Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азаматтық Соғысының шайқасы
Battle of the American Civil War
Уэстпорт шайқасы, кейде "Батыстың Геттисбургі" деп аталады, 1864 жылдың 23 қазанында қазіргі Канзас-Сити, Миссуриде Америка Азаматтық Соғысы кезінде болды. Генерал-майор Сэмюэл Р. Кертистің басқаруымен Одақ әскерлері генерал-майор Стерлинг Прайс басқарған, сандар жағынан кем Конфедерация әскерлерін шешулі түрде жеңді. Бұл шайқас Прайстің Миссури экспедициясының шешімді нүктесі болды, оның әскерін кері шегінуге мәжбүр етті. Бұл шайқас Миссисипи өзенінің батысындағы Конфедерацияның соңғы маңызды шабуылын аяқтады, және соғыстың қалған уақытында АҚШ армиясы Миссуридің көп бөлігін берік бақылауда ұстады. Бұл шайқас Миссисипи өзенінің батысында өткен ең ірі шайқастардың бірі болды, онда 30 000-нан астам адам қатысты.
The Battle of Westport, sometimes referred to as the "Gettysburg of the West", was fought on October 23, 1864, in modern Kansas City, Missouri, during the American Civil War. Union forces under Major General Samuel R. Curtis decisively defeated an outnumbered Confederate force under Major General Sterling Price. This engagement was the turning point of Price's Missouri Expedition, forcing his army to retreat. The battle ended the last major Confederate offensive west of the Mississippi River, and for the remainder of the war the United States Army maintained solid control over most of Missouri. This battle was one of the largest to be fought west of the Mississippi River, with over 30,000 men engaged.
Вестпорт
Вестпорт (қазір Канзас-Сити, Миссури қаласының бір бөлігі) 1864 жылы Одақ және Конфедерация әскерлері шайқасқанға дейін-ақ тарихта өз орнын қалыптастырған еді. "Канзас-Ситидің әкесі" атанған Джон Кальвин Маккой қаланы жоспарлап салды, ал Орегон, Калифорния және Санта-Фе жолдарымен саяхаттайтын пионерлердің барлығы батысқа қарай жол тартқанда осы қаладан өтті. Вестпорт біртіндеп жақын орналасқан Индепенденс қаласын батысқа қарайғы жолдардың "аттанып кететін орны" ретінде ығыстырып, қаланың өсіп-дамуына үлес қосты. Азамат соғысы кезінде Канзас-Сити (сол кезде Канзас қаласы деп аталған) Федералдық "Шекара ауданының" штабы қызметін атқарды және одақтық әскерлердің көптеген жасағымен бекітілді. Вестпорттың өзінің қалалық маңызы солтүстік көршісінің пайдасына азайып бара жатқанмен, аймақта әлі де маңыздылығын сақтап тұрды. Бірақ, осы жерде шайқасу туралы шешім қабылданғаны қаланың стратегиялық маңызымен байланысты емес, бірқатар оқиғалардың салдарынан туындады.
Westport (now a part of Kansas City, Missouri) had already established its place in history by the time Union and Confederate forces clashed there in 1864. John Calvin McCoy, known as the "Father of Kansas City", had laid out the town, and pioneers traveling along the Oregon, California and Santa Fe Trails all passed through it on their way West. Westport gradually replaced nearby Independence as the "jumping off point" for the Westward trails, contributing to the growth of the town. During the Civil War, nearby Kansas City (known then as the Town of Kansas) served as headquarters for the Federal "District of the Border" and was garrisoned by a sizable contingent of Union troops. While its own municipal star was beginning to fade in favor of its northern neighbor, Westport was still of some importance in the region. As it turned out, however, the decision to fight here would be the result of a chain of events that had little to do with any strategic importance attached to the town itself.
Бағалық рейд басталады
1864 жылдың қыркүйегінде Стерлинг Прайс Миссури армиясын Миссури штатына кіргізіп, штатты Оңтүстікке қосып алу және 1864 жылғы президенттік сайлауда Авраам Линкольнға қарсы халықты қозуды үміттенеді. Миссури Федералды департаментінің қолбасшысы, генерал-майор Уильям С. Роузкранс, басқынды тойтару үшін әскер жинауға кірісті. Роузкранстың генерал-майор Альфред Плесонтон басқаратын кавалериясы Прайс әскерін қуа жөнелді, сонымен қатар Эндрю Дж. Смит басқаратын Теннесси армиясының ірі жаяу әскер бөлімшесі де олармен бірге болды. Дэвидсон шайқасында жеңілгеннен кейін Прайс Сент-Луис өзінің шағын әскеріне (12 000 адам) тым мықты бекітілгенін түсінді, сондықтан ол Джефферсон-Сити қаласына қауіп төндіретін батысқа бұрылды. Ондегі жеңіл шайқастан кейін Прайс бұл мақсаттың да тым қатты қорғалғанын түсініп, Форт-Ливенвортқа қарай одан да батысқа жылжыды. Жол жүрісінде аурулар мен дезертирліктер, сондай-ақ шайқастағы шығындар Прайс әскерін 8500 адамға дейін азайтты.
In September 1864, Sterling Price led his Army of Missouri into Missouri, with the hope of capturing the state for the South and turning the Northern people against Abraham Lincoln in the presidential election of 1864. Major General William S. Rosecrans, commanding the Federal Department of the Missouri, began assembling troops to repel the invasion. Rosecrans's cavalry under Major General Alfred Pleasonton set out in pursuit of Price's force, accompanied by a large detachment of infantry from the Army of the Tennessee under Andrew J. Smith. After his defeat at the Battle of Ft. Davidson, Price realized that St. Louis was far too heavily fortified for his rather small force (12,000 men), so he turned west to threaten Jefferson City. After light skirmishing there, Price again decided that this target was also too heavily fortified and moved further west toward Fort Leavenworth. As he marched on, disease and desertion coupled with battlefield losses whittled Price's force down to 8,500 men.
Одақтың жауабы
Канзас федералды департаментінің қолбасшысы генерал-майор Сэмюэл Р. Кертис, тыңшылардан, соның ішінде Уайлд Билл Хикоктан Конфедерация әскерлерінің қозғалысы туралы хабардар болғаннан кейін, Прайс армиясының өзінің департаментіне кіру қаупіне тап болды. Сондықтан Кертис өз әскерін жинап, оны "Шекара армиясы" деп атады. Джеймс Г. Блант 1-ші дивизияны басқару үшін үндістермен жүргізілген әскери науқандардан қайтарылды, ол негізінен ерікті полктер мен Канзас ополченнясынан құралды. Кертис бастапқыда шамамен 4000 еріктіні жинады және күштерін арттыру үшін Канзас губернаторы Томас Карниден штат милициясын шақыруды сұрады. Губернатор Карни сайлау уақыты жақындағандықтан, Кертис милицияны сайлау округтерінен ауыстыруға тырысып жатыр деп күдіктенді. Карни Прайс армиясының алыс Миссуриде болуына алаңдамады және олар Канзасқа ешқандай қауіп төндірмейтініне сенді. Бірақ Прайс батысқа, Джефферсон-Ситиге бет бұрғаннан кейін, Карни келісім берді және генерал-майор Джордж Дицлер Канзас милициясының дивизиясына қолбасшылық етті, ол енді Кертистің Шекара армиясына қосылды.
Major General Samuel R. Curtis, commander of the Federal Department of Kansas, now faced the threat of Price's army moving into his department after learning of Confederate movements from spies including Wild Bill Hickok. Curtis accordingly assembled his troops into a force that he named the Army of the Border. James G. Blunt was recalled from Indian campaigns to lead its 1st Division, composed mostly of volunteer regiments and some Kansas militia. Curtis was only initially able to muster about 4,000 volunteers; he asked Kansas governor Thomas Carney to call out the state militia to bolster his forces. Governor Carney immediately suspected Curtis of attempting to draw the militia away from their voting districts, as election time was nearing. Carney was unconcerned with Price's force far away in Missouri, and felt it posed no threat to Kansas. However, once Price had turned west toward Jefferson City, Carney relented and Maj. Gen. George Dietzler took command of a division of Kansas Militia that now joined Curtis's Army of the Border.
Командалық даулар
Майор-генерал Бланттың бұйрығымен (Женералдық далалық бұйрықтар № 2) Уильям Х. М. Фишбектің милиция полктері, милицияның бригадир генералы, Чарльз В. Блэрдің, еріктілер полковнигінің басқаруына берілді; Фишбек өзінің әскері ерікті офицерге бағынышты болғанына қатты ашуланды. Канзас заңына сәйкес, милиция әскері милиция офицерлерінің басқаруында болуы керек болғандықтан, Фишбек Бланттың бұйрығын орындамады. Блант Фишбекті тұтқындатып, генерал-майор Кертистің бұйрығымен босатылғанға дейін ұстады. Босатылғаннан кейін Фишбек Канзас милициясы полктеріне қайтадан басшылық етті, генерал-майор Бланттың директиваларын орындауға бұйрық берілді. Бұл өте қиын жағдай Бриг. Генерал Фишбек 3-бригаданың 1-дивизиясына қарасты милиция бөлімдеріне тікелей басшылық етті, ал полковник Чарльз Блэр бригаданың жалпы басқаруын жүзеге асырды. Говард Н. Моннетт бұл жағдайды "бригада ішіндегі бригада" деп сипаттады. Блэр мен Фишбек милицияны Вестпорт шайқасына (майор-генерал Джордж У. Дицлермен бірге) алып шықты, содан кейін генерал-майор Кертис милицияға үйге қайтуға бұйрық бергенге дейін Прайсты қууға қатысты.
By order of Maj. Gen. Blunt (General Field Orders No. 2) the militia regiments of William H. M. Fishbeck, Brigadier General of Militia, were placed under the command of Charles W. Blair, Colonel of Volunteers; Fishbeck was infuriated that his command had been subordinated to a volunteer officer. Since Kansas law stated that militia should be kept under the command of militia officers, Fishbeck disregarded Blunt's order. Blunt had Fishbeck arrested and held until he was released by order of Maj. Gen. Curtis. Upon release, Fishbeck resumed command of the Kansas Militia regiments, with orders to obey directives that came from Maj. Gen. Blunt. This rather cumbersome arrangement had Brig. Gen. Fishbeck in direct command of the militia units attached to the 3rd Brigade, 1st Division, and Col. Charles Blair in overall command of the brigade. Howard N. Monnett describes the arrangement as a "brigade within a brigade". Blair and Fishbeck led the militia into action at Westport (accompanied onto the field by Maj. Gen. George W. Dietzler), and then in the subsequent pursuit of Price until Maj. Gen. Curtis ordered the militia to return home.
Кіріспе
Генерал Кертис 19 қазанда Канзас-Ситиден шамамен қырық миль шығысқа қарай орналасқан Лексингтон шайқасына қарсы тұру үшін генерал Джеймс Блант басқаратын 1-ші дивизиясының көп бөлігін жіберді. Блант Прайсты тоқтатуға қол жеткізбеді, бірақ оның жылдамдығын баяулатты және Конфедерация күштері туралы ақпарат жинады. 21 қазанда Кішкентай Көк өзені маңында Блант кері шегінуге мәжбүр болды, бірақ Альфред Плестон басқаратын Федералды атқыштар дивизиясы Прайс пен көтерілісшілер арасындағы қашықтықты қысқартуға мүмкіндік берді. Келесі күні Тәуелсіздікте қосымша шайқас болды, онда Прайс тағы да жеңіске жетті. Кертис шамалы алпыс жаста болды, және жасы оның шайқасқа деген құлшынына әсер еткен еді; алайда, оның белсенді қолбасшысы генерал Бланттың арқасында Кертис Вестпорттың оңтүстігінде тағы бір тұруға шешім қабылдады. Блант жеке өзі қаланың оңтүстігінде, Бруш-Крик бойында қорғаныс шебін салуды қадағалады, ол Канзас штатының шекарасына перпендикуляр орналасқан. Прайс өзінің алдында және артындағы күштердің оны үш есе басып озатынын білгендіктен, оларды бірінен соң бірін жеңуді жоспарлады. Ол Вестпортта Кертистің әскеріне алғашқы шабуыл жасауға бел буды. Прайс өзінің қарсыласынан кем емес жаста болғандықтан, шайқасты басқаруды өзінің қолбасшысы Жо Шелбиге тапсырды. 500-ге жуық вагон мен 5000 бас малға ие Прайс Вестпорт маңындағы Блю-Риверден өту үшін жабдықтау колонналарына брод қажет болды. Сәйкесінше, Джон С. Мармадюк басқаратын Прайстың дивизиясы 22-сі күні Байрам Фордынан өтіп, кейін Батыс жағалауында бекініп, Прайстың арт жағына қауіп төндірген Плестонның Федералды атқыштар дивизиясын тоқтатты. Шелби мен Джеймс Фаган басқаратын екі Конфедерация дивизиясы келесі күні Бруш-Крик бойымен Блантқа шабуыл жасауға дайын тұрды, Плестон күшпен майданға келгенге дейін оны жеңіске жететін болып ойлады.
General Curtis sent the bulk of his 1st Division under Gen. James Blunt to confront the Confederates at Lexington, approximately forty miles east of Kansas City, on October 19. Blunt was unable to stop Price, but did slow his progress and gathered information on the Confederate forces. Again, at the Little Blue River on October 21, Blunt was forced to retire — but not without slowing Price enough for a pursuing Federal cavalry division under Alfred Pleasonton to close the gap between himself and the Rebels. Additional fighting occurred the next day at Independence, with Price emerging victorious yet again. Curtis was nearly sixty years old, and age had taken a toll on his desire for combat; however, thanks to his aggressive subordinate Gen. Blunt, Curtis decided to make another stand south of Westport. Blunt personally oversaw the construction of a defensive line south of the town along Brush Creek, perpendicular to the Kansas state line. Price was aware of the forces to his front and rear, which together outnumbered him nearly three to one, so he determined to deal with them one at a time. He decided to attack Curtis's army first, at Westport. Almost as old as his adversary, Price left direction of the engagement to his subordinate, General Jo Shelby. With about 500 wagons and 5,000 head of cattle, Price first needed a ford for his supply trains to cross the Blue River near Westport. One of Price's divisions under John S. Marmaduke accordingly forced a crossing at Byram's Ford on the 22nd, then took up positions on the west bank to hold off Pleasonton's Federal Cavalry, which now threatened Price's rear. Two other Confederate divisions, under Shelby and James Fagan, were poised to assault Blunt along Brush Creek the next day, hoping to defeat him before Pleasonton could arrive on the field in force.
Браш-Криктегі іс-қимыл
Прайстың шабуылын күтіп, Блант қолдағы үш бригадасын Браш-Крикке орналастырды, ал төртіншісі полковник Чарльз Блэр басқаруымен Канзас-Ситиден жолға шықты. Wornall Lane (қазіргі Wornall Road) шығысында J. Hobart Ford бригадасы, ал батысында Чарльз "Док" Дженнисон бригадасы орналасты. Оларға артиллериялық батарея қолдау көрсетті. Дженнисон мен Канзас/Миссури штатының шекарасы арасындағы кеңістікті екі кавалериялық полк толтырды. Дженнисонға тік бұрышта Томас Мунлайт бригадасы орналасқан еді, ол штаттық шекараға параллель бағытталды. Мунлайттың міндеті Дженнисонды қолдау немесе конфедераттардың қанатына шабуыл жасау болды. 23-ші күні таңертең Блант шайқасты бастау үшін Дженнисон мен Фордты мұзды Браш-Крик арқылы шайқасшыларымен бірге жіберді. Олар төбеге көтеріліп, оңтүстікке қарай ашық алаңда конфедераттармен кездесті. Джозеф О. Шелби мен Джеймс Фаганның конфедерат бөлімдері Прайстен Вестпорттың алдында Кертисті тоқтатуға бұйрық алды. Шелби М. Джефф Томпсон басқаруымен «Темір бригадасымен» қарсы шабуыл жасады. Бұл шабуыл федералдыларды арықтың арғы жағына итерді. Мунлайт бригадасы соншалықты қиындыққа тап болды, Браш-Криктің батыс жартасына, қазіргі Уэствудқа (Канзас штаты) шегінуге мәжбүр болды, ал Дженнисон бригадасы Вестпорт көшелеріне дейін кері қайтты. Осы сәтте конфедераттардың жеңіске жететіндей көрінді. Бірақ бұлай болмады. Шелбидің әскерлерінде оқ-дәрі таусылып, Браш-Криктің оңтүстігіндегі биіктікте қалды. Осы маңызды сәтте полковник Блэр бригадасы келді, ал Кертис Плезонтонның қаруларының жақын мандағы Байрамс Фордтағы конфедераттармен шайқасқанын естіді. Рухы көтеріліп, одақ командирі майданға аттанып, Блэрдің әскерлерін Дженнисонның батысына шайқасқа жеке басқарып кірді. Күшейтілген федералдылар Блэрдің басшылығымен тағы да арықты кесіп өтті, бірақ қайтадан кері шегіліп, солтүстік жағалауға қайтты. Фронталдық шабуылдардан басқа жол қажет болғандықтан, Кертис конфедераттардың қатарындағы әлсіз жерді іздеуге бел буды. Оның барлаушылары жергілікті фермер Джордж Томанды тапты, ол конфедераттар кеше оның жылқысын алып кеткендіктен федералистерге көмектесуге асықты. Томан Кертиске Свон сағасымен кесілген және Шелбидің сол қанатына дейін жететін шағын шатқалды көрсетті. Кертис өзінің штаб-пәтеріндегі күзетшілерін және 9-шы Висконсин батареясын осы шатқал арқылы бағыттап жіберді. Осы уақытта Блант Дженнисон мен Фордты Браш-Крик арқылы төбеге көтеруді жалғастырды, 9-шы Висконсин конфедераттардың қанатына және артқы жағына от ашқанға дейін. Олардың батылдығына қанағаттанған Бланттың әскері төбеден төгілді, бірақ Шелбидің әскері қарсы тұрып, ашық далада қақтығыс болды. Одақ әскері біртіндеп басымдыққа ие болып, Шелбидің бригадаларын Wornall үйіне қарай итерді.
Anticipating Price's impending attack, Blunt had positioned his three available brigades along Brush Creek, while a fourth under Col. Charles Blair was en route from Kansas City. East of Wornall Lane (present day Wornall Road) was the brigade of J. Hobart Ford. West of Wornall was the brigade of Charles "Doc" Jennison, with an artillery battery in support. Two regiments of cavalry filled the gap to the west between Jennison and the Kansas/Missouri state line. At a right angle to Jennison was the brigade of Thomas Moonlight, running parallel to the state line. Moonlight was positioned to either support Jennison or move against the Confederate flank. At daybreak on the 23rd, Blunt opened the battle by sending Jennison and Ford over an icy Brush Creek with their skirmishers. Advancing up a ridge, the Union forces engaged the Confederates in an open field to the south. The rebel divisions of Joseph O. Shelby and James Fagan had meanwhile received orders from Price to hold Curtis in front of Westport. Shelby counterattacked with his Iron Brigade under M. Jeff Thompson in the lead. This attack drove the outflanked Federals back across the creek. Moonlight's brigade was hit so hard that it was forced to fall back to the high ground on Brush Creek's west bluff, into what is now Westwood, Kansas, while Jennison's brigade retreated almost to the streets of Westport. It appeared at this point that the Confederates might carry the day. But this was not to be. Shelby's force was out of ammunition, and remained on the heights south of Brush Creek. Also at this crucial hour, Col. Blair's brigade arrived and Curtis heard Pleasonton's guns engaging the Confederates at nearby Byram's Ford. His spirits lifted, the Union commander rode to the front lines and personally directed Blair's troops into battle west of Jennison. The reinforced Federals charged across the creek once more, with Blair in the lead, but were again repulsed and retreated to the north bank. Needing another option besides frontal assaults, Curtis decided to search for a weak point elsewhere in the Rebel lines. His scouts found a local farmer named George Thoman, who was eager to help the Federals as the Confederates had absconded with his horse the previous night. Thoman showed Curtis a gulch, cut by Swan Creek, running up to a rise along Shelby's left flank. Curtis personally directed his headquarters escort and the 9th Wisconsin Battery through this gully. Meanwhile, Blunt continued to push Jennison and Ford up the rise across Brush Creek, making slow progress until the 9th Wisconsin opened fire upon the Confederate flank and rear. Encouraged, Blunt's men now poured over the ridge, but Shelby's men fought back stubbornly and a see saw battle ensued in the open prairie. The Union army gradually gained the upper hand, slowly pushing Shelby's brigades back to the Wornall House.
Фордтар үшін күресу
Шелби мен Фаган қиын жағдайға түскенде, Прайстің артқы сапы, Мармадук, Байрам Фордында да осындай тағдырға ұшырады. Прайс армиясының генерал Шелби басқаратын дивизиясы 22-сі (шайқастан бір күн бұрын) фордты басып өтіп, ондағы федералдық қорғаушыларды Вестпортқа шегінуге мәжбүр етті. Шелбидің әріптесі генерал Мармадук өзеннің батыс жағалауында қорғаныс шебін құрып, шығыстан қысым көрсетіп тұрған Плезантонның атты әскерін тоқтатуға тырысты. Егер Плезантон Көк өзеннен өте алса, Прайс армиясының өзіне де, оның жабдықталуына да қауіп тудырар еді. 23-і күні таңғы сағат 8:00-де Мармадук дивизиясына Плезантонның үш бригадасы шабуыл жасады; конфедераттар бастапқыда қарсы тұруға тырысты. Одақтың бригада командирлерінің бірі, бригада генералы Эгберт Б. Браун шабуылын тоқтатты және Плезантон оны бұйрыққа бағынбағаны үшін тұтқындады. Плезантонның тағы бір бригада командирі, полковник Эдвард Ф. Уинслоу жараланып, кейіннен Литтл Бигхорнда аты шыққан лейтенант-полковник Фредерик Бентин оның орнына басшылық етті. Осы қиындықтарға қарамастан, федералдық әскерлер сағат 11:00-ге дейін батыс жағалауын басып алды және Мармадук шегінді. Браун бригадасы (қазір полковник Джон Ф. Филипс басқарады) өзенді кешіп өтетін кезде, Мармадуктың артиллериясынан қатты атысқа ұшырады. Олар өтіп кеткеннен кейін, ашық далада Мармадукқа шабуыл жасады; осы шабуыл кезінде Миссури және Арканзас штатынан келген одақтың әскерлері осы екі штаттың конфедераттарымен шайқасты. Мармадук Шелби мен Фаганға қосылып, кері шегінді, ал Блант енді біріккен конфедераттардың қалдықтарын өз артиллериясымен атқылады. Конфедерат армиясы екі жағынан қатты қиындыққа тап болғанда, бригада генералы Джон МакНил Уильям Льюис Кабелл басқаратын көтерілісші бригадаға қарсы, Хикман Миллс маңындағы екінші фордты қорғауға шабуыл жасады. МакНил бригадасы конфедераттарды фордтан ығыстырып, өзеннен өтуге мүмкіндік алды. Федералдық колонналар Прайске үш бағыттан қозғалды.
As disaster was befalling Shelby and Fagan, a similar fate was happening to Price's rearguard, under Marmaduke, at Byram's Ford. A division of Price's army under General Shelby had forced a crossing at the ford on the 22nd (the day prior to the battle), forcing Federal defenders there to retire to Westport. Shelby's colleague General Marmaduke had subsequently established his own defensive line on the west bank of the river to hold off Pleasanton's cavalry, which was pressing them hard from the east. If Pleasanton could now force his way across the Blue River, he would be in position to threaten Price's army as well as his supplies. Marmaduke's division was attacked by three of Pleasonton's brigades starting at 8:00 on the morning of the 23rd; the Confederates initially managed to hold their own. One of the Union brigade commanders, Brig. Gen. Egbert B. Brown stalled his attack and was placed under arrest by Pleasonton for disobeying orders. Another of Pleasonton's brigade commanders, Col. Edward F. Winslow, was wounded and succeeded by Lt. Col. Frederick Benteen, who would later ride to fame at Little Bighorn. Despite these setbacks, Federal troopers gained the west bank by 11:00 and Marmaduke retired. As Brown's brigade (now led by Col. John F. Philips) forded the river, they came under heavy fire from Marmaduke's artillery. Once they had crossed, they charged Marmaduke across an open field; during this charge, Union troops from Missouri and Arkansas battled Confederates from these same two states. Marmaduke was forced back, rejoining Shelby and Fagan, and Blunt pounded the now consolidated Confederate remnants with his own cannon. While the main Confederate army was now being hit hard on two sides, Pleasonton's fourth brigade under Brig. Gen. John McNeil moved against a Rebel brigade under William Lewis Cabell guarding a second ford near Hickman Mills. McNeil's brigade was able to drive the Confederates from the ford and cross the river. Federal columns were now converging on Price from three different directions.
Конфедерацияның шегінуі
Конфедерация әскерлері Форст-Хиллдің оңтүстігіндегі (қазіргі Грегори бульвары) жол бойындағы соңғы қорғаныс шебіне қайта шегінді, ал полковник Дженнисон оларды қуғынға алып жүрді. Осы кезде Одақтың отыз артиллериялық құралы Конфедерацияның жалғыз қалған пулеметіне қарсы қолданылды. Федералды батареяның бірі дайындалып жатқанда, полковник Джеймс Х. МакГидің Арканзас кавалериясы оны басып алу үшін Ворналл жолымен шабуыл жасады. 15-ші Канзас кавалериясының капитаны Кертис Джонсон Конфедераттардың шабуылын байқап, дереу олардың алдын кесуге көшті. Джонсон мен МакГи жеке-жеке револьверлерімен шайқасты, екеуі де ауыр жарақат алды, бірақ аман қалды. Шайқас батареяны Одақ күштері қорғағанға дейін жалғасты. Шелби полковник Сидни Д. Джекман басқаруындағы бригаданы вагондық колонналарын қорғау үшін жіберді, бірақ олар генерал Прайстың бұйрығымен бұрыннан алынып тасталған еді. Джекманды генерал Фаган тоқтатып, Big Blue өзенінен шығысқа қарай өтіп кеткен (Плеасонтонның) Одақ кавалериясы туралы ескертті. Плеасонтонның Конфедерацияның қанаттары мен артқы бөлігіне тым жақын екенін көрген генерал Кертис Блэр мен Дженнисон бригадалары бастаған Одақ әскерлерінің жалпы шабуылына бұйрық берді. Шелбидің қолында тек Томпсоннің темір бригадасы болды, ол осы ауқымды шабуылды тоқтатуға тырысты. Плеасонтонның батареясының бірі Кертистің әскерлеріне көмекке келгенде, Томпсонның Конфедерациясы күші таусылып, қашқа жол тартты. Прайс әскерлері аймақтағы дала шөбін өртеп, шегінулерін жасыру үшін түтін шығарды. Көзі куәгерлерінің айтуынша, жол қашқан көтерілісшілердің мүліктерімен толы болды. Келесі күні Блант пен Плеасонтон Прайс әскерлерінің қалған бөлігін қуды. Олар Прайсты Канзас және Оңтүстік Миссури арқылы қуып, Мараи де Синь, Майн Крик, Мармитон өзені және ақырында Ньютонияда шайқасты. Бұл Прайсты Үндістан территориясына қашуға мәжбүр етті, ол Техас арқылы Арканзасқа қайтып келді. Соңында, кампаниясы 1864 жылдың 1 қарашасында ресми аяқталғанда, Конфедерация жетекшісі бастапқы 12 000 әскерінен 6 000-дан аз сарбазымен қалды.
The Confederates pulled back to their last line of defense, along the road south of Forest Hill (present day Gregory Blvd), with Colonel Jennison leading the pursuit. By now thirty Union guns had been brought to bear against the lone remaining Confederate cannon. One Federal battery had just unlimbered when Colonel James H. McGhee's Arkansas Cavalry charged down Wornall's Lane in an attempt to capture it. Captain Curtis Johnson of the 15th Kansas Cavalry saw the Confederate attack forming and immediately moved to intercept. Johnson and McGhee personally engaged each other with their revolvers; both commanders were badly wounded, but survived. The fight continued to rage until Union reinforcements secured the battery. Shelby sent a brigade under Colonel Sidney D. Jackman to secure his wagon trains, but these had already been removed by order of General Price. Jackman was instead intercepted by General Fagan, who alerted him to the massed Union cavalry (Pleasonton's) which had just crossed the Big Blue River to the east. Seeing Pleasanton's close proximity to the Confederate flank and rear, General Curtis had ordered a general advance of the entire Union line, with Blair's and Jennison's brigades leading the charge. Shelby, meanwhile, had only Thompson's Iron Brigade to hold off this massive assault. When one of Pleasonton's batteries arrived in support of Curtis's men, Thompson's Confederates finally broke and fled. Price's men set fire to prairie grass in the area to create a smoke screen to cover their withdrawal. Witnesses reported that the road was strewn with debris from the fleeing Rebel army. The following day, Blunt and Pleasonton took up their pursuit of Price's remaining forces. They would chase Price through Kansas and southern Missouri, engaging him at the Marais des Cygnes, Mine Creek, the Marmiton River, and finally at Newtonia, forcing Price to withdraw into Indian Territory, from which he eventually returned to Arkansas via Texas, and ultimately leaving the Confederate leader with less than 6,000 survivors from his initial force of 12,000 when his campaign officially ended on November 1, 1864.
Салдары
Вестпорт шайқасы Миссисипи өзенінің батысындағы ең ірі шайқастардың бірі болды, оған 30 мыңнан астам әскер қатысты. Одақтың жеңісі Прайс Миссури жорығын аяқтады, сондықтан бұл шайқас «Батыстың Геттисбургі» деп аталды. Кертис шайқас аяқталғаннан кейін Генри У. Галлекке «Вестпорттағы жеңіс ең шешуші болды» деп хабарлады. Бұл күреске толы шекаралық штат енді толыққанды Одақтың бақылауында болды және соғыс аяқталғанға дейін солай болып қала берді. Прайсты немесе оның әскерінің қираған қалдықтарын тұтқындамаса да, Федералдық күштер Миссури армиясын болашақтағы маңызды операциялар жүргізуге қабілетсіз етті. Шын мәнінде, Прайс жорығы Миссисипиден арғы жақтағы театрдағы соңғы жорық болды. Прайс жорығы туралы жақында жарық көрген кітапқа сәйкес, Кайл С. Синисидің «Соңғы шайқас: 1864 жылғы Стерлинг Прайс Миссури экспедициясы» атты еңбегінде тарихшылар 1864 жылғы 21-23 қазанда Вестпорт маңындағы шайқастағы қаза болғандардың санын ұзақ жылдар бойы арттырып көрсеткенін айтады. Синисидің жаңа есептеулері бойынша, Одақ күштерінен 361, ал Конфедерациядан 510 адам қаза тапқан, жараланған немесе тұтқынға алынған. Дегенмен, көптеген дереккөздердегі жалпы қаза болғандардың саны 3000 адамды құрайды, оның шамамен 1500-і Одақтан, ал 1500-і Конфедерациядан. Тағы бір маңызды дереккөз Одақтың 400, ал Конфедерацияның 1000-1500 адам қаза болғанын көрсетеді.
The Battle of Westport was one of the largest battles west of the Mississippi River, with over 30,000 troops involved. The Union victory put an end to Price's campaign for Missouri, and the battle has accordingly been referred to as "The Gettysburg of the West". Curtis wrote to Henry W. Halleck after the battle that "the victory at Westport was most decisive." This greatly contested border state was now firmly under Union control, and would remain so until the end of the war. Although never capturing Price or the tattered remnants of his army, Federal forces did manage to render the Army of Missouri incapable of any future significant operations. Indeed, Price's campaign would prove the last in the Trans Mississippi Theater. According to a recent book on Price's campaign, Kyle S. Sinisi's The Last Hurrah: Sterling Price's Missouri Expedition of 1864, historians have long exaggerated the casualties inflicted in the fighting around Westport on October 21–23, 1864. Sinisi's new estimates are that the Union forces lost 361 and the Confederates 510 men, killed, wounded, or captured, on October 23. However, most sources give the total casualties as 3,000 men, about 1,500 Union and 1,500 Confederate. Another primary source gives an estimate of 400 casualties for the Union and 1,000 to 1,500 for the Confederacy.
Ерекше қатысушылар
Кейіннен соғысқа қатысқан бірнеше адам басқа жолдармен ұлттық даңққа ие болды, олардың көпшілігі Американың Ескі Батысында. Баффало Билл Коди 7-ші Канзас кавалериясында ("Дженнисонның Джейхокерлері") қарапайым сарбаз ретінде қызмет етті. Уайлд Билл Хикок генерал Кертистің барлаушысы болды. Байрам Фордта бригадаға қолбасшылық еткен Фредерик Бентин кейіннен Джордж Кастермен бірге Литтл Бигхорн шайқасында шайқасты. Тау адамы Джон "Бауыр жеуші" Джонсон (оның өмірінен фильм түсірілді) соғыстан бұрын АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, 1864 жылдың 24 ақпанында Колорадо кавалериясы еріктілерінің 3-ші полкінің А ротасына "Сент-Луис қаласындағы пункттен" қосылды. Осы полкпен ол Вестпорт шайқасында Одақ үшін күресті. Вестпорттағы үш Одақ офицері соғыстан кейін штат губернаторлары болды: Сэмюэл Дж. Кроуфорд Канзас губернаторы, ал Джон Лори Беверидж Иллинойс губернаторы болды. Томас Теодор Криттенден Миссури губернаторы болды және кейіннен Прайс Вестпорттан шегінген кездегі шайқас болған Форст-Хилл зиратына жерленді. Соғыс кезінде Канзас милициясында қызмет еткен Канзас штатының қазынашысы Дэвид Х. Хефлебоуэр Канзаста Халық партиясын құруға көмектесті және Гринбек, содан кейін Біріккен Еңбек партияларының жетекшісі болды. Сенаторлар Джим Лейн мен Сэмюэл С. Померой Кертистің штабында қызмет етті, ал болашақ АҚШ сенаторлары Престон Б. Пламб пен Эдмунд Г. Росс федералдық офицерлер ретінде қызмет етті. Бұрынғы вице-губернатор Томас К. Рейнольдс генерал Прайстің штабына қосылды, Прайс армиясы Джефферсон-Ситиді басып алып, оны Миссуридегі Конфедерация үкіметінің губернаторы етіп тағайындауға үміттене отырып. Прайс соғысқа дейін губернатор болған, ал Мармадук соғыстан кейін Миссури губернаторы болды.
Several participants in the battle later went on to gain national fame in other ways, many of them in the American Old West. Buffalo Bill Cody served as a private in the 7th Kansas Cavalry ("Jennison's Jayhawkers"). Wild Bill Hickok served as scout for General Curtis. Frederick Benteen, who assumed command of a brigade at Byram's Ford, would subsequently fight with George Custer at the Battle of Little Bighorn. Mountain man John "Liver Eating" Johnson (on whose life the movie Jeremiah Johnson was made) enlisted in the U. S. Navy before the war and on February 24, 1864, joined Company A, 3rd Regiment, Colorado Cavalry Volunteers "from depot in St. Louis." With that regiment, he fought for the Union at the Battle of Westport. Three Union officers at Westport later served as post war state governors: Samuel J. Crawford served as governor of Kansas, while John Lourie Beveridge became governor of Illinois. Thomas Theodore Crittenden served as governor of Missouri and was later buried in Forest Hill Cemetery, scene of fighting during Price's retreat from Westport. Serving in the Kansas Militia during the battle was Kansas State Treasurer David. H. Heflebower who helped found the Peoples Party in Kansas and was a leader in the Greenback and later Union Labor Parties. Senators Jim Lane and Samuel C. Pomeroy served on Curtis's staff while future U. S. Senators Preston B. Plumb and Edmund G. Ross served as Federal officers. Former lieutenant governor Thomas C. Reynolds joined Gen. Price's staff, in hopes that Price's army might capture Jefferson City and install him as governor of a Confederate regime in Missouri. Price had served as a prewar governor, while Marmaduke later served as a post war governor of Missouri.
Ескерткіштер
Вестпорт шайқасының кейбір аспектілерін еске түсіретін көптеген белгілер мен тақталар бүгінде Канзас-Ситиде кездессе де, негізгі шайқас ескерткіші Кантри-Клуб-Плазадан оңтүстікке қарай Сансет-Хилл ауданында орналасқан. Негізгі шайқас алаңының орталығы қазіргі Лоуз паркі мен Пемброк Хилл мектебінің жоғарғы (Ворналл) кампусының бір бөлігін құрайтындықтан, мемориал Лоуз паркінің оңтүстік жағында, Батыс 55-ші көше бойында орналасқан. Уэстпорт шайқасы мұражайы мен Swope паркіндегі келушілер орталығы шайқастың үш күніндегі сарбаздар мен бейбіт тұрғындардың басынан өткен оқиғаларды көрсетеді. Вестпорт шайқасы бойынша автокөлік турлары Вестпорттағы Келлидің Вестпорт мейманханасынан басталады, ол Миссури штатындағы Канзас-Ситидегі ең көне ғимарат. Тур бірнеше тақталардан тұрады, әр аялдамада сол жерде болған оқиғалардың толық тарихы және келесі аялдамаға қатысты нұсқаулар берілген. Өзіңізбен жүретін турдың аялдамаларына шайқас кезінде госпиталь ретінде пайдаланылған Ворналл үйі және генерал Джозеф Шелбидің «Темір бригадасының» көптеген сарбаздары мен офицерлерінің, соның ішінде генерал Шелбидің өзінің соңғы бейіті орналасқан Форест Хилл зираты кіреді. Канзас-Ситидегі Трейлсайд орталығы мұражайында шайқасқа қатысты бірнеше экспонаттар мен зерттеу материалдары бар.
Although many signs and placards commemorating some aspect of the Battle of Westport are present throughout Kansas City today, the main battle monument is located in the Sunset Hill neighborhood just south of the Country Club Plaza. Because the center of the main battlefield comprises present day Loose Park and a portion of the upper (Wornall) campus of The Pembroke Hill School, the memorial is at the southern end of Loose Park, along West 55th Street. The Battle of Westport Museum and Visitor Center, located in Swope Park, depicts the experiences of the soldiers and civilians during the three days of the battle. A Battle of Westport Driving Tour starts in Westport at Kelly's Westport Inn, the oldest standing building in Kansas City, Missouri. It consists of a series of placards, one at each stop, giving both a detailed history of what occurred there and directions to the next stop. Stops along the self guided tour include the Wornall House, which served as a hospital during the battle, and Forest Hill Cemetery, the final resting place of many men and officers of General Joseph Shelby's "Iron Brigade", including General Shelby himself. The Trailside Center museum in Kansas City has several exhibits and research material related to the battle.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Вестпорт шайқасын еске алуға жасалған алғашқы қадамдар ХХ ғасырдың басында басталды. 1906 жылы жергілікті тарихшы Пол Дженкинс «Вестпорт шайқасы» атты еңбегін жариялады, ал 1912 жылы Суоп паркінде Байрам Форд шайқасына қатысты қайта жандандыру шарасы өткізілді. 1920 жылдары Миссури аңғары тарихи қоғамының басшысы Х.Х. Криттенден бастаған азаматтық лидерлер қазіргі Лоуз паркі мен Байрам Форд маңындағы Вестпорт шайқасының орындарын сақтап қалу жоспарын жасады. Криттенденнің әкесі – полковник Томас Криттенден, ол Байрам Форд шайқасында Одақтың атты әскер бригадасының бірін басқарды және кейін Миссури штатының губернаторы болды. Канзас-Сити қаласының мэрі мен кеңесі осы орындарды мойындау туралы қаулылар қабылдады, содан кейін 1924 жылы АҚШ Конгресінде Ұлттық әскери парк құру туралы заң жобасы енгізілді. Бұл әрекет сәтті болмады, ал ескерткіш құрылысы жұмыстары бірнеше жылға тоқтатылды. 1950 жылдары шайқас алаңының көп бөлігі коммерциялық және өнеркәсіптік құрылыстар салдарынан қиратылды, бірақ бір өнеркәсіптік кешеннің құрылысшысы Байрам Форд жолының тарихи бағытына жақын жерде ескерткіш орнатты. 1958 жылы Азамат соғысының жүз жылдығы қарсаңында Канзас-Ситиде Азамат соғысы клубы құрылды, ал оның негіздейтін мүшесі ретінде бұрынғы президент Гарри С. Трумэн болды. Осы клубтың мүшесі доктор Говард Н. Моннетт «Вестпортқа дейінгі шайқас» деп атаған оқиғаны зерттеп, оның жайлы көптеген лекциялар оқыды және жазбалар жасады. Оның осы атпен жарық көрген кітабы 1964 жылы шайқастың жүз жылдығына арналды. Доктор Моннетттің ынтасы кеңінен таралған шайқас орындарына автомобиль саяхатын ұйымдастыруға әкелді. 1979 жылға қарай Монетт қорының негіз қалаушылары 25 орында тұрақты тақталар орнату үшін жеткілікті қаражат жинады және автокөлікпен жүретін экскурсиялық бағдарлама жасады. Бұл тақталарға шалғынды далада орналасқан ескерткіш және жақын маңдағы Қанды төбедегі бірнеше мағлұматтық тақталар кірді. 1989 жылы шайқас алаңы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді, осыған дейін Қор Вестпорт шайқасының аумағын, оның ішінде Байрам Фордты сатып алғаннан кейін. 1995 жылдың сәуір айында меншік құқығы Канзас-Сити парктері департаментіне берілді, ал 1996 жылы жүргізілген археологиялық зерттеулер Байрам Форд ауданында және оның төңірегінде шайқасқа қатысты артефакттарды анықтады.
The first steps toward memorializing the Battle of Westport came early in the twentieth century. In 1906, local historian Paul Jenkins published his Battle of Westport, while the Byram's Ford engagement was reenacted in Swope Park in 1912. During the 1920s, civic leaders under H. H. Crittenden of the Missouri Valley Historical Society conceived a plan to save the Westport battle sites near present day Loose Park and Byram's Ford. Crittenden's father was Col. Thomas Crittenden, who led one of the Union cavalry brigades at the Byram's Ford battle, and later served as governor of Missouri. The mayor and council of Kansas City passed ordinances recognizing these sites; this was followed by the introduction of a bill in 1924 in the United States Congress to create a National Military Park. This endeavor proved unsuccessful, and memorial efforts ceased for several years. During the 1950s, much of the battlefield was disturbed by commercial and industrial construction, though the developer of one industrial complex did erect a memorial near the historic route of the Byram's Ford Road. On the eve of the Civil War centennial in 1958, the Civil War Round Table of Kansas City was formed with former President Harry S. Truman as a charter member. Dr. Howard N. Monnett, a member of this Round Table, researched, spoke and wrote extensively about what he termed the "action before Westport". His book of that title was published in 1964 for the battle's centennial. Dr. Monnett's enthusiasm led to the eventual creation of an automobile tour of the widely dispersed battle sites. By 1979, the founders of the Monnett Fund had successfully raised funds to erect permanent markers at 25 sites, and had created a self guided automobile tour. These markers included a monument located at the meadow site, and several wayside markers on nearby Bloody Hill. The battlefield was entered on the National Register of Historic Places in 1989, after the Fund acquired of the Westport battlefield, including the site of Byram's Ford itself. Title was transferred to the Kansas City Parks Department in April 1995, and archaeological surveys in 1996 revealed artifacts from the battle in and around the Byram's Ford area.