Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фельдмаршал (1861–1936)
British Field Marshal (1861–1936)
Эдмунд Генри Хайнман Алленби, 1-ші виконт Алленби, (23 сәуір 1861 – 14 мамыр 1936) – британдық армияның жоғары шенді офицері және Империя губернаторы. Ол Екінші Бур соғысында және Бірінші дүниежүзілік соғыста Осман империясына қарсы Синай және Палестина науқанында Палестинаны жаулап алу кезінде Ұлыбритания империясының Мысыр экспедициялық корпусын (МЭК) басқарды. Британдықтар 1917 жылдың қазан және желтоқсан айлары аралығында Бер-Шеба, Яффа және Иерусалимді жаулап алды. Оның әскерлері 1918 жылдың жазында Иордан аңғарын басып алды, содан кейін Солтүстік Палестинаны жаулап, Мегиддо шайқасында Османдық Йылдырым армия тобының Сегізінші армиясын жеңіп, Төртінші және Жетінші армияларды Дамаскқа қарай шегінуге мәжбүр етті. Содан кейін МЭК-тің Шөлдегі атты корпусы Дамаскіні басып алып, Солтүстік Сирияға ілгеріледі. Осы іс-қимыл барысында ол Т.Э. Лоуренсқа ("Арабияның Лоуренсі") басшылық етті, оның Фейсалдың араб шерифтерімен бірлескен науқаны МЭК-тің Осман империясының аумағын жаулап алуына көмектесті және 1918 жылдың 30 қазанында аяқталған Мудрос келісіміне бес күн бұрын Алеппо шайқасына қатысты. Ол 1919 жылдан 1925 жылға дейін Мысырдағы Жоғары комиссар қызметін атқарды, бұл кезеңде ол Мысырды тиімді басқарды.
Field Marshal Edmund Henry Hynman Allenby, 1st Viscount Allenby, (23 April 1861 – 14 May 1936) was a senior British Army officer and Imperial Governor. He fought in the Second Boer War and also in the First World War, in which he led the British Empire's Egyptian Expeditionary Force (EEF) during the Sinai and Palestine Campaign against the Ottoman Empire in the conquest of Palestine. The British succeeded in capturing Beersheba, Jaffa, and Jerusalem from October to December 1917. His forces occupied the Jordan Valley during the summer of 1918, then went on to capture northern Palestine and defeat the Ottoman Yildirim Army Group's Eighth Army at the Battle of Megiddo, forcing the Fourth and Seventh Army to retreat towards Damascus. Subsequently, the EEF Pursuit by Desert Mounted Corps captured Damascus and advanced into northern Syria. During this pursuit, he commanded T. E. Lawrence ("Lawrence of Arabia"), whose campaign with Faisal's Arab Sherifial Forces assisted the EEF's capture of Ottoman Empire territory and fought the Battle of Aleppo, five days before the Armistice of Mudros ended the campaign on 30 October 1918. He continued to serve in the region as High Commissioner in Egypt from 1919 until 1925, a position that meant he effectively ruled Egypt during this period.
Ерте өмір
Алленби 1861 жылы Хайнман Алленби мен Кэтрин Энн Алленбидің (қыз есімі Кейн) ұлы болып дүниеге келді және Хейлибери колледжінде білім алды. Оның әкесі Норфолк округінде 2000 акр жерге ие болды, сондай-ақ Феликсстоуда, сол кезде балықшылар ауылы болған, Феликсстоу үйінде тұрды. Бұл үй 1878 жылы Хайнман Алленби қайтыс болғанға дейін жазғы үй ретінде пайдаланылды, содан кейін отбасы мұнда тұрақты қоныстанды. Алленбидің әскери қызметке деген ұмтылысы болған жоқ, ол Үндістанның әкімшілік қызметіне түсуге тырысты, бірақ емтиханды өтпеді. 1880 жылы Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне емтихан беріп, 1882 жылдың 10 мамырында 6-шы (Иннискиллинг) драгун полкіне лейтенант болып кірді. Ол сол жылы Оңтүстік Африкадағы полкіне қосылып, 1884–85 жылдарғы Бечуана экспедициясына қатысты. Кантерберидегі кавалериялық депода қызметтен кейін, 1888 жылдың 10 қаңтарында капитан болып тағайындалды, сосын Оңтүстік Африкаға қайта оралды. Алленби 1890 жылы Ұлыбританияға оралды және Камберлидегі штаб колледжіне түсу емтиханына қатысып, бірақ өтпеді. Еңбек етіп, келесі жылы тағы да емтихан беріп, сәтті тапсырды. 7-ші гусарлар полкінің капитаны Дуглас Хейг та сол жылы штаб колледжіне түсті, осылайша екеуінің арасындағы Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жалғасқан бәсекелестік басталды. Алленби әріптес офицерлер арасында көбірек танымал болды, тіпті Хейгке қарағанда жақсы атқа мінуші болса да, драгхаундтардың басшысы болып тағайындалды; Алленбидің полоға деген құштарлығы осы кезде қалыптасқан еді. Олардың замандасы Джеймс Эдмондс кейінірек штаб колледжінің қызметкерлері Алленбиді жай және ақымақ санағандарын, бірақ ол Фермерлер кешінде сөйлеген сөзіне таң қалғандарын айтты, шындығында бұл сөзді Эдмондс пен басқа біреу жазған болатын. Ол 1897 жылдың 19 мамырында майор болып тағайындалды және 1898 жылдың наурыз айында Ирландиядағы 3-ші кавалерия бригадасына бригада майоры болып тағайындалды.
Allenby was born in 1861, the son of Hynman Allenby and Catherine Anne Allenby (née Cane) and was educated at Haileybury College. His father owned 2,000 acres in Norfolk and Felixstowe House, at Felixstowe, then a fishing village. This was a summer home until the family settled there permanently after Hynman Allenby's death in 1878. Allenby had no great desire to be a soldier, and tried to enter the Indian Civil Service but failed the entry exam. He sat the exam for the Royal Military College, Sandhurst in 1880 and was commissioned as a lieutenant in the 6th (Inniskilling) Dragoons on 10 May 1882. He joined his regiment in South Africa later that year, taking part in the Bechuanaland Expedition of 1884–85. After serving at the cavalry depot in Canterbury, he was promoted to captain on 10 January 1888 and then returned to South Africa. Allenby returned to Britain in 1890 and he sat – and failed – the entry exam for the Staff College at Camberley. Not deterred, he sat the exam again the next year and passed. Captain Douglas Haig of the 7th Hussars also entered the Staff College at the same time, thus beginning a rivalry between the two that ran until the First World War. Allenby was more popular with fellow officers, even being made Master of the Draghounds in preference to Haig who was the better rider; Allenby had already developed a passion for polo. Their contemporary James Edmonds later claimed that the staff at Staff College thought Allenby dull and stupid but were impressed by a speech that he gave to the Farmers' Dinner, which had in fact been written for him by Edmonds and another. He was promoted to major on 19 May 1897 and was posted to the 3rd Cavalry Brigade, then serving in Ireland, as the Brigade Major in March 1898.
Екінші Бура соғысы
1899 жылы қазанда Екінші Бур соғысы басталғаннан кейін Алленби өз полкіне қайта оралды, ал «Иннискиллингтер» Куинстаунда кемеге мініп, сол жылдың соңында Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласына жетті. Ол 1900 жылғы 11 қаңтарда Колесберг, 1900 жылғы 15 ақпанда Клип-Дрифт және 1900 жылғы 16 ақпанда Дронфилд Ридж шайқастарына қатысты. Алленби, қазір майор, Блумфонтейннің жанында орналасқан Австралия жеңіл атты әскерінің қасындағы Жаңа Оңтүстік Уэльс лансерлерінің эскадрильясына қолбасшылық етуге тағайындалды. Адамдар да, жылқылар да үздірімсіз жауған жаңбырдан зардап шекті, ал ішек ауруына шалдыққандарды күн сайын алып кететін. Алленби көп ұзамай қатаң тәртіпті адам ретінде танылды, А. Б. Патерсонның айтуынша, тіпті офицерлер клубына комендант сағаты да белгілеген. Алленби 1900 жылғы 10 мамырда Занд өзеніндегі, 1900 жылғы 3 маусымда Калхеввал өткеліндегі, 1900 жылғы 12 қыркүйекте Барбертондағы және 1900 жылғы 16 қазанда Твердендегі шайқастарға қатысты, онда Бур генералы Ян Смұтс жеңіліске ұшырады. 1901 жылғы 1 қаңтарда жергілікті подполковник, ал 1901 жылғы 29 сәуірде жергілікті полковник болып тағайындалды. 1902 жылғы 23 маусымдағы хабарламасында соғыстың соңғы кезеңіндегі бас қолбасшы лорд Китченер оны «халыққа танымал және қабілетті кавалерия бригадасы» деп сипаттады. Соғыс кезінде көрсеткен қызметі үшін ол 1902 жылғы 26 маусымда жарияланған Оңтүстік Африка құрметті тізімінде Бат орденінің серігі (CB) болып тағайындалды және 1902 жылғы 24 қазанда Букингем сарайында өткен салтанатты шарада король Эдуард VII-ден CB орденін алды.
Following the outbreak of the Second Boer War in October 1899, Allenby returned to his regiment, and the Inniskillings embarked at Queenstown and landed at Cape Town, South Africa, later that year. He took part in the actions at Colesberg on 11 January 1900, Klip Drift on 15 February 1900 and Dronfield Ridge on 16 February 1900, and was mentioned in despatches by the commander in chief, Lord Roberts on 31 March 1900. Allenby, by now a major, was appointed to command the squadron of New South Wales Lancers, who were camped beside the Australian Light Horse outside Bloemfontein. Both men and horses suffered from the continuous rain and men with cases of enteric fever were taken away every day. Allenby soon established himself as a strict disciplinarian, according to A. B. Paterson even imposing a curfew on the officer's mess. Allenby participated in the actions at Zand River on 10 May 1900, Kalkheuval Pass on 3 June 1900, Barberton on 12 September 1900 and Tevreden on 16 October 1900 when the Boer General Jan Smuts was defeated. He was promoted to local lieutenant colonel on 1 January 1901, and to local colonel on 29 April 1901. In a despatch dated 23 June 1902, Lord Kitchener, Commander in Chief during the latter part of the war, described him as "a popular and capable Cavalry Brigadier". For his services during the war, he was appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) in the South Africa honours list published on 26 June 1902, and he received the actual decoration of CB from King Edward VII during an investiture at Buckingham Palace on 24 October 1902.
Соғыс аралығында
Алленби 1902 жылы Ұлыбританияға оралып, 1902 жылғы 2 тамызда подполковник шенімен және 1902 жылғы 22 тамыздан бастап полковник шенімен Колчестердегі 5-ші Корольдік ирландтық лансерлердің командирі болды. 1905 жылғы 19 қазанда ол полковник және бригадир генерал шеніне көтерілді. 1906 жылы ол 4-ші атқыштар бригадасына қолбасшылық етті. 1909 жылғы 10 қыркүйекте ол генерал-майор шеніне тағы көтерілді және 1910 жылы кең ат әскері тәжірибесінің арқасында кавалерияның бас инспекторы болып тағайындалды.
Allenby returned to Britain in 1902 and became commanding officer of the 5th Royal Irish Lancers in Colchester with the substantive rank of lieutenant colonel on 2 August 1902, and the brevet rank of colonel from 22 August 1902. He was promoted to the substantive rank of colonel and to the temporary rank of brigadier general on 19 October 1905. He assumed command of the 4th Cavalry Brigade in 1906. He was promoted again to the rank of major general on 10 September 1909 and was appointed Inspector General of Cavalry in 1910 due to his extensive cavalry experience.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Алленби бастапқыда Батыс майданында қызмет етті. 1914 жылдың тамызында соғыс басталғанда, фельдмаршал сэр Джон Френчтің басшылығымен британдық экспедициялық корпусы (БЭК) Францияға жіберілді. Ол төрт жаяу әскер дивизиясынан және бір атты әскер дивизиясынан тұрады, соңғысына Алленби қолбасшылық етті. Атты әскер дивизиясы алғаш рет Монс шайқасынан кейін неміс армиясының Францияға басып кіруіне қарсы, шатасқан жағдайларда кері шегінуді қамтамасыз ету кезінде әрекетке кірді. Алленбидің бір бағыныштысы сол кезде: "Ол өзінің жоспарларын ешқандай түсініктілікпен сөзбен түсіндіре алмайды", - деді. Бас штаб офицері Хьюберт Гофтың атты бригадасы тиіс болған жерден шақырымдар қашықтықта болуының себебін сұрағанда, оған былай деп жауап берді: "Ол маған 'Бульден мүмкіндігінше алысқа шығып жатырмын' деді. Бұл өте жаман оқиға болды, және ол сол кезде Алленбиге ашық қарсылық көрсетіп тұрды". Дивизия Алленбидің басшылығымен, І Іпр шайқасында қолда бар азын-малын пайдаланып, өзін ерекше көзге түсірді.
During the First World War, Allenby initially served on the Western Front. At the outbreak of war in August 1914, a British Expeditionary Force (BEF) was sent to France, under the command of Field Marshal Sir John French. It consisted of four infantry divisions and one cavalry division, the latter commanded by Allenby. The cavalry division first saw action in semi chaotic circumstances covering the retreat after the Battle of Mons opposing the German Army's invasion of France. One of Allenby's subordinates claimed at the time: "He cannot explain verbally, with any lucidity at all, what his plans are". When a headquarters officer asked why Hubert Gough's cavalry brigade was miles from where it was supposed to be, he received the reply: "He told me he was getting as far away from the Bull as possible. It was a most scandalous affair, and he was in an almost open rebellion against Allenby at the time". The division distinguished itself under Allenby's direction in the subsequent fighting, with minimal resources at its disposal, at the First Battle of Ypres.
Батыс майдан
Алленби 1914 жылғы 10 қазанда уақытша генерал-лейтенант болып тағайындалды. BEF екі армияға дейін кеңейтілген кезде, ол кавалерия корпусының қолбасшысы болып марапатталды. 1915 жылғы 6 мамырда Алленби ерікті түрде кавалерия корпусын тастап, сол сәтте Екінші Ипр шайқасында қызу шайқас жүріп жатқан V корпустың басшылығын қабылдады. Корпустың басшылығы Алленбидің шаршаңқы мінезін одан да нашарлатты, себебі штаб қағазындағы бөлінген инфинитивтен бастап, Алленби өз әскерлеріне киюге бұйырған қалайы шлемсіз даладағы мәйіттерді табуға дейін, Алленбиді ашуға ұшыратты. 1915 жылдың қазан айында Алленби британдық Үшінші армияны басқаруға тағайындалды және 1916 жылғы 1 қаңтарда генерал-лейтенант (толық атағы) болды. 1916 жылдың орта шенінде ол Сомма шайқасының басталуын қолдаған армия командирі болды, Гоммекур қалқасындағы бекініске жасалған сәтсіз шабуылға жауапты болды, ол операциядағы оның бағынысты бөлімшелеріне ауыр шығын әкелді. 1916 жылы Арчибальд Уэвелл, Алленбидің штаб офицерлерінің бірі және оның жақтасы, Алленбидің шаршаңқы мінезі «Бұл «Бұқа» деген лақап ашулы, жалтақ, дөңгелек ойлауға бейім генерал болған деген аңызды растайды» деген пікірді айтты. Алайда, Алленбидің ашу-ызасына және ережелерді жиі жөнсіз деп көрінетін тәсілмен қолдануға деген құштарлығына қарамастан, Алленбидің штаб офицерлері тұрақтанған жағдайды бұзудың жаңа жолдарын табуға қызығушылық танытқан зиялы генералді тапты. Ф.Ф.Фуллер Алленбиді «мен ұнатып, құрметтей бастаған адам» деп атады, ол әрқашан өзінің штабынан соғысты жеңудің жаңа идеялары бар ма деп сұрайтын.
Allenby was promoted to temporary lieutenant general on 10 October 1914. As the BEF was expanded in size to two armies, he was rewarded by being made commander of the Cavalry Corps. On 6 May 1915, Allenby voluntarily left the Cavalry Arm to take up command of V Corps which was engaged at that moment in severe fighting at the Second Battle of Ypres. Commanding a corps seemed to make Allenby's bad temper even worse where anything from a split infinitive in a staff paper to discovering a corpse in the field without the tin helmet that Allenby ordered his men to wear sent Allenby off into a rage. In October 1915, Allenby was promoted to lead the British Third Army, being made lieutenant general (substantive rank) on 1 January 1916. In the mid summer of 1916, he was the army commander in support of the launch of the Battle of the Somme offensive, with responsibility for the abortive assault by Third Army troops on the trench fortress of the Gommecourt salient, which failed with severe casualties to the units under his command in the operation. By this time in 1916, Archibald Wavell, who was one of Allenby's staff officers and supporters, wrote that Allenby's temper seemed to "confirm the legend that 'the Bull' was merely a bad tempered, obstinate hot head, a 'thud and blunder' general". However, despite Allenby's rages and obsession with applying the rules in a way that often seemed petty, Allenby's staff officers found an intellectually curious general who was interested in finding new ways of breaking the stalemate. J. F. C. Fuller called Allenby "a man I grew to like and respect", a man who always asked his staff if they had any new ideas about how to win the war.</blockquote>
Алленбидің көптеген офицерлері ол ашудан басқа ешқандай сезімге қабілетсіз деп санайтын, бірақ ол шын мәнінде сүйікті әке және күйеу болды, ол майданда қызмет ететін жалғыз баласы Майклға қатты алаңдады. Алленби шабуыл жасамас бұрын неміс бекіністерін бір апта бойы бомбалауды қабылдамады, оның орнына шабуылды бастамас бұрын 48 сағаттық бомбалау жоспарлады. 1917 жылғы 9 сәуірде таңғы сағат 5:30-да шабуылдың басталу уақытына жақындаған кезде, Алленби өзінің бүкіл мансабы қауіпте екенін білгендіктен ерекше алаңдады. 1917 жылғы 10 сәуірде әйеліне жазған хатында Алленби: «Кеше үлкен жетістікке жеттім. Мен барлық бағытта жеңіске жеттім, көптеген жауынгерлерді өлтірдім және 7500-ден астам тұтқынға алдым. Біз, соңғы рет, қыс бойы жұмыс істеп келген нәрсені іске асырдық. Менің штабым керемет жұмыс істеді» деп жазды. 1917 жылдың көктемінде Аррас шайқасында Үшінші армияның шабуылы кезінде бірнеше апта бойы қатты шайқастар болды, ал бастапқы жетістік қайтадан қазба соғысына және 3-ші армияның қатысқан бөлімшелеріне ауыр шығынға әкелді. Алленби BEF командирі Хейгтің сенімін жоғалтты. Ол 3 маусымда генерал дәрежесіне көтерілді, бірақ 9 маусымда генерал-лейтенант сэр Джулиан Бинг оны Үшінші армияның басшысы қызметінен ауыстырды және Англияға оралды.
Many of Allenby's officers believed that he was incapable of any emotion except rage, but he was in fact a loving father and husband who was intensely concerned about his only child, Michael, who was serving at the front. Allenby rejected the normal week long bombardment of the German trenches before making an assault, instead planning on a 48 hour bombardment before the assault went ahead. As the Zero Hour for the offensive at 5:30 am on 9 April 1917 approached, Allenby was thus unusually worried as he knew his entire career was in the balance. In a letter to his wife on 10 April 1917, Allenby wrote: "I had a very big success yesterday. I won all along the line; killed a host of Boche and took over 7,500 prisoners We have, at last, brought off what I been working on all winter. My staff has been splendid". There were weeks of heavy fighting during the Third Army's offensive at the Battle of Arras in the spring of the 1917, where an initial breakthrough had deteriorated into trench fighting positional warfare—once more with heavy casualties to 3rd Army's units involved. Allenby lost the confidence of the BEF's commander, Haig. He was promoted to full general on 3 June 1917, but he was replaced at the head of the Third Army by Lieutenant General Sir Julian Byng on 9 June 1917 and returned to England.
Ұлыбританияның стратегиясын өзгерту
Британдық соғыс кабинеті 1917 жылдың мамыр айында британдық ресурстарды Батыс майдан мен басқа майдандар арасында бөлу мәселесін талқылау кезінде екіге бөлінді, Германияға қарсы одақтастардың жеңісі әлі де күмәнді болды. Керзон мен Хэнки Британияның Таяу Шығыста жер басып алуын ұсынды. Ллойд Джордж та басқа майдандарда күш салуды қалады. Бұрынғы басшылар Палестинаны басып алған жағдайда, оның бөлініп, басқа елдерге қалуы мүмкін деп уайымдаған еді, бірақ түрік армиясының қайта-қайта жеңіліске ұшырауы және Батыс майданның тоқтап қалуы олардың пікірін өзгертті. Ллойд Джордж Мысыр экспедициялық корпусының командирі ретінде сэр Арчибальд Мюррейдің орнына "ерлікке толы" командирді тағайындауды қалады. Ян Кристиан Смуц (мамыр айының соңында) шешуші жеңіске жетуге қажетті ресурстармен уәде берілмесе, бұл қызметтен бас тартты. Кейін Алленби қайғысын өзі мен әйеліне жасырып, жұмысына толыққанды берілді, үзіліссіз ұзақ сағаттар бойы еңбек етті. Әскерлерге су жеткізу және шөл арқылы өту Таяу Шығыстағы науқанда Алленби жасаған ең үлкен қиындық және жетістік деп есептеледі. Алленби жақсы медициналық көмектің маңыздылығын да түсінді және Орта Шығыста кең таралған ауруларды – көз ауруларын және ішек жұқпаларын емдеу үшін тиісті медициналық мекемелер құрылуын талап етті. Алленби әскерлерінің құрметін тез арада жеңіп алды, ол ЕЭФ-тің алдыңғы қатардағы бөлімшелеріне жиі барып, өзінің алдыңғы командирі Мюррейден өзгеше басшылық стилін көрсетті, ол негізінен Қайырдан басшылық еткен. Алленби ЕЭФ-тің бас штабын Мысыр астанасынан Рафахқа, Газа майдан желісіне жақын жерге көшірді және ЕЭФ-тің әртүрлі күштерін үш негізгі корпусқа қайта ұйымдастырды: XX, XXI және Шөлдегі атты корпус. Ол сондай-ақ сол кезде Түрік армиясының ашық сол жақ қанатына, Арабияның ішкі аймағында әрекет еткен арабтардың жалдамалы күштерін пайдалануға келісім берді, бұл күштерді жас британдық армия офицері Т. Е. Лоуренс басқарды. Ол Лоуренстің жұмысын жеңілдету үшін ай сайын 200 000 фунт стерлинг бөлді. 1917 жылдың қазан айының басында Робертсон Алленбиден Газа-Беер-Шеба желісінен (30 миль) Яффа-Иерусалим желісіне (50 миль) жылжу үшін қосымша әскерге қажеттілігін сұрады, оны неміс күштерінің күшею қаупін бағалауда ешқандай қауіпсіздікке бармауға шақырды. Алленбидің бағалауынша, оған 13 қосымша дивизия қажет болады (Хейгтің күштері Батыс майданда қорғанысқа өткен жағдайда да мүмкін емес талап) және ол 18 түрік және 2 неміс дивизиясымен кездесуі мүмкін. Бірақ жеке хаттарда Алленби мен Робертсон Британия империясының әскерлерінің Иерусалимді басып алуға және ұстап тұруға жеткілікті екендігіне келісті. Әскерлерін қайта ұйымдастырғаннан кейін Алленби Газаның үшінші шайқасында (31 қазан – 7 қараша 1917 ж.) Берршебаға шабуыл жасап, қорғаушыларды таң қалдырды. Бір-Шебаны басып алудың алғашқы қадамы – түрік күштерін Британия Газаға шабуыл жасамақ деп ойлауға итермелеген жалған радио хабарламаларын тарату болды. Содан кейін батыл барлау офицері, полковник Ричард Майнерцхаген, түрік шебіне жақын жетіп, тұтқынға түспей құтылды. Ол соғыс кезінде ат қанды қапшықты, ішінде жалған әскери жоспарлармен бірге тастады. Бұл жоспарларда британдық күштердің Газаны басып алуға бет алғаны жалған көрсетілген. Майнерцхагенге қауіп төндіретін қосымша радио хабарламалар түрік армиясының ойын шешті: британдық армия Газаға шабуыл жасамақшы. Бірақ олар Бір-Шебаны басып алды. "Бір-Шебадағы түрік әскерлері күтпеген шабуылға ұшырады, Лондон әскерлері мен еоманридің артиллериясымен жақсы қолдау тапқандары, оларға қалпына келуге уақыт бермеді. Австралияның жеңіл атты әскерлерінің шабуылы олардың жеңілісін толықтырды" – деді Алленби. Оның күштері сол жердегі су көзін басып алып, шөл арқылы алға жылжуға мүмкіндік алды.
The British War Cabinet was divided in debate in May 1917 over the allocation of British resources between the Western Front and other fronts, with Allied victory over Germany far from certain. Curzon and Hankey recommended that Britain seize ground in the Middle East. Lloyd George also wanted more effort on other fronts. Previously, leaders had been concerned that taking over Palestine would divide it and leave it for other countries to take, but repeated losses to the Turkish Army and the stalled Western Front changed their minds. Lloyd George wanted a commander "of the dashing type" to replace Sir Archibald Murray in command of the Egyptian Expeditionary Force. Jan Christian Smuts refused the command (late May) unless promised resources for a decisive victory. Afterwards, Allenby kept his grief to himself and his wife, and instead threw himself into his work with icy determination, working very long hours without a break. The logistics of getting water to the soldiers and through the desert is thought to be the biggest challenge and accomplishment Allenby made in the Middle East campaign. Allenby also saw the importance of good medical treatment and insisted that proper medical facilities be created to treat all of the diseases common to the Middle East like ophthalmia and enteric fever. Allenby quickly won the respect of his troops by making frequent visits to the EEF's front line units, in a marked change from the leadership style of his predecessor Murray, who had commanded primarily from Cairo. Allenby moved the EEF's GHQ from the Egyptian capital city to Rafah, nearer to the front lines at Gaza, and re organized the disparate forces of the EEF into a three primary corps order of battle: XX, XXI, and the Desert Mounted Corps. He also approved the utilisation of Arabic irregular forces which were operating at that time to the Turkish Army's open left flank in the Arabian interior, under the direction of a young British Army intelligence officer named T. E. Lawrence. He sanctioned £200,000 a month for Lawrence to facilitate his work amongst the tribes involved. In early October 1917, Robertson asked Allenby to state his extra troop requirements to advance from the Gaza–Beersheba line (30 miles wide) to the Jaffa–Jerusalem line (50 miles wide), urging him to take no chances in estimating the threat of a German reinforced threat. Allenby's estimate was that he would need 13 extra divisions (an impossible demand even if Haig's forces went on the defensive on the Western Front) and that he might face 18 Turkish and 2 German divisions. Yet, in private letters, Allenby and Robertson agreed that sufficient British Empire troops were already in place to take and hold Jerusalem. Having reorganised his regular forces, Allenby won the Third Battle of Gaza (31 October – 7 November 1917) by surprising the defenders with an attack at Berrsheba. The first step in capturing Beersheba was to send out false radio messages prompting the Turkish forces to think Britain was going to attack Gaza. After that, one brave intelligence officer, Colonel Richard Meinertzhagen, rode right up to the Turkish line, barely evading capture. In the fray, he dropped a bloodstained bag, smeared with horse blood, with fake military plans in it. The plans falsely described how the British force was on its way to capture Gaza. Additional radio messages threatening Meinertzhagen made up the Turkish Army's mind: the British Army was going to attack Gaza. Instead, they went through with the capture of Beersheba. "The Turks at Beersheba were undoubtedly taken completely by surprise, a surprise from which the dash of London troops and Yeomanry, finely supported by their artillery, never gave them time to recover. The charge of the Australian Light Horse completed their defeat" – Allenby His force captured the water supply there, and was able to push onward through the desert.
Осман империясының жеңілуі
Иерусалимнің құлауынан кейін тағы сұралғанда, Алленби қазіргі күштерімен Палестинаны жаулап алуды аяқтауға болатынын, бірақ Дамаск-Бейрут желісіне дейін 250 шақырымға көтерілу үшін тағы 16-18 дивизия қажет екенін, ал қазірде 8-10 дивизиясы бар еді (содан кейін Месопотамияға түріктердің байланысын кесіп тастау үшін Алеппоға дейін). 1918 жылдың басында Месопотамияда 50 000 түрік әскері 400 000-нан астам британдық әскерін ұстап тұрды, олардың жартысы жауынгер емес, ал 117 471-і британдық әскерлер еді. Сматс Алленби мен Маршаллмен (Месопотамиядағы бас қолбасшы) кеңесу үшін Мысырға жіберілді, Робертсонның үкіметпен қақтығысы соңғы кезеңге жетті, ал Версальдегі Жаңа Жоғарғы соғыс кеңесі Таяу Шығыстағы күш-жігерді арттыру жоспарларын жасады. Алленби Сматсқа Робертсонның жеке тапсырмаларын (Робертсонның кеңесшісі ретінде тағайындаған Уолтер Кирк арқылы жіберілген) айтты, оларға сәйкес, әрі қарай жылжудың қажеті жоқ. Алленби Сматспен бірге маусым айында Хайфаға, ал күзде Дамаскқа жету жоспарларын жасады, олар Месопотамиядан 3 дивизиямен күшейтілді. Алдын бару жылдамдығы жаңа теміржол салу қажеттілігімен шектелді. Бұл 6 наурыз 1918 жылы Соғыс кабинетінің мақұлдауына ие болды. Батыс майдандағы неміс көктемгі шабуылы Алленби күштерінің 1918 жылдың наурыз және сәуір айларында Амманды басып алуға сәтсіздік тануынан кейін күш-қуатын жоғалтты. Ол 1918 жылдың көктемінде шабуылды тоқтатты және 60 000 әскерді Батыс майданына жіберуге мәжбүр болды, бірақ Империялық соғыс кабинетіндегі Доминион премьер-министрлері Германияны жеңе алмаса, Таяу Шығысқа берік міндеттеме беруді талап етті. 7 қазан күні ол Мегиддо және Суффолк графтығындағы Феликсстоу виконты атанды. 1919 жылы Мысырдың арнайы жоғарғы комиссары болып тағайындалған кезде елде британдық билікке қарсы демонстрациялар болып жатты. 1914 жылдан бері әскери жағдай сақталды және Саад Загхлул сияқты бірнеше египеттік көшбасшылар Мальтаға жер аударылды. Бұл жер аударулар елде тәртіпсіздіктерге әкеліп соқты, Каир оқшауланды. Алленбидің алғашқы реакциясы келісімдік болды. Ол Колониялық кеңсеге Загхлул мен оның Вафд делегациясына Францияға баруға рұқсат беруге көндірді. Олардың мақсаты Египет мәселесін Париж бейбітшілік конференциясында ұсыну еді, бірақ олар ресми танылмады және сәтсіздікке ұшырап Мысырға оралды. 1921 жылдың басында тағы да көтерілістер мен демонстрациялар болды, олар үшін Загхлул кінәлі деп танылды. Бұл жолы Алленби Загхлул мен тағы бес көшбасшыны Сейшель аралдарына жер аударуға бұйрық берді. 16 тәртіпсіздікші өлім жазасына кесілді. Келесі жылы Алленби Лондонға барып, орындалуын талап еткен ұсыныстар жасады. Олар әскери жағдайды тоқтатуды, египеттік конституцияны әзірлеуді және Загхлулдің оралуын қамтыды. Нәтижелерге қол жеткізілді: Египетке шектеулі өзін-өзі басқару берілді, ал 1922 жылдың қазан айында конституция жобасы жарияланды, бұл 1924 жылдың қаңтарында Загхлул үкіметінің құрылуына әкелді. Келесі қарашада Мысыр мен Судандағы британдық әскерлердің қолбасшысы сэр Ли Стэк Каирде өлтірілді. Алленбидің жауабы қатал болды және египеттік үкіметтен 500 000 фунт стерлинг айыппұл төлеуді талап етті. 1925 жылдың мамыр айында Алленби отставкаға кетіп, Англияға оралды және Диль қамалының капитаны болды. Мюррей мен Алленби 1931 жылы Альдершотта Палестина науқаны туралы лекция оқуға шақырылды. Бұрын хат алмасып, Мюррей Батыс майданында (1917 жылдың күзінде) Палестинаға әскерлерді ауыстыруды тәуекелге салуға тұрарлық па деп сұрады. Алленби бұл сұрақтан қашқан, бірақ 1917 жылы және 1918 жылдың көктемінде одақтастардың соғыста жеңіске жететіні анық емес еді деп мәлімдеді. Ресей соғыстан шығып жатты, бірақ американдықтар әлі де жеткілікті күшті емес еді. Франция мен Италия әлсіреп, Германия Бельгияны немесе Эльзас-Лотарингияны берсе, бейбітшілікке келісуге көндірілуі мүмкін еді, немесе Австрия-Мажарстан Трентинодан бас тартса. Осы жағдайларда Германия Шығыс Еуропа мен Балқанды өз бақылауында қалдыруы мүмкін еді, ал Ұлыбритания үшін Германияның Үндістанға баратын жолын кесіп, Таяу Шығыстағы жерді басып алу ақылға қонымды болды. Алленбидің көзқарасы сол кездегі Соғыс кабинетінің көзқарасына сәйкес келді. 74 жасында Алленби Тайдағыдай үлкен сомандардың бар-жоғын білу үшін соңғы рет балық аулауға Патагонияға барды. 1917 жылы Мысырда қызмет еткенде, Алленби лейтенант-полковник сэр Герберт Лайтфут Эйсонмен өмір бойы достық қарым-қатынас орнатты, кейін Эйсон Алленбиді өзінің ұзақ өмірінде кездескен ең ұлы адам ретінде сипаттады.
Asked again after the Fall of Jerusalem, Allenby wrote that he could complete the conquest of Palestine with his existing forces, but would need 16–18 divisions, on top of the 8–10 he already had, for a further advance of 250 miles to the Damascus–Beirut Line and then to Aleppo to cut Turkish communications to Mesopotamia (where by early 1918, 50,000 Turks were tying down a British Empire ration strength of over 400,000, of whom almost half were non combatants, and 117,471 were British troops). Smuts was sent to Egypt to confer with Allenby and Marshall (C in C Mesopotamia), with Robertson's clash with the government now moving to its final stages, and the new Supreme War Council at Versailles drawing up plans for more efforts in the Middle East. Allenby told Smuts of Robertson's private instructions (sent by hand of Walter Kirke, appointed by Robertson as Smuts' adviser) that there was no merit in any further advance. Allenby worked with Smuts to draw up plans to reach Haifa by June and Damascus by the autumn, reinforced by 3 divisions from Mesopotamia. The speed of the advance was limited by the need to lay fresh rail track. This met with War Cabinet approval (6 March 1918). The German spring offensive on the Western Front meant that Allenby was without reinforcements after his forces failed to capture Amman in March and April 1918. He halted the offensive in the spring of 1918 and had to send 60,000 men to the Western Front, although the Dominion Prime Ministers in the Imperial War Cabinet continued to demand a strong commitment to the Middle East in case Germany could not be beaten. and created Viscount Allenby, of Megiddo and of Felixstowe in the County of Suffolk, on 7 October. His appointment in 1919 as Special High Commissioner of Egypt came as the country was being disrupted by demonstrations against British rule. It had been under Martial Law since 1914 and several Egyptian leaders, including Saad Zaghlul, had been exiled to Malta. These deportations had led to rioting across the country, with Cairo isolated. Allenby's first response was conciliatory. He persuaded the Colonial Office to allow Zaghlul and his delegation, from the Wafd, to travel to France. Their intention was to present the Egyptian case to the Paris Peace Conference but they received no official recognition and returned to Egypt in failure. In early 1921 there were more riots and demonstrations that were blamed on Zaghlul. This time Allenby ordered that Zaghlul and five other leaders be deported to the Seychelles. Sixteen rioters were executed. The following year Allenby travelled to London with proposals which he insisted be implemented. They included the end of Martial Law, the drafting of an Egyptian Constitution and the return of Zaglul. Progress was made: Egypt was granted limited self government, and a draft constitution was published in October 1922 leading to the formation of a Zaghlul government in January 1924. The following November the commander of British forces in Egypt and Sudan, Sir Lee Stack, was assassinated in Cairo. Allenby's response was draconian and included a humiliating £500,000 fine to be paid by the Egyptian Government. In May 1925, Allenby resigned and returned to England. and made Captain of Deal Castle. Murray and Allenby were invited to give lectures at Aldershot in 1931 about the Palestine Campaign. Exchanging letters beforehand, Murray asked whether it had been worth risking the Western Front (in the autumn of 1917) to transfer troops to Palestine. Allenby avoided that question, but commented that in 1917 and into the spring of 1918 it had been far from clear that the Allies were going to win the war. Russia was dropping out, but the Americans were not yet present in strength. France and Italy were weakened and might have been persuaded to make peace, perhaps by Germany giving up Belgium or Alsace Lorraine, or Austria Hungary giving up the Trentino. In those circumstances, Germany was likely to be left in control of Eastern Europe and the Balkans, and it had been sensible for Britain to grab some land in the Middle East to block Germany's route to India. Allenby's views mirrored those of the War Cabinet at the time. Allenby went to Patagonia for a last fishing trip, aged 74, to see if the salmon really were as big as those in the Tay. In 1917 while serving in Egypt, Allenby formed a life long friendship with Lieutenant Colonel Sir Herbert Lightfoot Eason, with Eason later describing Allenby as the greatest man he ever met in his long life of many distinguished contacts.
Өлім
Ол 1936 жылғы 14 мамырда 75 жасында Лондонның Кенсингтон қаласындағы үйінде ми аневризмасының жарылуынан кенеттен қайтыс болды. Оның денесі өртеліп, күлі Вестминстер аббаттығына жерленді. Олардың жалғыз баласы, лейтенант Хорас Майкл Хайнман Алленби, МК (1898–1917), Корольдік ат артиллериясында қызмет етіп жатқанда Фландриядағы Коксижде шайқаста қаза тапты. Оның қабіртасына жазылған жазу: "Қайтыс болған ұлы, мейірімді жан үшін мен өлеңімді қалай безендірейін, ал жақын жанымның қабіріне қандай хош иіс сыйлаймын?". Бұл американдық ақын Уолт Уитменнің "Есік алдындағы қызғалдақ гүлдегенде" атты өлеңінен алынған үзінді. Алленбидің тікелей мұрагерлері болмағандықтан, оның лауазымы оның жүрегі туысы, капитан Фредерик Алленбидің ұлы, подполковник Дадли Алленбиге көшті, ол 2-ші виконт атанды.
He died suddenly from a ruptured cerebral aneurysm on 14 May 1936 at his house in Kensington, London, at the age of 75 years. His body was cremated, and his ashes were buried in Westminster Abbey. Their only child, Lieutenant Horace Michael Hynman Allenby, MC (1898–1917), was killed in action at Koksijde in Flanders whilst serving with the Royal Horse Artillery. The personal inscription on his gravestone reads: "HOW SHALL I DECK MY SONG FOR THE LARGE SWEET SOUL THAT HAS GONE AND WHAT SHALL MY PERFUME BE FOR THE GRAVE OF HIM I LOVE". This is a quotation from "When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd" by American poet Walt Whitman. On Allenby's death, leaving no direct issue, his title passed to his nephew Lt Col. Dudley Allenby, son of Captain Frederick Allenby, who succeeded as 2nd Viscount.