Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық театрдағы арман балеті – ән жоқ, тек биден тұратын қойылым, ол туындының негізгі тақырыптарын көрсетеді. Көбінесе сюжет, тақырыптар мен кейіпкерлер бірдей болады, бірақ арман балетіндегі рөлдерді көбінесе актерлер емес, жақсы дайындалған бишілер орындайтындықтан, кейіпкерлерді сомдайтын адамдар басқа болуы мүмкін. Арман балеттері негізгі мақсаты – оқиғаны түсіндіру, болашақты болжау және символизмді жеткізу, олар туындының желісінен тыс жерде пайда болады. Сонымен қатар, би арқылы оқиғаның дамуына көмектеседі. Арман балеттері көрермендерге бидің жоғары деңгейдегі шеберлігімен және әдетте мүмкін болмайтын немесе драмалық тұрғыдан сәйкес келмейтін әсем безендірілген сахналық қойылыммен әсер ету мүмкіндігін береді. Арман балетінің алғаш рет пайда болғаны Роджерс пен Хаммерштейннің 1943 жылғы «Оклахома!» мюзиклінде, Агнес де Милльдің хореографиялық қойлымдарымен 18 минуттық бірінші актінің финалында деп есептеледі. Бірақ арман балеттері 1943 жылға дейін де музыкалық театрлық қойылымдарда қолданылып келген. Содан бері бұл тәсіл театр өнерінде кең таралған (бірақ міндетті емес) практикаға айналды.
A dream ballet, in musical theater, is an all dance, no singing production number that reflects the themes of the production. The plot, themes, and characters are typically the same—although the people playing the characters may be different, as the roles of the dream ballet are usually filled by well trained dancers rather than actual actors. Dream ballet sequences exist mainly for clarification, foreshadowing, and symbolism, and occur outside the continuity of the production. They also advance the plot of the story through dance. Dream ballets also provide the opportunity to impress the audience with advanced dancing techniques and elaborate staging that would otherwise be impossible or dramatically inappropriate. The dream ballet is thought to have originated in Rodgers and Hammerstein's 1943 musical Oklahoma!, which includes an 18 minute first act dream ballet finale choreographed by Agnes de Mille, but dream ballets were devices of music theatrical productions well before 1943. The technique has since become a routine (although by no means universal) theatrical practice.
Балет арманының элементтері
Түс балеті – мюзиклдегі диалог тоқталып, сюжет көбінесе (бірақ әрқашан емес) қимыл арқылы жалғасатын сәт. «Оклахома!» мюзиклінде Лаури мен Керлидің романтикалық сәтін бірінші рет түс балетінде көреміз. Сондай-ақ, түс балетінде болған оқиғалар Лаури оянғаннан кейін де әсер етеді. Осы сюжеттік тәсіл түс балетін мюзиклдік театр әлемінде ерекшелейді. Винсенте Миннеллидің тағы бір түс балеті – классикалық фильм бишілері Фред Астер мен Сайд Шарисс ойнаған «Бенд вагон» (1953) фильмі. «Dancing in the Dark» атты балет номері Майкл Киддтің хореографиясымен жасалған. 1954 жылы Стэнли Донен «Жеті бауыр үшін жеті қалыңдық» фильмін түсірді, онда жеті бауыр жеті қалыңдық пен олардың қарсыластарымен күрескен «Амбар биі» көрсетілді. Ол кезде танымал болғандықтан, хореографияны Майкл Кидд жасаған. «Оклахома!» 1955 жылы фильм түрінде дебют жасады, онда Агнес ДеМиллдің түс балетіне арналған хореографиясы толығымен сақталды. Көптеген қосымша мюзиклдер сахнадан үлкен экранға көшті, олардың ішінде «Бригадун» (1954), «Guys and Dolls» (1955), «Карусель» (1956), «West Side Story» (1961) және «The Wiz» (1978) бар. Бұл фильмдерде Джин Келли, Марлон Брандо, Франк Синатра, Рита Морено және Диана Росс сияқты жұлдыздар ойнады. Содан бері басқа фильмдер де түс балеті идеясын пайдаланды, соның ішінде Коэн ағайындыларының «The Hudsucker Proxy» (1994) фильмінде Уэсли Фатаның хореографиясымен жасалған күтпеген түс балеті номері бар, оны Тим Роббинс пен Памела Эверетт орындады, Джефф Бриджеспен бірге «The Big Lebowski» (1998) және «I'm Thinking of Ending Things» (2020) фильмдері. «Crazy Ex-Girlfriend» (2015) телесериалының бір эпизодында «Triceratops Ballet» деп аталатын түс балеті де бар. «Schmigadoon!» мюзиклдік телешоудың бір эпизодында кейіпкер түс балеті басталатынын сезгенде, оны дереу тоқтатады, өйткені ол «ешкімге ұнамайды және бәрін баяулатады» дейді. «Pearl» – түс балеті бар қорқынышты фильмдердің сирек кездесетін мысалы. «Барби» фильмінде «I'm Just Ken» әні «жартылай шайқас және жартылай түс балеті» ретінде қарастырылады.
A dream ballet is a moment in a musical, where the dialogue stops and the plot may (though does not always) continue through movement. In Oklahoma!, the first time we see Laurey and Curly have a romantic moment is in the dream ballet. Likewise, what happens in the dream ballet, affects Laurey after she reawakens. This plot device makes the dream ballet unique in the world of musical theater. Another Vincente Minnelli film to feature a dream ballet is The Band Wagon (1953) starring classic film dancers Fred Astaire and Cyd Charisse. Based on the musical of the same name, the dream ballet number "Dancing in the Dark" featured choreography by Michael Kidd. In 1954, Stanley Donen directed Seven Brides for Seven Brothers which featured a "Barn Dance" where the seven sisters are fought over by the seven brothers and their rivals. As he was popular at this time, the choreography was by Michael Kidd. Oklahoma! debuted as a film in 1955, keeping Agnes DeMille's choreography for the dream ballet intact. Many additional musicals made the transformation from stage to the big screen including Brigadoon (1954), Guys and Dolls (1955), Carousel (1956), West Side Story (1961), and The Wiz (1978). These film versions tended to have big names as stars such as Gene Kelly, Marlon Brando, Frank Sinatra, Rita Moreno, and Diana Ross. Since then other films have used the conceit of a dream ballet including the Coen Brothers' The Hudsucker Proxy (1994) which has an unexpected dream ballet number choreographed by Wesley Fata and performed by Tim Robbins and Pamela Everett, The Big Lebowski (1998) featuring Jeff Bridges, and I'm Thinking of Ending Things (2020). An episode of television series Crazy Ex Girlfriend (2015) also features a dream ballet entitled "Triceratops Ballet." In an episode of the musical television show Schmigadoon!, when a character senses a dream ballet is about to begin, she immediately halts it, as she believes "nobody likes them and they slow everything down." Pearl is a rare example of a horror film with a dream ballet sequence. In Barbie, "I'm Just Ken" is regarded as "part battle sequence and part dream ballet."
Агнес де Милль
Агнес де Милльдің әкесі Уильям де Милль Бродвей драматуры және Голливуд сценарисі болғандықтан, ол театр ортасында өсті. Оның інісі Сесил Б. Демилл Голливуд режиссері ретінде әйгілі болды. Оның отбасы оны драматургиямен айналысуға итермеледі, бірақ ол балет бишісі болғысы келді. Көп тырысқанмен, бұл тілегі қанағаттанбады. Ол UCLA-да ағылшын тілін оқып, үздік дипломмен бітірді. Бірақ Нью-Йоркқа көшкеннен кейін ол қайтадан сахнаға оралды. Жеке би өнерпаздары арқылы өнер көрсете отырып, хореографиялық стилін жетілдірді және театр өнерінің басқа өкілдерінің қызығушылығын тудырды. Агнес де Милль осы салада Лондонда тағы 5 жыл жұмыс істеді. 1940 жылы ол Америка Құрама Штаттарында Америка балет театрын құруға көмектесті және олардың алғашқы қойылымдарының хореографиясын жасады. Алайда, 1942 жылы Монте-Карло балеті үшін "Родео" балетін қою арқылы және басты рөлді орындау арқылы ол үлкен жетістікке қол жеткізді. Содан кейін ол Бродвейдегі сұранысқа ие хореографқа айналды және келесі тридцать жыл бойы сахна мен кино үшін музыкалық қойылымдар қойды.
Agnes de Mille had roots in the theater community with her father, William de Mille a Broadway playwright and a Hollywood screenwriter. Her uncle was Cecil B. DeMille, famous for his success as a Hollywood film director. Her family pressured her to pursue a playwriting career for herself, but she wanted to become a ballet dancer. This didn't pan out as she would have liked, in spite of great efforts. She ended up attending UCLA for English and graduated with honors. However, she returned to the stage after moving to New York. She used solo dance recitals as a way to perform, refine her choreographic style, and garnered the interest of fellow theater makers. Agnes de Mille continued on this venture in London for an additional 5 years. In 1940 she helped found American Ballet Theatre back in the United States and choreographed some of their early work. Her big breakthrough, however, came when she choreographed and danced the lead role for "Rodeo" for Ballet Russe de Monte Carlo in 1942. She soon became an in demand Broadway choreographer after that, working on musicals for stage and film for the next thirty years.
Майкл Кидд
Майкл Кидд 1900 жылдардың басында Нью-Йорк қаласында өсті. Ол орта мектепте билеуді бастады, ал химиялық инженерия мамандығы бойынша колледжде оқуға түскен кезде, көп ұзамай балет бишісі болуға шешім қабылдады. 1937 жылы ол Америкалық балет театрына қосылды және 1945 жылы өзінің алғашқы хореографиялық туындысын – «On Stage!» қойды. Хореографияға деген қызығушылығы артып, ол көп ұзамай Бродвейге көшті. «Финианның Радугасы» және «Жігіттер мен қуыршақтар» спектакльдеріндегі хореографиясы үшін «Тони» сыйлықтарын алғаннан кейін ол Голливудта да танымал хореографқа айналды. Соңында Кидд өзінің жетістіктерінің тізіміне «Бродвей режиссері» деген атауды қосты. Оның жетістіктері – хореография саласындағы бес «Тони» сыйлығы және 1997 жылы алған Құрметті «Оскар» сыйлығы.
Michael Kidd grew up in New York City in the early 1900s. He started dancing in high school and while he started to pursue a college career in chemical engineering, he soon decided to become a ballet dancer instead. He joined American Ballet Theatre in 1937 and choreographed his first piece, On Stage!, in 1945. After getting a taste for choreography, he soon moved to Broadway and after gaining accolades in the form of Tonys for his choreography in Finian's Rainbow and Guys and Dolls, he became a popular Hollywood choreographer as well. Eventually Kidd added "Broadway director" to his list of accomplishments. His achievements include five Tonys for choreography and an Honorary Academy Award, which he received in 1997.