Мағдыба шайқасы: Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Синай түбегіндегі ұрыс
Battle of Magdhaba
Мағдыба шайқасы (1916) – Бірінші дүниежүзілік соғысында Ұлыбритания армиясының Османлы әскеріне қарсы жеңісі. Синай түбегіндегі маңызды шайқас, Эль-Аришті қорғады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1916 жылы Синай түбегіндегі Бірінші дүниежүзілік соғыс шайқасы
1916 WWI battle on the Sinai peninsula
Магдхаба шайқасы 1916 жылдың 23 желтоқсанында Синай және Палестина науқанының Мысырды қорғау бөлігінде өтті. Анзак атты дивизиясының шабуылы Синай шөліндегі Бир-Лахфанның оңтүстігінде және шығысында, Жерорта теңізі жағалауынан ішкі аймақта орналасқан Осман әскерінің гарнизонына қарсы бағытталды. Бұл Египет экспедициялық күшінің (ЕЭК) Осман империясының гарнизонына қарсы жеңісі Осман гарнизоны шегінуінен кейін Эль-Ариш қаласын да бақылауға алды. 1916 жылдың тамызында біріккен Осман және Германия әскерлері Романи шайқасында британдықтардың жеңісінен кейін Бир-эль-Абдқа кері шегінуге мәжбүр болды. Келесі үш айда жеңілген күш шығысқа қарай Эль-Аришқа шегінді, ал Суэц каналынан бастап созылған аумақ ЕЭК-мен консолидацияланып, гарнизонмен қамтамасыз етілді. Британдық күштер теміржол және су құбырының құрылысын жалғастыруды қорғау және Осман күштерінің Синай шөлі арқылы өтуіне жол бермеу үшін су цистерналары мен құдықтарын жойып, патрульдеу және барлау жүргізді. 1916 жылдың желтоқсанына қарай инфрақұрылым мен жабдықтау желілерінің құрылысы 20 желтоқсанның кешінде британдықтардың қайтадан шабуылға өтуіне жеткілікті деңгейде дамыды. Келесі күні таңертең атты күштер Эль-Аришқа жетіп, оның тастап кетілгенін анықтады. Осман әскерінің гарнизоны күшті қорғаныс позициясында Магдхабада, оңтүстік-шығысқа қарай, Уади-эль-Ариш өзенінде орналасқан. Анзак атты дивизиясының (Австралия және Жаңа Зеландия атты дивизиясының) екінші түнгі маршынан кейін, Магдхабаға шабуыл австралиялық, британдық және жаңа зеландиялық әскерлермен алты редутты қорғаған, жақсы бекінілген Осман күштеріне қарсы басталды. Күні бойы болған қаһарлы шайқаста, атты жаяу әскер тактикасы – майданға мүмкіндігінше жақын барып, содан соң штыкпен шабуыл жасау үшін түсіп, артиллерия мен пулеметтермен қолдау көрсету, сондай-ақ әуе барлауының көмегімен жеңіске жетті. Барлық жақсы жасырылған редуттар табылып, басып алынды, ал Осман қорғаушылары кешке жақын бас берді.
The Battle of Magdhaba took place on 23 December 1916 during the Defence of Egypt section of the Sinai and Palestine Campaign in the First World War. The attack by the Anzac Mounted Division took place against an entrenched Ottoman Army garrison to the south and east of Bir Lahfan in the Sinai desert, some inland from the Mediterranean coast. This Egyptian Expeditionary Force (EEF) victory against the Ottoman Empire garrison also secured the town of El Arish after the Ottoman garrison withdrew. In August 1916, a combined Ottoman and German Empire army had been forced to retreat to Bir el Abd, after the British victory in the Battle of Romani. During the following three months the defeated force retired further eastwards to El Arish, while the captured territory stretching from the Suez Canal was consolidated and garrisoned by the EEF. Patrols and reconnaissances were carried out by British forces, to protect the continuing construction of the railway and water pipeline and to deny passage across the Sinai desert to the Ottoman forces by destroying water cisterns and wells. By December 1916, construction of the infrastructure and supply lines had sufficiently progressed to enable the British advance to recommence during the evening of 20 December. By the following morning, a mounted force had reached El Arish to find it abandoned. An Ottoman Army garrison in a strong defensive position was located at Magdhaba, some inland to the south east, on the Wadi el Arish. After a second night march by the Anzac Mounted Division (Australian and New Zealand Mounted Division), the attack on Magdhaba was launched by Australian, British and New Zealand troops against well entrenched Ottoman forces defending a series of six redoubts. During the day's fierce fighting, the mounted infantry tactics of riding as close to the front line as possible and then dismounting to make their attack with the bayonet supported by artillery and machine guns prevailed, assisted by aircraft reconnaissance. All of the well camouflaged redoubts were eventually located and captured and the Ottoman defenders surrendered in the late afternoon.
Өмірбаян
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Синай шөлін бақылап тұрған Мысыр полициясы кері тартылып, аймақ көбінесе қорғалмаған күйде қалды. 1915 жылдың ақпан айында неміс және Осман әскерлері Суэц каналына сәтсіз шабуыл жасады. Галлиполи жорығынан кейін, екінші бірлескен неміс және Осман әскері 1916 жылдың шілдесінде каналға қауіп төндіру үшін тағы да шөл арқылы жылжыды. Бұл күш тамыз айында Романи шайқасында жеңілді, содан кейін Австралиялық генерал-майор Гарри Шаувелдің басқаруындағы Анзак атты дивизиясы, сондай-ақ А. & N. Z. атты дивизиясы, неміс генералы Фридрих Фрейхерр Кресс фон Крессенштейннің басқаруындағы Осман армиясының Шөл күштерін Бир-эль-Абдтан Синай арқылы Эль-Аришке дейін ығыстырып жіберді. 1916 жылдың қыркүйек айының ортасына қарай Анзак атты дивизиясы Бир-эль-Сальманадан Синай түбегінің солтүстік бағытымен 32 шақырымға дейін (20 миль) шегініп келе жатқан Осман және неміс әскерлерін Бир-эль-Мазар бекетіне дейін қуып жетті. Романиден оңтүстік-батысқа қарай 80 шақырым (50 миль) қашықтықтағы Синай шөлінің ішкі аймағындағы Магара төбелеріне де қазан айының ортасында Суэц каналына негізделген британдық күштер шабуыл жасады. Бұл позициялар сол кезде басып алынбаса да, Осман гарнизондары Британ империясының күшінің артуын ескере отырып, оларды ақырында тастап кетті.
At the beginning of the First World War, the Egyptian police who had controlled the Sinai Desert were withdrawn, leaving the area largely unprotected. In February 1915, a German and Ottoman force unsuccessfully attacked the Suez Canal. After the Gallipoli Campaign, a second joint German and Ottoman force again advanced across the desert to threaten the canal, during July 1916. This force was defeated in August at the Battle of Romani, after which the Anzac Mounted Division, also known as the A. & N. Z. Mounted Division, under the command of the Australian major general Harry Chauvel, pushed the Ottoman Army's Desert Force commanded by the German general Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein out of Bir el Abd and across the Sinai to El Arish. By mid September 1916 the Anzac Mounted Division had pursued the retreating Ottoman and German forces from Bir el Salmana 20 mile (32 km) along the northern route across the Sinai Peninsula to the outpost at Bir el Mazar. The Maghara Hills, 50 mile (80 km) south west of Romani, in the interior of the Sinai Desert, were also attacked in mid October by a British force based on the Suez Canal. Although not captured at the time, all these positions were eventually abandoned by their Ottoman garrisons in the face of growing British Empire strength.
Британдық аумақтық жеңістерді нығайту
Британдықтар Суэц каналынан Синай арқылы созылған жабдықтау желілері бойында гарнизон орнатысты. Египет еңбек корпусы салған темір жол және су құбырының ілгерілеуін қорғау үшін патрульдер мен барлау жұмыстары жүйелі түрде жүргізілді. Бұл жабдықтау желілері темір жол станциялары мен қосымша жолдарымен, әуежайлармен, байланыс қондырғыларымен және әскерлерді шатырлар мен жатақханаларда орналастыруға болатын тұрақты лагерьлермен белгіленді. Осы кезде Мысыр экспедициялық корпусының (МЭК) құрамында 156 000 солдат және 13 000 мысырлық жұмысшы болды. Синайдың орталық шөліндегі бұл ірі неміс және Османдық базасы, аймақтағы кіші гарнизондарды күшпен толықтыру, оқ-дәрілермен және азық-түлікпен, медициналық көмекпен және майданнан демалыспен қамтамасыз етті. Егер Магдхаба мен Хафир әл-Аужадағы Османдық күштері өз орнында қалса, МЭК-тің солтүстік бағыт бойынша Оңтүстік Палестинаға қарай жылжуына елеулі қауіп тудырар еді.
The British then established garrisons along their supply lines, which stretched across the Sinai from the Suez Canal. Patrols and reconnaissances were regularly carried out to protect the advance of the railway and water pipeline, built by the Egyptian Labour Corps. These supply lines were marked by railway stations and sidings, airfields, signal installations and standing camps where troops could be accommodated in tents and huts. At this time the Egyptian Expeditionary Force (EEF) had a ration strength of 156,000 soldiers, plus 13,000 Egyptian labourers. This major German and Ottoman base in the central Sinai desert, supplied and supported smaller garrisons in the area with reinforcements, ammunition and rations, medical support, and periods of rest away from the front line. If left intact, the Ottoman forces at Magdhaba and Hafir el Auja could seriously threaten the advance of the EEF along the north route towards Southern Palestine.
Су
Дуадирден басталып, Кантарадан 15 миль (24 км) қашықтықтағы Дарб-ес-Султани бойымен, ескі керуен жолымен және Кантарадан 52 миль (84 км) қашықтықтағы Салманаға дейінгі оазистер аймағы тіршілікке мүмкіндік беретін. Бірақ Салманадан Бир-эль-Мазарға дейін (Кантарадан 75 миль (121 км) қашықтықта) су аз болды, ал Мазар аймағынан әрі су болмады, Кантарадан 95 миль (153 км) қашықтықтағы жағалаудағы Ел-Аришқа дейін жеткенше. Британдықтардың Ел-Ариш бағытындағы шабуылын бастамас бұрын, Эль-Мазар мен Эль-Ариш арасындағы сусыз 20 мильдік (32 км) мәселені шешу қажет болды. 1916 жылдың желтоқсан ортасына қарай құбырдың шығысқа қарай жылжуы Мадан қаласында жеткілікті су қорын жинауға мүмкіндік берді, сондай-ақ Мысыр түйе көлігі корпусының түйелері мен олардың бақтаздарын Маданнан шабуылдаушы күштерді қолдау үшін су тасымалдауға жеткілікті мөлшерде шоғырландыруға болатын.
The area of oases which extended from Dueidar, 15 mile (24 km) from Kantara along the Darb es Sultani, along the old caravan route, and on to Salmana 52 mile (84 km) from Kantara could sustain life. But from Salmana to Bir el Mazar, (75 mile (121 km) from Kantara) there was little water, and beyond the Mazar area there was no water, until El Arish was reached on the coast 95 mile (153 km) from Kantara. Before the British advance to El Arish could begin, the 20 mile (32 km) stretch without a water supply between El Mazar and El Arish had to be resolved. By mid December 1916, the pipeline's eastward progress made it possible to store sufficient water at Maadan and it was also possible to concentrate sufficiently large numbers of Egyptian Camel Transport Corps camels and their drivers to carry water forward from Maadan in support of an attacking force.
Шарттар
Синай шөліндегі науқанға зор жігер және барлық қатысушылардың еңбекқорлықпен назар аударуы қажет болды, осылайша оқ-дәрі, азық-түлік, қажетті судың әр шамы мен жылқы жемінің әр дорбасы қажет болған кезде қолжетімді болуын қамтамасыз ету керек еді. Осман империясының Хафир-эль-Аужадағы негізгі шөл базасы орталықта орналасқан болса, Британ империясының базасы Эль-Ариштен шамамен 30 миль (48 км) батысқа қарай, байланыс желілерінің шетінде орналасқан еді. Мұндай шөлді, бедеу жерде базадан осылай алыс қашықтықтағы операциялар өте қауіпті және қиын болды. Осы ұзақ мерзімді шөл операциялары үшін барлық жабдықтар жақсы ұйымдастырылып, түйелермен тасымалдауға ыңғайлы етіп оралуы керек еді, колоннамен бірге немесе одан кейін жүруі керек еді. Сарбаздардың осы жағдайға жақсы дайындалуы аса маңызды болды. Егер сарбаз жекеленсе, күндіз қуырылған шөл ыстығында немесе түнде қатыгез суықта қаза болуы мүмкін еді. Егер су бөтелкесі кездейсоқ төңкерілсе немесе ағып кетсе, иесі қатал температурада шамамен 24 сағат бойы сусыз қалуы мүмкін еді.
The campaign across the Sinai desert required great determination, as well as conscientious attention to detail by all involved, to ensure that ammunition, rations and every required pint of water and bale of horse fodder was available when needed. While the Ottoman Empire's main desert base at Hafir el Auja was more centrally located, the British Empire base was some 30 mile (48 km) to the west of El Arish; almost at the limits of their lines of communication. Mounted operations so far from base in such barren country were extremely hazardous and difficult. For these long range desert operations, it was necessary for all supplies to be well organised and suitably packaged for transportation on camels, moving with the column or following closely behind. It was vital that the soldiers were well trained for the conditions. If a soldier became isolated, they might die in the burning desert sun during the day, or bitter cold at night. If a water bottle was accidentally tipped up or leaked, it could mean no water for its owner, for perhaps 24 hours in extreme temperatures.
Британдық соғыс кеңсесінің саясаты
1916 жылдың қазан айында британдық соғыс кеңсесінің ресми саясаты Батыс майданында шабуылдау операцияларын жалғастыру, ал қалған барлық бағыттарда қорғанысқа көшу болды. Алайда, Соммадағы тозу соғысы және 7 желтоқсанда Дэвид Ллойд Джорджтың Г.Г. Асквиттің орнына премьер-министр болып келуі, жағдайды осылайша өзгертуге жеткілікті деңгейде тұрақсыздыққа алып келді, бұл Орталық державалардың Батыс майданынан тыс әлсіз тұстарында шабуылдар жасауды маңызды міндет етті. Египет экспедициялық күштерінің (EEF) қолбасшысы генерал сэр Арчибальд Мюррейге шығыс шекарасында сәттілікке қол жеткізуге ұсыныс жасалды, бірақ күшейте беруге рұқсат берілмеді. Ол Эль-Аришке жорық жасау мүмкін деп есептеді, және мұндай жорық Оңтүстік Осман империясындағы күштерге қауіп төндіріп қана қоймай, сонымен қатар неміс және османдық бөлімшелерін Леванттан басқа майданға ауыстыруды тежеп тастайды деп ойлады.
The British War Office's stated policy in October 1916 was to maintain offensive operations on the Western Front, while remaining on the defensive everywhere else. However, the battle of attrition on the Somme, coupled with a change of Britain's prime minister, with David Lloyd George succeeding H. H. Asquith on 7 December, destabilised the status quo sufficiently to bring about a policy reversal, making attacks on the Central Powers' weak points away from the Western Front desirable. The commander of the EEF, General Sir Archibald Murray, was encouraged to seek success on his eastern frontier, but without any reinforcements. He thought that an advance to El Arish was possible, and that such an advance would threaten forces in the southern Ottoman Empire and, if not prevent, at least slow the transfer of German and Ottoman units to other theatres of war from the Levant.
Шығыс күшін және Шөлдік бағананы құру
Романидегі жеңістен кейін Мюррей штабын Каирге қайта көшірді. Бұл Каирге көшу оған батыс шекаралық күштен бастап, Мысырдың батыс шөлінде сенусилерге қарсы науқанды жалғастыруға дейін, Синайдағы шығыс күштеріне дейін кеңейтілген міндеттерін және жауапкершілігін орындауға мүмкіндік беру үшін жасалды. Жеңістің тағы бір салдары – Суэц каналының солтүстік секторын және шайқас кезінде Романиді басқарған генерал-майор Х.А. Лоуренс Батыс майданға ауыстырылды. Неміс және Осман әскерлерін каналдан шығысқа қарай ығыстырудың нәтижесінде қазан айында генерал-лейтенант Чарльз Добелл жаңадан құрылған Шығыс күштеріне қолбасшылық етуге тағайындалды. Штаб-пәтері Кантарада орналасқан Добелл Суэц каналы мен Синай түбегінің қауіпсіздігіне жауапты болды. Добеллдің Шығыс күштері екі жаяу әскер дивизиясынан – генерал-майор У. Дуглас басқарған 42-ші (Шығыс Ланкашир) дивизиясынан және генерал-майор У.Э.Б. Смит басқарған 52-ші (Төмендіктер) дивизиясынан, сондай-ақ Шауэлл басқарған Анзак атты дивизиясынан, бригадир-генерал Э.А. Виггин басқарған 5-ші атты бригададан және бригадир-генерал Клемент Лесли Смит басқарған Императорлық түйе бригадасынан тұрды. Мюррей бұл күшті кем дегенде бір дивизияға жетпейтіндей санады, бірақ ол Эль-Аришті алып, шығысқа қарайғы әрі қарайғы операцияларды қамтамасыз ететін жағалауда тиімді база құра алады деп ойлады. Ол қашып кеткен кезде Desert Column құрылды және 1916 жылдың 7 желтоқсанында, Шауэлл қайтып келгенге дейін бес күн бұрын Мюррей жаңадан жоғарылатылған генерал-лейтенант сэр Филипп Четводты колоннаның командирі етіп тағайындады. Генерал-майор ретінде Четводе Батыс майданда атты әскерге қолбасшылық еткен, ол Марнадағы бірінші шайқастан кейін шегініп келе жатқан немістерді қууда қатысқан. Құрылғаннан кейін Четводтың Desert Column-ы үш жаяу әскер дивизиясынан – қазіргі уақытта Суэц каналын қорғауда қызмет ететін 53-ші (Уэльс) дивизиясынан және А.Э. Даллас басқарған, 42-ші (Шығыс Ланкашир) және 52-ші (Төмендіктер) дивизияларынан тұрды. Четводтың атты күштері Анзак атты дивизиясынан, 5-ші атты бригададан және Императорлық түйе бригадасынан құралды. Олар ұшып шыққан күні австралиялық авиаторлар Синайдың орталығында орналасқан Эль-Ариш пен Махара төбелеріндегі гарнизондар кері шегерілген сияқты екенін хабарлады. Анзак атты дивизиясы 21 желтоқсанда сағат 02:00-де Ум Зуглаға жақындаған кезде колонна 03:30-ға дейін тоқтады, содан кейін Эль-Ариштің бағытымен жалғасты. Сағат 07:45-те алдыңғы қатарлы әскерлер қарсылықсыз қалаға кіріп, азаматтық тұрғындармен байланыс орнатып, атты әскерге су жеткізуді ұйымдастырды. Бір тұтқын тұтқындалды, ал бақылау желілері орнатылды, олар қаланың шығысы мен оңтүстігіндегі аймақты мұқият бақылады. Сағат 16:00-де 1-ші және 3-ші жеңіл атты әскер, Жаңа Зеландия атты мылтықтары және Императорлық түйе бригадалары Эль-Ариштің бивагында болды. Күні бойы тек екі адам ғана – 1-ші жеңіл атты бригадасының екі мүшесі жағажайда жарылған минадан зардап шекті. Эль-Аришті басып алғаннан кейін, 22 желтоқсанда 52-ші (Төмендіктер) дивизиясының жетекші жаяу әскер бригадасы қалаға жетіп, 5-ші атты бригадамен бірге қалаға гарнизон құрып, аймақты нығайта бастады. Сағат 10:00-де Четводе Анзак атты дивизиясының штабының қарама-қарсы жағалауына түсіп, Desert Column командирі ретіндегі қызметін бастады. Четводе сол күні сағат 16:30-да Эль-Аришке жету үшін азық-түлік пен жылқы азығы бар арнайы түйе конвойын ұйымдастырғанын, Анзак атты дивизиясының 29 шақырым қашықтықтағы Магдхабаға қарай жылжуын айтты. (Келесі күні, 23 желтоқсанда, Порт-Саидтан кемемен Эль-Аришке тасымалданатын алғашқы жеткізілімдер түсірілді.) Қажетті азық-түлікпен қамтамасыз етілген Шауэлл 22-23 желтоқсан түнінде сағат 00:45-те атты дивизияны Эль-Ариштен Магдхабаға қарай бастап кетті, алдағы Осман күштері Эль-Ариштен оңтүстік-шығысқа қарай Уади-эль-Ариш бойымен Магдхабаға қарай жылғандығын барлау анықтағаннан кейін. Магдхабадағы күшті Осман гарнизонын құрайтын алты жақсы орналасқан және дамыған редуттар сериясы едәуір жоспарлауды көрсетті; редуттарды Уади-эль-Ариштің екі жағындағы тегіс жерде табу мүмкін емес еді. Әрине, Осман гарнизонының Эль-Ариштен көшірілуі кенеттен, үрейленген реакция болған жоқ; шын мәнінде, ол 25 қазанда одақтас әуе барлау ұшақтарымен алғаш рет байқалды. Бұл бекіністі қамалдар өзеннің екі жағында орналасқан, ал шығыстан батысқа дейін 3 шақырымдай жерді алып жатқан бұл аймақ солтүстіктен оңтүстікке қарай тар болып көрінді. 1916 жылдың 22 желтоқсанында, шабуылдан бір күн бұрын гарнизонды Османдық шөлдік күштерінің қолбасшысы Кресс фон Крессенштейн тексерді, ол Хафир-эль-Аужадағы өзінің базасынан келді. Ол гарнизонның кез келген шабуылға төтеп беру қабілетіне қанағаттандырылғандығын білдірді. Крессенштейннің гарнизон кез келген шабуылға төтеп бере алады деген қанағаттануы оның шалқарына байланысты болуы мүмкін. Магдхаба британдық теміржол станциясынан шамамен 64 шақырым, ал Эль-Ариштен 40 шақырым қашықтықта орналасқан. Крессенштейнде болмаған екі маңызды ақпарат бар еді. Біріншіден, ол австралиялық, британдық және жаңазеландиялық атты күштердің жылдамдығы, икемділігі және нық қадамдары туралы білмейтін болар, оларды олар көрсетуге дайын еді. Екіншіден, жаңа британдық қолбасшы Четводтың және оның штабының Анзак атты дивизиясының ұзақ мерзімді шабуылы үшін қажетті логистикалық қолдауды ұйымдастыруға бағытталған маңызды алдын ала жоспарлауы.
After the victory at Romani, Murray moved his headquarters back from Ismailia on the canal to Cairo. This move to Cairo was to enable him to be in a more central position to carry out his duties and responsibilities which extended from the Western Frontier Force, waging a continuing campaign against the Senussi in Egypt's Western Desert, to the Eastern Force in the Sinai. Another consequence of the victory was that Major General H. A. Lawrence, who had been in command of the Northern Sector of the Suez Canal defences and Romani during the battle, was transferred to the Western Front. As a consequence of pushing the German and Ottoman forces eastwards away from the canal, during October, Lieutenant General Charles Dobell was appointed to command the newly created Eastern Force. With his headquarters at Kantara, Dobell became responsible for the security of the Suez Canal and the Sinai Peninsula. Dobell's Eastern Force consisted of two infantry divisions, the 42nd (East Lancashire) Division commanded by Major General W. Douglas and the 52nd (Lowland) Division commanded by Major General W. E. B. Smith, as well as the Anzac Mounted Division, a mounted infantry division commanded by Chauvel, the 5th Mounted Brigade commanded by Brigadier General E. A. Wiggin and the Imperial Camel Brigade commanded by Brigadier General Clement Leslie Smith. Murray considered this force to be under strength by at least a division for an advance to Beersheba, but felt he could gain El Arish and form an effective base on the coast, from which further operations eastwards could be supplied. While he was away Desert Column was formed and on 7 December 1916, five days before Chauvel's return, Murray appointed the newly promoted Lieutenant General Sir Phillip Chetwode commander of the column. As a major general, Chetwode had been in command of cavalry on the Western Front, where he was involved in pursuing retreating Germans after the First Battle of the Marne. On formation, Chetwode's Desert Column consisted of three infantry divisions, the 53rd (Welsh) Division, currently serving in the Suez Canal Defences and commanded by A. E. Dallas, and the 42nd (East Lancashire) and the 52nd (Lowland) divisions. Chetwode's mounted force consisted of the Anzac Mounted Division, the 5th Mounted Brigade and the Imperial Camel Brigade. On the day they set out, Australian airmen reported that the garrisons at El Arish and Maghara Hills, in the centre of the Sinai, appeared to have been withdrawn. As the Anzac Mounted Division approached Um Zughla at 02:00 on 21 December, a halt was called until 03:30 when the column continued on to El Arish. At 07:45, the advanced troops entered the town, unopposed, to contact the civil population and arrange water supplies for the mounted force. One prisoner was captured, while lines of observation were set up, which maintained a close watch over the country east and south of the town. By 16:00 the 1st and 3rd Light Horse, the New Zealand Mounted Rifles and the Imperial Camel Brigades were in bivouac at El Arish, the only casualties during the day being two members of the 1st Light Horse Brigade, who were blown up by a stranded mine on the beach. The day after El Arish was occupied, on 22 December, the leading infantry brigade of the 52nd (Lowland) Division reached the town and, together with the 5th Mounted Brigade, garrisoned the town and began fortifying the area. At 10:00, Chetwode landed on the beach opposite the Anzac Mounted Division Headquarters to begin his appointment as commander of Desert Column. Chetwode reported that he had arranged a special camel convoy with rations and horse feed to arrive at El Arish at 16:30 that day, with a view to the Anzac Mounted Division advancing on Magdhaba, 18 mile (29 km) away. (On the following day 23 December, the first supplies to be transported to El Arish by ship from Port Said were landed.) With essential rations organised, Chauvel led the mounted division out of El Arish at 00:45 on the night of 22/23 December towards Magdhaba, after reconnaissances had established that the retreating Ottoman force from El Arish had moved to the south east along the Wadi el Arish towards Magdhaba. The series of six well situated and developed redoubts making up the strong Ottoman garrison position at Magdhaba reflected considerable planning; the redoubts were almost impossible to locate on the flat ground on both sides of the Wadi el Arish. Clearly, the move of the Ottoman garrison from El Arish had not been a sudden, panicked reaction; indeed it was first noticed by Allied aerial reconnaissance planes as early as 25 October. These fortified redoubts, which were situated on both sides of the wadi, were linked by a series of trenches. The whole position, extending over an area of about 2 mile (3 km) from east to west, was more narrow from north to south. On 22 December 1916, the day before the attack, the garrison had been inspected by Kress von Kressenstein, commander of the Ottoman Desert Force, who drove from his base at Hafir el Auja. At the time he expressed satisfaction with the garrison's ability to withstand any assault. Von Kressenstein's satisfaction that the garrison could withstand any assault may have had something to do with its remoteness. Magdhaba was about 40 mile (64 km) from the British railhead and 25 mile (40 km) from El Arish. There were two other important pieces of information von Kressenstein did not have. Firstly, he would have been unaware of the speed, flexibility and determination of the Australian, British and New Zealand mounted force, which they were about to demonstrate. Secondly, the arrival of the new British commander, Chetwode, and his staff and their vital forward planning to organise the necessary logistical support for an immediate long range attack by the Anzac Mounted Division.
Британ империясының күштері
Шауэлдің Магдхабаға шабуыл жасау үшін жиналған күштері Анзак атты дивизиясының үш бригадасынан тұрды: 1-ші жеңіл атты бригада (1-ші, 2-ші және 3-ші жеңіл атты полк), 3-ші жеңіл атты бригада (8-ші, 9-шы және 10-шы жеңіл атты полк), Жаңа Зеландия атты атқыштар бригадасы (Окленд, Кентербери және Веллингтон атқыштар полктері), сондай-ақ 2-ші жеңіл атты бригаданың орнына Императорлық түйе бригадасының үш батальоны. Бұл тоғыз полк пен үш батальонды Инвернес және Сомерсет артиллериялық батареялары, Корольдік атты артиллерия және Гонконг пен Сингапур артиллериялық батареясы қолдады. Бұл күштердің құрамында 7000-ге жуық адам болды деп есептеледі. Олар Эль-Ариштен түн ортасынан кейін шықты, бірақ 52-ші (Төмендік) дивизиясының жаяу әскер колонналарының күтпеген кешігуіне тап болды. Бұл колонналар су тасымалдаған ұзын түйе керуенінің үстінен өтіп жатқанда кешігу туды. Дегенмен, Анзак атты дивизиясы (қырық минут атқа отырып, он минут аттан түсіп, жылқысын жетектеп, әр сағат сайын он минут тоқтаумен) 23 желтоқсанда сағат 05:00 шамасында Магдхабадан 4 миль (6 км) қашықтықтағы жазыққа жетті. Бригада барлаушылары колоннаны сәтті басқарып келді, бірақ гарнизон оттары бір сағат бойы көрініп тұрды, бұл Османлылардың 30 миль (48 км) жол жүріп Эль-Ариштен кейін күтпеген шабуылға шығуды күтпегенін көрсетті. Мұстабигте орналасқан подполковник П. Б. Жубер де ла Ферте басқаратын Корольдік әуе күштерінің 5-ші қанаты Анзак атты дивизиясын қолдады. Бұл қанатқа No. 14 эскадрилья және Австралия әуе күштерінің No. 1 эскадрильясы кірді. Оларға жақыннан әуеден қолдау көрсету, алыс қашықтықтан барлау және бомбалау міндеттері жүктелді. 22 желтоқсанда бір британдық және он австралиялық ұшақ Магдхабаға жүздеген бомба тастады, ал шайқас кезінде аймақты бомбалады және пулеметтен оқ жаудырды, бірақ нысаналарды табу қиын болды.
Chauvel's force for the attack on Magdhaba consisted of three brigades of the Anzac Mounted Division; 1st Light Horse Brigade (1st, 2nd and 3rd Light Horse Regiments), the 3rd Light Horse Brigade (8th, 9th and 10th Light Horse Regiments), the New Zealand Mounted Rifles Brigade (Auckland, Canterbury and Wellington Mounted Rifles Regiments), together with three battalions from the Imperial Camel Brigade in place of the 2nd Light Horse Brigade. These nine regiments and three battalions were supported by the Inverness and Somerset Artillery Batteries, Royal Horse Artillery, and the Hong Kong and Singapore Artillery Battery. This force, which may have been 7,000 strong, moved out from El Arish just after midnight, following an unexpected delay caused by incoming infantry columns of the 52nd (Lowland) Division, which crossed the long camel train carrying water which followed the mounted division. Nevertheless, the Anzac Mounted Division (riding for forty minutes, dismounting and leading their horse for ten minutes and halting for ten minutes every hour) reached the plain 4 mile (6 km) from Magdhaba, at about 05:00 on 23 December. The column had been successfully guided by brigade scouts, until the garrison's fires had become visible for about an hour during their trek, indicating the Ottomans did not expect an attacking force to set out on a second night march, after their 30 mile (48 km) ride to El Arish. The Royal Flying Corps's 5th Wing under the command of Lieutenant Colonel P B Joubert de la Ferté stationed at Mustabig supported the Anzac Mounted Division. The Wing was a composite formation of the No. 14 Squadron and the Australian Flying Corps's No. 1 Squadron. It was ordered to provide close air support, long range scouting and long range bombing. One British and ten Australian planes had dropped a hundred bombs on Magdhaba on 22 December and during the battle bombed and machine gunned the area, but targets were difficult to find.
Шайқас
Сағат 06:30-да 5-ші эскадрилья Осман қорғанысына шабуыл жасап, автоматтардың, траншеялардың және бес редуттың орналасқан жерін ашып, отқа тартылды. Ауылды қоршаған редуттар аймақтағы жалғыз су көзін қорғады. Күндіз ұшқыштар мен олардың бақылаушылары үздіксіз хабарламалар жіберді; 07:50 мен 15:15 аралығында он төрт хабарлама алынды, онда Осман гарнизонының шамамен орналасқан жері, күші және қозғалысы көрсетілді. Көбінесе бақылаушы ұшқыш Шауэлдің штаб-пәтеріне жақын жерге қонғаннан кейін ауызша хабарлады, өйткені ұшақтарда радиобайланыс болмады. Солтүстік және шығыстан негізгі шабуылды бригадалық генерал Эдвард Чейтор басқарған Жаңа Зеландия атты әскерлер бригадасы жасады. Жаңа Зеландиялықтарға «Викерс» және «Льюис» пулеметтерімен қаруланған пулемет взводы, сондай-ақ Чейтордың басқаруымен 3-ші жеңіл ат бригадасы қолдау көрсетті. Бұл шабуыл Магдхаба ауылы мен Вади-эль-Ариш маңында, көбінесе ешқандай ерекшеліктері жоқ далада басталды, сол кезде Британ Империясының артиллериясы от ашты, ал Чейтор тобы Осман гарнизонының оң және артқы жағына қарай жылды. Шауэлдің қоршау жоспары тез дами бастады. Османдықтардың қарқынды атысына қарамастан, Чейтордың шабуылдаған атты әскерлері жасырынды және түсіп, кейбіреулері редуттар мен траншеяларға жақын, ал басқалары одан да жақын келді. Сонымен қатар, Императорлық түйе бригадасының бөлімдері телеграф сызығымен оңтүстік-шығысқа қарай Магдхабаға қарай жылды және 08:45-ке қарай аяқпен баяу жылдамдықпен ілгеріледі, ал 1-ші жеңіл ат бригадасы резервте болды. Османдық артиллерия батареялары мен траншеяларын анықтау қиын болды, бірақ 10:00-ге қарай Жаңа Зеландия атты әскерлер бригадасы атыс шебіне қарай жылдамдықпен ілгеріледі. Осы кезде әуеден алынған хабарламада Магдхаба гарнизонының шағын топтары шегіне бастағаны хабарланды, нәтижесінде әлі де толық құрамындағы резерв, 1-ші жеңіл ат бригадасы, қалаға тікелей шабуыл жасауға бұйрық берілді. Олар ашық даладан шапқанда қатты шрапнель оғына тап болды, сондықтан Вади-эль-Ариштің жанында бас сауғалауға мәжбүр болды, онда олар 10:30-да Османдықтардың сол жағына қарсы шабуылды жалғастырды. Осы уақытта Императорлық түйе бригадасының батальондары, әр бөлім өз кезегімен отпен жабуды қамтамасыз ете отырып, тегіс жерде үздіксіз ілгеріледі. 16:00-ге дейін 1-ші жеңіл ат бригадасы №2 редутты басып алды, ал Чейтор сол жақтағы ғимараттар мен редуттарды басып алғанын хабарлады. Шауэл мен Четвуд арасындағы телефондық әңгімеден кейін қысым жалғасты, ал барлық бөлімдер 16:30-да шабуыл жасады. Осман гарнизоны шабуылдаушыларға жақын келгенше қарсы тұрды, бірақ сол кезде Осман гарнизоны жеңіліп бара жатқанына күмән болмады және олар кішігірім топтарда беріле бастады. Он минуттан кейін ұйымдастырылған қарсылық тоқтады, ал қараңғы түскен кезде сирек атыс тоқтады, тұтқындар жиналды, аттар жиналды және басып алынған құдықтардан су ішті. Содан кейін Шауэл Магдхабаға кірді және майданды тазалауға бұйрық берді.
At 06:30 the No. 5 Wing attacked the Ottoman defences, drawing some fire which revealed the locations of machine guns, trenches and five redoubts. The redoubts were arranged around the village, which protected the only available water supply in the area. During the day, pilots and their observers provided frequent reports; fourteen were received between 07:50 and 15:15, giving estimated positions, strength, and movements of the Ottoman garrison. These were most often given verbally by the observer, after the pilot landed near Chauvel's headquarters, as the aircraft did not at this time have wireless communication. The main attack, from the north and east, was to be made by the New Zealand Mounted Rifles Brigade, commanded by Brigadier General Edward Chaytor, which moved in line of troop columns. The New Zealanders were supported by a machine gun squadron armed with Vickers and Lewis guns, and the 3rd Light Horse Brigade all under the command of Chaytor. This attack began near the village of Magdhaba and the Wadi El Arish, on the virtually featureless battleground, when the British Empire artillery opened fire at the same time as Chaytor's group moved towards the Ottoman garrison's right and rear. Chauvel's plan of envelopment quickly began to develop. Despite heavy Ottoman fire, Chaytor's attacking mounted troops found cover and dismounted, some about from the redoubts and entrenchments, while others got as close as At the same time, units of the Imperial Camel Brigade were moving straight on Magdhaba, in a south easterly direction, following the telegraph line, and by 08:45 were slowly advancing on foot, followed by the 1st Light Horse Brigade, in reserve. The Ottoman artillery batteries and trenches were difficult to locate, but by 10:00 the New Zealand Mounted Rifles Brigade was advancing towards the firing line. At this time, an aerial report described small groups of the Magdhaba garrison beginning to retreat, and as a result the still mounted reserve, the 1st Light Horse Brigade, was ordered to move directly on the town, passing the dismounted Imperial Camel Brigade battalions on their way. After meeting severe shrapnel fire as they trotted over the open plain, they were forced to take cover in the Wadi el Arish where they dismounted, continuing their advance at 10:30 against the Ottoman left. Meanwhile, the battalions of the Imperial Camel Brigade, continued their advance over the flat ground for , section by section, covering fire provided by each section in turn. By 16:00 the 1st Light Horse Brigade had captured No. 2 redoubt, and Chaytor reported capturing buildings and redoubts on the left. After a telephone call between Chauvel and Chetwode, pressure continued to be exerted and an attack by all units took place at 16:30. The Ottoman garrison held on until the dismounted attackers were within , but by that time, there was no doubt that the Ottoman garrison was losing the fight, and they began to surrender in small groups. All organised resistance ceased ten minutes later and as darkness fell, sporadic firing petered out, while prisoners were rounded up, horses collected and watered at the captured wells. Then Chauvel rode into Magdhaba and gave the order to clear the battlefield.
Қаза тапқандар мен ауланғандар
Британ империясының белгілі 146 қазасының ішінде 22 адам қаза тауып, 124 адам жарақат алды. Бес офицер қаза тауып, жетісі жараланды, ал 17 қатардан әскер қаза тауып, 117 қатардан жарақат алды. 146 саны, мүмкін 163-ке дейін жете алатын, Жаңа Зеландия атты әскерлер бригадасы екі офицер және жеті қатардан әскердің қаза болуымен, 36 қатардан әскердің жаралануымен қанағаттанды. 1242-ден 1282-ге дейін саналатын аман қалған гарнизон тұтқындалғанша 200-ден астам Осман әскері қашып кетті. Тұтқындардың арасында 80-ші полктің командирі Хадир бей, 2-ші және 3-ші батальон командирлері Иззат бей, Рушти бей және 43 офицердің ішінде болды. 300-ден астам Осман әскері қаза тапты; 97-сі майданда жерленді, ал 40 жараланған әскерге көмек көрсетілді. Әуедегі барлау Осман әскерлерінің штаб-пәтерін Беер-Шебадан солтүстікке жылжырғанын, ал олардың негізгі шөл базасы Хафир-Эль-Аужадағы гарнизонның сәл үлкейгенін көрсетті. Эль-Косайма мен Нехльдегі басқа Осман бекеттері де, сондай-ақ Египет пен Оңтүстік Осман империясы арасындағы шекарада Рафаны қорғаған Эль-Магрунтейндегі қазбалар мен редуттардың мықты қорғаныс жүйесі сақталды.
Of the 146 known British Empire casualties, 22 were killed and 124 were wounded. Five officers were killed and seven wounded, and 17 other ranks were killed and 117 wounded. Included in the 146 figure, which may have been as high as 163, the New Zealand Mounted Rifles Brigade suffered the loss of two officers and seven other ranks killed and 36 other ranks wounded. No more than 200 Ottoman soldiers escaped before the surviving garrison of between 1,242 and 1,282 men were captured. The prisoners included the 80th Regiment's commander Khadir Bey, and the 2nd and 3rd Battalions commanders, Izzat Bey, Rushti Bey among 43 officers. Over 300 Ottoman soldiers were killed; 97 were buried on the battlefield, and 40 wounded were cared for. Aerial reconnaissance found Ottoman forces moving their headquarters north from Beersheba, while the garrison at their main desert base of Hafir El Auja was slightly increased. Other Ottoman outposts at El Kossaima and Nekhl remained, along with their strong defensive system of trenches and redoubts at El Magruntein defending Rafa on the frontier between Egypt and the southern Ottoman Empire.
Эль-Аришке қайта оралу
Шауэлдің әскері бұрынғы түні Эль-Ариштен шығып, әрбір сарбазға бір бөтелке су алып кеткен. Магдхабаға жеткен соң су керуенінен су толықтырғаннан кейін, Жаңа Зеландия атты әскері мен 3-ші жеңіл атты бригадалар өздеріне ыңғайлы уақытта Эль-Аришқа қайтуға бағыт алды.
Chauvel's force had left El Arish the previous night, carrying one water bottle per man. After filling up from the water convoy after its arrival at Magdhaba, the New Zealand Mounted Rifles and 3rd Light Horse Brigades left to ride back to El Arish in their own time.