Шөлді ағаш егесі (Neotoma lepida) – Солтүстік Американың шөл аймақтарында кездесетін кеміргіш. Түсі сұрғылттан қараға дейін, денесі кішкентай, салмағы жеңіл.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеміргіштердің түрі
Species of rodent
Шөлді ағаш егесі (Neotoma lepida) – Солтүстік Американың батыс шөлді аймақтарына тән егеуқұйрықтардың бір түрі.
The desert woodrat (Neotoma lepida) is a species of pack rat native to desert regions of western North America.
Сипаттама
Шөлдегі орман сысқыры топ сысқырына қарағанда салыстырмалы түрде кішкентай, ұзындығы құйрығын қоса алғанда өлшенетін. Олардың салмағы , аталықтары аналықтарынан ірілеу болады. Түсі жекелеген сысқырлар арасында әртүрлі болып келеді, ақшыл сұрдан бастап, корица түсіне, тіпті қараға дейін өзгеруі мүмкін. Дегенмен, денесінің қалған бөлігінің түсіне қарамастан, оның асты және аяқтары әрқашан ақ, ал мойын аймағындағы ақ түсті жүннің тамыры сұр болады. Құйрығы айқын екі түсті, қоңыр егеуқұйрықтың құйрығына қарағанда көбірек түк және көрінетін шашақтары аз. Шөлдегі орман сысқырының мұрыны тар, мұрттары ұзын, құлақтары артқы аяқтарының ұзындығына шамалас.
Desert woodrats are relatively small for pack rats, measuring in length, including a tail. They weigh from , with males being larger than females. Their coloring varies between individuals, and can be anything from pale gray to cinnamon to near black. Regardless of the color on the rest of the body, however, the animal's underparts and feet are always white, while the otherwise pale fur on the throat region is gray at its base. The tail is distinctly bicolored, and has more hair, and fewer visible scales, than the tails of brown rats. Desert woodrats have a narrow snout, long whiskers, and relatively long ears that are almost the length of the hind feet.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Шөлдегі орман егештері Оңтүстік-Шығыс Орегон және Оңтүстік-Батыс Айдаходан басталып, АҚШ-тағы Невада мен Батыс Юта арқылы Калифорнияға дейін, ал Мексикада Баха Калифорния және Солтүстік-Батыс Сонораның шағын бөлігіне дейін таралған. Бұрын 23 түршесі анықталған, олардың көптегені Калифорния шығанағындағы кішкентай аралдармен шектелген.
Desert woodrats range from southeastern Oregon and southwestern Idaho, south through Nevada and western Utah to California in the US, and Baja California and extreme northwestern Sonora in Mexico. Twenty three subspecies were recognised, many of them restricted to small islands in the Gulf of California.
Биология
Олар бұршақ, жапырақ, қарағай, кактус сияқты өсімдіктердің бөліктерін жейді, тікендерге залал келмейді. Сонымен қатар, креозот бұталарын, қарақұмық, эфедра, горчица, шалфей және қара бидайды да жейді. Олар басқа да жасыл өсімдіктер, тұқымдар, жемістер, емен жаңғақтары мен қарағай тұқымдарын да пайдаланады. Шөлді жерлерде олар су балансын сақтау үшін тікенді жұмбақ кактусына көп тәуелді, бірақ жыл бойы креозотта да тіршілік ете алады. Бұл олардың су балансына әсер етеді және басқа тағамдарды жеу мүмкіндігін шектейді, нәтижесінде мұндай өсімдіктер көп таралған аймақтарда орман кеміргіштерінің санының өсуі шектеледі. Жыртқыштарға жыландар, сұлулар, бүркіттер, койоттар, түлкілер, мысықтар және басқа да ет жейтін сүтқоректілер жатады. Олар көбінесе құс шырынының дернәсілдерімен де паразиттік қатынаста болады. Шөлдегі орман кеміргіштері көктем мен жаз айларында көбейеді және 30-36 күндік жүктілік мерзімінен кейін 5-ке дейін бала туады. Жаңа туған кеміргіштердің салмағы шамамен [салмақ көрсетілуі керек] болады, олар соқыр және тек шаштарының ұштары ғана көрінеді. Көздері шамамен 10 күннен кейін ашылады. Жаңа туған шөл кеміргіштерінің тістері бастапқыда бір-бірінен алшақ орналасқан, арасында алтыбұрышты тесік пайда болады, олардың көмегімен анасының сүт бездеріне тығыз жабысып, бөліп алу қиынға түседі. Тістері шамамен 12 күннен кейін қалыпты пішініне келеді, бірақ жас кеміргіштер 4 аптаға дейін толық сүттен айрылмайды.
They feed on beans and leaves of mesquite, on juniper, and on parts of available cacti, apparently without getting injured by the spines. They also eat creosote bushes, thistles, Ephedra, Mustard plants, sagebrush, and buckwheat. They will also eat other green vegetation, seeds, fruits, acorns, and pine nuts. In desert habitats, they are highly dependent upon prickly pear cacti for water balance, although they can be sustained on creosote year round. these affect their water balance and limit their ability to eat other foods, limiting the growth of the woodrats' population in areas where such plants are common. Predators include snakes, owls, hawks, coyotes, foxes, weasels, and other carnivorous mammals. They are also commonly parasitized by bot fly larvae. Desert woodrats breed in the spring and summer, and give birth to litters of up to five young after a gestation period of 30 to 36 days. The young weigh about at birth, and are blind, with only the tips of their hairs visible. Their eyes open after about ten days. The teeth of newborn desert woodrats are initially splayed apart, creating a hexagonal opening between them, with which they clamp themselves to their mother's teats so firmly that they are difficult to separate. The teeth achieve their normal shape after about twelve days, but the young are not completely weaned until around four weeks of age.
Мінез-құлық
Шөлдегі орман тышқандары негізінен түнгі өмір сүреді және өте агрессивті, жалғыздыққа бейім. Олар су көздерін, мысалы, сулы өсімдіктерді басқа түрлерден қорғай алады және құрғақшылық кезінде басқа түрлердің су ішуіне кедергі келтіруі мүмкін. Шөлдегі орман тышқандары кейде жер астындағы сүрегіштердің немесе кенгуру тышқандарының илеуін пайдаланады, ал кіреберісті секіргіш және плюш аю кактустарынан жиналған бірнеше текше метрлік таяқтар мен бұтақтармен нығайтады. Бұл хищниктерге қарсы тиімді қорғаныс құралады. Олардың тұрғын үйлері көбінесе тас жарықтарының қасына, креозот немесе кактус өсімдіктерінің түбіне, немесе ағаштардың төменгі бұтақтарына салынды. Олар жыл бойы белсенді болады.
Desert woodrats are primarily nocturnal and are aggressively solitary. They may defend water sources, such as succulent plants, against other species, and perhaps prevent other species from obtaining water during droughts. Desert woodrats sometimes appropriate the burrows of ground squirrels or kangaroo rats, and will fortify the entrance with several cubic metres of sticks and joints collected from jumping and teddy bear chollas. This provides a formidable defense against predators. Living quarters are also often built against rock crevices, at the base of creosote or cactus plants, or in the lower branches of trees. They are active year round.