1917 жылғы Бірінші дүниелік соғысындағы Иерусалим шайқасы
Battle of Jerusalem
Иерусалим шайқасы (1917) – Бірінші дүниежүзілік соғыста британ әскерінің Османлы империясына қарсы операциясы. Палестинаны бағындыру, Яффа шайқасы, Неби Самвил шайқасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1917 жылғы Ұлыбритания мен Осман империясы арасындағы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шайқас.
1917 British Ottoman battle during WWI
Иерусалим шайқасы Ұлыбритания империясының Осман империясына қарсы жүргізген "Иерусалим операциялары" барысында болды. Қала үшін күрес 17 қарашада басталды және Осман әскерінің капитуляциясына дейін, 30 желтоқсанға дейін жалғасты. Бұл, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Синай және Палестина кампаниясының Оңтүстік Палестина операциясының соңғы мақсатын қамтамасыз ету үшін жасалды. Иерусалимді басып алу алдында, британдықтар Хеброн-Жұмыс станциясы сызығының солтүстігінде және шығысында Яһуда төбелерінде екі шайқасты мойындады. Бұл шайқастар – 17-24 қарашадағы Неби Самвилл шайқасы және 26-30 желтоқсандағы Иерусалимді қорғау шайқасы болды. Сонымен қатар, олар 1917 жылдың 21 және 22 желтоқсанында Нахр-эль-Ауджа арқылы жасалған сәтті алға жылжуды Жаффа шайқасы деп атады, бірақ Жаффа 16 қарашадағы Мугар жотасы шайқасының нәтижесінде басып алынған еді. Бұл шайқастар сериясы Ұлыбритания империясының XX корпусы, XXI корпусы және Шөлдегі атты корпусы Илдерим армия тобының Яһуда төбелеріндегі жетінші армиясымен және Жерорта теңізі жағалауындағы Яффадан солтүстікке орналасқан сегізінші армиясымен күшті қарсылыққа қарамастан сәтті аяқталды. Яффа мен Иерусалимнің түсуі, сондай-ақ Египет экспедициялық күшінің (ЕЭҚ) Газадан алға жылжуы кезінде Бер-Шеба, Газа, Харейра және Шерия, Тель-эль-Хувейльфе және Мугар жотасы шайқасынан кейін территорияның жоғалуы Осман армиясы мен Осман империясы үшін ауыр соққы болды. Осы жеңістердің нәтижесінде британдық әскерлер Иерусалимді басып алып, стратегиялық маңызы бар жаңа бекініс құрды. Бұл бекініс Яффаның солтүстігіндегі теңіз жазығынан Яһуда төбелері арқылы Иерусалимнің солтүстігіндегі Биреге дейін, содан кейін Зәйтүн тауының шығысына қарай созылды. Беер-Шебадан Хеброн және Бетлехем арқылы Иерусалимге дейінгі жолдың, сондай-ақ Иерусалимнің оңтүстігіндегі маңызды Осман территориясының басып алынуымен қала қорғалды. 11 желтоқсанда генерал Эдмунд Алленби қасиетті қалаға құрмет көрсету мақсатында атқа немесе көлік құралына отырмай, Жаффа қақпасы арқылы Ескі қалаға жаяу кірді. Ол көп ғасырлар бойы Иерусалимді бақылаған алғашқы христиан болды, бұл қала үш үлкен дін үшін қасиетті саналады. Ұлыбританияның премьер-министрі Дэвид Ллойд Джордж бұл тұтқындауды "британ халқына арналған Рождестволық сыйлық" деп атады. Бұл шайқас Британ империясының моральдық рухын көтерді.
The Battle of Jerusalem occurred during the British Empire's "Jerusalem Operations" against the Ottoman Empire, in World War I, when fighting for the city developed from 17 November, continuing after the surrender until 30 December 1917, to secure the final objective of the Southern Palestine Offensive during the Sinai and Palestine Campaign of World War I. Before Jerusalem could be secured, two battles were recognised by the British as being fought in the Judean Hills to the north and east of the Hebron–Junction Station line. These were the Battle of Nebi Samwill from 17 to 24 November and the Defence of Jerusalem from 26 to 30 December 1917. They also recognised within these Jerusalem Operations, the successful second attempt on 21 and 22 December 1917 to advance across the Nahr el Auja, as the Battle of Jaffa, although Jaffa had been occupied as a consequence of the Battle of Mughar Ridge on 16 November. This series of battles was successfully fought by the British Empire's XX Corps, XXI Corps, and the Desert Mounted Corps against strong opposition from the Yildirim Army Group's Seventh Army in the Judean Hills and the Eighth Army north of Jaffa on the Mediterranean coast. The loss of Jaffa and Jerusalem, together with the loss of of territory during the Egyptian Expeditionary Force (EEF) advance from Gaza, after the capture of Beersheba, Gaza, Hareira and Sheria, Tel el Khuweilfe and the Battle of Mughar Ridge, constituted a grave setback for the Ottoman Army and the Ottoman Empire. As a result of these victories, British Empire forces captured Jerusalem and established a new strategically strong fortified line. This line ran from well to the north of Jaffa on the maritime plain, across the Judean Hills to Bireh north of Jerusalem, and continued eastwards of the Mount of Olives. With the capture of the road from Beersheba to Jerusalem via Hebron and Bethlehem, together with substantial Ottoman territory south of Jerusalem, the city was secured. On 11 December, General Edmund Allenby entered the Old City on foot through the Jaffa Gate instead of horse or vehicles to show respect for the holy city. He was the first Christian in many centuries to control Jerusalem, a city held holy by three great religions. The Prime Minister of the United Kingdom, David Lloyd George, described the capture as "a Christmas present for the British people". The battle was a great morale boost for the British Empire.
Өмірбаян
Британдық генерал Эдмунд Алленби, Египет экспедициялық күшінің (ЕЭҚ) бас қолбасшысы, 13 қарашада Мұғар жотасы шайқасында Палестинадағы Осман әскерлерінің қолбасшысы, неміс генералы Эрих фон Фалькенхайнға қарсы шешуші жеңіске жетті. Британ империясының жеңісі Фон Фалькенхайнды өзінің жетінші және сегізінші армияларын (сәйкесінше Февзи Паша және Кресс фон Крессенштейн басқаратын) кері қайтаруға және штабын 14 қарашада Иерусалимнен Наблуске көшіруге мәжбүр етті. Османның үшінші корпусы (жетінші армия) Беер-Шебада жеңілгеннен кейін Хеброн жолымен Иерусалимге жеткенде, оған Иерусалим төңірегінде қорғаныс құруға бұйрық берілді. Бұл корпус қаланы ұстады, ал XX корпус Джункшн стансасынан Иерусалимге қарай Яһуда төбелеріне қайтты. XX корпус кері шегінгенде, британдықтардың алға жылжуын тоқтату немесе баяулату үшін күшті артқы бөлімдерді қалдырды. Қорғаныс құруға және жетінші армияны қайта ұйымдастыруға уақыт қажет болды. Қалаға келгеннен кейін XX корпус Иерусалимнің қорғанысын өз мойнына алды, ал үшінші корпус Иерусалимнен солтүстікке қарай Наблус жолымен қозғалуын жалғастырды. Британдық соғыс кабинеті Алленбиге, егер британдық күштердің күшін сол аймақта ұстап тұру мүмкін болмаса, ұзақ мерзімді перспективада тұрақты болмайтын операцияларға бармауды ескертті. Олардың уайымдары 8 қарашада Ресей мен Германия арасындағы жаңа ресейлік большевиктік үкімет жариялаған бейбітшілік ұсынысымен байланысты болуы мүмкін. 1918 жылдың 3 наурызында қол қойылуы жоспарланған құжат жеке бейбіт келісімге айналып, барлық ресейлік әскерлерді соғыстан шығаруды көздеді. Осылайша, шығыс майданындағы барлық неміс күштерінің назары басқа жердегі британдық және француз күштеріне қарсы соғысқа ауысты. Алленби Яһуда таулы аймақтарының нақты карталарының жоқтығын және аймақтағы бұрынғы науқандардың тарихы батыс қамалдарға асығыс немесе жеңіл қолдаумен шабуыл жасауға қарсы ескертетінін білді. Оның майдан шебіндегі әскерлері ұзақ уақыт бойы өздерінің базаларынан алыста соғысып, алға жылжи берді және шаршаған еді. Енді, Дейр-эль-Белахтағы теміржолдан бастап, Алленбидің әскерлері қорғаныс бекіністерінің желісінен тыс қалды, олардың артында осы екі Осман армиясының бірлескен шабуылын тоқтатуға болатын еді. Мұндай қарсы шабуыл оларды Газа мен Беер-Шебаға қайтаруға мәжбүр етуі мүмкін еді. Алленби қарсы шабуыл жасау қаупін және жабдықтау жағдайын қарастырып, Яһуда тауына шабуыл жасауға жеткілікті күш пен теңіз жазығында жұмыс істеуге арналған бөлек күшті базадан алыс ұстауға болатынына шешім келді. Ол Иерусалимді басып алу үмітімен Яһуда төбелеріндегі Февзи Пашаның Османның жетінші армиясына тез шабуыл жасауға шешім қабылдады. Бұл армияға қайта ұйымдастыруды аяқтауға, терең траншеялар қазуға немесе ең жаманы, қарсы шабуыл жасауға уақыт қалдырмауға көмектесетін еді. Желіден жүк тасымалдау күніне 24 сағат бойы баяу, бірақ үздіксіз жүргізілетін іс болды, өйткені Осман әскері кері шегінген кезде мүмкіндігінше инфрақұрылымын жойды. Тек британдық армияның автокөлік көліктері мен Мысырдың түйелік көліктері ғана Газадан Көшпелі станцияға дейінгі жалғыз, тар, нашар металданған жолды пайдалана алды. Газа мен Бейт-Ханун арасындағы жол жабылмаған және құмға толы болды, сондықтан жүк көліктері бір тонна жүкпен жүруге қиындық көріп отырды. Жабдықтар теңіз арқылы жеткізіліп, Уди Сукерейрге, кейіннен Яффаға жеткізілді. Яффада инфрақұрылымның жоқтығы кеме арқылы жеткізілген барлық заттарды серфингтік қайықтарға жүктеуді білдірді, содан кейін оларды жағажайларға түсіру қажет болды. Мұндай операциялар ауа райына байланысты болды, сондықтан теңіз арқылы тасымалданатын заттардың көлемі шектеулі болды. Атқа тәуелді әскерді тамақтандыру өте үлкен міндет еді. Бір атқа тәулігіне 25 000 жылқыға дейін астық беру қажет болды, бұл күніне 100 тоннадан астам астыққа тең болатын. Аттарға азық тасымалдау үшін 100 жүк көлігі, сондай-ақ майдан шебіндегі әскерлерге қажетті азық-түлік тасымалдау қажет болды. Барлық қолданыстағы жүк көліктері мен түйелер теміржолдан солтүстікке қарай, Газадан Көшпелі станцияға дейінгі жол бойында, Дейр-эль-Белахтан Эль-Мейдделге дейін, содан кейін Джулиске дейін, 26 және 27-деполық жабдықтау бөлімдері (DUS) австралиялық атты дивизиясы мен Анзак атты дивизиясын қамтамасыз ету үшін алдын ала жабдықтау қоймаларын құрды. Осы қоймалардан 5-ші ротаның (Жаңа Зеландия армиясының қызмет корпусы) және 32, 33 және 34-ші роталардың (Австралия армиясының қызмет корпусы) көлік бөлімдері Анзак атты дивизиясын, ал 35, 36 және 37-ші роталар Австралия атты дивизиясын қамтамасыз етті. Бұл роталардың ат және есек жегілген вагондары бригадалық операциялар кезінде өз бригадаларын қамтамасыз ете алды және қажет болған жағдайда дивизиялық операциялар кезінде дивизиялық колонналар құра алатын еді. Рамледе алдыңғы жүк көлігі бас штабы құрылды, онда жүк түсіріліп, көлік компаниялары оны алдыңғы бөлімдерге таратты. Мысыр еңбек корпусының мүшелері (екінші жүргізушілер ретінде) Австралия армиясының қызмет корпусымен бірге жұмыс істеп, бригадалар тапсырыс берген жалпы қызмет және лимбер вагондарындағы жүктерді тасымалдап, тиеп, түсірді. Бұл үлкен іс-шара жабдықтау бөлімдерімен дивизиялық оқ-дәрі колонналары сияқты әдіспен басқарылды, олар да соғысқа қатысатын бөлімдерге оқ-дәрі жеткізу үшін үнемі жұмыс істеді.
British General Edmund Allenby, Commander in Chief of the Egyptian Expeditionary Force (EEF), had won a decisive victory against the German General Erich von Falkenhayn, commander of Ottoman forces in Palestine, at the Battle of Mughar Ridge on 13 November. The British Empire victory forced von Falkenhayn to withdraw his Seventh and Eighth Armies (commanded by Fevzi Pasha and Kress von Kressenstein respectively) and move his headquarters from Jerusalem to Nablus on 14 November. As the Ottoman III Corps (Seventh Army) reached Jerusalem via the Hebron road after its defeat at Beersheba, it was ordered to develop defences around Jerusalem. This corps held the city while the XX Corps retreated from Junction Station into the Judean Hills towards Jerusalem. As they retired the XX Corps left strong rearguards to stop or slow the British advance. Time was needed to construct defences and for reorganisation of the depleted and disorganised Seventh Army. When they arrived in the city XX Corps took over responsibility for Jerusalem's defences, while III Corps continued to move northwards from Jerusalem along the Nablus road. The British War Cabinet had cautioned Allenby not to commit to any operations that might not be sustainable in the long term if the strength of British forces in the area could not be maintained. Their concerns were possibly linked to a peace proposal published on 8 November by the new Russian Bolshevik government between Russia and Germany. The document, scheduled to be signed on 3 March 1918, would constitute a separate peace treaty and result in the withdrawal of all Russian troops from the war. All German forces on the eastern front could then turn their attention to fighting British and French forces elsewhere. Allenby was aware of the lack of accurate maps of the Judean Hills and that the history of previous campaigns in the region gave clear warnings against hasty or lightly supported assaults on the strong western ramparts. His front line forces had been fighting and advancing for an extended period fighting many miles from their bases and were tired and depleted. Now from the railhead at Deir el Belah, Allenby's troops did not have a line of defensive entrenchments behind which they could stop a concerted push by these two Ottoman armies. Such a counterattack could well see them driven back to Gaza and Beersheba. Allenby reviewed the threat of counterattack and his supply situation and decided that a force large enough to attack into the Judean Hills and a separate force to operate on the maritime plain could be maintained far from base. He decided to quickly attack Fevzi Pasha's Ottoman 7th Army in the Judean Hills with the hope of capturing Jerusalem. This would keep pressure on this army in the hope of denying them time to complete their reorganisation, dig deep trenches or worst of all, counterattack. Transporting supplies forward from railhead was a slow but continuous 24 hour a day business, because the Ottoman Army had destroyed as much of their infrastructure as they could during their retreat. Only lorries of the British Army Service Corps (ASC) Motor Transport companies and camels of the Egyptian Camel Transport Corps could use the single, narrow, poorly metalled road from Gaza to Junction Station. Between Gaza and Beit Hanun the road was unsealed and deep in sand making it difficult for lorries to proceed, even with a light load of one ton. Supplies were also shipped by sea and landed at Wadi Sukereir, and later at Jaffa. Lack of infrastructure at Jaffa meant all supplies brought via ship had to be cross loaded onto surf boats, which then had to be unloaded on the beaches. Such operations were heavily dependent on the weather, so the amount of supplies transported by sea was limited. Feeding an army dependent on horses was a huge task. The marching ration of a horse was of grain a day, which, when multiplied by the 25,000 horses in the Desert Mounted Corps, worked out to over 100 tons of grain a day. One hundred lorries would be needed for the horses as well as transportation for rations required by the troops in the front line. All available lorries and camels were organised in convoys moving north from the railhead along the Gaza to Junction Station road from Deir el Belah to El Mejdel and then on to Julis, where the 26 and 27 Depot Unit of Supply (DUS) set up advanced supply dumps to serve the Australian Mounted Division and the Anzac Mounted Division. From these dumps the Transport Sections of 5 Company (New Zealand Army Service Corps) and the 32nd, 33rd, and 34th Companies (Australian Army Service Corps) served the Anzac Mounted Division, and the 35th, 36th, and 37th Companies served the Australian Mounted Division. These companies of horse and mule drawn wagons could operate to serve their brigades during brigade operations and when required could form into divisional trains during divisional operations. A forward lorry head was established at Ramleh, where the loads were dumped and the Transport Companies distributed the supplies to the forward units. Members of the Egyptian Labour Corps (as second drivers) worked alongside the Australian Army Service Corps transporting, loading, and unloading the General Service and Limber wagons of supplies ordered by the brigades. The huge endeavour was administered by the supply sections in a similar fashion to the divisional ammunition columns which also worked to supply ammunition to the fighting units in a similarly continuous operation.
Шөлдегі атлы әскердің алға жылжуы жалғасуда
15 қарашада Desert Mounted Corps командирі генерал-лейтенант сэр Гарри Шоуэлл Емендік атты дивизиясы (генерал-майор Г. де С. Барроу) мен Анзак атты дивизиясы (генерал-майор Э. В. Чайтор) Junction Station-нан шамамен Ramleh және Lud бағытындағы шабуылды жалғастыруға бұйрық берді. Сол күні Емендік атты дивизиясы Абу Шушехте 6-атты бригаданың (бригадир генерал К. А. К. Годвин) шабуылынан кейін Иерусалим жолына жетті. Бұл шабуыл, атты әскерлер шабуыл жасаған жердің тасты болуына байланысты, Мугар жотасындағыдан да батыл деп сипатталды. 16 қарашада Жаңа Зеландия атты атқыштар бригадасы (бригадир генерал В. Мелдрум) Яффаны басып алып, ЕЭФ-тің сол жақ қанатын қамтамасыз етті. Бұл қала екі күн бұрынғы Аюн-Кара шайқасындағы жеңістің нәтижесінде алынды, ол Османдық Сегізінші армияны Яффадан солтүстік-шығысқа қарай, теңізге құятын Нахр-эль-Ауджадан кері шегінуге мәжбүр етті. Сегізінші армияның шегінуі оларды Османдық жетінші армияның солтүстігіне орналастырып, осы армияның оң жақ қанатын шабуылға ашты. Осының салдарынан жетінші армия жағалау аймағынан Яһуда тауларына қарай жылжуға мәжбүр болды. Мұнда, Иерусалим алдында, Османдық жаяу әскерінің бөлімдері қорғаныс шебін құрды.
On 15 November the commander of Desert Mounted Corps, Lieutenant General Sir Harry Chauvel, issued orders for the Yeomanry Mounted Division (Major General G. de S. Barrow) and the Anzac Mounted Division (Major General E. W. C. Chaytor) to continue the advance on Ramleh and Lud about from Junction Station. On the same day the Yeomanry Mounted Division reached the Jerusalem road after a cavalry charge by the 6th Mounted Brigade (Brigadier General C. A. C. Godwin) at Abu Shusheh. This charge has been described as even more daring than that at Mughar Ridge, owing to the rocky nature of the ground over which the horsemen attacked. The New Zealand Mounted Rifles Brigade (Brigadier General W. Meldrum) secured the left flank of the EEF by occupying Jaffa on 16 November. This city was captured as a result of the victory at Ayun Kara two days earlier, which forced the Ottoman Eighth Army to withdraw over the Nahr el Auja, which enters the sea north north east of Jaffa. The Eighth Army's withdrawal placed them to the north of the Ottoman Seventh Army and opened up that army's right flank to attack. As a result, the Seventh Army was forced to move further away from the coastal sector into the Judean Hills. Here, in front of Jerusalem, Ottoman infantry units created a defensive screen.
Яһудея тауына қарай алға жылжу басталады
ЕЭФ-тің күшті қысымына қарамастан, екі қарсылас күш енді қорғануға тиімді жағдайда әрекет ете бастады. Османдық жетінші армияның XX корпусы тауларға шегінгенде қалдырған тыл әскерлеріне қоса, жетінші армия Иерусалимге дейін созылған, негізінен жалғыз траншеялардан тұратын, оңтүстік және оңтүстік-батыс бағыттарындағы бірнеше биіктіктерде орналасқан және жақсы бекітілген редуттармен нығайтылған қорғаныс шебін құрды. 18 қарашада Алленби британдық XXI корпусының штабында, Эль-Кастинеде болғанда, Османдық жетінші армияны Яһуда тауына жақын тізгіндей беру туралы шешім қабылданды. Бұл Осман әскеріне қайта топлануға немесе уақыт өте келе бұзылмас боларлық қорғаныс құруға мүмкіндік бермеу мақсатымен жасалды. Алленбидің жоспары Иерусалимде немесе оның айналасында шайқас уақытын ұзартудан аулақ болу, бірақ қалаға барлық жолдарды кесіп, Осман әскерін эвакуациялауға мәжбүрлеу болды. Ол екі жаяу әскер дивизиясына – 52-ші (Лоуленд) (генерал-майор Дж. Хилл) және 75-ші дивизияға (генерал-майор П. С. Пэйлин), сондай-ақ екі атты дивизияға – Йеменри және Австралия атты дивизияларына шабуылды бастауға бұйрық берді. Олар 16 қарашада басып алынған Латроннан Яффа-Иерусалим тас жолымен бір бағытта шығысқа қарай жылжуға тиіс болды. 75-ші дивизияның жаяу әскерлері Амуастан өтетін, Осман әскері шегінген кезде бірнеше жерде қиратылған, жақсы жолмен бас жолға көтерілді. 75-ші дивизияның сол жағында және солтүстігінде 52-ші (Лоуленд) дивизиясының жаяу әскерлері Луддтан Иерусалимге қарай маңызды емес жолдармен немесе талдар арқылы жол тартуға тиіс болды. Ал 52-ші (Лоуленд) дивизиясының сол жағында, одан да солтүстікке қарай Йеменри атты дивизиясы солтүстік және солтүстік-шығыс бағыттарында жылжуға тиіс болды. Олардың мақсаты Османдық жетінші армияның байланыс желілерін Иерусалимнен солтүстікке қарай, Наблус тас жолындағы Бире қаласында кесіп тастау болды. Иерусалимді басып алуға тырысқан барлық әскерлер осы жолмен өтті, тек Ешуа ғана бас тартыпты. Филистиялықтар мен хеттіктер, вавилондықтар мен ассириялықтар, мысырлықтар мен римдіктер мен гректер, крест жорысына қатысқан франктардың барлығы осы жолмен өтті және Амвас төбесін өз қанымен суарды. Р. М. П. Престон.
Despite continued pressure by the EEF, the two opposing forces were now operating in terrain which favoured defence. In addition to rearguards left by the Ottoman Seventh Army's XX Corps as it retired into the hills, the Seventh Army had managed to establish a line of mainly single trenches running south and south west on a series of heights up to from Jerusalem, supported by well sited redoubts. On 18 November, while Allenby was at the British XXI Corps headquarters at El Kastine, the decision was made to closely follow the Ottoman Seventh Army into the Judean Hills. This was in the hope of ensuring that the Ottoman army had little time to regroup or construct defences which, given more time, might prove impregnable. Allenby's plan was to avoid fighting in or near Jerusalem but to cut all road access to the city and force the Ottoman Army to evacuate it. He ordered two infantry divisions; the 52nd (Lowland) (Major General J. Hill) and the 75th Division (Major General P. C. Palin), and two mounted divisions; the Yeomanry and the Australian Mounted Divisions to begin the advance. They were to move eastwards from Latron, which had been captured on 16 November, in the same direction as the Jaffa to Jerusalem road. Infantry from the 75th Division was to move up the main road despite several demolitions being carried out by the retiring Ottomans on this good metalled road running east to west through Amwas. On the left and to the north of the 75th Division, infantry from the 52nd (Lowland) Division was to make its way up minor roads or tracks from Ludd towards Jerusalem. And further north on the left of the 52nd (Lowland) Division, the Yeomanry Mounted Division was to move north and north east. Their aim was to cut the Ottoman Seventh Army's lines of communication at Bireh, north of Jerusalem on the Jerusalem to Nablus road. blockquote|[A]ll the armies that have sought to take Jerusalem have passed this way, save only that of Joshua. Philistine and Hittite, Babylonian and Assyrian, Egyptian and Roman and Greek, Frankish Knights of the Cross, all have passed this way, and all have watered the hill of Amwas with their blood.|R. M. P. Preston
75-ші дивизия
Иерусалимге апаратын басты жол төбелерге енгеннен кейін, ол Баб-эль-Вад қоршауы арқылы өтті, оны қорғау оңай еді. Баб-эль-Вадтан кейін жол Иерусалимге қарай терең, тар шатқалдармен, тік беткейлермен және тасты төбелердің етегімен иреліп өтеді. Таулар арқылы өтуге басқа да жолдар болды, бірақ олар картаға түсірілмеген, қиын, тасты жолдар мен жолдар еді – көбінесе есек жолдарынан асып түспейтін, жаяу әскер, аттан түскен әскер және артиллерияның қимылын өте қиын еткен. Басты жолдың солтүстігіне немесе оңтүстігіне артиллериямен қолдау көрсетуге жарамсыз еді. Қысқы жағдай барлық әскери амалдарды одан әрі қиындатты; жер сырғақты, ал қараңғы, тығыз бұлттар ерте қараңғылықты әкелді, көру қабілетін шектеді. Сағат 17:00-ден кейін шабуыл жасау мүмкін болмады, сол кезде алдыңғы қатарлы пост Сарис ауылынан жарты мильдей жерде болды. 75-ші дивизияның алдыңғы қатарлы жаяу әскері таңнан бері жылжып келе жатқан. Олар жолдың бойында, Осман снайперлерінің атысы астында бивакқа орналасты. 19 қараша күні кешке қарсыластар үстінен нөсер жаңбырмен бірге күркіреген дауыл өтті. Бірнеше сағаттың ішінде тау етегіндегі және жазықтықтағы барлық арналар суға толып кетті. Жазда қатты және берік болатын қара топырақ жазығы, қысқы жағдайда жабысқақ және жүруге ауыр болып, дөңгелекті көліктер үшін дерлік өтпейтін болды. Күндіз ыстық, ал түнде жағымды болған температура тез төмендеп, тітіркендіретін суыққа дейін жетті. Жаяу әскерлер жазғы киімдерінде, қысқа шалбар мен жеңіл көйлектерде жеңілдеп жүрді. Бір ғана жамылғысы (немесе үлкен пальтосы) болғандықтан, бұл киім жаңбыр мен суықтан жеткілікті қорғауды қамтамасыз етпеді. Осы жағдайда жолда кездескен Осман әскерлері – бұл Фон Фалькенхайннің XX корпусына Иерусалимді қорғау үшін кері шегіну кезінде орнатуды бұйырған артқы күзет болды. Бұл артқы күзеттер биік қыраттарда орналасқан, тауларда бекініп алған шағын топтардан құралған. Осы бір-бірінен кейін келетін бекіністерге үнді және гуркха әскерлері шабуыл жасады, олар қорғаушыларды асырып өтті.
Just after the main road to Jerusalem entered the hills, it ran through the easily defended pass of Bab el Wad. After Bab el Wad, the road wound to Jerusalem through deep, narrow valleys, over steep spurs, and around the shoulders of rocky hills. There were other ways through the hills, but they were a tangle of unmapped, rough and rocky hill tracks and pathways—often little more than donkey tracks—which made movement by infantry, dismounted cavalry, and artillery very difficult. It was virtually impossible for advances to the north or south of the main road to be supported by artillery. All military activities were made even more difficult by the winter conditions; the ground was slippery and dense black clouds brought early darkness which cut visibility. No advance was possible after 17:00, by which time the foremost piquet was within half a mile of the village of Saris. The forward infantry units of the 75th Division had advanced since morning. They bivouacked astride the road, under fire from Ottoman snipers. During the evening of 19 November, a thunderstorm followed by a drenching downpour broke over the opposing armies. In a few hours every wadi in the foothills and on the plain was in flood. The black soil plain, hard and firm during summer, became in these winter conditions sticky and heavy for marching and almost impassable for wheeled vehicles. The temperature, which had been hot during the day and pleasant at night, dropped rapidly to become piercingly cold. The infantrymen had been marching light in their summer uniform of twill shorts and tunics. With only one blanket (and/or a greatcoat), this gear gave little protection from the driving rain and bitter chill. In these conditions the Ottoman forces encountered on the road were the rearguards von Falkenhayn had ordered XX Corps to establish as it retired back to defend Jerusalem. Established on commanding ridges, these rearguards were made up of small groups dug in on the hills. Each of these successive positions were attacked by Indian and Gurkha troops who outmanoeuvred the defenders.
Наблус жолын кесіп тастауға тырысу
52-ші (Төмендік) дивизиясының алдыңғы қатарлы жаяу әскер бригадасы, 19 қарашада негізгі жолдың солтүстігіндегі жолмен қозғалып, Бейт Ликияға жеткен. Куриет-эль-Энабқа қарай жылжуда Кустал мен Бейт-Дуккада машиналық мылтықтармен қаруланған, өте табанды және қауіпті Османдық тыл жасағына тап болды. Османдықтардың позициялары күшті қорғалғандықтан, 52-ші (Төмендік) дивизиясы 21 қарашада қараңғыға дейін төмен түскен тұманға дейін алға жылжамады. Бұл тұман 75-ші дивизияға жылдам орналасуға, жотаға көтерілуге және штыкпен Османдық күштерін жеңуге мүмкіндік берді. 52-ші (Төмендік) дивизиясының жаяу әскерлері 75-ші дивизияның оң жағында және Еменри атты дивизияның сол жағында орналасып, позицияға келді. Иерусалимнің солтүстігіндегі Наблус жолындағы Бейт-Ур-эль-Фока мен Биреге қарай жылжушы Еменри атты дивизиясы 75-ші дивизияның жаяу әскерімен Биреде кездесіп, Наблус-Иерусалим жолын кесіп тастауға тиіс болды. Саристегі қарсылық әлсірегендей көрінді, сағат 11:00-де алға жылжу баяу жалғасты. Сарис 21 қарашаның түстен кейін ақыры басып алынды. Жаяу әскер дивизияларының солтүстігіндегі төбелерде әрекет ететін Еменри атты дивизиясы алға жылжу үшін күресін жалғастырды. Олар Яһуда таулы аймағының ең қиын және шұғыласыз жерлерінен Бет-Ур-эль-Тахтаға қарай бір қатарға тізіліп жылжи бастады. 21 қараша күні сағат 11:30-да жетекші полк, Дорсет Еменри Бейт Ур эль Фока тұрған төбелерден түсіп, Османдық әскері Zeitun қырқасының батыс жиегін өздерінің үстінде ұстап тұрғанын анықтады. Ауа райының нашар болуынан, адамдар мен жануарлар таудың тік, тасты беткейлеріне көтерілуге бірнеше рет тырысып, бірақ сәтсіз болды. Бірақ түстен кейін солтүстіктен Османдық күшейткіштері келіп, күшті қарсы шабуыл жасады. Олар Еменри атты дивизиясын таудың батыс жағындағы терең шатқалға кері шегінуге мәжбүр етті. Сол түні Беркшир Емендері төбеде, ауа райы нашарлаған кезде Османдық әскерлеріне қарсы тұрды, ал олардың аттары төменгі аңғарда болды. Ауа көмегі ауа райына байланысты мүмкін болмады, 1-ші Австралиялық ұшу корпусының эскадрильясы 22 және 24 қарашада Бире ауылына бомба тастады. Бұл төбе Самуил пайғамбардың қабірінің дәстүрлі орны болды. Оны 234-ші бригада, 75-ші дивизия қатты шайқастан кейін кешкісін басып алды. Жақын шайқаста Османдық әскерлері күшті қарсы шабуыл жасап, Гурха жаяу әскерлері оларды жеңіске жете алғанша мешіт қақпасына жетті. Февзидің 7-ші армиясы Алленбидің екі жаяу әскер дивизиясымен тең күш көрсетті. Британдық үш дивизияның шабуылын Османдық үш дивизиясы тойтарды, британдықтар 2000-нан астам жарақат алды. Османдықтардың шығындары туралы ешқандай бағалау жоқ. 28 қарашадағы әскерлердің орналасуын көрсететін карта (төмендегі "Османдық қарсы шабуылдар 1800 28 қараша 1917" картасын қараңыз) Неби Самвил аймағындағы жер британдық 60-шы (Лондон) дивизиясы мен Османдық 53-ші дивизиясы арасында әлі де қызу таласқа түсіп жатқанын көрсетті. Иерусалимнен Наблусқа дейінгі маңызды жол байланысы әлі де Османдықтардың қолында болды. 24 қарашада Алленби ЕЭФ-тің XXI корпусы мен Шөлдік атты корпусының үш дивизиясын алмастыруға бұйрық берді. Осындай үлкен құрылымдарды жылжыту үшін үзіліс қажет болды, сондықтан шабуыл тоқтатылды, бірақ фон Фалькенхайн мен оның Османдық армиясы жаулық әрекеттердің уақытша тоқтатылуын байқады.
The leading infantry brigade of 52nd (Lowland) Division, which had reached Beit Likia on 19 November by moving along a track north of the main road, was held up towards Kuryet el Enab by a very determined and formidable Ottoman rearguard armed with machine guns at Kustal and Beit Dukka. The Ottoman positions were strongly defended and the 52nd (Lowland) Division could not advance until a mist, rolled down just before dark on 21 November, giving the 75th Division the opportunity to rapidly deploy, climb the ridge, and defeat the Ottoman force with bayonets. Infantry from the 52nd (Lowland) Division moved into position coming up in between the 75th Division on its right and the Yeomanry Mounted Division on its left. The Yeomanry Mounted Division, advancing towards Beit Ur el Foka and Bireh on the Nablus road north of Jerusalem was to converge with infantry in the 75th Division at Bireh and cut the Nablus to Jerusalem road. Resistance at Saris appeared to be weakening, by 11:00 progress continued to be slow. Saris was eventually won during the afternoon of 21 November. Operating in the hills to the north of the infantry divisions, the Yeomanry Mounted Division continued to struggle to advance. They moved across the roughest and bleakest areas of the Judean Hills toward Beit Ur el Tahta in a single file column nearly long. At 11:30 on 21 November the leading regiment, the Dorset Yeomanry descended from the hills on which Beit Ur el Foqa stands and found Ottoman units holding the western rim of the Zeitun Ridge above them. Heavy rainfall and cold weather severely tested both men and animals while they made several unsuccessful attempts to force their way up the steep, rocky sides of the ridge. But early in the afternoon more Ottoman reinforcements arrived from the north and counterattacked strongly. They forced the Yeomanry Mounted Division back into the deep ravine on the west side of the ridge. That night the Berkshire Yeomanry lay out on the ridge facing Ottoman units at close quarters in torrential rain, their horses in the deep valley below. No aerial support was possible, probably due to the weather, until No. 1 Squadron Australian Flying Corps carried out aerial bombing on Bireh village on 22 and 24 November. This hill, the traditional site of the tomb of the Prophet Samuel, was taken late in the evening by the 234th Brigade, 75th Division, after fierce fighting. In close fighting, Ottoman soldiers strongly counterattacked, reaching the gates of the mosque before Gurkha infantry fought them off. Fevzi's Seventh Army had fought Allenby's two infantry divisions to a standstill. The attacks by three British divisions had been held by three Ottoman divisions; the British suffering well over 2,000 casualties. There are no estimates of Ottoman casualties. A sketch map showing the positions of the armies on 28 November (see 'Ottoman counterattacks 1800 28 November 1917' map below) indicates the area about Nebi Samwil was still closely contested ground by the British 60th (London) Division and the Ottoman 53rd Division and the vital road link from Jerusalem to Nablus was still in Ottoman hands. On 24 November Allenby ordered the relief of the three divisions of the EEF's XXI Corps and Desert Mounted Corps. In order to move such large formations a pause was unavoidable and so the attack was discontinued, but von Falkenhayn and his Ottoman Army took notice of the temporary cessation of hostilities.
24 қараша: Нахр-эль-Ауджа өзенінің арғы жағында алғашқы шабуыл
Екі жаяу әскер және бір атты дивизияның Иудея төбелеріне қарай Иерусалимге ілгерілеуі 24 қарашада Неби Самвил ауданында тоқтатылды. Сол күні 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының және Анзак атты дивизиясының жаяу әскерлері Яффаның солтүстігіндегі Жерорта теңізі жағалауындағы Нахр-эль-Аужа арқылы шабуыл бастады. Солтүстік жағалауда өзенді Османдық сегізінші армиясының 3-ші және 7-ші дивизиялары қорғады. Османдық сегізінші армиясының 3-ші және 7-ші дивизиялары көпір басына еніп, тактикалық жағдайды қалпына келтірді. Веллингтон атты атқыштар полкі Кентербери полкіне жетіп, содан кейін шығысқа қарай Хурбет-Хадраға қарай жылды. Олар 29 тұтқын, бір автомат және бір британдық Льюис мылтығын қолға түсірді. Эссекс полкінің екі жаяу әскер ротасы, 161-ші (Эссекс) бригадасы, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясы Хадра көпірінен өтіп, ауылды басып алды. Сағат 08:00 шамасында Хурбет-Хадрадағы 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының жаяу әскерлері өзеннің арғы жағына қайтаруға бұйрық алды. Бұл өте қиын операция болды, өйткені көпір жаудың отына ұшырап, артиллерияның үнемі оқ жаудыруымен қапталды. Кейбіреулер көпірден өтіп, ал енді біреулері өзенге жүзіп, тағы біреулері суға батып кетті. Жаяу әскердің қашықтығы тазаланғаннан кейін, Оукленд атты атқыштар полкінің 3-ші эскадрильясы оларды көпірден өтіп, соңынан ерді. 11-ші (Солтүстік Окленд) эскадрильясы (Оукленд атқыштар полкі) оларды екі Викерс пулеметтерімен қымбатқа түскен бағамен қорғады, көпірді 11:00-ге дейін ұстап тұрып, кейін кері шегінді. Хадра көпіріне қарсы шайқас жүріп жатқанда, Шейх Муанистегі Веллингтон атты атқыштар полкінің 2-ші эскадрильясы дәлдікті артиллерия отына қапталған шамамен 2000 Османдық әскерінің қатаң шабуылын ешқандай артиллериялық қолдаусыз тойтарды. Олардың жылқылары өзеннен жағадағы фордқа жіберілген кезде, Жаңа Зеландияның атты атқыштар бригадасының эскадрильялары Хурбет-Хадра позициясын нығайту үшін қозғалды, бірақ кері қайтқан кезде жетті. Олар көпірдің оңтүстік жағалауында орналасты. Хурбет-Хадра ауылы мен көпір бекеттері эвакуацияланғаннан кейін ғана Сомерсет батареясы 161-ші (Эссекс) бригадасының қаруларымен көмекке ие болды. Бұл қолдау тым кеш келді, ал Шейх Муанистегі жаяу әскерге де зейнетке шығуға бұйрық берілді. Оларды Сомерсет батареясы қолдады, ол солтүстікке қарай, өзеннің оңтүстік жағында, Османдық әскері ауылды қайтадан басып алғанға дейін атысты жалғастырды. 10-шы эскадрильяның екі әскері баяу Шейх Муанис маңындағы жағажайдағы фордқа қарай кері шегінді. 2-ші эскадрилья мен жаяу әскер қайықпен өзеннен өтіп, диірменнің басындағы құламадан өтті. Османдықтардың шабуылы енді Кентербери атты атқыштар полкіне бағытталды. 1-ші эскадрилья полк пен Шейх Муанис әскерлері боғадынан өтіп кеткенше жауды ұстап тұрды. Содан кейін эскадрилья автоматтардың астынан атуды қамтамасыз етіп, кері шегінді. Жаңа Зеландияның атты атқыштар бригадасының осы операция кезінде 11 адам қаза тауып, 45 адам жараланды және үш адам жоғалып кетті. 25 қарашадан 1 желтоқсанға дейін Жаңа Зеландияның атты атқыштар бригадасы 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясын қолдап, аванпост желісін ұстап тұруға жалғасты. Желтоқсанның басында бригада Яффодан солтүстікке қарай бірнеше шақырым жердегі Сарона маңындағы демалыс лагеріне 5 қаңтарға дейін, ол Яһуда таулыларының етегінде Императорлық түйе корпусының бригадасын босатты. Осы уақытқа таман Османдық сегізінші армияның жауынгерлік қолбасшысы Фридрих Фрейхерр Кресс фон Крессенштейн өз міндеттерінен босатылды. Ол Синай мен Палестинада 1914 жылдың 27 қыркүйегінен бері Синай түбегі арқылы екі әскер мен рейдтік топты бастап, 1915 жылдың қаңтарында Суэц каналында, 1916 жылдың тамызында Романиде және 1916 жылдың сәуірінде Катияға өте сәтті шабуыл жасады. Кейіннен ол 1916 жылдың желтоқсанында Магдхабадағы қорғанысқа, 1917 жылдың қаңтарында Рафада, 1917 жылдың наурыз, сәуір және қазан айларында Газа мен Беер-Шебада және 1917 жылдың қарашасында Яффаға дейінгі теңіз жазығына дейінгі артқы ұрыстар кезінде командалық болды. Оның орнына бригадир генерал Джевад Паша тағайындалды. Алленби бұл жаңалықты естігеннен кейін 1917 жылы 28 қарашада әйеліне былай деп жазды: "Менің ойымша, қазір түрік пен немiс арасында аз ғана махаббат қалған".
The advance by two infantry and one mounted division into the Judean Hills towards Jerusalem was suspended in the area of Nebi Samwil on 24 November. On the same day infantry from the 54th (East Anglian) Division and the Anzac Mounted Division began their attack across the Nahr el Auja on the Mediterranean coast to the north of Jaffa. On the northern bank the river was defended by the 3rd and 7th Divisions of the Ottoman Eighth Army. The 3rd and 7th Divisions of the Ottoman Eighth Army had driven in the bridgeheads and restored the tactical situation. The Wellington Mounted Rifles Regiment came up to the Canterbury Regiment and then advanced eastwards to Khurbet Hadrah, which commanded the bridge on the main road. They captured 29 prisoners, one machine gun, and one British Lewis gun. Two infantry companies of the Essex Regiment, 161st (Essex) Brigade, 54th (East Anglian) Division crossed the Hadrah bridge and occupied the village. At about 08:00 infantry units of the 54th (East Anglian) Division at Khurbet Hadrah were ordered back across the river. It was an extremely difficult operation as the bridge was now being swept by enemy fire and continuously shelled by artillery. Some individuals succeeded in crossing the bridge; some swam the river and some drowned. Once the infantry were clear, the 3rd Squadron, Auckland Mounted Rifle Regiment followed them across the bridge. The 11th (North Auckland) Squadron (Auckland Mounted Rifle Regiment) covered them with two Vickers guns at great cost, continuing to hold the bridge until 11:00, when they withdrew. While the fighting for the Hadrah bridge was occurring, the 2nd Squadron, Wellington Mounted Rifle Regiment at Sheikh Muannis held off without any artillery support a determined attack by about 2,000 Ottoman soldiers who were covered by accurate artillery fire. As their horses had been sent back down the river to the ford on the beach, the squadrons of the New Zealand Mounted Rifles Brigade moved to reinforce the Khurbet Hadrah position, but arrived just as the withdrawal was taking place. They took up a position on the southern bank near the bridge. It was only after the Khurbet Hadrah village and bridge posts had been evacuated that the Somerset battery was able to come into action, assisted by guns of the 161st (Essex) Brigade. This support came too late, and the infantry at Sheikh Muannis near the ford were also ordered to retire. They were supported by the Somerset battery, which continued firing from a position south, on the southern side of the river, until after the Ottoman Army had reoccupied the village. Two troops of 10th Squadron retired slowly towards the ford on the beach near Sheikh Muannis, with the 2nd Squadron and the infantry crossing the river by means of a boat and over the weir head at the mill. The Ottoman attack was now concentrated on the Canterbury Mounted Rifles Regiment. The 1st Squadron held off the enemy until the regiment and the troops from Sheikh Muannis had crossed the ford then the squadron fell back, under covering fire from machine guns. Casualties from the New Zealand Mounted Rifles Brigade during this operation were 11 killed, 45 wounded, and three missing. From 25 November until 1 December the New Zealand Mounted Rifles Brigade remained in support of the 54th (East Anglian) Division, which continued to hold the outpost line. At the beginning of December, the brigade was withdrawn to a rest camp near Sarona a few miles north of Jaffa until 5 January, when it relieved the Imperial Camel Corps Brigade in the foothills of the Judean Hills. About this time the Ottoman Eighth Army's fighting commander Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein, was relieved of his duties. He had been in the Sinai and Palestine since 27 September 1914, leading two armies and a raiding party across the Sinai Peninsula to unsuccessfully attack the British Empire on the Suez Canal in January 1915, at Romani in August 1916, and the very successful raid on Katia in April 1916. Subsequently, he commanded the defences at Magdhaba in December 1916, at Rafa in January 1917, at Gaza and Beersheba in March, April and October 1917 and during rearguard battles up the maritime plain to Jaffa in November 1917. He was replaced by Brigadier General Djevad Pasha. On hearing the news, Allenby wrote to his wife on 28 November 1917: "I fancy that there is little love lost now between Turk and Boche."
Осман қарсы шабуылдары
Фон Фалькенхайн мен Осман әскері айдың басынан бері соғысып, алға жылжи бастаған Британ империясының шаршаған, әлсіреген дивизияларының тозған күйінен пайда табуға тырысты. Беер-Шебадан алға жылжу кезіндегі жабдықтау қиындықтарына байланысты Алленби Филипп В. Четводтың XX корпусын байланыс желілеріне жақын тылға орналастырды. Бұл әскерлер тылда 10 күн демалды, онда олар жеңіл жабдықталды және қайта жабдықталып, күш алды. Осы жаңа XX корпусының әскерлері Иудея тауларындағы Османдық жетінші армияға қарсы майдан операцияларын жүргізуге жауапкершілік алды. Генерал-майор Джон Шидің басқаруымен 60 (Лондон) дивизиясы 23 қарашада Хьюж қаласынан Латронға келді, ал 28 қарашада 52 (Лоуленд) және 75 дивизияларының қатты әлсіреген жаяу әскерін алмастырды, соның салдарынан олардың күші көп төмендемеді. Сол күні генерал-майор Э.С. Гирвудтың басқаруымен 74 (Ейманри) дивизиясы да Кармнан Латронға келді. Екі күннен кейін генерал-майор Дж. Р. Лонглидің басқаруымен 10 (Ирланд) дивизиясы да Кармнан Латронға жетті. 53 (Уэльс) дивизиясы, корпустың атқыштар полкімен және бір ауыр батареясымен бірге, Беер-Шебаның солтүстігіндегі Хеброн жолында қалды, тікелей Бас штабтың (GHQ) бұйрығына бағынды; олар Мотт отряды ретінде танылды.
Von Falkenhayn and the Ottoman Army sought to benefit from the weakened and depleted state of the worn out British Empire divisions which had been fighting and advancing since the beginning of the month. Owing to supply problems during the advance from Beersheba, Allenby maintained Philip W. Chetwode's XX Corps in the rear close to lines of communication. These troops enjoyed 10 days resting in the rear, where they were easily supplied and refitted. It was these fresh troops of XX Corps which were ordered to take over responsibility for front line operations in the Judean Hills against the defending Ottoman Seventh Army. The 60th (London) Division, commanded by Major General John Shea, arrived at Latron on 23 November from Huj and on 28 November relieved the seriously weakened infantry in the 52nd (Lowland) and 75th Divisions without much of a reduction in fighting ability. On the same day, the 74th (Yeomanry) Division, commanded by Major General E. S. Girdwood, arrived at Latron from Karm. Two days later the 10th (Irish) Division, commanded by Major General J. R. Longley, also arrived at Latron from Karm. The 53rd (Welsh) Division, with the Corps Cavalry Regiment and a heavy battery attached, remained on the Hebron road north of Beersheba, coming under direct orders from General Headquarters (GHQ); they became known as Mott's Detachment.
Теңіз жазығында қарсы шабуылдар
27 қараша күні сағат 17:00-де Османның сегізінші армиясының 16-шы дивизиясы теңіз жазығындағы Вильгельмаға қарсы шабуыл жасады. Олар Вильгельма және оның төңірегінде орналасқан Нортгемптоншир полкінің 4-ші батальонының жаяу әскеріне жетті. Сонымен қатар, олар Дейр Тувейфте оңтүстік-шығыста 10-шы батальон, Лондон полкіне, Бейт Небалада 5-ші батальон, Бедфордшир полкіне және Балд Хиллде Императорлық түйе корпусының бригадасына қарсы да ілгеріледі. Вильгельмада Осман күштері штыкпен шабуылға дайындалды, бірақ 272-ші бригаданың Корольдік далалық артиллериясының пулеметтері мен Льюис пулеметтері оларды тоқтатты. Британдықтар екі жақтан да қарсы шабуыл жасап, Осман әскерлерін Рантьеге қайта шегінуге мәжбүр етті.
At 17:00 on 27 November the Ottoman Eighth Army's 16th Division launched a counterattack at Wilhelma on the maritime plain. They reached to within of infantry in the 4th Battalion, Northamptonshire Regiment, which was deployed in and around Wilhelma. They also advanced against the 10th Battalion, London Regiment, south east at Deir Tuweif, against the 5th Battalion, Bedfordshire Regiment, at Beit Nebala, and against the Imperial Camel Corps Brigade at Bald Hill. At Wilhelma, the Ottoman force prepared to make a bayonet attack, but machine gun and Lewis gun fire with 272nd Brigade Royal Field Artillery held them off. The British successfully counterattacked on both flanks, forcing the Ottoman troops to withdraw to Rantye.
Британ империясының байланыс желілеріне қарсы шабуылдар
Ішкі аймаққа қарай, британдық байланыс желілеріне тағы бір күшті шабуыл жасалды. Османдық 16-дивизиясы жазықта, ал 19-дивизиясы төбелерде Рамледен британдық байланыс желілеріне шабуыл жасады. Бұл қарсы шабуылдың мақсаты – британдық әскердің екі дивизиясын жойып, олардың байланыс желілерін кесіп тастау болды. Шабуыл британдық майдан шебіндегі әлсіз жерді пайдаланып жасалды. Бұл әлсіз жер Бейт-Ур-эль-Тахтадағы сирек орналасқан атты әскер дивизиясының сол жағы мен Шилтадағы 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының оң жағы аралығында болды. Османдық 19-дивизиясы 27 қарашада осы әлсіз жерді тауып, ашық жабдықтау желісіне шабуыл жасады, атты әскер дивизиясының оқ-дәрі колоннасының бір бөлігін жеңіп, 54-ші (Шығыс Англия) дивизиясының оң жағындағы бекетті басып алды. 7-атты бригадаға майдан шебіндегі әлсіз жерге енуге бұйрық берілді. Олар 28 қараша күні таңертең Османдық 19-дивизиясының шабуылына ұшырады, бірақ басқа Османдық бөлімшелерінің шабуылына жол бермеді. Күрес кезінде қысым азайып, біраз жер қайтарылды, бірақ Осман әскері атты бригаданы батыс жақтан айналып өтуге тырысты. Норфолк полкінің 5-батальоны Шилтадан шығарылды, бірақ 52-ші (Төменгі Шотландия) дивизиясының 155-ші (Оңтүстік Шотландия) бригадасының жаяу әскері, алмастыру процесінде, майданға оралып, әлсіз жерді жауып, Осман әскерлерін байланыс желісінен кері итерді. Бейт-Ур-эль-Тахтаның оңтүстігінде 4-жеңіл атты бригада қауіпті позицияны қамтыды, себебі 8-ші және 6-шы атты бригадалар арасында байланыс болмады. 5-атты жасақ бригадасына өз дивизиясына қайта қосылуға бұйрық берілді, 10-шы жеңіл атты полк 60-шы (2/2 Лондон) дивизиясының бағынысында қалды. 3-жеңіл атты бригада Эль-Бурдждан батысқа қарай Берфилияға қарай жорық жасады. Алғашқы бекеттерге қысым тым күшті болды, қысқарған атты әскер дивизиясы Уәди Зейтке қарай шегінді, бірақ оларды қуған Осман күштері кенеттен 11-ші жеңіл атты полкімен тоқтатылды. 4-жеңіл атты бригада 7-атты бригадамен бірдей бағытпен қозғалды, бірақ Эль-Бурджге жақын жерде жол отпен тосылғанын анықтады. Бригад генерал Грант Барроуға есеп беріп, Бейт-Ур-эль-Тахтаның оңтүстігіндегі бригадаға 6-атты бригадаға көмектесуді бұйырды. 11-ші жеңіл атты полкі екі пулеметпен Бейт Ур ел Фокадан оңтүстік-батысқа қарай Уәди Зейтті ұстап тұру үшін алға жылжытылды. Бұл операциялар 28 қарашада британдық және австралиялық No. 1 және 111-ші эскадрильяларының бірлескен күштерімен Түл Керам әуежайына әуеден шабуыл жасау арқылы қолдау көрсетілді. Шабуыл келесі күні таңертең және кешке қайталанды, одан кейін неміс ұшақтары Юлис әуежайын бомбалап, No. 113-ші эскадрильяның кеңсесіне тиді. Атты әскер дивизиясы 74-ші (атты әскер) дивизиясымен алмастырылды; төрт атты әскер бригадасының орнына екі жаяу әскер бригадасы қойылды, нәтижесінде мылтық саны алты есеге артты. Австралияның атты әскер дивизиясының қосымша күштерімен Османдық әскерінің барлық қарсы шабуылдарын тоқтатуға жеткілікті әскерлер болды.
Further inland, another serious attack was made on the British lines of communication from Ramleh by units of both the Ottoman 16th Division on the plain and the 19th Division in the hills. The aim of this counterattack was the destruction of two British Empire divisions in the hills by cutting their lines of communication. This attack was made by exploiting a gap in the British front line between the thinly spread Yeomanry Mounted Division's left at Beit Ur el Tahta and the right of the equally thinly spread infantry in the 54th (East Anglian) Division at Shilta. The Ottoman 19th Division found the gap on 27 November and attacked the exposed supply line, defeating a section of the Yeomanry Mounted Division's Ammunition Column and overwhelming a post on the right of the 54th (East Anglian) Division. The 7th Mounted Brigade was ordered forward into the gap in the line. They were attacked by the fresh Ottoman 19th Division at dawn on 28 November, but blocked a further attack by other Ottoman units. After some desperate fighting in close action, pressure eased somewhat and some lost ground was recovered, but the Ottoman force began to outflank the mounted brigade to the west. The 5th Battalion, Norfolk Regiment were driven out of Shilta, but infantry from the 155th (South Scottish) Brigade of the 52nd (Lowland) Division, in the process of being relieved, returned to the front, closed the gap, and pushed the Ottoman soldiers back out of the lines of communication. South of Beit Ur el Tahta, the 4th Light Horse Brigade covered a dangerous position, as there was no contact between the 8th and 6th Mounted Brigades. The 5th Mounted Yeomanry Brigade was ordered to rejoin its division, leaving the 10th Light Horse Regiment under orders of the 60th (2/2nd London) Division. The 3rd Light Horse Brigade marched on to Berfilya west of el Burj. The pressure had been too great for the advance posts of the much reduced Yeomanry Mounted Division, which fell back down the Wadi Zeit but the pursuing Ottoman force was suddenly blocked by the 11th Light Horse Regiment of 4th Light Horse Brigade. The 4th Light Horse Brigade had moved by the same route as the 7th Mounted Brigade, but near El Burj they found the road blocked by fire. Brigadier General Grant, reporting to Barrow, ordered the brigade south of Beit Ur el Tahta to support the 6th Mounted Brigade. The 11th Light Horse Regiment was pushed forward with two machine guns to hold Wadi Zeit south west of Beit Ur el Foqa. These operations were supported on 28 November by a combined force of the British and Australian Nos. 1 and 111 Squadrons, which attacked the Tul Keram aerodrome with aerial bombing. This attack was repeated the following morning and evening after German planes bombed the Julis aerodrome and hit No. 113 Squadron's orderly room. The Yeomanry Mounted Division was relieved by the 74th (Yeomanry) Division; two brigades of infantry were substituted for four brigades of cavalry resulting in a sixfold increase in the number of rifles. With additional reinforcements from the dismounted Australian Mounted Division, there were sufficient troops to hold all Ottoman counterattacks.
1 желтоқсанда Бейт-Ур-эль-Тахтада қарсы шабуыл
1 желтоқсанда сағат 01:00-де Османдық 19-дивизиясының батальоны қол гранаталарымен қаруланған Бейт Ур эль Тахтада 157-бригадаға, ал Эль Бурдждің солтүстік-шығысында 3-жеңіл ат бригадасына шабуыл жасады. Бейт-Ур-эль-Тахтаға екі рет шабуыл жасағаннан кейін, олар 5-батальонның, 52-ші (Төмендік) дивизиясының, қатты әлсіреген жаяу әскер ротасын ауылдың алдындағы қырқадан ығыстырып шығарды, бірақ 04:30-ға қарай олар позицияны қайта басып алды. Эль-Бурдждің солтүстік-шығысындағы 8-жеңіл ат әскері полкі, таяқша гранаталарымен қаруланған жаудың төрт шабуылына тойтарыс берді. 3-жеңіл ат бригадасына қосылған 5-атты ескер полкінің Корольдік Глостершир гусарларының эскадрильясы желідегі бос орындарды толтыру үшін асығып келді, ал Гонконг батареясы отқа кірісті. Оларды 4-батальон, Корольдік шотландтық фюзилерлері және Бейт-Сирадан келген бомбалаушылардың шағын тобы күшейтті, олар Османдық әскері жаңа шабуылды бастағанда келді. Британдық бомбалау тобы Османдық бомбалаушыларға шабуыл жасап, қызу шайқастан кейін оларды кері шегіндірді. Османдықтар табандылықпен шабуылдауды жалғастырды, ал 4-шотландтық фюзельерлерінің тағы бір ротасы келді. 3-жеңіл ат бригадасының нысаналы атысымен және фюзильерлердің бомбаларының күшімен бірігіп, Османдық әскерін кері шегінуге және бекініске түсуге мәжбүр етті. Таң атқанда олар қарсылық көрсетуді тоқтатты. Бұл шайқаста бүкіл Османдық батальонының тұтқынға түскені немесе қаза тапқаны хабарланды. Бұл шешуші шайқас болды; егер Эль-Бурдж басып алынған болса, британдықтар Берфилиядан жоғары қарай созылатын жолды қолдану мүмкіндігінен айырылар еді, ал Бейт-Нуба–Бейт-Сира аңғары қорғаныссыз қалған болар еді. Иерусалимге жасалған жаяу әскердің негізгі шабуылының сол жақ фланкі ашылып, Наблус жолына жасалған қысым әлсіреген болар еді.
At about 01:00 on 1 December a battalion of the Ottoman 19th Division, armed with hand grenades, launched attacks at Beit Ur el Tahta against the 157th Brigade, and north east of El Burj against the 3rd Light Horse Brigade. After two attempts at Beit Ur el Tahta, they succeeded in driving a severely weakened infantry company of the 5th Battalion, Highland Light Infantry, 52nd (Lowland) Division, off of the ridge in front of the village, but by 04:30 they had reoccupied the position. The 8th Light Horse Regiment north east of El Burj withstood four onslaughts by enemy forces armed with stick grenades. A squadron of the Royal Gloucestershire Hussars of the 5th Mounted Yeomanry Brigade, attached to the 3rd Light Horse Brigade was rushed up to fill gaps in the line, and the Hong Kong Battery came into action. They were reinforced by the 4th Battalion, Royal Scots Fusiliers with a small group of bombers from Beit Sira, which arrived just as Ottoman soldiers launched a new assault. The British bombing party attacked Ottoman bombers and after a fierce engagement forced them back. The Ottomans continued desperately to attack and another company of the 4th Scots Fusiliers came up. Combined with the steady fire of the dismounted 3rd Light Horse Brigade, the shower of bombs from the Fusiliers forced the Ottoman soldiers to fall back and dig in. At dawn they surrendered. In these engagements it is claimed that a whole Ottoman battalion was captured or killed. It had been a crucial battle; if El Burj had been captured the British would have lost the use of the road leading up from Berfilya, and the Beit Nuba–Beit Sira valley would have become untenable. The left flank of the infantry's main advance on Jerusalem would have been exposed, which would have also weakened the pressure being exerted towards the Nablus road.
1 желтоқсанда Неби Самвилде қарсы шабуыл
1 желтоқсанда Неби Самвиллге жасалған келесі шабуылдар тойтарылды, Османдық жетінші армия ауыр қатыгездіктерге ұшырады.
Further attacks on Nebi Samwill on 1 December were repulsed, with the Ottoman Seventh Army suffering heavy losses.
Иерусалимнің басып алынуы
1 желтоқсанға қарай Иерусалим үшін шайқас дерлік аяқталып қалды. Осман әскері қарсы шабуылдарының нәтижесінде ешқандай аумақты басып ала алмады, ал алға жылжыған британдық әскерлер Иерусалимге жақын бекінген шаршаған әріптестерін сәтті алмастырды. 2 желтоқсанда XXI корпустың XX корпусымен ауыстырылуы аяқталды, 10-шы (Ирландия) дивизиясы 52-ші (Төмендіктер) дивизиясын алмастырды. 3 желтоқсанда 16-шы батальон, Девоншир полкі, 229-шы бригада, 74-ші (Жауынгерлік) дивизиясы Бейт Ур-эль-Фоқаны қайта басып алды. Бұл жаяу әскер шабуылы Вади Зейттің басынан сағат 01:00-де басталды, ал 03:30-ға қарай 17 тұтқын және үш пулеметпен бірге ауыл басып алынды. Позицияны ұстап тұру мүмкін емес еді, себебі ол биік жердегі Османдық позицияларынан көрінетін. Бомбалау және қолға-қол соғыс таң бойы жалғасты, батальон 300-ге жуық жарақаттанғандармен шегінді. Четвод содан кейін Моттке 8 желтоқсан таңына дейін Иерусалимнің оңтүстігіне позицияға жету үшін мүмкіндігінше жылдам ілгерілеуге бұйрық берді. Мотттың алдыңғы қатарлы тобы 5 желтоқсан түнінде Хебронның солтүстігіне ақырып жылжыды. 7 желтоқсанда Мотт отряды Бейтлехемді қорғап тұрған Османдық позициясымен байланыс орнатты, бірақ нашар ауа райы ілгерілеуге кедергі келтірді. Мотт отряды 60-шы (2/2 Лондон) дивизиясының оң жақ фланкін жабу және Иерусалимнен Иерихонға дейінгі жолды кесу үшін солтүстікке қарай жылжу керек еді. Бас штабтың тікелей бұйрығына қарамастан, Мотт отряды 7 желтоқсанда Бетлехемнің оңтүстігіндегі Хеброн жолында болды. Мотт 7 желтоқсан кешінде Бетлехемнің оңтүстігіндегі Соломон бассейндерін басып алуға жетті. 8 желтоқсан таңында Осман артиллериясы Мотт отрядының өтуі керек болған жол торабына оқ атуды бастады. Бетлехемге жақын Османдық батареясынан дәл оқ жауғандықтан, алға жылжуға немесе жауап беруге мүмкін болмады, сондықтан отряд күтті. Шамамен түскі уақытта корпустың командирі Четвод отрядқа жылжуға бұйрық берді. Мотт ақыры Бейт-Жала мақсатына сағат 16:00-де шабуыл жасады, бірақ Осман әскері бұған дейін шегініп кеткен еді. Олар кешке дейін ілгерілеуді жалғастырып, Османдық қорғанысынан толықтай босады. Шешу сәтінде Мотт отряды 60-шы (Лондон) дивизиясының оңтүстік фланкін қорғай алмады, бұл лондондықтарды күндіз тоқтауға мәжбүр етті, себебі флангадан оқ жаудырса, кез келген ілгерілеу өте қымбатқа түсер еді.
By 1 December the fighting for Jerusalem was almost over. The Ottoman Army had failed to win any ground as a result of their counterattacks, and the advancing British troops were successfully replacing their tired comrades who were well entrenched close to Jerusalem. On 2 December the relief of the XXI Corps by the XX Corps was completed when the 10th (Irish) Division relieved the 52nd (Lowland) Division. On 3 December, the 16th Battalion Devonshire Regiment, 229th Brigade, 74th (Yeomanry) Division recaptured Beit Ur el Foqa. This infantry attack was launched from the head of the Wadi Zeit at 01:00, and by 03:30 the village had been captured, along with 17 prisoners and three machine guns. The position was impossible to hold, as it was overlooked by Ottoman positions on higher ground. Bombing and hand to hand fighting continued all morning, and the battalion withdrew, suffering 300 casualties. Chetwode then ordered Mott to advance as quickly as possible to get into a position south of Jerusalem by the morning of 8 December. Mott's advanced guard again moved tentatively during the night of 5 December to north of Hebron. By 7 December Mott's Detachment had found touch with the Ottoman position defending Bethlehem from his objective, but bad weather prevented an advance. Mott's Detachment was to have advanced northwards in time to cover the right flank of the 60th (2/2nd London) Division and to cut the road from Jerusalem to Jericho. Despite being under direct orders of GHQ, Mott's Detachment was still on the Hebron road south of Bethlehem on 7 December. Mott managed to capture Solomon's Pools to the south of Bethlehem by the evening of 7 December. On the morning of 8 December, Ottoman artillery began firing on a road junction, which Mott's Detachment had to negotiate. Unable to advance or retaliate against the accurate shell fire from an Ottoman battery near Bethlehem, the detachment waited. At around noon, Chetwode, the corps' commander, ordered the detachment to get moving. Mott finally attacked his main objective at Beit Jala at 16:00, but the Ottoman Army had already retired. It was not until the evening that they continued their advance and found the way completely clear of Ottoman defenders. At the crucial moment, Mott's Detachment was unable to cover the southern flank of the 60th (London) Division, forcing the Londoners to pause during daylight, as enfilading fire would have made any advance extremely costly.
Иерусалимнің берілуі
8 желтоқсанда аяқталмайтын сияқты жаңбыр жауып тұрғанда, Иерусалим Осман империясының қорғауынан шықты. ХХ корпусының командирі Четвод, Бульфинге (ХХІ корпусының командирі) орнына келген соң, 8 желтоқсанда Иерусалимнің батысындағы биіктіктерді басып алып, соңғы шабуылды бастады. Иерусалимнің мэрі Хусейн Салим әл-Хусейн, Османдық губернатордың қаланы 2/19-шы батальонның сержанттары Джеймс Седжвик пен Фредерик Хуркомбқа тапсыру туралы хатын 1917 жылдың 9 желтоқсанында таңертең Иерусалимнің батыс шебінен тыс жерде жеткізуге тырысты. Алленбидің бас күші алдында барлауда болған екі сержант хатты қабылдаудан бас тартты. Соңында, оны 180-ші (2/5-ші Лондон) бригадасының командирі, бригадир генерал С. Ф. Уотсон қабылдады. Иерусалим ЕЭФ-тің толық қоршауына жақын болды, бірақ Осман әскерінің бөлімдері 9 желтоқсанда Зәйтүн тауында қысқа ғана уақытқа бекінді. Олар келесі күні түстен кейін 60-шы (2/2 Лондон) дивизиясымен жеңіліп қалды.
During almost continuous rain on 8 December, Jerusalem ceased to be protected by the Ottoman Empire. Chetwode (commander of XX Corps), who had relieved Bulfin (commander of XXI Corps), launched the final advance taking the heights to the west of Jerusalem on 8 December. The mayor of Jerusalem, Hussein Salim al Husseini, attempted to deliver the Ottoman Governor's letter surrendering the city to Sergeants James Sedgewick and Frederick Hurcomb of 2/19th Battalion, London Regiment, just outside Jerusalem's western limits on the morning of 9 December 1917. The two sergeants, who were scouting ahead of Allenby's main force, refused to take the letter. It was eventually accepted by Brigadier General C. F. Watson, commanding the 180th (2/5th London) Brigade. Jerusalem was almost encircled by the EEF, although Ottoman Army units briefly held the Mount of Olives on 9 December. They were overwhelmed by the 60th (2/2nd London) Division the following afternoon.
Бас тарту мәтіні
Қаланың қоршауының ауырлығына және осы бейбіт ел сіздің ауыр қаруларыңыздан шеккен қайғы-қасіреттерге байланысты, сондай-ақ осы өлімге алып келетін бомбалар қасиетті орындарға тиеді деген қорқыныштан, біз Иерусалим қаласын Иерусалим қаласының әкімі Хусейн әл-Хусейни арқылы сіздерге тапсыруға мәжбүрміз, сіздердің Иерусалимді біз бес жүз жылдан астам уақыт бойы қорғағандай қорғайтындарыңызға үміттеніп. Бұл жарлықты Иерусалимнің мутасаррифі Иззат қол қойды.
"Due to the severity of the siege of the city and the suffering that this peaceful country has endured from your heavy guns; and for fear that these deadly bombs will hit the holy places, we are forced to hand over to you the city through Hussein al Husseini, the mayor of Jerusalem, hoping that you will protect Jerusalem the way we have protected it for more than five hundred years." The decree was signed by Izzat, the Mutasarrif of Jerusalem.
Нахр-эль-Аужаның арғы жағындағы екінші шабуыл Яффа шайқасы
Алленбиге Жерорта теңізінен басталатын қорғаныс шебін құру қажет болды, оны оның оң жақ қанаты Өлі теңізде бекітілгеннен кейін, лайықты қауіпсіздікпен ұстауға болады. Ұлыбритания империясының берік шебін нығайту үшін, Османның сегізінші армиясының үшінші және жетінші жаяу әскер дивизияларын Яффа қаласының солтүстігіндегі Нахр-эль-Ауджадан шегіндіру қажет болды. XXI корпустың үш жаяу әскер дивизиясы 7 желтоқсанда жағалау жазығында бөлімдерін орналастыруға кірісті. 75-дивизия оң жақта, 54-дивизия (Шығыс Англия) ортада, ал 52-дивизия (Төмендіктер) жағалауда орналасты. 162-ші (Шығыс Мидленд) бригадасының жаяу әскерлері 11 желтоқсанда майдан шебіндегі Жаңа Зеландия атты әскер бригадасын алмастырды. Нахр-эль-Ауджаны басып алуға белсенді қатысқан атты әскерлер Аюн-Кара маңындағы лагерьке қайта оралды. Иерусалимнің тапсырылуынан кейін екі аптадан соң, әскери амалдар осы науқанның соңғы шабуылымен жаңадан басталды. Бірақ дайындықтар Нахр-эль-Ауджаның оңтүстік жағалауындағы батпақты және сулы жердің тоңған күйінен қиындыққа тап болды. Сонымен қатар, 19 және 20 желтоқсанда жауған жаңбыр өзенді көтеріп жіберді. Мұлеббистен теңізге дейін өзеннің ені кең, ал тереңдігі әртүрлі, тек Шейх Муанис деп аталатын өзен сағасындағы броды бар. Өзеннің солтүстігінде құмды төбелерден екі биік тіктеулік өзенге қарай созылып жатыр. Олар шығыстағы Хурбет-Хадрадағы зардап шеккен тас көпірге және батыстағы Жеришеге жақын орналасқан Шейх Муанис ауылына қарап тұрды, онда арнаны бөгеттеген шағын гидроэлектростанция орналасқан. Османның сегізінші армиясы қараша айында шабуылдаушылар қолданған барлық маңызды жерлерді бақылап, берік позицияларды ұстады. Олар екі тіктеулікті де, сондай-ақ Нахр-эль-Ауджаның сағасындағы броды бақылап тұрды. Олар Хурбет-Хадраның шығысына қарай созылған және өзеннің оңтүстік жағалауын қамтыған, Bald Hill және Мұлеббис кіретін шепті де ұстады. Жаяу әскердің артиллериясы өтуі үшін уақытша көпірлер салынды. 23 желтоқсанда 52-ші (Төмендіктер) және 54-ші (Шығыс Англия) дивизиялары жағалау бойымен одан да ілгері жылжыды, ал алдыңғы қатардың сол жағы Яффадан солтүстікке қарай Арсуфқа жетіп, маңызды Османдық қорғаныс позицияларын басып алды. Олар британдық соғыс кемелерінің артиллериялық атысымен қолдау көрсетілді. 300 тұтқынға алынды, көптеген Османдықтар штыкпен қаза табады, ал британдық жаяу әскері 100 адамдық шығынға ұшырады.
Allenby needed to establish a defensive line running from the Mediterranean Sea which could be held with reasonable security once his right flank was secured on the Dead Sea. In order to consolidate a strong British Empire line, it was necessary to push the 3rd and 7th Infantry Divisions of the Ottoman Eighth Army back away from the Nahr el Auja north of Jaffa on the Mediterranean coast. Three infantry divisions of the XXI Corps began moving their units into position on the coastal plain on 7 December. The 75th Division was on the right with the 54th (East Anglian) Division in the centre and the 52nd (Lowland) Division on the coast. Infantry from the 162nd (East Midland) Brigade, relieved the New Zealand Mounted Rifles Brigade in the front line on 11 December and the mounted riflemen, who had been heavily involved in the earlier attempt to capture the Nahr el Auja, moved back to bivouac near Ayun Kara. Military operations resumed a fortnight after the surrender of Jerusalem with the final attack of this campaign. But preparations were complicated by the sodden state of the low and swampy ground on the southern banks of the Nahr el Auja where the attack would be launched. And the river was swollen by rain which had fallen on 19 and 20 December. From Mulebbis to the sea the river is between wide and deep except for the ford at the mouth of the river known as Sheik Muanis. To the north of the river two prominent spurs run down to the river from a series of sandy ridges. These overlooked the damaged stone bridge at Khurbet Hadrah to the east and the village of Sheik Muannis, near Jerisheh to the west where a mill dam bridged the stream. The Ottoman Eighth Army held strong commanding positions covering all the places used by the attackers in November. They held both spurs in addition to a post opposite the ford at the mouth of the Nahr el Auja. They also held a line extending east of Khurbet Hadrah which crossed to the south bank of the river to include Bald Hill and Mulebbis. Temporary bridges were built so the infantry's artillery could cross the river. On 23 December the 52nd (Lowland) and 54th (East Anglian) Divisions moved up the coast a further , while the left of the advance reached Arsuf north of Jaffa, capturing key Ottoman defensive positions. They were supported by guns on British warships. Three hundred prisoners were captured and many Ottomans were killed with bayonets, while the British infantry suffered 100 casualties.
Иерусалимді қорғау
Британдықтар ресми түрде "Иерусалим операцияларының" құрамына кіретін үш шайқастың бірі – Неби Самвил шайқасы және Яффа шайқасымен бірге, бұл қақтығыс Осман әскерлері қарсы шабуылдар бастағаннан кейін бір ай өткен соң, 1917 жылдың 26-30 желтоқсаны аралығында болды. Османдық 7-ші армия Иерусалимді эвакуациялағаннан кейін, британдық XX корпусы Иерусалимнің солтүстігі мен шығысында Иерусалимнен Иерихонға және Иерусалимнен Наблусқа дейінгі жолдармен өтетін шепті ұстады. Бұл шеп батысқа қарай Бейт-Ур-эль-Фока мен Суффаға дейін созылды. Алленби 4 желтоқсанда Соғыс кеңсесіне жазған хатында Бирехті басып алуға ниеттенгенін білдірген. Британдықтар 27 желтоқсан күні сағат 01:30-да Осман әскерінің қарсы шабуылына дайын тұрды, ол Наблус жолындағы 60 (2/2 Лондон) дивизиясының 179-шы (2/4 Лондон) бригадасының жаяу әскеріне тиді. Осман әскерінің бастапқы мақсаты, олардың бастапқы позицияларының алдында орналасқан Неби Самвейл кіретін ауылдар желісі болды. Олар Наблус жолынан шығысқа қарай, Иерусалимнің солтүстігінде орналасқан және 60-шы (2/2 Лондон) дивизиясымен қорғалған Телль-эль-Фуль төбесіне бағытталды. Османдықтардың Телль-эль-Фульға жасаған шабуылы британдықтардың алғы шебін кері шегіндіріп, бірнеше маңызды нысандарды басып алды. Бұл қақтығыс екі күнге созылды және нәтижесіз аяқталды. Келесі күні XX корпусының қолбасшысы Четвод 10-шы (Ирландиялық) дивизияға Рамаллаға қарай шабуыл жасауға бұйрық берді. 29 желтоқсанда 60-шы (2/2 Лондон) және 74-ші (Ейманри) дивизияларына 53-ші (Уэльстік) дивизия қосылды. Британдық жаяу әскерінің жалпы шабуылы фронттың оң жағын және сол жағын жылжытты.
Officially recognised by the British as one of three battles which made up the "Jerusalem Operations", along with the Battle of Nebi Samwil and the subsidiary Battle of Jaffa, this engagement occurred a month after the Ottoman armies had launched their counterattacks; between 26 and 30 December 1917. After the evacuation of Jerusalem by the Ottoman Seventh Army, the British XX Corps held a line which ran across the Jerusalem to Jericho and Jerusalem to Nablus roads north and east of Jerusalem. This line continued to the west through the hills to Beit Ur el Foka and Suffa. In a letter to the War Office, Allenby had written on 4 December of his desire to capture Bireh. The British were prepared for battle when an Ottoman Army counterattack was launched at 01:30 on 27 December, which fell on the infantry from the 179th (2/4th London) Brigade, 60th (2/2nd London) Division, on the Nablus road. The Ottoman force's initial objectives were a line of villages, including Nebi Samweil in front of their starting positions. They were focused towards Tell el Ful, a hill east of the Nablus road about north of Jerusalem defended by the 60th (2/2nd London) Division. This Ottoman attack on Tell el Ful initially drove the British outposts back and captured several important places. The engagement continued for two days and was ultimately unsuccessful. And the next day Chetwode, commander of XX Corps, ordered infantry in the 10th (Irish) Division to attack towards Ramallah. On 29 December the 60th (2/2nd London) and 74th (Yeomanry) Divisions were joined by the 53rd (Welsh) Division. A general British infantry advance on a front moved their front line on the right and on the left.
Үгіт-насихат науқанының қорытындылары
Жаңадан құрылған, стратегиялық тұрғыдан берік британдық қорғаныс шебі 1918 жылдың қыркүйек айының ортасына дейін, Дамаск пен Алеппоға жасалған шабуылға дейін сақталды, бұл шабуыл осы театрдегі соғысты аяқтады. Ол Жерорта теңізінің жағалауынан басталып, Иерусалимнің солтүстігі мен шығысына қарай созылды. 1918 жылдың ақпан айының ортасында Иордан аңғарындағы Иерихон қаласы басып алынып, шептің шығыс бөлігі Өлі теңізге дейін бекітілді. Палестинадағы аумақтық үлкен табыстар Батыс майданындағы Камбрейдегі британдық экспедициялық корпусының шабуылымен салыстыруға келмейтін. 20-30 қарашада Фландрияда болған шайқас ауыр шығынмен аяқталып, ешқандай нәтиже бермеді. Француз армиясы әлі де күрделі бүліктерден кейін қалпына келмеген еді, итальяндықтар Капоретто шайқасында жеңілді, ал Ресей большевик революциясынан кейін соғыстан шықты. Алленбидің шабуылы салыстырмалы түрде айтарлықтай аумақтық табыстарға жетті, Бағдадты және Месопотамиядағы Басрадағы мұнай кен орындарын қорғауға көмектесті, араб көтерілісін ынталандырды және Осман армиясына орны толмас зиян келтірді. Иерусалимді қоршаған төбелерде эпизодтық шайқастар жалғасты. Рождество күні Фалькенхайн тағы да қарсы шабуыл жасады, ол ауыр шығынмен тойтарылды. АҚШ газеттері де крест жорықтарына сілтеме жасады, әсіресе Нью-Йорк Геральды (суретке қараңыз), онда 1244 жылы Иерусалим соңғы рет мұсылман емес үкімет астында болған кезде, Әл-Салих Әйюб басқаратын түрік әскері франктерді жеңгені айтылған. Италия саясатының секулярлық топтары жеңісті крест жорығы деп сипаттады, бірақ бұл терминге секулярлық және заманауи мағыналар берді: әскери оқиға Антантаның азаттық пен өркениет атынан неміс "мәдениетінің" қатыгездігіне қарсы крест жорығының бір бөлігі деп есептелді, бұл Ұлы соғыс үгітінің кең таралған бейнесі, ол жауды қаралап көрсетуге негізделген. Әртүрлі көзқарастарға байланысты, итальяндық католик дін қызметкерлері мен миряндары теологиялық және доктриналық себептерге байланысты крест жорығының идеологиясын ашық қолданудан тартынды: Иерусалимді басып алу Антанта жүргізген әділ соғыстың бір бөлігі болды, бірақ оны крест жорығының қадамы немесе қорытындысы деп санауға болмайды. Ұлыбритания 1948 жылы Палестина мандаты аяқталғанға дейін Иерусалимді басып ала берді.
The newly established, strategically strong defensive British line remained in place until mid September 1918 when the advance to Damascus and Aleppo, which ended the war in this theatre, took place. It stretched across from the Mediterranean coast in the west to north and east of Jerusalem. The line was extended during the middle of February 1918 when Jericho in the Jordan Valley was captured and the eastern end of the line was secured on the Dead Sea. The enormous territorial gains of the Palestine offensive contrasted with the British Expeditionary Force's offensive on the Western Front at Cambrai. Fought in Flanders from 20 to 30 November, it ended with heavy losses and no gains. The French army was still recovering from a serious mutiny, the Italians were defeated at the Battle of Caporetto, and Russia was out of the war following the Bolshevik Revolution. Allenby's advance by comparison made considerable territorial gains, helped secure Baghdad and the oilfields at Basra in Mesopotamia, encouraged the Arab Revolt, and inflicted irreplaceable losses on the Ottoman Army. Sporadic fighting continued in the hills surrounding Jerusalem. On Christmas Day, Falkenhayn launched another counter assault, which was repulsed with heavy losses. A US newspaper also made reference to the Crusades, specifically the New York Herald (see picture), referring to the last time Jerusalem was under non Muslim rule in 1244 AD when a Turkic army under Al Salih Ayyub, defeated the Franks. The secular groups of the Italian politics characterized the victory as a crusade but giving secular and contemporary meanings to this term: The military episode was considered part of the Entente's crusade in the name of freedom and civilization against the cruelty of the German "Kultur", a widely spread image of the Great War propaganda based on the demonization of the enemy. With different approaches, the Italian Catholic clergy and laity appeared generally reluctant to explicitly use of the ideology of crusade due to theological and doctrinal reasons: the conquest of Jerusalem was part of the just war conducted by the Entente, but it could not be considered like a step or the conclusion of a crusade. Britain would hold Jerusalem until the end of Mandatory Palestine in 1948.