Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
тарихи маңызды оқиғаларға шолу және төмендегі шежіредегі саяси байланыстарды түсіну.
None
a survey of historical highlights and an understanding of the political interrelations behind the genealogy below
Бұл – екі Бургундия патшалығының патшаларының тізімі, сондай-ақ отбасылық қатынастардағы Каролингтердің саяси араласуынан туындаған бірнеше байланысты саяси бірлестіктер.
The following is a list of the kings of the two kingdoms of Burgundy, and a number of related political entities devolving from Carolingian machinations over family relations.
Бургундия ректораты
Конрад I мен Рудольф III патшалар тұсында патшалық билік әлсіреп, Бургундия графтары сияқты жергілікті дворяндар беделге ие болды. Император Генрих III ерте қайтыс болғаннан кейін, оның жесірі Агнес Поиту оның жас ұлы Генрих IV-тің регенті болды. Ол Рудольф фон Рейнфельденді Швабия герцогы етіп тағайындады, сондай-ақ оған Бургундияның патшалық билігін берді. Бірақ Рудольф анти-патша болып сайланғанда, 1079 жылы Генрих IV оны биліктен айырып, оларды Лозанна мен Ситтеннің князь-епископтарына тапсырды. 1127 жылы ақпанда Бургундия графы Вильгельм III қаза тапқанда, Лотар III Вильгельмнің інісі, герцог Конрад Церенгеннің, Рудольф фон Рейнфельденің немересінің графтыққа деген талаптарын қолдады және оған Бургундияға қатысты патшалық билікті берді. Тиісті тақырымы болмағандықтан, Церенгерлер өздерін Бургундия герцогтары және ректорлары деп атады, бұл оларға Бургундия герцогтарының мәртебесін беру үшін жасалды. Алайда корольдік канцелярия бұл терминді үнемі аулақ салды және ректордың нақты билігі (Рим құқығында провинциялық губернатордың жалпы атауы) Юраның шығысындағы Церенгерлердің иеліктерімен шектелді. Церенгерлердің талаптарын күштеуге және патшалық билікті патшалықтың батыс және оңтүстік бөліктеріне таратуға жасалған барлық әрекеттер сәтсіз аяқталды, ең бастысы – 1153 жылғы әскери науқан. Осы сәтсіздіктерден кейін император Фридрих I Барбаросса 1156 жылы Бургундия графтығының мұрагері Беатрисқа үйленіп, батыс аудандарды нығайтты. Бұл Церенгерлерді Юра мен Альп таулары арасына шектеді, онда олар өздерінің патшалық билігін иеліктерін кеңейту үшін пайдаланды. 1218 жылы Церенген герцогы Бертольд V баласыз қайтыс болды. Осыдан кейін король Фридрих II өзінің кіші ұлы Генрихке Бургундия ректорының тақырымын берді, бұл тақырымға байланысты патшалық биліктен Церенгерлердің мұрагерлерін сақтау үшін. Бұл тағайындама уақытша ғана маңызды болды, ал Генрих 1220 жылдың сәуір айында Германия патшасы болып сайланғаннан кейін тақырым толығымен жойылды. Сонымен қатар, Бургундия Корольдігіндегі патшалық биліктің құлдырауы қайта орнатуға келмейтіндей болды.
Under the kings Conrad I and Rudolph III, royal power weakened while local nobles, such as the counts of Burgundy, gained prominence. After the early death of Emperor Henry III, his widow Agnes of Poitou acted as regent for his young son Henry IV. She made Rudolf von Rheinfelden duke of Swabia and also conferred on him the regal powers over Burgundy. However, when Rudolf was elected anti king, Henry IV in 1079 stripped him of his powers and delegated them to the Prince bishops of Lausanne and Sitten. When William III, Count of Burgundy was assassinated in February 1127, Lothar III supported the claims of William's uncle Duke Conrad of Zähringen, grandson of Rudolf von Rheinfeld, to the countship, and conferred on him the regal powers over Burgundy. Lacking a proper title, the Zähringer called themselves dukes and rectors of Burgundy, to give themselves the status of the dukes of Burgundy. The royal chancellory however consistently avoided this term and the effective power of the rector (in Roman law, a generic term for provincial governor) was restricted to the possessions of the Zähringer east of the Jura. Any attempts to enforce the Zähringer's claims and to extend royal authority into the western and southern parts of the kingdom failed, most notably a military campaign in 1153. After these failures, Emperor Frederick I Barbarossa gained a firm hold of the western districts in 1156 by marrying Beatrice, heiress to the countship of Burgundy. This confined the Zähringer between Jura and Alps, where they used their regal powers to expand their possessions. In 1218, Berthold V, Duke of Zähringen died without issue. After this, King Frederick II conferred the title of the rector of Burgundy on his young son Henry, to keep the Zähringer heirs from the regal powers associated with that title. This appointment was of only momentary importance, and after Henry had been elected King of Germany in April 1220, the title disappeared for good. Also, the decline of royal power inside the Kingdom of Burgundy remained irreversible.