Кіріспе
Француз балеринасы Мари Мадлен Гимар (27 желтоқсан 1743 – 4 мамыр 1816) – француз балеринасы, Людовик XVI билік құрған кезде париж сахнасында көзге түскен. Жиырма бес жыл бойы ол Париж операсының жұлдызы болды. Ол өзінің махаббат оқиғаларымен, әсіресе Субизе ханзадасымен ұзаққа созылған қарым-қатынасымен одан да әйгілі болды. Эдмон де Гонкурдың сөзіне сүйенсек, д’Аламберттен неге Ла Гимар сияқты бишілер әншілерден гөрі осыншама зор байлыққа ие болады деп сұрағанда, ол: «Бұл қозғалыс заңдарының қажетті салдары» деп жауап берген.
Marie Madeleine Guimard (27 December 1743 — 4 May 1816) was a French ballerina who dominated the Parisian stage during the reign of Louis XVI. For twenty five years she was the star of the Paris Opera. She made herself even more famous by her love affairs, especially by her long liaison with the Prince of Soubise. According to Edmond de Goncourt, when d'Alembert was asked why dancers like La Guimard made such prodigious fortunes, when singers did not, he responded, "It is a necessary consequence of the laws of motion".
Өмірбаян
Ол Фабиен Гимар мен Энн Бернардтың заңды емес баласы болды, кейіннен (1765 жылдың желтоқсанында) заңды деп танылды.
Биші
Ол үлкен хореограф Д'Харнонкурдың оқушысы болды, ол оны он бес жасында Франция комедиясының балет корпусына қабылдады. Биші Легермен болған алғашқы қарым-қатынасынан туған баласынан кейін, ол Операда (1761) жұмысқа орналасып, 9 мамыр 1762 жылы Терпсихоре рөлінде дебют жасады және көп ұзамай сарайда биледі. Балеттің кәсіби репертуарына енгізілген қиын қозғалыстарды орындаудан қашқандығымен танылмаған ол, өте әдемі құрастырылған және ағыншақ аристократиялық қозғалыстарымен, мимикасымен және, ең бастысы, жымиыс күлімсіреген жүзімен танымал болды. Ол юбкасын көтеріп, ішкі юбкасын көрсетті, ол түбіршек немесе паниерсіз, тек крахмалдалған мұсылинмен ұсталған. Портрет суретшісі Мем Виге Лебрун: «Оның биі – тек эскиз ғана еді; ол тек petits pas, қарапайым қадамдар жасады, бірақ оның қозғалыстары соншалықты әдемі болғандықтан, көрермендер оны басқа бишілерге қарағанда артық көрді», – деді. Жан Жорж Новерре сияқты басқа бишілер де оны ынтамен мақтады, бірақ Софи Арнульд, оның би талантына қарағанда, әдемі әрекеттері көп деп ойлаған, 1766 жылғы қаңтарда декорацияның бір бөлігі құлап, қолы сынғанын айтқаннан кейін, ол қолды шүмектеп, халық алдында батыл өнер көрсетіп, «Кешіріңіз, Гимар! Егер оның аяғы сынса! Бұл оның билеуіне кедергі болмас еді», – деді.
Қыз
Биші болудан басқа, ол өзінің жеке өмірімен де, куртизан ретіндегі өмірімен де танымал болды. Ол жоғары лауазымды, ықпалды жанкүйерлердің көптеген ағынымен күтілді, соның ішінде композитор Жан Бенжамин де Ла Бор, ол 1763 жылдың сәуірінде одан қыз алды және ол әрқашан оның төңірегінде болды, тіпті ол ақыры Шарль де Рохан, Субизе принці, Франция маршалы және балет бишілерін жақсы көретін сардар, оған тойтарыс берді, ай сайын 2000 эку берді деген қауесет болды.
Пантиндегі үй
Ол Париждің жанындағы Пантенде керемет үй сатып алып, оған қоса шағын жеке театр салды. Сол жерде Collé's Partie de chasse de Henri IV пьесасы, көпшілікке тыйым салынған Кармонтелдің мақал-мәтелдері және осы сияқты әдепсіз қойылымдар жоғары қоғамның ләззатына ұсынылды. Шындығында, Эдмон де Гонкурдың мәлімдемесінше, аптасына үш кешкі ас өткізілді: бірі – ең биік дәрежелі ақсүйектер мен сарайда ең жоғары құрметке ие болғандар үшін, екіншісі – жазушылар, суретшілер мен зиялылардың қатысуымен, олардың салоны Мем Геофриннің салонымен бәсекелесе алды, ал үшіншісі – Башумонтқа жатқызылатын құпия естеліктерде айтылғандай, ең тартымды және құштар жас әйелдер шақырылды. Сонымен қатар, Барон Гриммнің сөзіне сүйенсек, 1768 жылдың қаңтар айындағы суық күндері ол ақшалай жәрдемақысын қолма-қол ақша түрінде сұрап, ешкімді алып жүрмей, Пантендегі көршілес үйлердің жоғарғы қабаттарына шығып, ақша, пальто және жылы төсек-жабдықтарын сыйлады. Өмірінің барысында оның ашық жүректің жомарттығы памфлетшілерді күшсіз қылды. Оның ізбасарларының бірі – Орлеан епископы Луи Секстиус де Яренте де Ла Брюйер болды.
Гвимар қонақ үйі
1770-ші жылдардың басында Париждің Рим католик архиепискобының қарсылығына қарамастан, ол Клод Николас Ледудың соңғы неоклассикалық үлгіде салған, Фрагонардың суреттерімен әсемделген және бес жүз көрерменге арналған театры бар керемет Гвимард үйін ашты. Үйдің құрылысы 1773 жылдың наурызында аяқталуға жақын болғанда Гриммнің әдеби хабарламалары Фрагонардың кек алу туралы белгілі оқиғасын жеткізді: Ла Гимар суретшімен дауласып, ол оны салонның үлкен панноларында Терпсихора ретінде бейнелеген, және оның орнына басқа суретшіні таңдады. Бір өзі үйге кірген Фрагонар бояу палитрасын алып, бірнеше шеберлікпен Ла Гимардың Терпсихора күлкісін ашуға айналдырды, бірақ оның еліктеуінен еш нәрсе азайта алмады. Ла Гимар көпшілікпен келгенде және оны көргенде, оның ашуы арта түскен сайын, ол жаңа портреттің өзін көбірек бейнелейтін болды. Оның сыншылары айтуынша, бұл «Терпсихора ғибадатханасында», осылай атаған үйінде ең шектен шыққан той-қуаныштар өтті. 1786 жылы ол мүліктен құтылуға мәжбүр болды, ол оның пайдасына лотерея арқылы 300 000 франкқа сатылды.
Кейінгі өмірі
1789 жылы зейнетке шыққаннан кейін көп ұзамай ол биші, ән жазушы және драматург Жан Этьен Деспреоға (1748–1820) тұрмысқа шықты.
Мұра
2009 жылы француздық көрнекті неоклассикалық сәулетші Клод Николас Леду (1736-1806) Гвимард үшін жасаған Луи XVI стиліндегі төсек, галерея иесі Алан Рубиннің сөзінше, "махаббат ғибадатханасының бас құрбандығы" ретінде Маастрихттегі Еуропалық көркемөнерлер жәрмеңкесінде Pelham Galleries арқылы сатылымға қойылды. Лувр мұражайындағы портретінен басқа, Фрагонардтың бірнеше портреттік суреті Бесансонның Көркем өнер және археология мұражайында сақталады, ал Гаэтано Мерчидің (1779) бюсті Париждің Сәндік өнер мұражайында орналасқан.