Жапон әскерінің Zhongma лагері – адамдарда биологиялық қару зерттеулері жүргізген тұтқын лагері. Unit 731-дің алдындағы зерттеу орталығы. Тарихы, мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапон әскерінің тұтқын лагері
Чжунма бекінісі (қытай тілінде: 中馬城) – сондай-ақ Чжун Ма тұтқын лагері немесе Того бөлімшесі – Жапон Квантун армиясының адамдарды сынау нысаны ретінде пайдаланып, құпия биологиялық қару зерттеулерін жүргізген тұтқын лагері. Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Харбин қаласының сыртындағы Бейинхеде салынған бұл лагерь адамдармен тәжірибе жасау орталығы болып қызмет етті және бір уақытта 1000-ға дейін тұтқынды қамауға қабілетті болды. 1937 жылы лагерь қиратылып, сынақ операциялары 731-ші бөлімше қарауына Пингфанға көшірілді.
Japanese army prison camp
Zhongma Fortress (Chinese: 中馬城) — also Zhong Ma Prison Camp or Unit Tōgō — was a prison camp where the Japanese Kwantung Army carried out covert biological warfare research on human test subjects. Built in Beiyinhe, outside of Harbin, Manchukuo during the Second Sino Japanese War, the camp served as a center for human subject experimentation and could hold up to 1,000 prisoners at any given time. In 1937 the prison camp was destroyed and testing operations were transferred to Pingfang under Unit 731.
Өмірбаян
1930 жылы Жапон императорлық армиясының биологиялық және химиялық соғыс саласындағы зерттеушісі доктор Широ Иши, Жапон соғыс министрлігіне биологиялық қару бағдарламасын құру туралы өтініш жасады. Армия министрі Садао Араки және Токио әскери-медициналық колледжінің деканы Коидзуми Чикахико қолдауымен, иммунологияның жаңадан құрылған кафедрасы аясында биологиялық қару-жарақ бағдарламасы басталды. Иши биологиялық соғысты зерттеуді «Эпидемияны алдын алу зертханасының» басшысы ретінде бастады. Жапон әскерін аурудан қорғау мақсатта болғанымен, зертхананың басты міндеті – жұқпалы ауруларды таратудың тиімді жолдарын әзірлеу болатын. Иши лабораториясын Харбин қаласына жақын әскери нысанға көшірді. Бірақ, сол жердегі тығыз халық қонысы, жүргізіліп жатқан адамдық тәжірибелердің құпиялылығына қауіп тудырды. Сондықтан Харбиннен оңтүстікке қарай 100 шақырымдай жердегі Бейиньхе ауылы екінші орын ретінде таңдалды. Бейиньхе – жергілікті тұрғындар арасында Чжун Ма қаласы деп белгілі, шамамен 300 үйден тұратын ауыл болатын. Жапон императорлық армиясы жергілікті тұрғындарды шығарып, ауылды өртеп жіберді, бірақ бас штаб ретінде пайдалануға жарамды үлкен ғимаратты сақтап қалды. Жазғы фестиваль кезінде тұтқындарға арнайы тағам берілді. Ли есімді бір тұтқын күзетшіге қарсы күш қолданып, кілттерді алып, шамамен қырық тұтқынды босатып жіберді. Аяқтары бұғауланған болса да, қолдары бос болды, сондықтан тұтқындар сыртқы қабырғаға өрмелеуге үлкерді. Күшті жаңбыр салдарынан нысанның электр қуаты үзіліп, із шамдары мен электр тоғы қоршауы істен шықты. Қашып шыққандардың онға жуығы күзетшілер тарапынан атылып өлтірілді, ал қалғандары қайта ұсталды және оларға кек қайтару мақсатымен қатыгездікпен қарады, бірақ шамамен он алты адам қашып құтыла алды. Кейбірлері суықтан, аштықтан, жарақаттардан көз жұмсады, бірақ бірнешеуі аман қалды және Широ мен оның бағыныштыларының адамзатқа қарсы жасаған қылмыстары туралы хабар таратып, әңгімеледі. Гоминьдан бұл хабарламаларға назар аудармаса да, Чжунма бекінісі кеңінен танымал болғандықтан жабылды, ал оның қызметі Харбинге жақын Пингфан (Хейбо) деп аталатын жаңа орынға көшірілді, ол 731-ші бөлімше деп аталды. 1980-ші жылдары Пинфан музейінің директорының орынбасары Сяо Хан, қашып кеткендердің бірі Зиян Вангтың куәлігін жинады. Пауль Яник Лакерре, Сонг Янг және Пастордың «Марута 454» (2010) графикалық романы Вангтың куәлігіне негізделген, Того бөлімшесінен 12 қытай тұтқынының қашып кетуін көрсетеді.
In 1930 Doctor Shirō Ishii, an Imperial Japanese Army researcher in biological and chemical warfare, petitioned the Japanese War Ministry to establish a biological weapons program. With the support of Army Minister Sadao Araki and the dean of the Tokyo Army Medical College, Koizumi Chikahiko, a biological weapons program was initiated under a newly formed department of immunology. Ishii began his research in biological warfare as the head of the "Epidemic Prevention Research Laboratory." Although protecting Japanese troops from disease was part of the agenda, the laboratory's primary objective was to develop an effective means to spread epidemics. Ishii relocated his laboratory to a military facility near Harbin. However, the facility's highly populated surroundings threatened to compromise the secrecy of the ongoing human experimentation. Consequently, a second site, about 100 kilometers to the south of Harbin at the village of Beiyinhe, was selected. Beiyinhe was a diffuse village of about 300 homes known to the local populace as Zhong Ma City. The Imperial Japanese Army cleared out the local inhabitants and burnt down the village, except for a large building suitable for use as a headquarters. at the time of the traditional summer festival, the prisoners were given a ration of special foods. One prisoner, named Li, managed to overpower his guard, seize the keys and freed about forty of his fellow prisoners. Although their legs were shackled, their arms were free, and the prisoners were able to climb the outside walls. A heavy downpour had knocked out the facility's electricity, deactivating the searchlights and electric fence. Some ten of the escapees were shot by guards while others were recaptured and subjected to sadistic treatment as reprisal, but roughly sixteen managed to escape. Some of the men soon died from exposure, hunger, cold, and the injuries from their experiments but several managed to survive, and spread word of the crimes against humanity being conducted by Shiro and his subordinates. Although the Kuomintang took no notice of these reports, Zhongma Fortress was closed down due to the significant publicity, and its activities transferred to a new site closer to Harbin called Pingfang (Heibo), which came to be known as Unit 731. The testimony of one of the escapees, Ziyang Wang, was collected by Xiao Han, deputy director of the Pingfang museum, in the 1980s. The graphic novel Maruta 454 (2010), by Paul Yanic Laquerre, Song Yang and Pastor, depicts the escape of 12 Chinese prisoners from Unit Tōgō, based on Wang's testimony.