Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Әскер-теңіз күштерінің әйелдер бөлімі

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әйелдер бөлімі, WAVES (Women Accepted for Volunteer Emergency Service) деп кеңінен танылған. Ол 1942 жылдың 21 шілдесінде АҚШ Конгресімен құрылып, 30 шілдеде президент Франклин Д. Рузвельт заңға қол қойды. Бұл АҚШ Әскери-теңіз күштеріне соғыс аяқталғанға дейін және одан кейін алты айға дейін әйелдерді офицерлер мен қатардағы қызметкерлер ретінде қабылдауға рұқсат берді. Заңның мақсаты – теңіздегі офицерлер мен теңізшілерді босатып, жағалаудағы мекемелерде оларды әйелдермен алмастыру болды. Уэлсли колледжінің президенті Милдред Х. МакАфи WAVES-тің алғашқы директоры болды. Ол 1942 жылдың 3 тамызында командир-лейтенант болып тағайындалды, кейін командир, содан кейін капитан шеніне көтерілді. Әскери-теңіз күштерінде әйелдердің қызмет етуі идеясы Конгресте де, Әскери-теңіз күштерінде де кең қолдау таппады, бірақ кейбір заң шығарушылар мен теңізшілер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әйелдердің форма кию қажеттігін мойындады. Әйелдерге Әскери-теңіз күштерінде қызмет етуге рұқсат беретін 689-шы заңның қабылдануына үлкен үлес қосқандар – Әскери-теңіз күштерінің Әйелдер жөніндегі кеңесші кеңесі, Маргарет Чанг және АҚШ-тың бірінші ханымы Элеонора Рузвельт болды. Офицерлік мектепке түсу үшін әйелдердің жасы 20-дан 49-ға дейін болуы, жоғары білімі болуы немесе екі жыл колледжде оқыған және екі жыл кәсіби немесе жұмыс тәжірибесі болуы қажет еді. Еріктілердің жасы 20-дан 35-ке дейін болуы керек еді, олар орта мектепті бітірген немесе кәсіби білімі болуы керек еді, немесе осыған тең дәрежеде тәжірибе жинаған болуы керек еді. WAVES негізінен ақ нәсілді әйелдерден құралды, бірақ 72 афроамерикандық әйел де қызмет етті. WAVE офицерлік үміткерлерінің көп бөлігі Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Смит колледжінде оқытылды. Офицерлерге арналған мамандандырылған оқу бірнеше колледж кампустарында және теңіз базаларында жүргізілді. Көптеген қатардағы қызметкерлер Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданындағы Хантер колледжінде жаңадан оқуға түсті. Жаңадан оқудан кейін кейбір әйелдер колледж кампустарында және теңіз базаларында мамандандырылған курстарға қатысты. WAVES АҚШ-тағы 900 стансада қызмет етті. Гавайи аймағы – олардың штаб-пәтері орналасқан жалғыз шетелдік станция болды. Көптеген әйел офицерлер бұрын ерлердің иелігінде болған медицина және инженерия сияқты салаларға енді. Қатардағы әйелдер кеңсе жұмысынан парашют жинауға дейін түрлі жұмыстарда қызмет етті. Көптеген әйелдер жұмыс орнында еркек әріптестерінен жағымсыз қарым-қатынас көрді. Әскери-теңіз күштерінің ерте кезеңде нақты саясатының болмауы көптеген қиындықтарға себеп болды. WAVES-тің ең жоғары саны 86 291 адамды құрады. Офицерлер мен қатардағы қызметкерлер демобилизацияланғаннан кейін, Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джеймс Форрестал, флот адмиралы Эрнест Кинг және флот адмиралы Честер Нимиц WAVES-ті соғысқа қосқан үлесі үшін жоғары бағалады.

Women's branch of the United States Naval Reserve during World War II

United States Naval Reserve (Women's Reserve), better known as the WAVES (for Women Accepted for Volunteer Emergency Service), was the women's branch of the United States Naval Reserve during World War II. It was established on July 21, 1942, by the U. S. Congress and signed into law by President Franklin D. Roosevelt on July 30. This authorized the U. S. Navy to accept women into the Naval Reserve as commissioned officers and at the enlisted level, effective for the duration of the war plus six months. The purpose of the law was to release officers and men for sea duty and replace them with women in shore establishments. Mildred H. McAfee, on leave as president of Wellesley College, became the first director of the WAVES. She was commissioned a lieutenant commander on August 3, 1942, and later promoted to commander and then to captain. The notion of women serving in the Navy was not widely supported in the Congress or by the Navy, even though some of the lawmakers and naval personnel did support the need for uniformed women during World War II. Public Law 689, allowing women to serve in the Navy, was due in large measure to the efforts of the Navy's Women's Advisory Council, Margaret Chung, and Eleanor Roosevelt, the first lady of the United States. To be eligible for officer candidate school, women had to be aged 20 to 49 and possess a college degree or have two years of college and two years of equivalent professional or business experience. Volunteers at the enlisted level had to be aged 20 to 35 and possess a high school or a business diploma, or have equivalent experience. The WAVES were primarily white, but 72 African American women eventually served. The Navy's training of most WAVE officer candidates took place at Smith College, Northampton, Massachusetts. Specialized training for officers was conducted on several college campuses and naval facilities. Most enlisted members received recruit training at Hunter College, in the Bronx, New York City. After recruit training, some women attended specialized training courses on college campuses and at naval facilities. The WAVES served at 900 stations in the United States. The territory of Hawaii was the only overseas station where their staff was assigned. Many female officers entered fields previously held by men, such as medicine and engineering. Enlisted women served in jobs from clerical to parachute riggers. Many women experienced workplace hostility from their male counterparts. The Navy's lack of clear cut policies, early on, was the source of many of the difficulties. The WAVES' peak strength was 86,291 members. Upon demobilization of the officer and enlisted members, Secretary of the Navy James Forrestal, Fleet Admiral Ernest King, and Fleet Admiral Chester Nimitz all commended the WAVES for their contributions to the war effort.

Өмірбаян

1941 жылдың мамыр айында Массачусетс штатының өкілі Эдит Нурс Роджерс АҚШ Конгресінде әйелдер армиясының қосымша корпусын (WAAC) құру туралы заң жобасын енгізді. Қосымша құрам ретінде әйелдер армияда қызмет ететін емес, оның қасында қызмет ететін болып, ерлерге берілетін мүмкіндіктерден айырылатын еді. Заң жобасын қабылдауға қарсылық 1942 жылдың мамырына дейін кешіктірді. 1942 жылдың 25 мамырында Сенаттың Теңіз істері комитеті президентке АҚШ Теңіз күштері үшін әйелдер резервін құру туралы заң жобасы бастапқы WAAC заңнамасына сәйкес болуын ұсынды, ол әйелдер армияда қызмет ететін емес, оның қасында қызмет ететін болып белгілеген. Президент Ноксты оның позициясын қайта қарастыруға шақырды, бірақ Нокс өз ұстанымында тұрды. Кеңесші кеңес мүшелері Гилдерслив және Эллиот өзіндік бастама көтеріп, бірінші ханым Элеонора Рузвельтке WAAC заңнамасына қатысты наразылықтарын түсіндіріп хат жазды. Рузвельт Эллиоттың хатын күйеуі, президентке көрсетті және Гилдерсливтің хатын бұрынғы теңіз авиаторы Джеймс В. Форресталға жіберді. Бірнеше күн ішінде Форрестал жауап хат жолдап, хатшы Нокс президенттен мәселені қайта қарауын сұрағанын мәлімдеді. 16 маусымда Нокс контр-адмирал Джейкобске президент оған әйелдер резервін құруға рұқсат бергенін хабарлады. Бір жылдан кейін, 1943 жылдың 1 шілдесінде Конгресс WAAC-ті Әйелдер армиясы корпусына (WAC) қайта құрып, оның мүшелеріне WAVES-ке ұқсас әскери мәртебе берді. Заң офицерлер мен сарбаздарды теңіздегі қызметке босату және оларды ішкі майдандағы жағалау станцияларында WAVES-пен алмастыру үшін қабылданды. Әйелдер енді Теңіз күштерінде офицер немесе қатардағы қызметкер ретінде қызмет ете алатын болды, олардың шені немесе дәрежесі қалыпты Теңіз күштеріне сәйкес келетін еді. Еріктілер тек соғыс аяқталғанға дейін және одан кейін алты айға ғана қызмет ете алатын, және тек құрлықтағы АҚШ-та ғана. Олар теңіз кемелеріне немесе әскери ұшақтарға отыруға тыйым салынды және әйелдер бөлімінен басқа, басқару құқығына ие болмады. МакАфи WAVES-тің алғашқы директоры болды. Ол 1942 жылдың 3 тамызында лейтенант-коммандер болып тағайындалды және АҚШ Теңіз резервіндегі алғашқы әйел офицер атанды. Кейіннен ол капитан шеніне көтерілді. «Бір киімнен артық» атты кітабында, бұрынғы WAVES офицері Уиннифред Квик Коллинз директор МакАфиді туған дипломат ретінде сипаттап, ол қиын мәселелерді шеберлікпен шешетінін айтты. Ол МакАфи әйелдерге қатысты саясатты әзірлеуде маңызды рөл атқарғанын, атап айтқанда, олардың міндеттері, тұрғын үй жағдайлары, бақылау және тәртіптік стандарттарға қатысты ерлермен салыстырылғандағы ерекшеліктерін атап өтті. Директордің кеңсесін құрғанда, Кадр бюросы кеңсе міндеттерін анықтаған жоқ және нақты өкілеттіктерді белгілемеді. Бюро МакАфиге «әйелдер резервін басқару және сұрақтарына жауап алу үшін тікелей Теңіз кадрларының бастығына жүгіну керектігін» айтты, бірақ бұл шешім бюроның операциялық бөлімдеріне жеткізілмеді». Әйелдер резерві заңына сәйкес ешқандай жоспар жасалмаған. Бағыт беру үшін МакАфи Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Теңіз күштері офицері болған, Теңіз күштерінің Аэронавтика бюросының жазушысы және редакторы Джой Брайт Хэнкокқа жүгінді. Хэнкоктан 6000 мүшеден тұратын Корольдік Канада Әуе күштерінің Әйелдер дивизиясының процедураларын зерттеуі сұралды. Оның көптеген тұжырымдары кейіннен WAVES-ке пайдаланылды.

In May 1941, Representative Edith Nourse Rogers of Massachusetts introduced a bill in the U. S. Congress to establish a Women's Army Auxiliary Corps (WAAC). As auxiliaries, women would serve with the Army rather than in it, and would be denied the benefits of their male counterparts. Opposition delayed the passage of the bill until May 1942. On May 25, 1942, the Senate Naval Affairs Committee recommended to the president that the legislation to create a women's reserve for the U. S. Navy should parallel that of the original WAAC legislation, which decreed that women would serve with the Army rather than in it. The president called on Knox to reconsider his position, but Knox stood his ground. Advisory Council members Gildersleeve and Elliott each took it on themselves to write to the First Lady, Eleanor Roosevelt, explaining their objections to the WAAC legislation. Roosevelt showed Elliott's letter to her husband, the president, and she sent Gildersleeve's letter on to the Undersecretary of the Navy, James V. Forrestal, a former naval aviator. Within days Forrestal replied, saying that Secretary Knox had asked the president to reconsider. On June 16, Knox informed Rear Admiral Jacobs that the president had given him authority to proceed with a women's reserve. Less than a year later, on July 1, 1943, Congress refashioned the WAAC into the Women's Army Corps (WAC), which provided its members with similar military status as the WAVES. The law was enacted to free up officers and men for duty at sea and to replace them with WAVES at shore stations on the home front. Women could now serve in the Navy as an officer or at an enlisted level, with a rank or rate consistent with that of the regular Navy. Volunteers could only serve for the duration of the war plus six months, and only in the continental United States. They were prohibited from boarding naval ships or combat aircraft, and were without command authority, except within the women's branch. McAfee became the first director of the WAVES. She was commissioned a lieutenant commander on August 3, 1942 and was the first woman officer in the U. S. Naval Reserve. She was later promoted to the rank of captain. In More Than a Uniform, Winifred Quick Collins (a former WAVE officer) described Director McAfee as a born diplomat, handling difficult matters with finesse. She added that McAfee played an important role in the development of policies such as how the women would be treated compared to the men with respect to assignments they would take, as well as their housing conditions, supervision, and discipline standards. In establishing the office of the director, the Bureau of Personnel did not define the responsibilities of the office, nor establish clear lines of authority. The bureau told McAfee "that she was to 'run' the women's reserve, and she was to go directly to the Chief of Naval Personnel for answers to her questions", but the decision was not made known to the operating divisions of the bureau." No planning had been done in anticipation of the Women's Reserve Act. For guidance, McAfee turned to Joy Bright Hancock, a Navy Yeoman (F) during World War I, and a career writer and editor for the Navy's Bureau of Aeronautics. Hancock was asked to examine the procedures employed by the Women's Division of the Royal Canadian Air Force, which had a complement of 6,000 members. Many of her findings were later used by the WAVES.

Жұмысқа қабылдау

WAVES офицерлері бастапқыда АҚШ Әскери-теңіз күштерінің округтеріндегі рекрутингтік бөлімдерге тағайындалды; кейіннен оларға рекрутерлік дайындықтан өткен әскери қызметшілер қосылды. Жариялаудың негізгі көздері радио, газеттер, плакаттар, буклеттер және тікелей байланыс болды. Олардың жарнамалық кампаниясының басты назары патриотизм және әйелдердің ерлерді шетелге аттандыру үшін босату қажеттілігі болды. МакАфи барлық жарнамаларда дәм талғампаздыққа талап қойды, WAVES-ті әдемі әйелдер ретінде көрсетуге ұмтылды. Ол: «Жарнама консервативті ата-аналарға, мектептерге, шіркеулерге, сондай-ақ жас қыздарға да ұнауы керек», – деді. 1942 жылдың соңында WAVES қатарында 770 офицер және 3109 әйел әскери қызметші болды. 1945 жылдың 3 шілдесіне дейін олардың саны 86 291 адамға жетті, оның ішінде 8475 офицер, 73 816 қатардағы әскери қызметші және шамамен 4000 оқушы болды. Офицерлік лауазымға үміткерлердің жасы 20-дан 49-ға дейін болуы керек еді. Олар жоғары білімі болуы керек немесе екі жылдық колледж бітірген және екі жылдық кәсіби немесе жұмыс тәжірибесі болуы керек еді. Қатардағы әскери қызметшілерге жас талабы 20-35 жас аралығында болды. Олар орта мектеп немесе кәсіби білім беру ұйымының дипломын немесе оған теңдес тәжірибеге ие болуы керек еді. Барлық жағдайда АҚШ азаматтығы талап етілді. WAVES негізінен ақ нәсілді (және орта тапқа жататын) және елдің барлық штаттарынан өкілдер болды. WAVES-тің ең көп саны Нью-Йорк, Калифорния, Пенсильвания, Иллинойс, Массачусетс және Огайо штаттарынан келді. WAVES құру туралы заңда нәсілдік мәселелерге қатысты ешнәрсе айтылмаған, бірақ Нокс қара нәсілді WAVES-тің «өз денесі үстінен басып өткенде ғана» қабылданатынын мәлімдеді. Нокс 1944 жылдың сәуір айында қайтыс болғаннан кейін, оның ізбасары Форрестал Әскери-теңіз күштерінің нәсілдік саясатын реформалауға кірісті және 28 шілдеде президентке WAVES-ті интеграцияланған негізде қабылдау туралы ұсыныс енгізді. 1944 жыл сайлау жылы екенін ескере отырып, Форрестал бөлек тұрғын үйлер мен асхана ұсынып, келісімге келуге тырысты, бірақ Рузвельт оны 7 қарашадағы сайлаудан кейінге дейін тоқтатты. Республикалық партиядан үміткер Томас Э. Дьюи Чикагодағы сөйлеген сөзінде афроамерикалық әйелдерге қатысты кемсітушілік жасайтын әкімшілікті сынады. WAVES-тің алғашқы афроамерикалық офицерлері – 1944 жылдың 21 желтоқсанында офицерлік шен алған лейтенант Харриет Ида Пикенс және прапорщик Фрэнсис Уиллс болды. Афроамерикалық әйелдерді жұмысқа алу келесі аптада басталды. Соғыстан кейін WAVES қатарында қалғандар кемсітусіз жұмысқа орналастырылды, бірақ 1946 жылдың тамызына дейін тек бесеуі ғана қалды.

The WAVES officers were first assigned to recruiting stations in U. S. naval districts; later they were joined by enlisted personnel with recruiter training. The primary sources of publicity used were radio, newspapers, posters, brochures, and personal contacts. The focus of their advertising campaign was patriotism and the need for women to free up men for overseas duty. McAfee demanded good taste in all advertising, determined to cast the WAVES in a ladylike fashion. She said, "Advertising must appeal to conservative parents, schools, and churches as well as to the young women themselves." At the end of 1942, there were 770 officers and 3,109 enlisted women in the WAVES. By July 3, 1945, their ranks had risen to 86,291, which included 8,475 officers, 73,816 enlisted, and about 4,000 in training. The age requirement for officer candidates was 20 to 49. They had to possess a college degree, or have two years of college and two years of equivalent professional or business experience. The age requirement for enlisted personnel was 20 to 35. They had to possess a high school or a business diploma, or have equivalent experience. U. S. citizenship was required in all cases. The WAVES were primarily white (and middle class) and they represented every state in the country. The greatest numbers of WAVES came from New York, California, Pennsylvania, Illinois, Massachusetts, and Ohio. The legislation that established the WAVES was silent with respect to race, but Knox said that black WAVES would be enlisted "over his dead body". After Knox's death in April 1944, his successor Forrestal moved to reform the Navy's racial policies, and on July 28 he submitted to the president a proposal to accept WAVES on an integrated basis. Aware that 1944 was an election year, Forrestal tried to compromise by offering segregated living quarters and mess facilities, but Roosevelt decided to hold it up until after the election on November 7. The Republican candidate, Thomas E. Dewey, criticized the administration for discriminating against African American women during a speech in Chicago. The first African American WAVES officers were Lieutenant Harriet Ida Pickens and Ensign Frances Wills, who were commissioned on December 21, 1944. The recruitment of African American women began the following week. Those who stayed in the WAVES after the war were employed without discrimination, but only five remained by August 1946.

Бірқалыпты киімдер

WAVES формаларын Нью-Йорктің Mainbocher сән үйі жасаған; олардың қызметтері (ақысыз) Жозефин Форресталдың, бұрынғы Vogue сән редакторының және Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысының әйелінің күш-жігерімен алынды. Қысқы форма теңіз көгілдірінен жасалған жүннен тігілген, ақ көйлек және қою көк түсті галстукпен киілетін. Жакеті бір қапталды, белдігі болмаған, ал юбкасы алты бөліктен тұрған. Сонымен қатар, қара Оксфорд аяқ киім, кепка, қара шұлық, кеніш, қара қолғап, қара былғары сөмке, жаңбыр және қысқы пальтолар кірген. Жазғы форма қысқы формаға ұқсас болған, бірақ жеңіл, ақ матадан жасалған және ақ аяқ киіммен киілетін. Кейіннен жазғы жұмыс формаларына сұр және ақ жолақты шыршадан жасалған киімдер қосылды, ал қажет болған жағдайда шалбар мен комбинезон киюге рұқсат етілді.

Қызметкерлер

Теңіз флоты WAVE офицерлерін даярлау үшін Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Смит колледжін таңдады. Бұл нысан Теңіз флотына қажеттінің көп бөлігін ұсынды, ал колледж ортасы тиісті оқу ортасын қамтамасыз етті. Смит колледжі USS Northampton деп аталды, бірақ оқу станциясының ресми атауы – АҚШ Әскери-теңіз резервінің мидсмейкерлер мектебі болды. Капитан Герберт У. Андервуд 1942 жылдың 13 тамызында қайтадан активті қызметке шақырылып, мектептің командирі болып тағайындалды. Андервудтың теңіздегі көрнекті мансабы болды және ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Теңіз кресімен марапатталған. «Lady in the Navy» кітабында Джой Брайт Хэнкок Андервудты зиялы, құлшыныспен, көңілді және мақсатқа бағытталған адам ретінде сипаттады. Андервуд және оның штаты азаматтық әйелдердің тез арада теңіз офицерлеріне айналуына көмектесетін оқу бағдарламасын жасады. Оқу бағдарламасына келесілер кірді: ұйымдастыру; персонал; теңіз тарихы және заңнамасы; кемелер мен ұшақтар; теңіз байланысы және корреспонденция. Лейтенант-командир Мэри Вирджиния Харрис жазған, WAVES және олардың жағалау күзетінің әріптестеріне арналған нұсқаулық, жаңадан келгендердің білуі тиіс әскери этикет пен теңіз білімін егжей-тегжейлі түсіндірді. Екі айлық қарқынды оқу күтіліп отырды. Бұл толыққанды теңіз офицерін дайындау үшін жеткіліксіз уақыт болды, бірақ мақсат – кандидаттарды теңіз ортасын негізгі түсінумен, сондай-ақ әкімшілік саясатқа баса назар аудару арқылы дайындау болды. Бұл көптеген офицерлердің ақырында айналысатын жұмыс түрі еді. Оқу бағдарламасы оқу бағдарламасының барлық кезеңінде көп өзгерген жоқ. Оқудан кейін мидсмейкерлер АҚШ Әскери-теңіз резервінің әйелдер бөлімінде және АҚШ Жағалау күзетінің әйелдер бөлімінде (SPARS) немесе АҚШ Теңіз жаяу әскерінің әйелдер резервінде екінші лейтенанттар болып тағайындалды. Мидсмейкерлердің арасында 203 SPARS және 295 Теңіз жаяу әскерінің әйелдер резервінің әйелдері болды. Мектеп 1944 жылдың желтоқсан айында 10,181 әйелді қабылдап, олардың 9,477-сі бітіргеннен кейін жабылды. Осы офицерлердің көптегені коммуникация, жабдықтау, жапон тілі, метеорология және инженерия салаларында оқу үшін арнайы мектептерге жіберілді. Оқу курстары Маунт-Холиок колледжінің, Гарвард университетінің, Колорадо университетінің, Массачусетс технология институтының, Калифорния университетінің және Чикаго университетінің кампустарында өтті. Оружие бюросы да WAVE офицерлері үшін өз мектептерін ашты, онда олардың кейбіреулері авиациялық қару-жарақтарды зерттеді. Басқа офицерлер Техас штатының Корпус-Кристи қаласында және Флорида штатының Голливуд қаласындағы Әскери-әуе техникалық оқу-жаттығу командалық мектептеріне қатысып, әуе навигациясы бойынша нұсқаушылар даярлады. Колледж кампустарындағы оқудан айырмашылығы, бұл мекемелердегі оқу білім берудің аралас түрі болды.

The Navy chose Smith College at Northampton, Massachusetts as the training site for WAVE officers. The facility offered much of what the Navy needed, and a college setting provided an appropriate training environment. Smith was nicknamed USS Northampton, although the official name of the training station was the United States Naval Reserve Midshipmen's School. Captain Herbert W. Underwood was recalled to active duty on August 13, 1942, and appointed commanding officer of the School. Underwood had a distinguished naval career and received the Navy Cross during World War I. In Lady in the Navy, Joy Bright Hancock described Underwood as intelligent, enthusiastic, and good humored, and serious of purpose. Underwood and his staff quickly developed the curriculum that would hasten the transformation of civilian women into naval officers. The curriculum included: organization; personnel; naval history and law; ships and aircraft; naval communications and correspondence. A manual specifically for WAVES and their Coast Guard counterparts written by Lieutenant Commander Mary Virginia Harris detailed the military etiquette and naval knowledge that recruits were required to know. There would be two months of intensive training. This was too short a period to produce a fully trained naval officer, but the objective was to prepare the candidates with a basic understanding of the naval environment, while stressing administrative policy. It was the type of work that most officers would eventually be doing. The curriculum did not change much over the life of the training program. Following their training, the midshipmen were commissioned as ensigns in the women's branch of the U. S. Naval Reserve and in the Women's branch of the U. S. Coast Guard Reserve (SPARS), or as second lieutenants in the United States Marine Corps Women's Reserve. The midshipmen included 203 SPARS and 295 women of the Marine Corps Women's Reserve. The school closed in December 1944, after accepting 10,181 women and graduating 9,477 of them. Many of these commissioned officers were sent to specialized schools for training in communications, supply, the Japanese language, meteorology, and engineering. The courses of study were held on the college campuses of Mount Holyoke College; Harvard University; the University of Colorado; the Massachusetts Institute of Technology; the University of California; and the University of Chicago. The Bureau of Ordnance also opened its schools to WAVE officers, where some of them studied aviation ordnance. Other officers attended the Naval Air Technical Training Command Schools in Corpus Christi, Texas, and Hollywood, Florida, to train as air navigation instructions. Unlike the training on the college campuses, the training offered at these facilities was coeducational.

Әскерге шақырылған қызметкерлер

Әскери-теңіз флоты Оклахома A&M колледжінің, Индиана университетінің және Висконсин университетінің кампустарын WAVES-тің қабылдауы мен мамандандырылған дайындығы үшін таңдады. Әйелдерді әскери қызметке алғаш рет даярлау 1942 жылдың 9 қазанында басталды. Бірақ көп ұзамай, оқу орындарының шашыраңқы болуы, тәжірибесіз оқытушылар мен бірлік рухының болмауы салдарынан бұл орталықтардың жаңадан қабылданатын әскери қызметшілерді даярлауға жарамсыз екені анық болды. Осыған байланысты, Әскери-теңіз флоты Айова штатының мұғалімдер колледжінің кампусында жаңадан қабылданатын әскери қызметшілерді даярлау орталығын құруға шешім қабылдады. Капитан Рэндалл Дэвис орталықтың басқарушы офицері болып тағайындалды. Ол 1942 жылдың 1 желтоқсанында келді, алғашқы 1050 жаңадан қабылданатын әскери қызметшінің бес апталық негізгі дайындығын бастауға екі апта қалғанда. Оқу сабақтары мен жаттығулары аптаның таңертеңдері басталып, түстен кейін қайталанатын. Кешкі бос уақыт, содан кейін "Тэпс" сигналына дейін оқу немесе оқыту. Сенбі күні таңертең капитан инспекциясы болды, қалған күні бос уақыт болды. Жексенбіде шіркеу қызметтері мен кешке дейін бос уақыт, содан кейін сабақ сағат Тапсыға дейін. 1942 жылдың 30 желтоқсанында Әскери-теңіз флоты жаңадан дайындыққа алынған және болашақтағы барлық әскери қызметшілер Нью-Йорктің Бронкс ауданындағы Хантер колледжінде оқытылатынын жариялады. Хантер колледжі кеңістігі, орналасуы, көлікпен қатынасы оңай және колледждің өз нысандарын пайдалануға дайындығы үшін таңдалды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Әскери-теңіз крестімен марапатталған капитан Уильям Ф. Амсден басқарушы офицер болып тағайындалды. 1943 жылдың 8 ақпанында колледж Бронкстегі АҚШ Әскери-теңіз оқу орталығы болып аккредиттелді және USS Hunter деп аталды. Тоғыз күннен кейін шамамен 2000 жаңадан қабылданатын әскери қызметші алты апталық оқу курсын бастады. Әйелдерге арналған батальондық дайындықтың мақсаттары ерлер үшін де осылай болды. Оқу бағдарламасына мыналар кірді: Әскери-теңіз флотының шындықтары мен дәрежелері; флоттың кемелері мен ұшақтары; теңіз дәстүрлері мен әдет-ғұрыптары; теңіз тарихы; және дене шынықтыруға баса назар аудару. 1943 жылдың 17 ақпаны мен 1945 жылдың 10 қазаны аралығында 80 936 WAVES, 1844 SPARS және 3 190 әйел теңізшілер оқу курсын аяқтады. SPARS және теңіз жауынгерлері 1943 жылдың жазына дейін Әскери-теңіз флотының оқу орталығын пайдаланды, содан кейін олар өздерінің оқу орталықтарын құрды. Гавайи - WAVES-пен тұрақты жұмыс істейтін жалғыз шетел станциясы болды. Офицерлер дәрігер, заңгер, инженер, математик, дін қызметкерлері сияқты мамандықтарда жұмыс істеді. Грейс Хоппер Гарвард университетінің Марк I компьютерімен есептеу жобасына тағайындалды. Эльза Гарднер АҚШ-тың теңіз флотындағы жалғыз әйел инженер болды. Көптеген WAVES әскери қызметшілері әдетте әйелдер атқаратын жұмыстарда, мысалы, кеңседе, денсаулық сақтау немесе қоймада жұмыс істеді. Кейбірлері әдетте ерлер атқаратын авиациялық механизаторлар, авиациялық металл жасаушылар, парашют жасаушылар, бақылау мұнарасының операторлары, радио операторлары, кеңсе қызметкерлері немесе статистиктер сияқты кәсіптерде жұмыс істеді. WAVES өз мамандықтарын жүзеге асырды және өздерінің дағдыларын АҚШ-тың көптеген теңіз бюролары мен станцияларында қолданды. Вашингтон, округ, аймағында ең көп WAVES болды; шамамен 20 000 әйел Әскери-теңіз күшінің 55 пайызын құрады. WAVES әскери-теңіз операциялары кеңсесінің хабарларын кодтау мен кодтаудың 75 пайызы үшін жауапты болды. Әскери-теңіз персоналы бюросында әйелдер қызметкерлердің 70 пайызын құрады. Пошта бөлімінде теңіз флотының 80 пайызы поштасы қамтылған. Шамамен 13 000 WAVES Әскери-теңіз ауруханалық корпусында, теңіз ауруханаларында, станцияларында және диспансерлерінде қызмет етті. Аэронавтика бюросы 23 000 әйелді Вашингтонда және бүкіл елде пайдаланды. Әскери-теңіз флоты 100 WAVES-ті әскери-әуе станцияларында ауа райын болжаушылар ретінде қолданды. Аэронавтика бюросы оларды оқ ату, навигация және көлік қозғалысын бақылау бойынша жұмыс істеуге дайындады. Оларды негізінен математик және техник ретінде қолданды. Басқа бюролар WAVES-ті әлдеқайда аз мөлшерде пайдаланды. Соғыс аяқталғанда жағалаудағы станцияларға тағайындалған әскери қызметшілердің 18% -ы WAVES болды.

The Navy selected the campuses of Oklahoma A&M College, Indiana University, and the University of Wisconsin for both recruit and specialized training of enlisted WAVES. The training for the initial groups of enlisted women began on October 9, 1942. It soon became clear that these arrangements were unsuitable for recruit training, because of dispersed training facilities, inexperienced instructors, and the lack of esprit de corps. As a result, the Navy decided to establish one recruit training center on the campus of the Iowa State Teachers College. Captain Randall Davis was named commanding officer of the center. He arrived on December 1, 1942, two weeks before the first class of 1,050 enlisted recruits were to start their five weeks of basic training. The training routine began weekday mornings with classes and drill, and repeated in the afternoon. Free time in the evening, followed by study or instruction until Taps. Saturday morning was the Captain's Inspection, with free time the rest of the day. On Sunday, church services and free time until evening, then study hours until Taps. |group=Note
On December 30, 1942, the Navy announced that recruits in training and all future recruits would be trained at Hunter College in the Bronx, New York City. Hunter College was chosen because of its space, location, ease of transportation, and the willingness of the college to make its facilities available. Captain William F. Amsden, also a recipient of the Navy Cross in World War I, was named the commanding officer. On February 8, 1943, the college was commissioned the U. S. Naval Training Center, the Bronx, and became known as USS Hunter. Nine days later, approximately 2,000 recruits began their six weeks of training. The boot camp training objectives for the women were intended to be similar to those of the men. The range of instruction included: Navy ranks and rate; ships and aircraft of the fleet; naval traditions and customs; naval history; and emphasis on physical fitness. Between February 17, 1943 and October 10, 1945, some 80,936 WAVES, 1,844 SPARS, and 3,190 women Marines completed the training course. The SPARS and Marine reservists used the Navy's training center until the summer of 1943, at which time they established their own training centers. Hawaii was the only overseas station staffed with the WAVES on a permanent basis. The officers were employed in such professions as doctors, attorneys, engineers, mathematicians, and chaplains. One WAVE mathematician, Grace Hopper, was assigned to Harvard University to work on the computation project with the Mark I computer. Elsa Gardner became the only female nautical engineer in the entire U. S. Navy. Most enlisted WAVES worked in jobs traditionally performed by women, such as clerical work, health care, or storekeeping. A few took over jobs typically held by men, in occupations like aviation machinists, aviation metalsmiths, parachute riggers, control tower operators, radio operators, yeomen, or statisticians. The WAVES practiced their professions and applied their skills at many naval bureaus and stations in the United States. The Washington, D. C., area had the largest complement of WAVES; some 20,000 women made up 55 percent of the Navy's personnel. The WAVES were responsible for 75 percent of the encoding and decoding of messages in the Office of Naval Operations. In the Bureau of Naval Personnel, the women made up 70 percent of the staff. In Postal Affairs, they handled 80 percent of the Navy's mail service. About 13,000 WAVES served in the Navy Hospital Corps, working in naval hospitals, stations, and dispensaries. The Bureau of Aeronautics utilized 23,000 women in Washington, D. C., and around the country. The Navy used 100 WAVES as weather forecasters at naval air stations. The Bureau of Aeronautics trained and assigned them to work in gunnery instruction, navigation, and traffic control. The Bureau of Ordnance used them primarily as mathematicians and technicians. Other bureaus utilized the WAVES on a much smaller scale. By the end of the war, 18% of the naval personnel assigned to shore stations were WAVES.

Қызметкерлер

Көптеген жас әйелдер патриотизм немесе отбасылық дәстүрге байланысты WAVES қатарына қосылды. Басқалары қаһармандыққа құштарлық, кәсіби даму немесе әскери қызметте немесе колледждердегі өмірлік тәжірибе алу ниетімен келді. Бұл – қаһармандық таңдау болды. Менің ағаларым болған жоқ, мен де солай істей аламын деп ойладым, осылайша үлес қоса алатын бір жолым осы деп санадым. Әпкемдерім бұны жақсы көреді, бірақ қызығушылық танытпады. Себебі, онда тым көп тәртіп пен режім болды. Мен бұл қиындыққа қадам басып, оның мәні неде екенін көруді қаладым. Бұл маған сенімділік сезімін сыйлады. Сол кезде қыздар WAVES қатарына қосылмай немесе әскерге бармайтын. Бірақ әкем: «Сен жақсы боладысың», – деді.

Мен тарих жасайтын кемелерге қатты қызығушылық таныттым, олар әр шайқаста көзге түсті. Теңізшілермен сөйлестім, [Иво Джима], Окинавадан келген ұшқыштармен таныстым – кез келген шайқастың батырлары. Соғыстың не екенін енді білемін және олардың әрқайсысына шын жүректен қайырсымды білдіремін. Олардың арасында өмір бойына достасамын деп үміттенемін, өйткені олардың тәжірибесі мен үшін ең бағалысы. Олар соғысып жатқанда, үйге қайтуға ниетім жоқ, себебі мен осында болғанымды сезінемін. Мен осы үш айдың ішінде өмір мен тіршілік туралы көп нәрсе білдім. Мен көптеген жағынан өзгергенімді және көптеген көзқарастарды қалыптастырғанымды да білемін. Бұл шынымен де көкейтестік ашатын тәжірибе және мен оны ешқашан ұмыта алмаймын. Лейтенант Лилиан Пимлотттың Перл-Харбордан анасына жазған хатынан.

Соғыс кезінде жеті WAVES офицері және 62 әйел сарбаз қаза тапты. Көптеген WAVES елге қосқан үлесі үшін марапатталды. WAVES директоры болған қызметі үшін капитан МакАфиге «Еңбегі үшін медаль» табысталды, ал командир Рейнард WAVES оқу бағдарламасын жасаудағы еңбегі үшін Әскери-теңіз күштері хатшысынан мақтау қағазы алды. WAVES қатарынан екеуі «Еңбегі үшін медаль», үшеуі «Қола жұлдыз», он сегізі Әскери-теңіз күштері хатшысының мақтау қағазы және біреуі – Армия мақтау медалімен марапатталды. WAVES-тің көбі қызметтерін пайдалы деп санады және олардың көптегені осындай жағдайда қайтадан қызмет етуге дайын екендерін айтты.

Жұмыстан босату

Соғыс аяқталғаннан кейін Теңіз күштері WAVES-ті демобилизациялау және Теңіз күштері медбикелерін тарату үшін бес тарату орталығын құрды. Олар Вашингтон, округ Колумбия, Мемфис, Сан-Франциско, Чикаго және Нью-Йорк қалаларында орналасқан. Тарату процесі 1945 жылдың 1 қазанында басталды және бір ай ішінде шамамен 9 000 WAVES тағайындалмай қалды. 1946 жылдың соңына қарай тағы 21 000-ға жуық адам босатылды. Көп ұзамай, көбірек орталықтар қажет екені анық болды, сондықтан тағы он орталық ашылды. 1946 жылдың қыркүйегіне қарай WAVES-тің демобилизациясы дерлік аяқталды. Көптеген әйелдер босатылғанға дейін физикалық тексерулерден өту, ардагерлер ретіндегі құқықтары туралы ақпарат алу, жалақы бойынша соңғы есептесу және үйге билет бағасын алу үшін тарату орталықтарында екі-үш күн өткізді. Сол кезде демобилизация әйелдерді әскери қызметтен толығымен шығаруды білдіре ме, жоқ па, белгісіз болды. WAVES-тің шағын тобы Теңіз күштерінің жалпы демобилизация жоспарына көмектесу үшін сақталған болса да, осы әйелдердің көпшілігі белсенді қызметте қалуға ерікті болды. Осы кезде Кадрлар бюросының бастығы вице-адмирал Луис Денфелд: «Біздің жоспарымыз – WAVE құрамын Теңіз күштерінің резервінде сақтау. Сонымен қатар, Конгресс мақұлдаса, белгілі бір мамандықтарда қажет болуы мүмкін және осылай істегісі келетін WAVES-тің қолайлы санын белсенді қызметте ұстауға тырысамыз» деді. 1948 жылдың 30 шілдесінде Президент Гарри С. Трумэн «Әйелдердің қарулы күштеріне интеграциясы туралы» заңға (Публикалық заң 625) қол қойды, бұл заң әйелдерге тұрақты негізде Армияда немесе Теңіз күштерінде қызмет етуге рұқсат берді. Соғыс кезеңінде әйелдердің жауынгерлік тапсырмалары бар кез келген бөлімшеде қызмет етуіне тыйым салынған ереже 1948 жылғы заңға көшірілді. Заңнама әйелдер үшін үлкен қадам болғанымен, ол оларды ширек ғасырдан астам уақыт бойы әскери қызметке толыққанды интеграциялаудан алды. WAVES енді болмаса да, ескірген аббревиатура 1970 жылдарға дейін ресми және халық арасында қолданылып келді. Демобилизация кезінде WAVES жоғары лауазымды тұлғалардан мақтау алды. Теңіз күштерінің хатшысы Форрестал: «Сіздің мінез-құлқыңыз, әскери міндеттерді орындауыңыз және шебер жұмысыңыз – теңіз қызметінің ең жоғары дәстүріне сай келеді» деді. Флот адмиралы Кинг: «Теңіз күштері әйелдердің тәртіптілігіне, шеберлігіне және жоғары рухқа қосқан үлесіне ризашылық білдіре бастады. Осы әйелдерге біздің ең үлкен құрметіміз – көбірек WAVES сұрауымыз» деді. Флот адмиралы Нимиц «олар біліктілік, энергия және адалдық қасиеттерін көрсетті» деп қосты. Эбберт пен Холл WAVES-тің жетістіктері әйелдерге тұрақты Теңіз күштерінде орын алуға көмектескенін айтады.

At the end of the war, the Navy established five separation centers for the demobilization of the WAVES and for the Navy nurses. These were located in Washington, D. C., Memphis, San Francisco, Chicago, and New York. The separation process began on October 1, 1945, and within a month about 9,000 of the WAVES had been separated. By the end of 1946, almost 21,000 more had been discharged. It soon became apparent that more centers were needed, and ten more were opened. By September 1946, the demobilization of the WAVES was all but complete. Most women spent two or three days at the separation centers before being discharged to get physical exams, orientation on rights as veterans, final settlement of pay, and then the price of a ticket home. At the time, it was not clear whether the demobilization meant phasing the women out of the military services altogether. Although a small contingent of WAVES was retained to help with the Navy's over all demobilization plan, many of these women had volunteered to remain on active duty. At that point, Vice Admiral Louis Denfeld, chief of the Bureau of Personnel, announced, "Our plan is to keep a WAVE component in the Naval Reserve. Further, if Congress approves, we will seek to retain on active duty a reasonable number of WAVES who wish to do so and who may be needed in certain specialties " On July 30, 1948, the Women's Armed Services Integration Act (Public Law 625) was signed into law by President Harry S. Truman, allowing the women to serve in the regular Army or Navy on a permanent basis. The wartime prohibition of women serving in any unit having a combat mission was carried over into the 1948 Act. While the legislation was an extraordinary advancement for women, it effectively kept them from being integrated into the mainstream of the military for more than a quarter of a century. Though the WAVES no longer existed, the obsolete acronym continued in popular and official usage until the 1970s. With the demobilization, the WAVES received accolades from senior personnel. Secretary of the Navy Forrestal wrote, "Your conduct, discharge of military responsibilities, and skillful work are in the highest tradition of the naval service." Fleet Admiral King said, "The Navy has learned to appreciate the women for their discipline, their skill, and their contribution to high morale Our greatest tribute to these women is the request for more WAVES". Fleet Admiral Nimitz added that "they have demonstrated qualities of competence, energy and loyalty". Ebbert and Hall contend that the WAVES' accomplishments helped to secure a place for the women in the regular Navy.