Кіріспе

Laraha цитрусты жемісінен жасалған ликер.

Кюрасао ( /k//jʊər//ə//s//aʊ//, // //s//oʊ/ KUREəssow, о, ) – Кариб теңізіндегі Кюрасао аралында өсетін ащы апельсиннің laraha түрінің құрғақ қабығымен дәмделген ликер. Кюрасао көптеген түрлерде сатылуы мүмкін, бірақ ең көп таралғаны – қызғылт сары түсті құрғақ кюрасао және ашық көк түспен боялған көк кюрасао.

Тарих

Алғашқы курасао ликёрын кім және қашан ойлап тапқандығы белгісіз. Голландиялық Батыс Индия компаниясы 1634 жылы Кюрасао иелігіне кірді. 1575 жылы Амстердамда құрылған Болс дистилляция зауыты, олардың дистилленген сусындарына қажетті дәмдеуіштерге қол жеткізуді қамтамасыз ету үшін Батыс және Шығыс Индия компанияларында үлестерге ие болды. 19 ғасырдың басындағы француздық тағамдар туралы жазбалардың авторы Александр Гримо де ла Рейньердің айтуынша, курасао Фландрияда пайда болған, ал Голландия провинциясына жақындығы дистилляторларға қажетті қабықтарға оңай қол жеткізуге мүмкіндік берді (өйткені Кюрасао сол кезде Голландияның колониясы болған). Кюрасао ликері дәстүрлі түрде лараханың (Citrus × aurantium subsp. currassuviencis) кептірілген қабығынан жасалады, ол Кюрасаода өсетін ащы апельсин. 1527 жылы испан саяхатшылары лараханың алғабасы – Севильяның ащы апельсинін аралға әкелді. Лараханың ащы қабығының еті жеуге жарамсыз болса да, қабығы жағымды хош иіске ие. Болс компаниясы Лукас Болс (1652–1719) ларахадан жасалған ликерді жасағандығын мәлімдейді, себебі оның піспеген қабығынан хош иісті майды алуға болады, ал әйтпесе пайдасыз ащы апельсин қабығын тастап жіберуге болар еді. Содан кейін Болс бұл майды Амстердамға экспорттап, қазіргі курасаоға ұқсас ликер өндірді. Лукас Болс өнімдеріне «алхимиялық құпия элементін» қосуға бейім болды, соның салдарынан көк түстің қосылуын түсіндірді. 1912 жылы Болс көк курасаоны «Crème de Ciel» («аспан кремі») деп сатты, бұл, әдетте, 1907 жылғы «Голландияның Мисс Хук» мюзикліне сілтеме жасады. Senior & Co, Кюрасаода құрылған компания, Кюрасаодан алынған лараха қабығынан ликер өндіретін жалғыз компания болып табылады. Синиор және Чумасейро отбасы 1896 жылы дәріханасында ликерін шағын көлемде сатуды бастады. 1947 жылы олар Виллемстадтағы Чоболобо үйін («елдік үй») сатып алды, содан бері дистилляция зауыты сол жерде орналасқан. Компания тек туған лараха жемісін қолданатынын және оны «Genuine Curaçao Liqueur» деп белгілейтінін мәлімдейді. Ликер Уильям Текерейдің 1847–1848 жылдардағы «Vanity Fair» романында «curaçoa» деп жазылған, еркектер ішетін сусын ретінде бірнеше рет еске алынады. Мысалы, леди Джейн Саутдаун ағасына «Албанидегі палатасына құпия сапар жасады және оны тапты – О, осы жаман, тастап кеткен жарасымды адам! – қолында сигары бар, ал алдында курасао бөтелкесі тұр».

Дайындық

Ликерді дайындау үшін Сенир мен Ко лараханы бірнеше күн бойы спирт пен суға малып қояды, содан кейін қабығын алып тастап, жұқа матадан тігілген қапқа салады. Дәмдеуіштер қосылады, ал қап үш күн бойы 96% таза және кошер спиртімен (қант қамысынан алынған) қыздырылған 120 жылдық мыс дистилляторға ілінеді. Бір күн салқындатылғаннан кейін су қосылып, қоспа үш күн бойы дистилляцияланады. Ликердің апельсин тәрізді дәмі және әртүрлі дәрежедегі ащылығы бар. Табиғаты бойынша түссіз, бірақ коктейльдер мен басқа да аралас сусындарға экзотикалық көрініс беру үшін көбінесе көк (әдетте E133 жарқыраған көк) немесе апельсин түсті бояғыш қосылады. Тағы да басқа ликерлер де түрлі дәмдермен – кофе, шоколад, ром және кішміш сияқты – курасао ретінде сатылады. Пьер Ферран, коньяк және құрғақ Кюрасао бренді, 1800-жылдардағы технологияны қолдана отырып, азырақ тәтті "Ancienne Méthod" курасаоын шығарды.