Гудсмит Нидерландыдағы Гаага қаласында, голландтық еврей отбасында дүниеге келген. Ол су унитаздарын өндіретін Исаак Годсмит пен шляпа шеберханасын басқарған Марианна Годсмит Гомперстің ұлы болды. 1943 жылы оның ата-анасы Нидерландыны басып алған неміс әскері тарапынан концлагерге депортацияланып, сол жерде қаза болды. Гудсмит Лейден университетінде Пол Эренфест басшылығымен физиканы оқыды және 1927 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Докторлық дәрежесін алғаннан кейін, 1927-1946 жылдар аралығында Мичиган университетінде профессор болып жұмыс істеді. 1930 жылы ол Лайнус Паулингпен бірлесіп «Сызықтық спектрлердің құрылымы» атты еңбекті жазды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Массачусетс технология институтында жұмыс істеді. «Альсос» миссиясының ғылыми жетекшісі ретінде, ол француз физигі Ив Рокардтан бұрын Вернер Гейзенберг пен Отто Хан басқаратын неміс ядролық физиктерінің тобына Хечингенде (кейін француз аймағы) жетті. «Альсос», Манхэттен жобасының бір бөлігі, нацистердің атом бомбасын жасау жобасының прогресін бағалау мақсатында құрылды. 1947 жылы жарық көрген «Альсос» кітабында Гудсмит немістер қару жасауға жақын болмағанын мәлімдейді. Ол мұны тоталитарлық режимде ғылымның жұмыс істеуге қабілетсіздігіне және нацистік ғалымдардың атом бомбасын қалай жасау керектігін түсінбеуіне байланысты түсіндірді. Кейінірек тарихшылар осы тұжырымдарды күмәндандырды (Гейзенбергке қараңыз), ал тоталитарлық Совет мемлекеті кітап жарық көргеннен кейін көп ұзамай бомба жасады деген факт оған қайшы келді. Алайда, бұл мәлімдеме физик Клаус Фукстің «Лос-Аламостан көптеген барлау есептерін тікелей жібергенін» ескермеді. Кай Берд пен Мартин Шервиннің 2006 жылғы «Американдық Прометей» кітабының 285-286 беттерін оқыңыз. Соғыстан кейін ол қысқа мерзімге Норт-Уэстерн университетінде профессор болып жұмыс істеді, ал 1948-1970 жылдары Брукхейвен ұлттық зертханасының аға ғылыми қызметкері болды, 1952-1960 жылдары физика кафедрасын басқарды. Ол Америка физикалық қоғамының жетекші журналы «Physical Review» журналының бас редакторы ретінде де танымал болды. 1958 жылдың шілдесінде ол «Physical Review Letters» журналын іске қосты, онда қысқа хабарламалар мен сәл кешігулер ұсынылды. 1974 жылы редакторлық қызметтен зейнетке шыққаннан кейін Гудсмит Ренодағы Невада университетінің құрамына ауысты және төрт жылдан кейін қайтыс болғанға дейін сол жерде қызмет етті. Ол сонымен қатар «Экспедиция», 1972 жылғы жаз, 13-16 беттер; «American Journal of Archaeology» 78, 1974 ж., 78 бет; және «Жақын Шығыс зерттеулері журналы» 40, 1981 ж., 43-46 беттерде жарияланған египтология саласында ғылыми еңбектер жасады. Самуил А. Годсмит египеттік ежелгі заттар жинағы Мичиган университетінің Энн-Арбор қаласындағы Археология музейінде сақталады. Гудсмит 1939 жылы Голланд Корольдік өнер және ғылым академиясының корреспондент мүшесі болып сайланды, бірақ келесі жылы орнынан бас тартты. 1950 жылы ол қайта қабылданды. Ол 1947 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының, 1952 жылы Америка философиялық қоғамының, 1964 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.
Goudsmit was born in The Hague, Netherlands, of Dutch Jewish descent. He was the son of Isaac Goudsmit, a manufacturer of water closets, and Marianne Goudsmit Gompers, who ran a millinery shop. In 1943, his parents were deported to a concentration camp by the German occupiers of the Netherlands and were murdered there. Goudsmit studied physics at the University of Leiden under Paul Ehrenfest, where he obtained his PhD in 1927. After receiving his PhD, Goudsmit served as a professor at the University of Michigan between 1927 and 1946. In 1930 he co authored a text with Linus Pauling titled The Structure of Line Spectra. During World War II he worked at the Massachusetts Institute of Technology. As scientific head of the Alsos Mission, he successfully reached a German group of nuclear physicists around Werner Heisenberg and Otto Hahn at Hechingen (then French zone) in advance of French physicist Yves Rocard, who had previously succeeded in recruiting German scientists to come to France. Alsos, part of the Manhattan Project, was designed to assess the progress of the Nazi atomic bomb project. In the book Alsos, published in 1947, Goudsmit concludes that the Germans did not get close to creating a weapon. He attributed this to the inability of science to function under a totalitarian state and to Nazi scientists' lack of understanding of how to engineer an atomic bomb. Both of these conclusions have been disputed by later historians (see Heisenberg) and contradicted by the fact that the totalitarian Soviet state produced the bomb shortly after the book's release. However that statement overlooks the actions of physicist Klaus Fuchs who sent "many intelligence reports directly from Los Alamos". Read the book American Prometheus (2006), pages 285–286 by authors Kai Bird & Martin Sherwin. After the war he was briefly a professor at Northwestern University, and from 1948 to 1970 was a senior scientist at the Brookhaven National Laboratory, chairing the Physics Department 1952–1960. He meanwhile became well known as editor in chief of the leading physics journal Physical Review, published by the American Physical Society. In July 1958 he started the journal Physical Review Letters, which offers short notes with attendant brief delays. On his retirement as editor in 1974, Goudsmit moved to the faculty of the University of Nevada in Reno, where he remained until his death four years later. He also made some scholarly contributions to Egyptology published in Expedition, Summer 1972, pp. 13–16 ; American Journal of Archaeology 78, 1974 p. 78; and Journal of Near Eastern Studies 40, 1981 pp. 43–46. The Samuel A. Goudsmit Collection of Egyptian Antiquities resides at the Kelsey Museum of Archaeology at the University of Michigan in Ann Arbor, Michigan. Goudsmit became a corresponding member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences in 1939, though he resigned the next year. He was readmitted in 1950. He was elected to the United States National Academy of Sciences in 1947, the American Philosophical Society in 1952, American Academy of Arts and Sciences in 1964.
Некелер мен балалар
1927 жылы Гудсмит Жаантье Логерге үйленді. Айрин мен оның қарындасы Хельга Екінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын Германиядан Ұлыбританияға бала кезінде көшіп кетті. Олар Kindertransport бағдарламасы арқылы эвакуацияланды және жеті жыл бойы Аттенбороу отбасының үйінде тұрды.
Goudsmit married Jaantje Logher, in 1927. Irene and her sister, Helga, left Germany for the United Kingdom as children shortly prior to the outbreak of World War II. They were evacuated as part of the Kindertransport programme, and lived for seven years in the Attenborough family home.