Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италия тарихындағы оқиға. Тарихи компромисс, сондай-ақ Үшінші кезең немесе Демократиялық балама деп белгілі, 1970 жылдардағы Христиан демократиясы (ХД) мен Италия Коммунистік партиясы (ИКП) арасындағы тарихи саяси ықласы болды.
Italian historical event
The Historic Compromise , also known as the Third Phase or the Democratic Alternative , was a historical political accommodation between Christian Democracy (DC) and the Italian Communist Party (PCI) in the 1970s.
Тарих
1973 жылы Италия Коммунистік партиясының (PCI) Бас хатшысы Энрико Берлингюер, коммунистік «Rinascita» журналында Алдо Моро қолдаған «Христиандық демократиямен (DC) демократиялық одақ» құру туралы ұсыныс жасады. Бұл одаққа шақыру Чилидегі Альенде үкіметінің құлатылуымен шабыттандырылды. Берлингюер үшін Чилидегі оқиғалар марксистік солшылдардың демократиялық елдерде озық күштермен одақ құрмастан билікке таласуы мүмкін емес екенін көрсетті. 1973 жылғы Чили төңкерісінен кейін PCI мен DC арасындағы ынтымақтастық 1976 жылы саяси одаққа айналды. Премьер-министр Моро 1976 жылғы 17 наурызда Италияның саяси партия басшыларымен экономиканың құлдырауына жол бермеу үшін төтенше кеңес өткізіп, Берлингюерді де қатыстырды. Бұл Христиандық демократия мен басқа орталық-солшыл партиялар арасындағы үкіметтік одақтың орнын басты. Берлингюердің PCI-сі Испания Коммунистік партиясы және Франция Коммунистік партиясымен бірге «Еурокоммунизмді» іске қосып, КСРО-дан алшақтауға тырысты. Бұл келісім Италия Республикалық партиясы (PRI) және Италия Социалистік партиясы (PSI) сияқты басқа орталық-солшыл топтардың арасында кең қолдау таппады. Оңшыл христиан-демократ Джулио Андреотти де бұл одаққа күмәнді қарады. Ақырында, PCI Андреотти басқаратын Христиандық демократиялық бір партиялық үкіметке сыртқы қолдау көрсетуге көшті. Бірақ, PCI-дегі бірнеше радикалды коммунистер үкіметті бойкоттады. Солшыл терроризм, әсіресе Қызыл бригадалар (BR) тарапынан жасалған зорлық-зомбылық күшейді. 1978 жылғы 16 наурызда BR DC партиясының төрағасы Алдо Мороны ұрлады. Италия Парламентімен бірнеше консультациялардан кейін үкімет террористердің талаптарын қабылдамады, және Моро 1978 жылғы 9 мамырда қаза болды. Дегенмен, келісім жалғасты, бірақ оның ықпалы азайды. 1980 жылы DC-нің XIV съезінде DC-нің орталық қанаты («Демократиялық бастама», «Доротеандықтар» және «Жаңа күш») коммунизмге қарсы бағдарламамен жеңіске жетті, дауыстардың 57,7%-ын алды, ал DC-нің консервативті қанаты және Джулио Андреоттидің «Көктем» фракциясы келісімді қолдайтын бағдарламамен 42,3% дауыс жинады. DC-нің жаңа хатшысы Доротеандық Фламинио Пикколи болды, және келісім тоқтатылды. Оның орнына Христиандық демократияның Pentapartito деп аталатын басқа орталық-солшыл партиялармен саяси одағы құрылды. 1980 жылдың қарашасында Берлингюер Тарихи келісімнің аяқталғанын жариялады.
In 1973, Enrico Berlinguer, General Secretary of the Italian Communist Party (PCI), launched in communist magazine Rinascita a proposal for a "democratic alliance" with Christian Democracy (DC), embraced by Aldo Moro. The call for this alliance was inspired by the overthrow of the Allende Government in Chile. For Berlinguer, the events in Chile proved that the Marxist left could not aspire to govern in democratic countries without establishing alliances with more moderate forces. After the 1973 Chilean coup, there was cooperation between the PCI and DC that became a political alliance in 1976, with Prime Minister Moro including Berlinguer in an emergency meeting with Italy's political party leaders on March 17, 1976, to discuss averting the collapse of the economy. This replaced a governing alliance between Christian Democracy and the other center left parties known as the Organic Center left. Berlinguer's PCI attempted to distance itself from the USSR, with the launching of "Eurocommunism" along with the Spanish Communist Party and the French Communist Party. The compromise was unpopular among the other centre leftist groups like the Italian Republican Party (PRI) and Italian Socialist Party (PSI), led respectively by Ugo La Malfa and Bettino Craxi. The rightist Christian Democrat Giulio Andreotti also had doubts about the accommodation. Finally, the PCI started to provide external support to a Christian Democratic one party government led by Andreotti. Despite this, several radical communists in the PCI boycotted the government. There was an increase in far left terrorism, mainly committed by the Red Brigades (, BR). The BR kidnapped Aldo Moro, the then Party President of DC, on 16 March 1978. After several consultations in the Italian Parliament, the government refused the terrorists' conditions, and Moro was killed on 9 May 1978. Nevertheless, the Compromise continued but it was in decline. At the DC's XIV Congress in 1980, the DC's moderate wing ("Democratic Initiative", "Dorothean" and "New Force") won with an anti communist programme, obtaining 57.7% of the vote, while the DC's conservative wing and Giulio Andreotti's faction "Spring", obtained 42.3% with a pro Compromise program. The new DC Secretary became Flaminio Piccoli, a Dorothean, and the Compromise was discontinued. It was replaced with Christian Democracy's political alliance with the other center left parties known as the Pentapartito. In November 1980 Berlinguer announced the end of the Historic Compromise.