлық қала Безигхайм мен Хельбронн арасында Некарды салалар үшін ашу туралы келісімге келді. 1476 жылғы Эслинген, Вюртемберг және Австрия арасындағы шарт та еркін сала саудасын бекітті. Соңғы сал 1899 жылғы 26 қазанда Тюбингеннен Некар өзенімен төмен ағып өтті. Шығыс Солтүстік Қара Орманнан әкелінген ағаш Некар арқылы, содан кейін Рейн арқылы Голландияға жіберілді. Теңіз жүзудің дамуы кеме жасау өнеркәсібінде ағашқа деген сұранысты арттырды. Шурвальдтан әкелінген отын ағаштары Плохингенде 260 метрге дейін созылатын салаларға біріктірілді.

XVI ғасырдан бастап теңізде жүзу

Некар 16 ғасырдың ортасында Жоғарғы неміс саудасының басталуына байланысты су жолы ретінде маңызға ие болды. Су жүруді жақсарту мақсатында өзен бағытына көптеген түзетулер енгізілгеніне қарамастан, таситын жолы бар өзен қауіпті ағыстар мен сайлауларға байланысты негізінен Heilbronn-ға дейін кіші кемелермен ғана жүріп тұратын. Некардың жоғарғы бөлігін кеме жүруге қолайлы етуді 1553 жылы император Карл V-тен қажетті рұқсат алған Вюртемберг герцогы Кристоф итермеледі. Heilbronn қаласы өз құқықтарын сақтап, өзенге Heilbronn қаласында бөгет салды, бұл Жоғарғы Некарды және демек Вюртембергті Рейннен келетін кеме қатынасынан бөліп тастады. Барлық тасымалданатын тауарлар Heilbronner негізгі құқығына бағынды. 16 ғасырдың соңында Вюртемберг герцогы Фридрих I кеме қатынасы үшін жоспарлар жасады, бірақ 1598 жылы олардан бас тартып, орнына Кохендорфта Вюртемберг сауда портын салуды жоспарлады, бірақ бұл жоспар да, оның ізбасарларының Untereisesheimде салуға тырысқан жоспарлары сияқты сәтсіз аяқталды. 17 ғасырдың қиын кезеңдерінде кеме қатынасы маңызсыз болды. Маннхаймның үстіндегі аймақта су тасқыны жиі болғандықтан, шаралар қабылдау қажет болды. 1622 жылдан кейін Маннхаймның Feudenheim және бүгінгі Фридрих Эберт көпірі арасындағы Некардың бұрынғы иілген бөліктеріне түзетулер енгізілді. Су тасқыны одан әрі жалғасып, қалаға қауіп төндірді, соңғы рет 1784 және 1789 жылдары. Жағдайды жақсарту үшін өзен төсегін түзу, сондай-ақ бекіністер мен бөгеттер салу жұмыстары жүргізілді. 18 ғасырда жағдай тұрақталғаннан кейін, сайлау Palatinate нарық кемелері төменгі Некарда жүйлі түрде жүріп тұрды. 1720 жылдары жоғарғы Некардағы кемелер бірнеше жыл бойы Heilbronn мен Cannstatt арасында жүйлі түрде қатынайтын, бірақ еркін императорлық Эсслинген қаласының кедергісінен Вюртембергтің Plochingen қаласына дейін кеме қатынасын кеңейтуге қол жеткізілмеді. Төменгі Некардағы сайлау Palatinate кеме қатынасы сәтті болғанымен, жоғарғы Некардағы кеме қатынасы тез тоқтатылды, өйткені өзен кеме қатынасы үшін жеткілікті кеңейтілмеген және одан әрі жақсартуға қаражат болмады. Вюртемберг пен сайлау Palatinate 18 ғасырдың соңындағы экономикалық өрлеу кезеңінде Маннхайм мен Cannstatt арасында Некар кеме қатынасын қайта жандандыру үшін сауда келісіміне қол қойды. 1782 жылы бұрынғы екеуі және Heilbronn еркін императорлық қаласы Некар саудасын жеңілдету туралы келісті, бірақ бұл жеңілдетулер әкімшілік сипатта болды. Некар әлі де Heilbronn бөгетінде тоқтатылып тұрды. 1800 жылдар шамасындағы Наполеон дәуірі Некар кеме қатынасына құлдырау әкелді. Бір жағынан, төменгі Некар аймағының көп бөлігі Баденге, ал Heilbronn мен Esslingen еркін императорлық қалалары Вюртембергке қарасты болғандықтан, бұрынғы кіші мемлекеттердің көптеген даулары мен кедергілері саудаға кедергі келтірмеді. Бірақ Континенттік жүйе кезінде кеме қатынасы шектелді және кемелер мен материалдар тәркіленді. 1808 жылы Маннхаймер штепсельдерінің ("Маннхаймдық тұрақ") енгізілуі Маннхайм саудагерлерінің Некар саудасының басым бөлігіне бақылау жасауын қамтамасыз етті. 1813 жылғы неміс жорығы кезінде Некарда негізінен әскери тасымалдау үшін қолданылатын шағын кемелер ғана жүрді. Вена конгресі 1814/1815 жылдары Некар мен Рейн өзендерінде кеме қатынасының еркіндігін талап етті.

The Neckar gained importance as a waterway in the middle of the 16th century due to the beginning upper German trade. Despite many interventions in the river course in order to improve navigation, the river which had a towpath, was because of dangerous rapids and shallows only navigable for smaller barges and this mostly only up to Heilbronn. Making the upper Neckar navigable was then pushed ahead by Christoph, Duke of Württemberg who got the necessary permission from Emperor Karl V. in 1553. The city of Heilbronn still insisted on its rights so that the river was blocked at Heilbronn which meant that the upper Neckar and therefore Württemberg remained cut off from the navigation coming from the Rhine. All shipped goods were subject to Heilbronner staple right. In the late 16th century, Duke of Württemberg, Frederick I had plans for the navigation passage but discarded those in 1598 and instead planned to construct a württembergian trade port in Kochendorf. – which was as unsuccessful as his successors plans to build one in Untereisesheim. During the times of need in the 17th century, the navigation was insignificant. Immediately above Mannheim interventions were necessary due to regular floods. After 1622, smaller corrections were made at the back then existing Neckar loops between Mannheims Feudenheim and today's Friedrich Ebert Bridge. Floods still occurred and threatened the city, lastly in 1784 and 1789. The situation was then relaxed through the straightening of the river bed by means of for breakthroughs in combination with the lowering of the river bed as well as fortifications and dams. After consolidation of the situation in the 18th century, electoral palatinate market ships regularly travelled on the lower Neckar river. On the upper Neckar boats regularly travelled between Heilbronn and Cannstatt for several years around 1720; the expansion of the navigation to the Württembergian Plochingen further up the river failed due to the free imperial city of Esslingen. While the electoral palatinate shipping on the lower Neckar was quite successful, the shipping on the upper Neckar was soon stopped again as the river was not suitably enough expanded for a navigation and moreover no funding was available for the further upgrading. Württemberg and the Electoral Palatinate signed a trade agreement in order to start up the Neckar navigation between Mannheim and Cannstatt during a time of economical rise in the late 18th century. In 1782 the previous two and the free imperial city of Heilbronn agreed upon facilitations in the Neckar trade but which were only of administrative nature. The Neckar still remained blocked at the weir in Heilbronn. The Napoleonic times around 1800 brought a downfall to the Neckar navigation. On the one hand – because most parts of the lower Neckar area had fallen to Baden and the free imperial cities of Heilbronn and Esslingen to Württemberg – the many disputes and obstructions of the former small states did not hamper the trade anymore. But during the Continental System the navigation was restricted and ships and material were confiscated. The introduction of the Mannheimer Stapels ("Mannheim stable") in 1808 meant that the merchants of Mannheim gained control over almost all Neckar trade. During the German Campaign of 1813 only small ships travelled on the Neckar, mainly military transports. The Congress of Vienna demanded the freedom of traffic on the Neckar and Rhine rivers in 1814/1815.

1821 жылы Вильгельм каналымен үздіксіз жүзуге болады

550 метрлік "Вильгельм каналы" 1819-1821 жылдары Хайльбронн қаласында салынды. Бұл шараның себебі – бөгет аймағының және көптеген диірмендердің айналып өтілуі болды. Өзен құрылысы жұмыстары жалғасқаннан кейін Некар өзені Рейн мен Каннштатт аралығында кеме жүзуге қолайлы болды. Каналдың жоғарғы жағындағы шлюз қақпасы су тасқыны кезінде паналау порты қызметін атқара алатын, ол 1829 жылы қайта тиеу портына дейін кеңейтілді. 1827 жылы Маннхаймер штапелі жоғары көтерілді, осы арқылы Некар кемешілері Рейн өзеніне еркін қол жеткізе алды. 1831 жылғы Рейн кеме қатынасы заңы ("Маннхайм заңы") және оның нәтижесінде 1832 жылғы Некар кеме қатынасы ережесі ("Neckarschiffahrtsordnung") жеңілдетілген ережелер мен тарифтер арқасында кеме қатынасын айтарлықтай дамытты. Алайда, өзеннің тереңдігінің аздығы мен тасылдарының болуы салдарынан Германиядағы ең қауіпті өзендердің бірі саналды. 1836 жылы Некар кемешілер гильдиясы ("Neckarschiffergilde") таратылды, ол 1810 жылдан бері Некар саудасына монополия орнатуға тырысып келген. 1842 жылы Некар кеме қатынасы ережесі ратификацияланғаннан кейін барлық гильдиялар таратылды, осылайша экономикалық еркіндік орнатылды. 1841/42 жылдардан бастап Хайльбронн негізделген "Некар бу кеме тасымалы" компаниясы Хайльбронннан Мангеймге жолаушылар мен жүк тасымалын жүзе жүргізді. Бу кемелері пайдалануға берілгеніне қарамастан, ауыр баржаларды өзеннің жоғары ағысына жылқылар сүйреп әкелді, себебі бу кемелері әлі жеткілікті қуатқа ие болмаған. 19 ғасырдың екінші жартысында теміржол көлігінің бәсекелестігі бу кемелерін де, сүйретілген баржаларды да бірте-бірте экономикалық тұрғыдан тиімсіз етті. Ал, сал жүргізу маңыздылығын сақтап, теміржол дәуіріне бейімделді. Қара орманынан келген ағаштар көбінесе пойызбен Хайльброннға жеткізіліп, содан кейін ғана сумен тасылатын болғандықтан, 1875 жылы Хайльброннда жаңа сал порты салынды. Эсслингеннен жоғары ағыста сал жүргізудің маңызы шамалы болды. Соңғы сал 28 қазан күні қаладан өтті. Некар кеме қатынасының жаңа өркендеуі 1878 жылы басталған тізбекті кеме қатынасымен байланысты болды. Некар бойында теміржол желісі салынғанмен, Мангейм мен Хайльбронн арасында бу сүйрейтін кемелер өздеріне бекітілген баржалармен 115 км ұзындықтағы тізбек арқылы өзенге қарсы жүзе алды. Осы арқылы Мангейм мен Хайльбронн арасындағы сапар екі-үш күнге дейін қысқарды, бұрын атпен тартылатын кемелерде бес-сегіз күн кететін. Бірақ көбінесе су тереңдігі жеткіліксіз болды. Тізбекті кемелер халық арасында "Некар есегі" ("Neckaresel") деп аталды. Соңғы тізбекті кеме қатынасы 1933-1935 жылдары Некаргерах пен Кохендорф бөгеті арасында жүзеге асырылды. 1886 жылдың жазында Готлиб Даймлер мен Вильгельм Майбах жасаған әлемдегі алғашқы моторлы қайық "Некар" деп аталды, олардың "Standuhr" (ата баба сағаты) бензиндік қозғалтқышы Бад Каннштатт маңындағы өзенде сынақтан өтті. Некарда моторлы жүк тасымалы 1925 жылы басталды. Өзендегі алғашқы моторлы жүк кемесіне 1924 жылы ағалы-інілі Людвиг (1887-1955) және Якоб Гёц (1890-1977) "Андерсен кеме жасау зауытында" ("Anderssen Werft") тапсырыс берді. Ол 1925 жылы пайдалануға беріліп, "Gebrüder Götz" деп аталды. Моторлы жүк кемесі 1920 жылы құрылған Людвиг және Якоб Гёц кеме компаниясы үшін жұмыс істеді. Бұл Некардағы ең танымал кеме компанияларының бірі болды, сонымен қатар өзенді ауыр кеме қатынасы үшін су жолы ретінде жаңартуға қатысты. 1946 жылы Некар өзенінде екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көмір тасымалдауға арналған алғашқы тапсырыс қабылданды және Иоганн Фридрих Бослер өзінің "Элизабет" моторлы жүк кемесімен тасымалданды.

The 550 meter long Wilhelmskanal ("Wilhelms canal") was constructed in Heilbronn from 1819 to 1821. The reason was the bypassing of the entire weir area and many mills. After further river construction measures, the Neckar became navigable all the way between the Rhine and Cannstatt. A lock gate at the upper end of the canal could turn it during floods into a port of refuge which was, already in 1829, expanded into a port of transshipment. In 1827 the Mannheimer Stapel was lifted through which the Neckar navigators gained back free access to the Rhine river. The Rheinschiffahrtsakte ("Mannheim Act") from 1831 and in consequence of it the Neckarschiffahrtsordnung ("Neckar navigation regulations") from 1832 brought, through simplified regulations and tariffs a significant rise for the navigation. But because of its shallows and rapids the river was considered one of the most dangerous in Germany. In 1836 the Neckarschiffergilde ("Neckar shipping guild") was dissolved, which had since 1810 tried to gain a monopoly on the Neckar trade. With the ratification of the Neckarschiffahrtsordnung in 1842 all Guilds were dissolved and thereby economic freedom created. From 1841/42 onwards the Heilbronn based Neckar Dampfschifffahrt introduced a regular passenger and general cargo transport from Heilbronn to Mannheim. Despite the usage of modern steam ships, horses still pulled the heavy barges on the towpath upriver. The reason was that the steam ships were not yet strong enough herefore. The competition of rail transport made steam ships as well as towing barges gradually uneconomic in the second half of the 19th century. Rafting on the other hand kept its importance, but adapted to the age of the railroad. Because trunks from the Black forest did more and more go by train to Heilbronn and only from there continued their trip on the water, a new rafting harbour was constructed in Heilbronn in 1875. Above Esslingen the rafting was only of little importance. The last raft passed the city on 28. Oktober 1899. A new recovery for the Neckar navigation came with the chain boat navigation begun in 1878. Despite the construction of a railroad line along the Neckar. Between Mannheim and Heilbronn steam towboats with attached barges were now able to pull themselves upriver on a 115 km long chain which had been put into the river. Through that, the trip between Mannheim and Heilbronn was shortened to two to three days. On the horse drawn ships it had previously taken five to eight days. But often the water depth was not deep enough. The vernacular name for the chain boats was Neckaresel ("Neckar donkey"). The last chain boat navigation was still done 1933 – 1935 between Neckargerach and the barrage Kochendorf. The world's first motorboat made during the summer of 1886 by Gottlieb Daimler and Wilhelm Maybach was named "Neckar" when their Standuhr (grandfather clock) petrol engine was tested on the river near Bad Cannstatt. The motorized cargo navigation began on the Neckar in 1925. The first motor cargo ship on the river was ordered by the brothers Ludwig (1887–1955) and Jakob Götz (1890–1977) already in 1924 at the Anderssen Werft ("Anderssen shipyard"). It was put into service in 1925 and christened "Gebrüder Götz". The motor cargo ship was operated by the shipping company drove for the shipping company Ludwig und Jakob Götz, founded in 1920. One of the best known shipping companies on the Neckar, which was also involved in the upgrading of the river to a heavy shipping waterway. In 1946 the first transportation order for coal after the Second World War on the Neckar was awarded and shipped by Johann Friedrich Boßler with his motor cargo ship Elisabeth.

1921-1968 жылдар аралығында ауыр жүк тасымалы су жолына жаңарту

Штутгарттың төңірегіндегі дамып келе жатқан өнеркәсіптік аймақты толық жабдықталған кемелермен су жолы арқылы байланыстыру мақсатында, 1904 жылы Маннхайм мен Плохинген арасындағы Неккарды арнаға салу жоспарлары басталды. Мақсат – табиғи факторларға, мысалы, судың төмендеуіне немесе мұз қатуына тәуелсіз болу. Вюртемберг тарапынан Отто Конц (1875–1965) тағайындалды, ол өмірінің соңына дейін Неккарды жаңартумен айналысты. 1910 жылғы меморандум 1000 тоннаға дейінгі кемелерге рұқсат берді, ал 1919 жылғы жоспарлар бойынша 1200 тонналық кемелерді тасымалдау көзделді. 1919 жылы Веймар конституциясында Неккар «Рейхсвассерштрассе» (аудармасы: «Мемлекеттік су жолы») деп белгіленгендіктен (ресми түрде 1 сәуір 1921 жылдан бастап), 1920 жылы «Неккар құрылыс басқармасы» (Неккарбаудирекция) құрылды, оның басшысы Отто Конц болды. Бұл басқарма тікелей Германия империясына (көбінесе «Веймар Республикасы» деп аталады) бағынышты болды. 1921 жылы Германия, Неккарға жақын орналасқан Вюртемберг, Баден және Гессен штаттары Неккарды ауыр тоннажды кемелерге арналған су жолына айналдыру туралы мемлекеттік келісімге келді. Құрылыс жобасын қаржыландыру үшін сол жылы Германия империясының, үш штаттың және бірнеше муниципалитеттердің құрылыс несиесімен «Неккар АГ» құрылды. Қарсылығы ретінде «Неккар АГ» 2034 жылға дейін гидроэлектростанцияны пайдалану құқығын және табыс есебінен құрылыс несиесін өтеу құқығын алды; бұл құқық Германия Федеративтік Республикасына берілді. «Неккар АГ» төрағасы болып Вюртемберг ішкі істер министрлігінен Отто Хирш және Отто Конц сайланды. Әлемдік деңгейде танымал Гейдельберг қаласының сәулеттік келбетін ескере отырып, және болашақ бөгеттерді табиғат пен ландшафтқа үйлестіру үшін, жобаға сәулетші Пол Бонац (1877–1956) тартылды. 1921 жылы құрылыс бірден бүкіл бойға басталды. 113 км қашықтықта Маннхайм мен Хайльбронндағы жаңа канал порты арасындағы алғашқы он бір бөгет 1935 жылы аяқталды. Бұл канал порты кейіннен кеңейтілгеннен кейін Хайльбронн бөгеттік арнасына айналды. Неккарды ауыр тоннажды кемелерге арналған су жолына айналдыру өзенде тек жолаушылар тасымалы үшін кеме жасау өнеркәсібінің дамуына әкелді. 1926 жылы Георг (1881–1946) және Андреас Бослер (1884–1961) ағайындылары «Personenschiffahrt Gebr. Bossler» компаниясын құрды, осылайша «Gebrüder Bossler» Неккардағы жолаушылар тасымалының негізін қалаушылары болды. Әртүрлі компанияларға тиесілі демалыс кемелері туристерді тасымалдайды. Жоғарғы Неккардағы жолаушылар тасымалын «Neckar Käpt'n» компаниясы жүзеге асырады.

In order to provide the rising industrial area around Stuttgart a waterway connection for fully rigged ships, first plannings for channelling of the Neckar between Mannheim and Plochingen began already in 1904. The goal was to be mostly independent from natural impacts as for example low waters or floating ice. With the Württembergian side Otto Konz (1875–1965) was assigned who remained connected to the Neckar upgrading the rest of his life. A memorandum from 1910 allowed for ships up to 1000 tons, according to plans from 1919 the transportation was planned for the 1200 t ship. Because the Neckar was earmarked as a Reichswasserstraße (literally:"realm waterway") in the Weimar Constitution in 1919 (officially from 1. April 1921), Neckarbaudirektion (literally: "Neckar construction department") was introduced in 1920 whose head Otto Konz became. The department was directly subordinated to the German Reich (often called "Weimar Republic"). In 1921 the German Reich, the Neckar adjoining states Württemberg, Baden and Hessen agreed in a state treaty the upgrading of the Neckar to a heavy shipping waterway. In order to finance the construction project they founded the Neckar AG with a construction loan from the German Reich, the three States and several municipalities in the same year. As compensation the AG received the right to use the simultaneously expanded hydropower until 2034 and to redeem the construction loan with the profits; this right transferred to the Federal Republic of Germany. As chairman of the Neckar AG were elected Otto Hirsch from the Württembergian ministry of internal affairs and Otto Konz. In consideration of the world famous cityscape of Heidelberg and in order to bring the further barrages in unison with nature and landscape, the architect Paul Bonatz worked for the project (1877–1956). Construction began immediately along the entire distance in 1921. Along a stretch of 113 km length the first eleven barrages between Mannheim and the new canal harbour in Heilbronn were finished in 1935. This canal harbour became later through the further expansion the barrage channel Heilbronn. The expansion of the Neckar to a heavy shipping waterway lead to a shipbuilding industry exclusively for the passenger traffic on the river. Already in 1926 the brothers Georg (1881–1946) and Andreas Boßler (1884–1961) founded the Personenschiffahrt Gebr. Bossler, which makes the Gebrüder Bossler pioneers for passenger navigation on the Neckar. Leisure ships run by various companies travel on the river for tourists. On the upper Neckar the passenger navigation is handled by the company Neckar Käpt'n.

Плохинген порты

1954 жылдың 8 желтоқсанында Некархафен Плохинген GmbH компаниясы құрылды. 1960 жылдан 1963 жылға дейін Дейзизаудың жанында соңғы тоған салынды. Некархафен Плохингеннің құрылысы 1964 жылдың 29 сәуірінде басталды. 1968 жылдың 12 шілдесінде бірінші кеме Плохингенге келді, оған қала әкімінің әйелі Гертруд Хартұң "Плохинген" деген ат берді. 2004 жылы порттағы 15 компания шамамен 500-600 миллион еуро көлемінде жылдық кіріс тапты.

Штутгарт порты

Некархафен Штутгарт екі кезеңде, 1954 жылдан 1958 жылға дейін және 1966 жылдан 1968 жылға дейін салынды. Порттың жалпы ауданы 100 га құрайды. Үш бассейін, оның ішінде федералды су жолының су беті 30,7 га.

Каннштатт порты

Алғашқы Каннстаттер "Хафен ам Мюльгрун" 1713 жылы герцог Эберхард Луи ашқан болатын. Ол маңызды рөл атқармады.

Хельбронн порты

Хайльбронн портының жалпы өндірістік алаңы 78 га және құйманың ұзындығы 7,2 км. Германиядағы ішкі су жолдарының ең ірі порттарының 7-шісі (2010 жылғы айналым бойынша) және Неккардың ең ірі порты болып табылады. Неккардың айналымының 50%-дан астамы осы жерде жүзеге асырылады. Жылдық жалпы айналым шамамен 4 миллион тоннаны құрайды. Айналымның шамамен 60%-ы ішкі саудаға, ал қалғаны халықаралық тауарлар мен шикізатқа тиесілі. Тауарлар мен құрылыс материалдарынан (көмір, тұз) басқа, астық, темір, болат және ағаш та тиеледі.

Маннхайм порты

Мангейм порты Еуропадағы ең маңызды ішкі порттардың бірі және Германиядағы екінші ірі порт болып табылады. Порттың су бетінің жалпы ауданы 267,9 га, ал жер ауданы 863,5 га құрайды. Порт аумағында 20 000 қызметкері бар шамамен 500 компания орналасқан. 1968 жылы осы жерде ішкі сулар портындағы алғашқы контейнерлік терминал ашылды. Бұдан басқа, RoRo терминалы және 1991 жылдан бері біріктірілген тасымалдар терминалы да бар. 2010 жылы суда 7,64 миллион тонна тауар тасымалданды. Ең көп үлес тигендері: 2,2 миллион тонна битумды көмір, 0,92 миллион тонна азық-түлік және мал азысы, сондай-ақ 1,59 миллион тонна химиялық тауарлар. Контейнерлік терминалда суда 120 568 бірлік тауар тасымалданды. Порт алабы Рейн және Некар өзендері бойында, Некардың құйылысының төңірегінде жатыр. Аталған кешенге Рейн өзенінің қарсы жағында орналасқан Людвигсхафен Рейн порты да кіреді.

Плотиналар

Некар өзенінде жүретін кемелердің ең үлкен мөлшері 27 бөгеттің шлюздарымен шектеледі. Олардың ұзындығы әдетте 110 м, ені 12 м; рұқсат етілген өлшемдері – 105 м x 11,45 м. 1952 жылдан бері дерлік барлық бөгетке екінші шлюз қосылды. Олардың 23-і суды үнемдеу үшін екінші бос камераны толтыруға бір камерадағы судың шамамен 50%-ын пайдаланады (осылайша, екі камералы шлюздер). Некардың аузындағы кептелістерді болдырмау үшін 1973 жылы алғашқы Феуденхайм бөгетіне қосымша шлюз салынды (190 м × 12 м). Бөгеттердің арақашықтығы орташа есеппен 7 км (0,9 км-ден 13,7 км-ге дейін, кестеге қараңыз), және олар Рейн өзеніне дейінгі 160,70 м биіктік айырмасын теңестіру үшін қолданылады. Су жолының тереңдігі 2000 жылдан бері үздіксіз 3,80 м құрап келеді. Бұл Штутгарт портына Рейн өзенінің 2,6 м су айдауы бар және 2200 тонна жүк көтере алатын ірі моторлық кемелерінің жетіп баратынын білдіреді. Алдағы жылдары шлюздерді жөндеу және жартылай кеңейту жоспарлануда. Бұл жобаға федералды үкімет барлығы 575 миллион евро инвестиция салады. Оның іске асырылуы үшін 2007 жылы Гейдельбергтегі Некарды кеңейту басқармасы (Amt für Neckarausbau Heidelberg) құрылды. Некар өзенін 135 метрлік кемелер үшін қолдануға мүмкіндік беру үшін, әрбір екі камералы шлюздің бірі ұзартылады. Сонымен қатар, ескі камералар жөнделіп, белгілі бір бөлімдері мен айналу алаңдары кеңейтіледі. Мангейм мен Хайльбронн арасындағы бөгеттер 2026 жылға дейін ұзартылуы тиіс. Гундельсхайм шлюзы 2012 жылы «су спортына ең қолайлы шлюз» атағын алды. Некардағы шлюздердің кестесі: өзен кілометрлері, нормадан (NN) жоғарыдағы мақсатты тұйықталу биіктігі (метрмен) және деңгей айырмашылығы (de) (метрмен). Мозель немесе Майн сияқты басқа су жолдарынан айырмашылығы, Bad Cannstatt-тан басқа ешқандай қайық шлюздары жоқ. Сондықтан яхталар мен желкенді қайықтар әдетте өзен кемелерінің шлюздары арқылы өтеді. Қалған 26 бөгетте қайықтарды бір жақтан екінші жағына тартуға арналған рельстер көбінесе жарамсыз немесе нашар күйде болады. Кейбір жерлерде каноэлер шлюз қызметкерлерінің рұқсатымен шлюзді де пайдалана алады. Бұл әсіресе топтық саяхаттарда қолданылады. 2004 жылдан бері Штутгарт Обертуркхаймдегі қашықтан басқару орталығы (Fernbedienzentrale, FBZ) Жоғарғы Некардағы Deizisau-дан Штутгарт Хофенге дейінгі барлық шлюздерді басқарады.

The maximum size of the river boats driving on the Neckar is limited by the locks of the 27 barrages. Those are in general 110 m long and 12 m wide; the allowed dimensions are therefore 105 m x 11.45 m. Since 1952 almost every Barrage got a second lock. 23 of those locks use almost 50% of the water of one chamber to fill the other empty chamber in order to save water (so called twin locks). In order to prevent jams at the mouth of the Neckar, the first barrage Feudenheim received a further lock in 1973 (190 m × 12 m). The barrages have an average distance of 7 km between each other (between 0.9 and 13.7 km, see table) and are used to cover the difference in altitude of 160.70 m to the Rhine at low water. The waterway depth is since 2000 continuously 3.80 m. This means that the Stuttgart harbour can be reached by the large motor ships of the Rhine, which have a draft of 2.6 m and a loading capacity of 2200 t. In the coming years it is planned to refurbish the locks and partly extend them. In total the federal government invests 575 Million Euro for this project. For its execution, the Amt für Neckarausbau Heidelberg was founded in 2007. In order to make the Neckar navigable for 135 m long ships, one of each dual lock chamber is going to be lengthened. Furthermore, the old chambers are going to be refurbished and certain sections and turn around spots expanded. The barrages between Mannheim and Heilbronn are supposed to be lengthened until 2026. The Gundelsheim lock received the title "most water sport friendly lock" in 2012. Table of the locks at the Neckar with river kilometers and aimed stowage height in meters above Normalnull (NN) and difference in level (de) in meters. In contrast to other waterways as for example the Mosel or Main there are no boat locks except for Bad Cannstatt. Therefore, yachts and sailing boats are normally locked in the river boat locks. The rails installed at the other 26 barrages to pull boats from one side to the other are often in a bad condition or even unusable. In some places canoes can, if allowed by the locks staff, use the lock as well. This is especially used on group trips. Since 2004 the remote control center in Stuttgart Obertürkheim (Fernbedienzentrale, FBZ) controls all locks from Deizisau to Stuttgart Hofen on the upper Neckar.

Тоқтаңыз

1709: 18 қаңтардан 28 қаңтарға дейін, 31 қаңтардан 13 ақпанға дейін, және 13 ақпаннан соң 23 наурызға дейін Неккар өзені мұз басты.

Электр станциялары

Кем дегенде 20 ғасырдың басынан бері электр станциялары тарихи диірмендерді алмастырды. Содан бері Некар су электр қуаты арқылы коммерциялық электр энергиясын өндіру үшін пайдаланылады. Некарда бірнеше трансөңірлік белгілі гидроэлектр станцияларын табуға болады: Хорбта 2010 жылдың ақпан айында Шиллер көшесі деңгейінде арал маңында гидроэлектр станциясының құрылысы басталды. Ол 2011 жылдың 13 сәуірінде электр энергиясын өндіре бастады. Су электр станциясы болашақта жылына 2,3 кВт/сағ электр қуатын өндіреді деп күтілуде – бұл шамамен 600 төрт адамдық үйді электр энергиясымен қамтамасыз етуге жетеді. Қазіргі бар, жаңартылған қондырғылармен бірге оның орташа жалпы қуаты 437 кВт-қа жетеді. Жалпы инвестициялар шамамен 5,5 миллион еуроны құрады. Роттенбургтің Бад-Нидернау ауданында Бад-Нидернау су электр станциясы орналасқан. Роттенбург-ам-Неккарда екі электр станциясы: Beim Preußischen және Тюбингер көшесі. Кибигендегі Роттенбургтің сағат фабрикасы 1903 жылдан бастап өз электр стансасын іске қосты, ол әлі күнге дейін электр энергиясын өндіреді. Сағат фабрикасы үшін су және бумен жұмыс істейтін зауыт шамадан тыс болды, сондықтан артық өндіріс сатылды. Бүгінде тарихи электр станциясы ескерткіш ретінде қорғалуда. Ескілігіне қарамастан, электр станциясы үш ерекшелігі бар өте заманауи қондырғы: турбиналар компьютерлік симуляция арқылы жасалған инновациялық қап пішініне, арнайы Thordon турбиналық подшипниктеріне және үрлейтін резеңке бөгетіне ие. Балықтардың өтуіне арналған жаңа құрылыстар суару бөгетінде балықтардың көшіп-қонуын жаңғыртудан кейін жаңартылды. Тюбинген Хиршау гидроэлектр станциясы Хиршау мен Тюбинген арасында орналасқан, сондай-ақ 1930 жылы салынған Rappenberghalde су электр станциясы. 1999 жылы ол қайта жаңартылды және бүгінде екі Kaplan турбинасы Hirschau бөгетінің жоғары ағысындағы қалдық су турбинасымен бірге жылына 7 миллион кВт/сағ электр қуатын өндіреді. Бір секундта 1,7 км-ге созылатын су арнасы арқылы 22 текше метрден астам су ағып жатыр. Зауыт Некардың 7,5 метрлік еңістігін пайдаланады. Неккарьдегі Неккарь су құбыры 1910-1911 жылдары Некарды реттеу аясында Германиядағы алғашқы роликті бөгеттердің бірі ретінде бөгетпен бірге салынған. Ол электр энергиясын өндіруге және өзенді басқаруға қолданылады. Бөгет арқылы Тюбингеннің орталық бөлігіндегі Некар өзенінің су деңгейі басқарылады. Некар бөгеті салынар алдында шағыл жағалаулары мен өте жазық жағалауға толы болды. Бұл көптеген суреттер мен суреттерден көрінеді. Сонымен қатар, бұл бөгеттің және басқа бөгеттердің (мысалы, Роттенбургте) көмегімен Wöhrd-тегі бірнеше ғимаратты су басуы және кейде Некар көпіріне қауіп төндіретін су тасқыны болдырылды. Балықтар үшін кейіннен балық сатысы жасалды. Жаяу жүргіншілер көпірі Люстнау мен орталық Эберхардс немесе Некар көпірі арасындағы екі жағалаудың маңызды байланысы болып табылады. Сонымен қатар, Некардың, тарихи қала орталығының, аббат шіркеуінің және қамалдың тамаша көрінісін ұсынады. Kraftwerk Oberesslingen – бұл екі Некар аралы арасындағы Оберслингендегі өзеннің 195,6 шақырымында орналасқан өзен арнасындағы гидроэлектр станциясы. Зауыт 1929 жылы архитектор Пол Бонацтың жобасына сәйкес ауыр су жолының жаңартылуы аясында салынған. Оның қуаты 2,1 МВт және жылына 12,3 ГВт/сағ энергия береді. Орташа ағыны секундына 45 текше метр. Эсслинген қаласында Гехткопф өзенінде жаңа өзен арнасындағы гидроэлектр станциясы салынды. 1,25 МВт қуаты мен 7,1 ГВт/сағ электр қуатын өндіру арқылы 4000 адамды электр энергиясымен қамтамасыз етуге болады. Осы жаңа электр стансасының құрылысымен Некардағы соңғы бөгеттер турбиналармен жабдықталды. Ол бір жағынан Некардағы бөгетпен, екінші жағынан Хаммерканал (шекеш каналы) арқылы өтетін тарихи көпір үйімен қоршалған. Неккарталбрюк Хеилбронн 1348 метрлік ең ұзын Некар көпірі. 1967 жылы салынған бетон конструкция нашарлап, 2018 жылдың басынан бастап жаңа көпірмен алмастырылды. Некаргронинген қаласында ең ұзын 85 метрлік ағаш жаяу жүргіншілер көпірі 1990 жылы салынған. Бұл ерекше құрылым үшбұрышты пішінді. Германияның ең ескі Spannbeton теміржол көпірі 1957 жылы салынған. Ол Хайльбронн қаласында орналасқан. 1905 жылы Некар өзенінде 119 көпір болған, олардың ең ұзыны – 1903 және 1905 жылдар аралығында салынған Некаргартахер Некар көпірі. 1985 жылы ауыр су жолы арқылы 159 теміржол, көше және жаяу жүргіншілер көпірі, сондай-ақ 126 әуе электр желілері мен 67 Дюкер өтетін болды. Бүгінде Некарда әртүрлі көлемдегі 400-ге жуық көпір бар, олардың жартысы жоғарғы, жартысы орта және төменгі ағыста. <!OpenStreetMap картасында көрсетілген>

At least since the early 20th century, power stations replaced the historical mills. Since then the Neckar has been used for commercial electricity production through hydroelectric power. Several transregionally known hydro plants can be found at the Neckar:

In Horb the construction of a hydroelectric plant was begun at the island front at the level of the Schillerstraße in February 2010. It started producing electricity on April 13, 2011. The hydroelectric plant is expected to produce 2.3 kWh yearly in the future – enough in order to supply about 600 four person households with electricity. Together with the already existing, refurbished facilities it has an average total power of 437 kW. The total investments were about 5.5 million Euro. In Rottenburgs district Bad Niedernau the Wasserkraftwerk Bad Niedernau can be found. In Rottenburg am Neckar the two power plants Beim Preußischen and Tübinger Straße. In Kiebingen the Rottenburger clock factory Junghans did run since 1903 their own power plant, which still produces electricity today. For the clock factory the plant run by water and steam was over dimensioned, therefore the overproduction was sold. Today the historic powerhouse is under monumental protection. Despite its age, the power plant is a very modern plant with three characteristics: The turbines have an innovative scoop shape which has been developed with computer simulations, special Thordon Turbine bearings and inflatable rubber dam. A fish pass recreates since the modernization the pervasiveness for the fish migration at the weir. The hydroelectric plant Tübingen Hirschau is located between Hirschau and Tübingen as well as the Wasserkraftwerk Rappenberghalde which was constructed in 1930. It was refurbished in 1999 and today the two Kaplan turbines produce together with the residual water turbine at the weir upstream in Hirschau 7 million kWh electricity per year. Per second more than 22 cubic metres of water flow through a 1.7 km long supply canal to the plant. The plant uses the incline of the Neckar of 7.5 meters. The Wasserkraftwerk Neckarwerk in Tübingen was constructed together with the weir within the frame of the Neckar regulation as one of the first roller dams in Germany in 1910/1911. It is used for electricity generation as well as control of the river. Through the weir the water level of the Neckar in Tübingen center is managed. Before the construction of the weir the Neckar was full of gravel banks and hat a very flat waterfront. This can be seen on many photographs and drawings prior to the construction. Moreover, floods, which now and then flooded the back then only few buildings in Wöhrd and sometimes threatened the Neckar bridge have been eliminated with this weir and the other weirs (e. g. in Rottenburg). For fish a fish ladder has been constructed later on. The pedestrian bridge over the weir is an important connection of the two waterfronts between Lustnau and the central Eberhards or Neckar bridge. It also provides a nice view of Neckar, historic city center, abbey church and castle. The Kraftwerk Oberesslingen is a run of the river hydroelectricity plant between two Neckar islands at river kilometer 195.6 in Oberesslingen. The plant was constructed in 1929 in the frame of the upgrading to a heavy waterway according to a design made by the architect Paul Bonatz. It has a capacity of 2.1 MW and delivers per year about 12.3 GWh energy. The average flow ist 45 cubic meter per second. In Esslingen a new run of the river hydroelectricity plant has been constructed on the Hechtkopf. With a power of 1.25 MW and a yearly electricity production of 7.1 GWh 4000 people can be supplied with electricity. With the construction of this new power plant the last of the barrages on the Neckar has been equipped with turbines. It is framed by a weir in the Neckar on one side and the historical bridge house over the Hammerkanal (hammer canal) on the other side. The Neckartalbrücke Heilbronn is with 1348 meter the longest Neckarbridge. The prestressed concrete construction built in 1967 is ailing and since early 2018 being replaced by a new bridge. In Neckargröningen the 85 meter longest free spanning wooden pedestrian bridge was created in 1990. The unusual structure has a triangle profile. Die älteste Spannbeton Eisenbahnbrücke Deutschlands – erbaut 1957 – steht in Heilbronn. In the year 1905, there were already 119 bridges over the Neckar, of which, with a total length of 230 meters, the longest was the Neckargartacher Neckarbrücke built between 1903 and 1905. In 1985 the heavy waterway was crossed by 159 railroad , street and pedestrian bridges and also by 126 overhead power lines and 67 Düker. In total there are today about 400 Neckar bridges of various sizes, half of it on the upper and half of it on the middle and lower reaches. <!—counted on the OpenStreetMap Map >

Қалдықтар мен сарайлар

Мангеймнен бастап Хайдельберг, Эбербах, Мосбах арқылы Хайльбронға дейін Сарай жолы Некар өзеніне шамамен параллель бағытта созылады және осы төменгі Некардың 100 шақырымдық бөлігінде көптеген қамалдар мен сарайлар орналасқан. Ең танымалдарының бірі – Хайдельберг қамалы. Некар бойындағы қамалдардың ішінде Некарштайндегі төрт қамал, Дилсберг қамалы, Эбербах қамалы, Хиршхорн қамалы, Цвингенберг қамалы, Стольценек қамалы, Миннебург қамалы, Даухштайн қамалы, Нойбург сарайы (Баден), Хорнберг қамалы (Гёц фон Берлихингеннің қамалы) және Гуттенберг қамалы (Немец Грефенвартесі), Хорнек қамалы және Эренберг қамалы бар. Өзен ағысымен Штутгартқа қарай және одан әрі жоғары Некар бойында Хоркейм қамалы, Нейпергше Клингенберг сарайы, Лихтенберг сарайы, Эсслингер қамалы, Ремсек қамалы, Либенштайн сарайы, Вейлер қамалы, Херренцимерн қиратылысы, Хохентюбинген сарайы, Вайтенбург сарайы, Альбек қиратылысы (Зуль-ам-Некар маңында), сондай-ақ Вехрштайн және Некарбург қиратылыстары орналасқан.

Карталар

Landesvermessungsamt Baden Württemberg: Freizeitkarte F513 Mannheim Heidelberg – Naturpark Neckartal Odenwald (Батыс жапырағы). Штутгарт 2006, Landesvermessungsamt Baden Württemberg: Freizeitkarte F514 Mosbach – Naturpark Neckartal Odenwald (Шығыс жапырағы). Штутгарт 2006, Эрхард Юберманн: Wassersport Wanderkarten, Blatt 3, Германияның оңтүстік-батысы. Geocenter, 2004, Герхард Рёмер (Hrsg.), Айрин Аннет Бергс (Bearb.): Ескі карталардағы Некар. Көрме каталогы. Баден мемлекеттік кітапханасы, Карлсруэ 1988.