1942-1978 жылдар аралығындағы АҚШ Әйелдер Армиясы

Кіріспе

1942 жылдан 1978 жылға дейін АҚШ армиясының әйелдер бөлімі. Канада армиясының әйелдер бөлімі. Ұлыбритания армиясының әйелдер бөлімі.

Әйелдер армиясы корпусы (WAC) – АҚШ армиясының әйелдер бөлімі. Ол 1942 жылдың 15 мамырында әйелдер армиясының қосымша корпусы (WAAC) ретінде құрылды және 1943 жылдың 1 шілдесінде WAC ретінде АҚШ армиясының толыққанды әскери қызметке өтті. Оның алғашқы директоры – полковник Овета Калп Хобби. WAC 1978 жылдың 20 қазанында таратылды, және барлық бөлімшелер ерлер бөлімшелерімен біріктірілді.

Тарих

WAAC ұйымын көптеген армия бюролары әзірледі, оны бірінші WAAC алдын ала жоспарлаушысы подполковник Гиллман С. Мадгет үйлестірді; алайда, оның жоспарларының көбісі қолданысқа енгенге дейін толығымен қабылданбады немесе күрт өзгертілді, өйткені ол корпустың құрамында бар болғаны 11 000 әйелді күткен. Соғыс департаментінің қолдауы болмағандықтан, Массачусетс штатының өкілі Эдит Нурс Роджерс 1941 жылғы 28 мамырда Әйелдер армиясының қосымша корпусын құру туралы заң жобасын енгізді. Бұл заң жобасы Бюджет бюросы тарапынан бірнеше айға тоқтап тұрды, бірақ АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін қайта қарастырылды. Сенат заң жобасын 1942 жылғы 14 мамырда мақұлдады және ол 1942 жылғы 15 мамырда заң күшіне енді. Президент Франклин Рузвельт заңға қол қойғаннан кейін бір күн өткен соң, ол алғашқы жылға 25 000 әйелді жұмысқа алу мақсатын белгіледі. Бұл мақсат күтпегендей орындалды, сондықтан соғыс министрі Генри Л. Стимсон 150 000 еріктінің қатарына қосылуға рұқсат беру арқылы лимитті арттыруға шешім қабылдады. WAAC британдық бірліктердің, әсіресе ATS-тің үлгісі бойынша құрылды, ол Армия штабының бастығы Джордж Маршаллдың назарына ілікті. 1942 жылы Әйелдер армиясының қосымша корпусының 800 мүшесінен тұратын алғашқы топ Айова штатындағы Форт-Дес-Мойндегі уақытша армия офицерлерінің оқу мектебінде негізгі дайындықтан өтті. Әйелдер бірінші күні форма киіп, сұхбаттасып, роталар мен казармаларға бөлінді және ауруларға қарсы екпе салды. WAAC әйелдері алдымен үш негізгі мамандық бойынша оқытылды. Ең зиялы және ептілері байланыс тікелей операторлары болып даярланды. Содан кейін механиктер келді, олардың жоғары техникалық білімі мен мәселелерді шешу қабілеті болуы керек еді. Нан пісірушілер көбінесе ең төмен балл жинаған рекруттар болып табылды. Кейіннен бұл мамандық пошта жөнелтуші, жүргізуші, стенограф және хатшы-теңкеуші сияқты ондаған мамандықтарға дейін кеңейтілді. WAC қаругерлері оларға қолдануға рұқсат етілмеген шағын және ауыр қаруларды күтіп-жөндеумен айналысты. 1943 жылдың шілдесінде Соғыс департаменті "Дене күшің болуы керек" атты дене шынықтыру нұсқаулығын жариялады, ол әйел рекруттерді ең жоғары физикалық стандартқа жеткізуге бағытталған. Нұсқаулық әйелдердің жауапкершілігін атап бастайды: "Сіздің міндетіңіз: еркектердің орнын басу. Кез келген жағдайға дайын болыңыз". Онда Англия, Ресей, Германия және Жапониядағы әйелдердің соғысқа деген бейілділігі айтылды және WAC рекруттары кез келген жұмысты атқаруға физикалық жағдайға ие болуы керек екеніне назар салынды. Дене шынықтыру нұсқаулығы сол кездегі ең озық нұсқаулықтардың бірі болды, оның құрамында қолдарды, аяқтарды, қарынды, мойынды және арқаны жаттықтыруға арналған жылыну және дене салмағын арттыруға арналған жаттығулар бар. Онда негізгі дайындықтан кейін жекеленген дене шынықтыру жоспарын жасауға қатысты бөлім де бар болды және "Денсаулық пен сұлулыққа аскерлік жол" деген тақырыппен аяқталды, онда тері күтімі, макияж және шаш үлгілері туралы кеңестер берілді. Американдық әйелдер екінші дүниежүзілік соғыс кезінде WAAC және WAC қатарында қызмет етті. Армия жетекшілігінің консервативті пікірі бастапқыда әйелдердің әскери форма киіп қызмет етуіне қарсы болды, сондай-ақ қоғамдық пікір де осылай болды, бірақ ер адамдардың жетіспеушілігі жаңа саясатты қажет етті. Көптеген әйелдер АҚШ-та қызмет еткенмен, кейбіреулері Еуропа, Солтүстік Африка және Жаңа Гвинея сияқты әлемнің әртүрлі аймандарына барды. Мысалы, WAC әйелдері бастапқы шабуылдан бірнеше апта өткен соң Нормандия жағалауына қонды.

The WAAC's organization was designed by numerous Army bureaus coordinated by Lt. Col. Gillman C. Mudgett, the first WAAC Pre Planner; however, nearly all of his plans were discarded or greatly modified before going into operation because he had expected a corps of only 11,000 women. Without the support of the War Department, Representative Edith Nourse Rogers of Massachusetts introduced a bill on 28 May 1941, providing for a Women's Army Auxiliary Corps. The bill was held up for months by the Bureau of the Budget but was resurrected after the United States entered the war. The senate approved the bill on 14 May 1942 and became law on 15 May 1942. The day after President Franklin D. Roosevelt signed the bill he set a recruitment goal of 25,000 women for the first year. That goal was unexpectedly exceeded, so the Secretary of War Henry L. Stimson decided to increase the limit by authorizing the enlistment of 150,000 volunteers. The WAAC was modeled after comparable British units, especially the ATS, which caught the attention of Army Chief of Staff George C. Marshall. In 1942, the first contingent of 800 members of the Women's Army Auxiliary Corps began basic training at Fort Des Moines Provisional Army Officer Training School, Iowa. The women were fitted for uniforms, interviewed, assigned to companies and barracks and inoculated against disease during the first day. The WAAC were first trained in three major specialties. The brightest and nimblest were trained as switchboard operators. Next came the mechanics, who had to have a high degree of mechanical aptitude and problem solving ability. The bakers were usually the lowest scoring recruits. This was later expanded to dozens of specialties like Postal Clerk, Driver, Stenographer, and Clerk Typist. WAC armorers maintained and repaired small arms and heavy weapons that they were not allowed to use. A physical training manual titled "You Must Be Fit" was published by the War Department in July 1943, aimed at bringing the women recruits to top physical standards. The manual begins by naming the responsibility of the women: "Your Job: To Replace Men. Be Ready To Take Over." It cited women's commitment to the war effort in England, Russia, Germany and Japan, and emphasized that the WAC recruits must be physically able to take on any job. The fitness manual was state of the art for its day, with sections on warming up and progressive body weight strength building exercises for the arms, legs, stomach, neck and back. It included a section on designing a personal fitness routine after basic training and concluded with "The Army Way to Health and Added Attractiveness" with advice on skincare, make up, and hairstyles. American women eventually served in the WAAC and WAC during World War II. While the conservative opinion in the leadership of the Army was initially opposed to women serving in uniform, as was public opinion, the shortage of men necessitated a new policy. While most women served stateside, some went to various places worldwide, including Europe, North Africa, and New Guinea. For example, WACs landed on Normandy Beach just a few weeks after the initial invasion.

Жамандау науқаны

1943 жылы жұмылдыру қарқыны тоқтады және ішкі майданда WAC-ті әдепсіздікке ұқсатып жамандау науқаны күш алған соң кері кетті. Көптеген сарбаздар әйелдерді әскери форма киюге қарсы болды, өз әпкелері мен достарына оларды лесбиянка немесе жезөкше ретінде қарастыратындары туралы ескертті. Басқа да ақпарат көздері болды: әскерилер мен офицерлердің әйелдерінің бос сөздері, "өз қалаларын" басып алған жаңа келгендерді ұнатпаған жергілікті әйелдер, жұмыс пен ер адамдар үшін бәсекелестікке наразы болған азаматтық қызметкерлер, WAAC-қа артық назар аударғаны үшін қайырымдылық және ерікті ұйымдар, сондай-ақ наразы немесе босатылған WAAC-тар таратып жатқан шағымдар мен жалалар. Барлық тергеулердің нәтижесінде бұл қауесеттердің жалған екені анықталды. Көптеген көздер әскери әйелдер туралы жаман әзілдер мен жағымсыз қауесеттерді таратып, оларды күшейткенімен, заманауи және тарихи есептерде синдикаттық бағана жазушысы Джон О'Доннеллдің еңбегіне назар аударылды. Армия тарихына сәйкес, тіпті оның асығыс қайтарылуына қарамастан, О'Доннеллдің 1943 жылғы 8 маусымдағы «Капитолийден хабарлар» бағаны «есептеуге келмейтін зиян» келтірді. Бұл бағанда: «Соғыс департаментінің жоғары лауазымды шенеуніктері мен WAAC жетекшісі Уильям Петтус Хобби арасындағы құпия келісім бойынша WAAC мүшелеріне контрацепциялық және профилактикалық құралдар беріледі» делінген. Бұл О'Доннеллдің 7 маусымдағы бағанасына жалғасқан, онда әйел журналистер мен конгрессмендердің «форма киген жас қыздардың бейсақтық және ойсыз әрекеттері туралы әңгімелерді» жоюға жасаған тырыстары талқыланған. Бұл айыптамалар жоққа шығарылды, бірақ «жағдай шиеленісіп кетті. WAAC-тың моральдық келбеті жалпы талқылау тақырыбына айналды». О'Доннеллдің жасаған жалғандықтарына қатысты жоққа шығарулар туралы Армия тарихында Матти Тредвеллдің мәлімдемесіне сәйкес, О'Доннеллдің бағанасы жарық көргеннен кейін үш жыл өткен соң да «діни басылымдар оқиғаны қайта басып шығарып, тіпті бағананың жолдарын директор Хоббиге жатқызған. Директор Хоббидің суретіне «таңғажайып деградация» деген жазу жазылған».

Түсті әйелдер

Қара нәсілді әйелдер Армияның WAAC және WAC құрамында қызмет етті, бірақ Теңіз күштерінде олардың саны өте аз болды. WAC-те қызмет ететін афроамерикандық әйелдер АҚШ-тың бейбіт өміріндегідей сегрегацияға ұшырады. Кейбір казармалар кез келген нәсілге жататын WAC офицерлерін қабылдады, ал кейбіреулері қабылдамады. Қара нәсілді әйелдер ақ нәсілді әйелдермен бірдей мамандықтарды меңгерді, ал мамандық бойынша оқу орталықтарында нәсілдік бөлініс болған жоқ. АҚШ Армиясының мақсаты – әскер құрамының 10 пайызын афроамерикандықтар құрауы, бұл АҚШ халқының құрамын көрсетер еді, бірақ жеткілікті санда жалдамағандықтан WAC-те қара нәсілді әйелдердің үлесі 5,1 пайызды құрады. WAC-тегі алғашқы афроамерикандық офицер – Чэрити Адамс Эрли.

Манхэттен жобасы

1943 жылдың басынан бастап 422 WAC инженерлер корпусына Манхэттен жобасында жұмыс істеуге тағайындалды – бұл атом бомбасын құру жөніндегі АҚШ-тың құпия жобасы. Жоба директоры генерал-майор Лесли Р. Гроувз былай деп жазды: "Әйелдер армиясы корпусының жүздеген мүшелерінің Манхэттен жобасына қосқан үлесінің маңыздылығы туралы көбіне білмейді. Сіздерге ешқандай танымал атақ берілмегендіктен, жобадан тыс ешкім сіздерге қаншалықты нәрсе байланысты екенін білмейді." Жобаға қатысуға ниет білдірген әйелдерге былай делінді: жұмыс қиын болады, шетелге баруға рұқсат берілмейді, офицерлік кандидаттар мектебіне қабылдау болмайды, ешқандай жариялылық болмайды және демалыс мүмкіндіктері шектеулі, шалғайдағы станцияларда тұруға тура келеді. Бірақ, таңқаларлықтай, көптеген жоғары білікті әйелдер жауап берді. Кейіннен Манхэттен жобасына тағайындалған WAC-терді қауіпсіздікті бұзбай OCS-ке жіберуге болатыны дәлелденді. Жобаға қатысқан WAC бөлімшелері "Еңбегі сіңген бөлімше" мақтау белгісімен марапатталды; жиырма әйел Армия мақтау лентасын алды, ал капитан Арлен Г. Шейденхелм "Еңбегі үшін орден" орденімен марапатталды. Бұған қоса, Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен WAAC және WAC-тің барлық мүшелері Әйелдер армиясы корпусының қызмет медалімен марапатталды.

Вьетнам соғысы

1964 жылы Сайгондағы Әскери көмек көрсету бас штабындағы персонал офицері директорға, кейін полковник Горманға, Оңтүстік Вьетнамның Әйелдер қарулы күштері корпусын (WAFC) құрып жатқанын және АҚШ-тың WAC-тің оны жоспарлау мен дамытуға көмектесуін қалап отырғанын жазды. MACV командирі, сол кездегі генерал Уильям Уэстморленд, екі WAC кеңесшісіне орын берді. Пентагонға тапсырыс келгенге дейін MACV-дің кадрлық офицері, бригадир генерал Бен Стернберг Горманға: «WAC офицері капитан немесе майор болуы керек, WAC мектебінің жұмыс істеуі және ондағы оқулар туралы толық білімі болуы тиіс. Ол өте зиялы, коммуникабельді және әдемі болуы керек. WAC сержанты да шамамен сондай қасиеттерге ие болуы керек, сонымен қатар машинаға теру білуі керек», – деген кеңес берді. Горман WAC-тің «сіз атап көрсеткен біліктіліктерге» ие әйелдерді жіберуге «әрқашан тырысады» деп жауап берді. Содан кейін ол: «Ақыл-ойдың және сұлулықтың үйлесімі, әрине, WAC-те жиі кездеседі», – деп қосты. 1964 жылдың қарашасында Пентагонға тапсырыс келген кезде директор майор Кэтлин И. Уилкс пен 1-сыныпты сержант Бетти Л. Адамсты лауазымға таңдады. Екеуінің де WAC оқу, жұмысқа алу, басқару және басшылық саласында мол тәжірибесі болды. 1965 жылдың 15 қаңтарында олар Сайгонға келді, оларды WAFC директоры және WAFC оқу орталығының командирі майор Тран Кам Хуонг және оның көмекшісі майор Хо Тхи Вэ қарсы алды. WAC-тің алғашқы кеңесшілері WAFC директорына және оның қызметкерлеріне әйелдерді жұмысқа алу, оқыту, басқару және тағайындау, сондай-ақ инспекциялау және ұйымдастыру әдістері туралы кеңес берді. Бірінші екі WAC кеңесшісі Сайгонға барғанға дейін тіл курстарында оқуға уақыт таба алмады, бірақ кейін Калифорния штатының Монтерей қаласындағы Қорғаныс тілдер институтында он екі апталық вьетнам тілі курсына қатысты. 1968 жылы Сайгонның шетінде орналасқан WAFC оқу орталығына қосымша WAC офицері тағайындалды. WAC-тің аға кеңесшісі, сол кездегі подполковник және NCO кеңесшісі, сол кездегі мастер-сержант, қаладағы WAFC штаб-пәтерінде қалды және WAFC директорына корпустың жалпы жоспарларын және саясатын әзірлеуге көмектесуді жалғастырды. WAFC мүшелері қосымша оқу үшін АҚШ-қа барды. 1964 және 1971 жылдар аралығында 51 вьетнамдық әйел офицер WAC мектебінде WAC офицерлерінің базалық курсын аяқтады; бір офицер WAC офицерлерінің жоғары курсын аяқтады. 1965 жылдан бастап Сайгонға WAC-тің тағы бір тобы тағайындалды. Сол жылы Уэстморленд MACV штаб-пәтеріне 15 WAC стенографисін сұрады. Алтысы желтоқсанға дейін келді, ал қалғаны келесі бірнеше айда келді. E 5 және одан жоғары дәрежедегі, тамаша стенографиялық дағдылары, жетілген және мінсіз мінез-құлқы бар әйелдер келесі жеті жыл бойы осы лауазымдарды иеленді. 1970 жылдың 30 маусымында ең көп саны 23 адамды құрады. Олардың арасындағы жоғары лауазымды адам NCO болып, ал WAC-тің аға кеңесшісі олардың жауапты офицері болды. Бастапқыда әйелдер «Эмбасси» қонақ үйінде орналасты, бірақ кейін Сайгонның басқа қонақ үйлеріне көшіп барды. WAC стенографистері MACV штаб-пәтерінде және астаналық аймақтағы қолдау командирліктерінде қызмет етті. Олар, басқалар сияқты, аптасына алты жарым-жеті күн, күніне он-он бес сағат жұмыс істеп, демалуға немесе әлеуметтенуге уақыт таба алмады. Дегенмен, олардың кейбіреулері Вьетнамдағы қызмет мерзімін ұзартты, ал кейбіреулері екінші және үшінші рет қызметке оралды. 1965 жылдың басында Уэстморленд сонымен қатар оншақты WAC офицерін сұрады. Олар MACV штаб-пәтерінде, қолдау командирліктерінде және АҚШ Армиясы Вьетнамның (USARV) жаңа штаб-пәтерінде әкімшілік лауазымдарды атқарды. Бірінші болып келген майор Одри А. Фишер генерал-адъютанттың кеңсесіне тағайындалды. WAC офицерлері Сайгондағы қонақ үйлерде тұрды. Олар кадрлар, әкімшілік, қоғамдық ақпарат, барлау, логистика, жоспарлау және оқу, әскери сот саласында жұмыс істеді. Бірнеше WAC офицерлері Qui Nhon және Cam Ranh шығанағындағы АҚШ Армиясының Орталық қолдау командирлігінде қызмет етті. 1966 жылдың сәуір айында USARV-дің бас қолбасшысының орынбасары генерал-лейтенант Жан Энглер өзінің штабына WAC жасағын тағайындауды сұрады. Ол 50 (кейін 100) кеңсе қызметкерін және басқа да әкімшілік қызметкерлерді, сонымен қатар бір офицер мен бес әйелден тұратын бөлімді басқаруға шақырды. Кейбір офицерлер бұл идеяға қарсы болды. Олардың ойынша, әйелдерге қажетті қосымша қауіпсіздік WAC-тің Оңтүстік Вьетнамда қызмет етуінің артықшылықтарын басып тастайды. Алайда Энглер, WAC-ті Таң Сон Нхут халықаралық әуежайындағы АҚШ әскери гарнизонының аумағында орналастыруға шешім қабылдағаннан кейін қарсыластарын ықпалдастырды, қала ішінде қосымша күзетшілерді орналастыру қажеттілігін жойды. Энглер WAC-тің қауіпке ұшырауы мүмкін екенін түсінді, бірақ оны WAC-тің қызмет етуіне кедергі келтіретіндей үлкен деп санамады және USARV-қа тағайындалатын әйелдердің қару қолдануды үйренуін талап етпеді. Алайда, егер олар еңкейген жерлерге тағайындалса, оларға шағын қарулармен оқу ұсынылатынын жеке түрде шешті. Энглердің WAC жасағын сұрауы Тынық мұхиты аймағындағы және Пентагондағы басшылық арналар арқылы, соның ішінде WAC директоры және, ақырында, Бірлескен штабтар төрағасы қолдау тапты. 1966 жылдың 25 шілдесінде. WAC бөлімі 1966 жылдың соңында келді. Бірінші келгендер 1-сыныпты сержант Марион К. Кроуфорд және әкімшілік сержанты, 1-сыныпты сержант Бетти Дж. Бенсон болды. Командир капитан Пегги Э. Реди, жабдықтау сержанты аға сержант Эдит Л. Эфферсон және бөлім кеңсе қызметкерлері PFC Ринелл М. Стоабс және PFC Патриция С. Пьюитт олардан кейін келді. Олар 2 қарашада WAC казармасының құрылысы үшін негіздік салтанатқа қатысты. Екі айдан кейін армия инженерлері тұруға және бөлім кеңселеріне арналған он бір дөңгелек үйлерді, «хутчтер» деп аталды, аяқтады. 1967 жылдың 12 қаңтарында USARV штаб-пәтерінде қызмет ететін 82 әйел келді. Оларды USARV оркестрі, баспасөз, фотографтар, командирлік офицерлері мен сарбаздары қарсы алды. 1967 жылдың шілдесінде USARV және оның құрамындағы командирліктері, соның ішінде тағайындалған WAC-тер Сайгонның солтүстік-шығысында орналасқан Лонг Бинь бекетіне көшті. 1970 жылдың қаңтарында WAC Оңтүстік Вьетнамдағы ең көп санына – 20 офицер мен 139 әйел сарбазға жетті. Вьетнамдану процесінің және АҚШ күштерін шығарудың нәтижесінде 1970 жылдың желтоқсан айының соңында WAC жасағы 72 адамды құрады, ал 1971 жылдың 31 желтоқсанында 46 адамды, ал 1972 жылдың басында 35 әйел сарбазды құрады. 1972 жылдың 21 қыркүйегінде Лонг Биньдегі WAC жасағы 13 әйел сарбаздан тұратын тоқтау рәсімін өткізді. 1972 жылдың желтоқсан айының соңында MACV штаб-пәтерінде немесе оның бағынышты командирліктерінде бар болған екі офицер мен 17 әйел сарбаз қалды және 1973 жылдың наурыз айына дейін барлығы шығарылды. Оңтүстік Вьетнамда шамамен 700 WAC қызмет етті, ешқандай қаза болған жоқ. Лонг Бинь жасағы Вьетнам қарсы шабуылының II фазасы (1 шілде 1966 ж. – 31 мамыр 1967 ж.) және Тет шабуылы науқаны (30 қаңтар 1968 ж. – 1 сәуір 1968 ж.) үшін екі науқан жұлдызын алды.

In 1964, the personnel officer at Headquarters, Military Assistance Command, Vietnam (MACV), in Saigon wrote to the director, then Colonel Gorman, that South Vietnam was organizing a Women's Armed Forces Corps (WAFC) and wanted U. S. WACs to assist them in planning and developing it. The MACV commander, then General William Westmoreland, authorized spaces for two WAC advisors. Before the requisitions arrived at the Pentagon, the MACV personnel officer, Brigadier General Ben Sternberg, wrote to Gorman, offering the advice that "The WAC officer should be a captain or major, fully knowledgeable in all matters pertaining to the operation of a WAC school and the training conducted therein. She should be extremely intelligent, an extrovert and beautiful. The WAC sergeant should have somewhat the same qualities and should be able to type as well" Gorman replied that the WAC would "certainly try" to send women with "the qualifications you outline." Then, she added, "The combination of brains and beauty is, of course, common in the WAC." By the time the requisitions arrived at the Pentagon in November 1964, the director had selected Major Kathleen I. Wilkes and Sergeant 1st class. Betty L. Adams to fill the positions. Both had extensive experience in WAC training, recruiting, administration, and command. On 15 January 1965, they arrived in Saigon and were met by Maj. Tran Cam Huong, director of the WAFC and commandant of the WAFC training center and her assistant, Major Ho Thi Ve. The first WAC advisors advised the WAFC director and her staff on methods of organization, inspection, and management in recruiting, training, administering and assigning enlisted women and officer candidates. Time did not permit the first two WAC advisors to attend language school before they went to Saigon, but those who followed attended a twelve week Vietnamese language course at the Defense Language Institute, Monterey, California. In 1968, an additional WAC officer advisor was assigned to the WAFC training center located on the outskirts of Saigon. The senior WAC advisor, then a lieutenant colonel and the NCO advisor, then a master sergeant, remained at WAFC headquarters in the city and continued to help the director of the WAFC to develop Corps wide plans and policies. For additional training, members of the WAFC traveled to the United States. Between 1964 and 1971, 51 Vietnamese women officer candidates completed the WAC Officer Basic Course at the WAC School; one officer completed the WAC Officer Advanced Course. Another group of WACs was assigned to Saigon beginning in 1965. That year Westmoreland requisitioned 15 WAC stenographers for MACV headquarters. Six arrived by December; the balance reported in over the next few months. Women in grades E 5 and higher with excellent stenographic skills, maturity and faultless records of deportment filled these positions for the next seven years. Peak strength reached 23 on 30 June 1970. The senior among them acted as NCO in charge and the senior WAC advisor to the WAFC was their officer in charge. Initially. the women were billeted in the Embassy Hotel, but they later moved to other hotels in Saigon. The WAC stenographers served at MACV headquarters and in support commands throughout the metropolitan area. Like everyone else, they worked six and a half to seven days a week, ten to fifteen hours a day, and had little time for recreation or socializing. Nonetheless, several extended their tours in Vietnam and a few returned for second and third tours of duty. Early in 1965, Westmoreland had also requisitioned a dozen WAC officers. They filled administrative positions at MACV headquarters, in the support commands and in the headquarters of a new command United States Army Vietnam (USARV). Major Audrey A. Fisher, the first to arrive, was assigned to the adjutant general's office. Like the enlisted women, the WAC officers lived in hotels in Saigon. They worked in personnel, administration, public information, intelligence, logistics, plans and training, and military justice. A few WAC officers served with the U. S. Army Central Support Command at Qui Nhon and Cam Ranh Bay. In April 1966, the USARV deputy commanding general, Lieutenant General Jean E. Engler, requested that a WAC detachment be assigned to his headquarters. He asked for 50 (later 100) clerk typists and other administrative workers, plus a cadre section of an officer and five enlisted women to administer the unit. Some officers in USARV opposed the idea. They believed that the additional security required for women would outweigh the advantages of having the WACs serve in South Vietnam. However Engler won over the critics when he decided to house the WACs inside the U. S. military cantonment area at Tan Son Nhut International Airport rather than in the city, eliminating the need for additional guards. Engler realized that the WACs would be exposed to risk, but he did not consider it great enough to exclude WACs, and he did not request that women being assigned to USARV learn to fire weapons. However, he privately decided that if they were ever assigned to field installations there, he would recommend that they receive small weapons training. Engler's request for a WAC unit was approved by command channels in the Pacific area and at the Pentagon, including the director of the WAC, and, finally, by the chairman of the Joint Chiefs of Staff on 25 July 1966. The WAC cadre arrived in late 1966. First to arrive were 1st Sergeant Marion C. Crawford and the administrative NCO, Sgt. 1st Class Betty J. Benson. The commander, Capt. Peggy E. Ready, the supply sergeant, SSgt. Edith L. Efferson and unit clerks PFC Rhynell M. Stoabs and PFC Patricia C. Pewitt followed. They participated in a ground breaking ceremony on 2 November for construction of the WAC barracks. Two months later, Army engineers completed eleven quonset huts, called hootches, for living quarters and unit offices. On 12 January 1967, 82 enlisted women who were to serve that first year at Headquarters, USARV, arrived. They were welcomed by the USARV band, the press, photographers, officers and enlisted men from the command. In July 1967 USARV and its component commands, including the assigned WACs, moved to Long Binh Post northeast of Saigon. In January 1970, the WAC reached its peak strength in South Vietnam with 20 officers and 139 enlisted women. With the progress of Vietnamization and the withdrawal of U. S. forces, by the end of December 1970 the WAC detachment numbered 72; by 31 December 1971 it numbered 46 and by early 1972 it numbered only 35 enlisted women. On 21 September 1972 the Long Binh WAC detachment numbering 13 enlisted women had a standdown ceremony. At the end of December 1972 only two officers and 17 enlisted women remained at MACV headquarters or its subordinate commands and all were withdrawn by March 1973. Approximately 700 WACs served in South Vietnam with no casualties. The Long Binh detachment received two campaign stars for the Vietnam Counter Offensive Phase II (1 July 1966 – 31 May 1967) and the Tet Offensive Campaign (30 January 1968 – 1 April 1968).

Директорлар тізімі

• Полковник Овета Калп Хобби (1942–1945) • Полковник Уэстрей Баттл Бойс (1945–1947) • Полковник Мэри А. Халларен (1947–1953) • Полковник Ирен О. Галлоуэй (1953–1957) • Полковник Мэри Луиза Расмусон (1957–1962) • Полковник Эмили С. Горман (1962–1966) • Бригад генерал Элизабет П. Хойсингтон (1966–1971) • Бригад генерал Милдред Инес Карон Бейли (1971–1975) • Бригад генерал Мэри Э. Кларк (1975–1978)

Әйелдер армиясының ардагерлер қауымдастығы

Әйелдер армиясы ардагерлері қауымдастығы – Армия әйелдері бірігі (WACVA) 1947 жылдың тамыз айында құрылды. Әйелдер армиясының қосымша корпусында (WAAC) немесе Әйелдер армиясы корпусында (WAC) құрметпен қызмет атқарған, сондай-ақ АҚШ армиясында, АҚШ армиясының резервінде немесе АҚШ армиясының ұлттық гвардиясында құрметпен қызмет еткен немесе әлі де қызмет ететін әйелдер мүшелікке қабілетті.

Ерекше WAC

Полковник Джеральдин Пратт Мей (1895–1997 [қызмет еткен 1942–19??]). 1943 жылдың наурыз айында Мей әуе көлігіне тағайындалған алғашқы әйел офицерлердің бірі болды, ол WAC штабының директоры ретінде қызмет етті. 1948 жылы ол полковник болып (Әуе күшінде осы атақты алғаш алған әйел) және АҚШ Әуе күшінде WAF директоры болды, бұл лауазымды алғашқы болып иеленді. Лейтенант-полковник Чэрити Адамс WAC-те алғашқы болып тағайындалған және майор дәрежесіне көтерілген екінші афроамерикандық әйел болды. 1945 жылы майор дәрежесіне көтеріліп, Англияның Бирмингем қаласында толық әйелдерден құралған 6888-ші Орталық пошталық батальонға басшылық етті. 6888-ші батальон D күні соңынан келген әскермен бірге қонды және Францияға шабуыл кезінде Руан мен содан кейін Париж қалаларында орналасты. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде шетелде қызмет еткен жалғыз афроамерикандық WAC бөлімшесі болды. Лейтенант-полковник Харриет Уэст Уэдди (1904–1999 [қызмет еткен 1942–1952]) WAC-те майор дәрежесіне көтерілген екі афроамерикандық әйелдің бірі болды. Негро істері жөніндегі бюро директоры Мэри МакЛеод Бетунамен бұрынғы тәжірибесінің арқасында ол полковник Калптың WAC-те нәсілдік қатынастар жөніндегі көмекшісі болды. Соғыстан кейін 1948 жылы подполковник дәрежесіне көтерілді. Лейтенант-полковник Элеонора С. Салливан [1952–1955 жылдары қызмет етті] Форт МакКеллендегі WAC орталығы мен WAC мектебінің командирі болды. Лейтенант-полковник Флоренс К. Мюррей Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде WAC штабында қызмет етті. Ол 1956 жылы Род-Айленд штатының алғашқы әйел судьясы болды. 1977 жылы ол Род-Айленд штатының Жоғарғы сотының судьясы болып сайланған алғашқы әйел болды. Майор Эльна Джейн Хиллиард [1942–1946 жылдары қызмет етті] Вирджиния штатының Форт-Майер қаласында 2525-ші WAC бөлімшесіне басшылық етті. Ол АҚШ армиясының әскери сотында қызмет еткен алғашқы әйел болды. 1943 жылдың қаңтар айында капитан Фрэнсис Киган Маркис 149-шы WAAC Пост Штаб-пәтері компаниясының әйелдерден құралған экспедициялық күшінің алғашқы командирі болды. Алжирдегі генерал Эйзенхауэрдің Солтүстік Африкадағы штабында қызмет еткен бұл топқа 200-ге жуық әйел кірді. Олар хатшылық, жүргізушілік, пошталық және басқа да әскери емес міндеттерді атқарды. Армия тарихы бұл компанияны "алаңға жеткен ең білікті WAAC топтарының бірі" деп атады. Мүшелерінің көп бөлігі қатысуға ерікті түрде келген, олардың барлығы дерлік тіл білушілер және білікті мамандар болды, сондай-ақ офицерлік кандидаттар мектебіне түсуге жарамды болды. Луизиана штатының жер тіркелімінің директоры Эллен Браян Мур WAC-те капитандық дәрежесіне жетті және бір рет үш жүз әйелді күшке қосылуға шақырып, жұмысқа алды. Капитан Дови Джонсон Раундтри доктор Мэри Бетун WAAC офицерлік дайындық курсына 39 афроамерикандық әйелді шақырғандардың бірі болды. Раундтри афроамерикандық әйелдерді жұмысқа алуға жауапты болды. Армиядан шыққаннан кейін ол Говард университетінің заң факультетіне оқуға түсіп, Вашингтондағы азаматтық құқықтарды қорғау бойынша танымал заңгер болды. Ол сонымен қатар А.М.Е. шіркеуінде тағайындалған алғашқы әйелдердің бірі болды. 1943 жылдың ақпан айында лейтенант Анна Мак Кларк үшінші офицер болған кезде, толық ақ WAAC бөлімшесіне басшылық еткен алғашқы афроамерикандық әйел болды. 4-ші бас уоррант офицері Элизабет Смит (WAC / USAAF 1944–1947, WAF / USAF 1948–1964) 1948 жылы WAF-тің алғашқы уоррант офицерлерінің бірі болды. Бас уоррант офицер 5 Жанна Й. Пас армияда ең ұзақ қызмет еткен әйел және 2011 жылы WAC құрамына кірген соңғы белсенді қызметтегі сарбаз болды. Соңғы тапсырмасы - 1-ші кавалерия дивизиясының оркестр жетекшісі болды, ол 41 жыл қызмет еткеннен кейін зейнеткерлікке шықты. Ол сондай-ақ Америка революциясының қыздары Маргарет Кокран Корбин сыйлығының иегері, ол әскери қызметтің барлық салаларындағы әйелдерге ерекше қызметі үшін құрмет көрсету үшін құрылған. Бұрынғы иегерлерінің арасында майор Тэмми Дакворт, генерал-майор Гейл Поллок және генерал-лейтенант Патрисия Хорохо болды. Элизабет "Текс" Уильямс әскери фотограф болды. Ол әскери қызметтің барлық аспектілерін суретке түсірген азана әйелдердің бірі болды. Мэтти Пинетт президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің жеке хатшысы болды. CW4 Эми Шеридан АҚШ-тан тыс жерде орналасқан АҚШ әскери авиациялық компаниясына басшылық еткен алғашқы американдық офицер және АҚШ Қарулы Күштерінде кәсіби авиатор болған алғашқы еврей әйел болды. Бас уоррант офицер 5 Трейси Гардер 2022 жылдың қыркүйегінде әйелдер армия корпусының белсенді қызметтегі соңғы сарбазы болды. Гардер 2022 жылдың тамызында "Құрмет легионы" орденін алды, ол 1978 жылы, корпус армияға біріктірілместен бұрын әйелдер армия корпусына қосылды. Кĕçкентай сержант Марджори Линхарт Бабинец 1944 жылы WAC-те алғашқы болып Әуе медалін алды. Милдред Келли 1972 жылы Армия сержанты-майоры болған алғашқы афроамерикандық әйел және 1974 жылы ерлерге толы армиялық гарнизонда қызмет еткен алғашқы әйел командирі болды.

Colonel Geraldine Pratt May (1895–1997 [served 1942–19??). In March, 1943 May became one of the first female officers assigned to the Army Air Forces, serving as WAC Staff Director to the Air Transport Command. In 1948 she was promoted to Colonel (the first woman to hold that rank in the Air Force) and became Director of the WAF in the US Air Force, the first to hold the position. Lt. Col. Charity Adams was the first commissioned African American WAC and the second to be promoted to the rank of major. Promoted to major in 1945, she commanded the segregated all female 6888th Central Postal Battalion in Birmingham, England. The 6888th landed with the follow on troops during D Day and were stationed in Rouen and then Paris during the invasion of France. It was the only African American WAC unit to serve overseas during World War II. Lt. Col. Harriet West Waddy (1904–1999 [served 1942–1952]) was one of only two African American women in the WAC to be promoted to the rank of major. Due to her earlier experience serving with director Mary McLeod Bethune of the Bureau of Negro Affairs, she became Colonel Culp's aide on race relations in the WAC. After the war, she was promoted to the rank of lieutenant colonel in 1948. Lt. Col. Eleanore C. Sullivan [served 1952–1955] was WAC Center and WAC School commander located at Fort McClellan. Lieutenant Colonel Florence K. Murray served at WAC headquarters during World War II. She became the first female judge in Rhode Island in 1956. In 1977 she was the first woman to be elected as a justice of the Supreme Court of Rhode Island. Major Elna Jane Hilliard [served 1942–1946] commanded the 2525th WAC unit at Fort Myer, Virginia. She was the first woman to serve on a United States Army general court martial. In January, 1943, Captain Frances Keegan Marquis became the first to command a women's expeditionary force, the 149th WAAC Post Headquarters Company. Serving in General Eisenhower's North African headquarters in Algiers, this group of about 200 women performed secretarial, driving, postal, and other non combat duties. An Army history called this company "one of the most highly qualified WAAC groups ever to reach the field. Hand picked and all volunteer, almost all members were linguists as well as qualified specialists, and almost all eligible for officer candidate school." Louisiana Register of State Lands Ellen Bryan Moore attained the rank of captain in the WACs and once recruited three hundred women at a single appeal to join the force. Captain Dovey Johnson Roundtree was among 39 African American women recruited by Dr. Mary Bethune for the first WAACs officer training class. Roundtree was responsible for recruiting African American women. After leaving the Army, she went to Howard University law school and became a prominent civil rights lawyer in Washington, D. C. She was also one of the first women ordained in the A. M. E. Church. In February, 1943 Lieutenant Anna Mac Clarke became, when a Third Officer, the first African American to lead an all white WAAC unit. Chief Warrant Officer 4 Elizabeth C. Smith USAF (WAC / USAAF 1944–1947, WAF / USAF 1948–1964) was one of the first WAF warrant officers in 1948. Chief Warrant Officer 5 Jeanne Y. Pace, was the longest serving female in the army and the last active duty soldier who was a part of the WAC as of 2011. Her final assignment was Bandmaster of the 1st Cavalry Division where she retired after 41 years of service. She is also a recipient of the Daughters of the American Revolution Margaret Cochran Corbin Award which was established to pay tribute to women in all branches of the military for their extraordinary service with previous recipients including Major Tammy Duckworth, Major General Gale Pollock, and Lt General Patricia Horoho. Elizabeth "Tex" Williams was a military photographer. She was one of the few women photographers that photographed all aspects of the military. Mattie Pinette served as personal secretary to President Dwight D. Eisenhower. CW4 Amy Sheridan was the first American woman officer to command a United States military aviation company stationed outside of the United States and the first Jewish woman to become a career aviator in the United States Armed Services. Chief Warrant Officer 5 Tracy Garder was the last Women's Army Corps Soldier on active duty as of September 2022. Garder received the Legion of Merit in August 2022, she joined Women's Army Corps in 1978, one year before the Corps was integrated in the Army. Private Marjory Linheart Babinetz was the first WAC to receive the Air Medal in 1944. Mildred Kelly was the first African American woman to serve as an Army sergeant major (1972) and the first female command sergeant major serving at a predominantly male Army installation (1974).

Танымал мәдениет

Соғыс жылдарында Честер Гулд салған танымал "Дик Трейси" комиксінде, жас WAC кейіпкері бір жаман адамның махаббат ұсынысын қабылдамайды. Трейсидің сүйіктісі Тесс Трухарт 1943 жылы Трейсиге неміс тыңшысы Альфред "Брауды" ұстауға көмектескен WAC офицері болды. Соғыс жылдарында таратылған мультфильмдік бейнекарталар сериясында WAC-тің Адольф Гитлердің басына ауыр дөңгелекпен соққы беретіні ("Біз оған үлкен WAC сыйлаймыз!"), таңғы жаттығуларда тұрғаны ("Уайымдамаңыз – Аға Сам бізді тәртіпте ұстап тұр!"), және азаматтық киімдерді қарап тұрғаны ("Жәй ғана қарап тұрмын") көрсетілген. 1945 жылғы "Пудраңды құрғақ ұста" фильмінде Лана Тернер WAC қатарына қосылады. 1949 жылғы "Мен еркек соғыс келіні едім" фильмінде Кэри Грант, 1945 жылғы Соғыс Келіндері Заңы бойынша АҚШ-қа көшіп баруға тырысатын Энн Шеридан сомдаған американдық WAC-ке үйленген француз офицерін сомдайды. 1952 жылғы "WAC-ке ешқашан қол бұлғама" фильмінде Розалинд Рассел Паридегі жігітіне жақын болу үшін сенатордың қызы рөлінде ойнайды. Оның бұрынғы күйеуі қиындықтар тудырады, бірақ ол оған қайта ғашық болады. "Супермен" комиксінің 82-ші санында (1953 жылғы мамыр-маусым) Лоис Лейн Әйелдер Армия Корпусына қосылады. 1954 жылғы "Фрэнсис WAC-ке қосылады" фильмінде Дональд О'Коннор қателікпен Әйелдер Армия Корпусына тағайындалған офицер рөлінде ойнайды. Ол және сөйлейтін есек Фрэнсис WAC-тің өзін өте күмәнді генералға дәлелдеуге көмектеседі. Генерал Бланкеншиптің хатшысы, капрал Этта Кенди (Беатрис Колен), "Ғажайып әйел" сериалының бірінші маусымында WAC ардагері болды. Cheap Trick тобының "Surrender" әні Филиппинде қызмет еткен WAC мүшесінің баласы туралы айтады. Танита С. Дэвис жазған "Мейрдің соғысы" романы WAC-ке қосылған афроамерикандық қыз туралы. "The Looney Tunes Show" эпизодында әже Даффи Дакқа WAC ретінде қызмет еткен және Эйфель мұнарасы мен Луврден көптеген өнер туындыларын ұрлаудың алдын алған оқиғасын айтады. "Арчи комиксі" сериясындағы мұғалім Гранди әжей WAC мүшесі болған. Фил Сильверс Шоуында WAC туралы көптеген сілтемелер жасалды. Қосалқы актерлердің кейбіреуі, мысалы, сержант Джоан Хоган (Элизабет Фрейзер), WAC мүшелері болып табылады және шоудағы көптеген әзілдер мен оқиғалар армиядағы әйелдер туралы.

During the war years, popular comic strip Dick Tracy, drawn by Chester Gould, featured a young WAC spurning the romantic advances of a villain. Likewise Tracy's sweetheart Tess Truehart was a WAC corporal who helped Tracy capture the German spy Alfred "The Brow" Brau in 1943. A series of cartoon postcards distributed during the war years depicted WACs hitting Adolf Hitler over the head with a rolling pin ("We're Giving Him A Big WAC! "), standing in morning formation exercises ("Don't Worry—Uncle Sam Is Keeping Us in Line! "), and window shopping for civilian style dresses ("Just Looking "). The 1945 film Keep Your Powder Dry features Lana Turner joining the WACs. The 1949 film I Was a Male War Bride depicts Cary Grant as an amorous French officer who marries an American WAC, played by Ann Sheridan, and their escapades as he attempts to emigrate to the United States under the auspices of the 1945 War Brides Act. 1952 film Never Wave at a WAC stars Rosalind Russell as the daughter of a senator who enlists to be closer to her boyfriend in Paris. Her ex husband causes problems, but she falls back in love with him. In Superman issue #82 (May–June 1953) Lois Lane joined the Women's Army Corps. The 1954 film Francis Joins the WACS stars Donald O'Connor as an officer mistakenly assigned to the Women's Army Corps. He and Francis the Talking Mule help the WACs prove their worth to a highly skeptical general. General Blankenship's secretary, Corporal Etta Candy (Beatrice Colen) in the first season of Wonder Woman was a WAC veteran. The song "Surrender" by Cheap Trick is about a baby boomer child of a former member of the WAC who served in the Philippines. Mare's War, a novel by Tanita S. Davis, centers around an African American girl who joins the WAC. In an episode of The Looney Tunes Show, Granny tells Daffy Duck a story about when she served as a WAC and prevented the theft of the Eiffel Tower and numerous artworks from The Louvre. Miss Grundy, a teacher in the Archie Comics series, was a WAC. The Phil Silvers Show made numerous references to the WACs. Several of the supporting cast, such as Sgt. Joan Hogan (Elisabeth Fraser), are members of the WAC and many of the gags and jokes in the show revolve around women in the army.