Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дхолка – Үндістанның Гуджарат штатындағы Ахмадабад ауданындағы қала және муниципалитет. Ол Дхолка Талукасының орталық әкімшілік бөлімшесі болып табылады және 8А ұлттық тас жолы арқылы Ахмадабад қаласынан оңтүстік-батысқа қарай 48 км қашықтықта орналасқан. Дхолканың орташа биіктігі – 5 метр.
namesake subdivision of district
Dholka is a city and municipality in the Ahmedabad District of the Indian state of Gujarat. It is the headquarters of Dholka Taluka, and is 48 km by road via National Highway 8A southwest of the city of Ahmedabad. Dholka has an average elevation of .
Тарих
Қаладағы көптеген ескі ғимараттар оның ежелгі заманда маңызды болғанын көрсетеді; археологтар орта тас және темір дәуірлеріне жататын халцедон, кварц және агаттан жасалған кішкентай тас құралдарды тапты. Дхолка Виратпур немесе Мацьянагар орнында тұр деп айтылады, онда Пандавалар саяхаттары барысында Каио немесе Бхил руының Судишва патшайымы билік еткенін көрді. Оның бауыры Кишак Кайё, зор билікке ие болған ханзада, Драупадидің ар-ұятын қорғағандық үшін өлтірілген. Бұл жерде 144 жылы Күн әулетінен шыққан князь Қанақсен, Сурьяванш, қоныстанған делінеді. 11-шы ғасырдың соңында қала Шаулукья әулетінің анасы, Джаясимха Сиддхараджаның анасы Минальдеви салған көлмен әсемделді – ол әлі де қаланың басты көркі болып табылады. 12-шы ғасырда Мұхаммед әл Идриси Дхолканы Гуджараттағы маңызды сауда орталықтарының бірі деп атады. Вагелалар Гуджараттың Чаулукья билеушілерінің қарауында болды. Чаулукьялар әлсіреген сайын Вагелалар билікке көтеріліп, 1243 жылдан бастап 1297 жылы мұсылмандар басып алғанға дейін Гуджаратты биледі. Олар 13-шы ғасырдың екінші жартысында Гуджаратқа тұрақтылық әкелді, ал Вагела патшалары мен олардың шенеуніктері өнер мен храм салуға ынталы демеушілер болды. 13-шы ғасырдың басында қала Дхавалгад деп аталған және Вагела әулетінің негізін қалаушы Вир Дхавалдың иелігінде болды, оның жерлері Годхра мен Латты қамтыды. Мұсылман патшалары мен вице-корольдерінің жазбаларында, маңызды орын болмаса да, Дхолка жиі қала және бекініс ретінде, жергілікті билеушінің тұрағы ретінде еске алынады; оның қирағандары бір кезде көптеген әдемі мұсылман ғимараттарымен әсемделгенін көрсетеді. 18-шы ғасырдың басындағы келеңсіз жағдайларда Дхолка 1736 жылы Маратхалардың қолына тиген, 1741 жылы вице-король қайтарып алған, 1757 жылы қайтадан Гайквадтардың қолына өткен және 1804 жылы британдықтарға берілгенге дейін олардың иелігінде болған. Ол 1813 жылғы ашаршылықтан көп зиян шекті: 1820-1822 жылдары сараланғанда, өркендеудің көрінетін белгілері болған жоқ.
Large numbers of old buildings in the city suggest that it was important in ancient times; archaeologists have discovered small stone chert tools made of chalcedony, quartz and agate which date to the Middle Stone and Iron Ages. Dholka is said to stand on the site of Viratpur, or Matsyanagar, which, in their wanderings, the Pandavas found governed by queen Sudishva of the Kaiyo or Bhil race. Her brother, Kichak Kaiyo, a prince of great power, was, according to the story, slain for an attempt on the chastity of Draupadi. Here too in 144 AD, Kanaksen, a prince of the race of the sun, Suryavansh, is said to have settled. At the close of the eleventh century, the town was adorned with a lake – still its chief ornament – by Minaldevi, the mother of Jayasimha Siddharaja of the Chaulukya dynasty. In the 12th century, Muhammad al Idrisi mentioned Dholka as one of the chief trading towns in Gujarat. Vaghelas were vassals of the Chaulukya rulers of Gujarat. As the Chaulukyas went into decline, so the Vaghelas rose in power, becoming rulers of Gujarat from 1243 until the Muslim conquest in 1297. They restored stability to Gujarat for the latter half of the 13th century, while the Vaghela kings and their officials were dedicated patrons of the arts and temple building. Early in the thirteenth century, it was apparently called Dhavalgadh and held by Vir Dhaval, the founder of the Vaghela dynasty, whose territories included the lands of Godhra and Lat. In records of the Muslim kings and viceroys, though never a place of great consequence, Dholka is often mentioned as a town and fort, the quarters of a local governor; its remains show that at one time, it was adorned by many beautiful Muslim buildings. In the eighteenth century troubles, Dholka seems to have been taken by the Marathas in 1736; to have been recovered by the Viceroy in 1741; to have again fallen into the Gaikwad's hands in 1757; and to have remained with him till its cession to the British in 1804. It suffered much from the 1813 famine: when surveyed in 1820–1822, it showed few signs of returning prosperity.
Әдебиеттегі басқа есім
Гуджарат тарихи романы "Гуджаратно Джей", авторы Заверчанд Мегани, түрлі жайндық Прабандхалар негізінде қаланың Дхавалакка (ધવલક્ક) екенін сипаттайды.
Gujarati Historic Novel named Gujaratno Jay written by Zaverchand Meghani based on various Jain Prabandhas describes city as Dhavalakka (ધવલક્ક).
Сәулет
Гуджараттағы ең көне муниципалитет ретінде танылған қалада әсем қираған мешіттер трассерия, ою-өрнек және дизайнмен ерекшеленеді. Онда Пандавалардың Патшаласы және Әли Хан мешіті, сондай-ақ мандапалар мен шатрилер (ашық павильондар) сияқты ескерткіштер бар, олардың барлығы Үндістанның археологиялық зерттеулер институты (ҮАЗИ) белгісімен таңбаланған. Көлдің жанында зор Дхолка Идгаһы немесе бас мешіт орналасқан, оның екі жағында мандапалар бой көтеріп тұр. Үш мешіт мұнарасының биіктігі шамамен 61 метр (200 фут) және әр залының үстін алып жатқан зор күмбездер салынған. Сырттағы баспалдақтардың бірі құрылыстың үстіне, ал екіншісі муэдзин мұнарасына жетеледі. Бүкіл ғимарат кірпіш пен әк тастың аралас құрамынан тұрғызылған; оның есігінде ірі діни жазулар орналасқан. Мешіттің артқы қабырғасында күрделі өрнектелген әк тасты жалилер (тесікті экрандар) бар, ал орталық бөлмеде имамның уағыз айту үшін тұратын минбар (мәрмәр мінбер) орналасқан. Бұл биік құрылым мәрмәрдан жасалған және толыққанды сақталған. Мұнда, мешіттің барлық бөлігінде тіпті жұмсақ айтылған дауыс та анық естіледі, ол үш залдан тұрады, әрқайсысының ауданы 400 м² астам. Әр бөлмеде батыс бағытын көрсететін белгі бар, ал Меккеге қаратылған пилястрланған ниша (михраб) орналасқан. Қабырғаның жоғары жағындағы терезелер ғимаратқа жарық пен ауа кіргізеді. Бұл мешіт сондай-ақ Әли Хан мешіті (немесе Әлиф Хан мешіті) деп аталады және шамамен 11 ғасырда салынған. Идга (жиналыс алаңы) аумағында құлаған бағаналар, әр жағында күрделі өрнектермен безендірілген қабір тастары және сынған шатрилер (павильондар) жатыр, ал төселген жері шөппен толығымен жабылған. Раджастан штатындағы шатрилерге ұқсас шатри мешіт аумағының шекарасын белгілейді. Жақын жерде Пандавалардың Патшаласы орналасқан. Онда пандавалар соғыс өнерін жетілдіріп, жаттығулар жасаған делінеді. Бұл зор қамал тәрізді құрылыс барлық жағынан қоршалған, әр төрт бұрышында шатри орналасқан. Құрылыстың ортасында залдар мен қоршау қабырғасы бар. Дхолкадан 10 шақырым қашықтықта "Чандисар" деп аталатын жер орналасқан, онда "Аржун мен Бхишма Питама" арасындағы ұлы шайқас болған деп есептеледі. Арджун "агьятвас" кезінде қару-жарағын жасыру үшін осы ормандағы ағаштарды пайдаланған. Кейбір адамдар мыңдаған жылдар өткен соң, түн ортасында осы қаруларды көруге болады деп мәлімдейді. Қаланың көптеген жер асты су резервуарлары және тіпті жер асты жолдары да бар. Археологиялық зерттеулер институтының осы нысандарға қызығушылық танытпауы салдарынан, мұра ескерткіштері құрып барады. Таңқаларлығы, Брахманпитте жер асты жолы табылды, ол жол жөндеу жұмыстары кезінде ашылған. Қазір ол жабық және есігі жолға орнатылған. Ескерткіштер жолдың астына түсіп, ешқашан қайта шықпайды.
Regarded as the oldest municipality in Gujarat, the city has majestic ruined mosques featuring tracery work, carvings and designs. There are monuments there known as Pandava's Pathshala and Ali Khan's Mosque as well as mandapas and chattris (outdoor pavilions), all marked by the Archaeological Survey of India (ASI). Next to the lake stands the massive Dholka Idgah, or main mosque, which has mandapas on either side set some distance away. The three mosque towers are around 200 feet (61 m) tall, with massive domes covering each hall. Outside, one set of steps leads to the top of the structure and another to the muezzin's tower. The entire building is constructed of brick and limestone mortar; its doorway features large religious inscriptions. The rear wall of the mosque has a series of intricately designed limestone jalis (perforated screens) while the central room has a minbar (pulpit) where the imam stands to deliver sermons. This tall features is made of marble and remains completely intact. From here, even a softly spoken voice resounds throughout the entire mosque, which consists of three halls, each with an area of more than Each room has a spot identifying which direction is west, with a pilastered niche (mihrab) towards Mecca. Windows high up in the wall admit light and air to the building. The mosque is also called Ali Khan's mosque (or Alif Khan's mosque) and was built around the 11th century. Fallen pillars, grave stones with intricate patterns on all sides, and broken chattris (pavilions) lie within the premises of the idgah (congregation assembly area), while its paved ground is almost entirely covered in grass. A chattri similar in style to those found in the state of Rajasthan marks the border of the mosque area. Nearby stands the Pandava's Pathshala. This is where the pandavas are said to have practiced and honed their war skills. This massive fort like structure is enclosed on all sides and distinctly Hindu in style, with a chattri on each of the four corners. There are battlements and guard positions all around, with halls in the center of this structure or boundary wall. Around 10 km from Dholka is a place known as "Chandisar" on the land of which the great war between "Arjun and Bhishma Pitamah" was believed to happen. The Arjun had used these jungle trees to hide his weapons during "agyatwas". Some people also claimed that those weapons are sometimes visible at midnight after a thousands of years of happenings. The city has so many underground water tanks and even UNDERGROUND WALK WAYS too. Since the Archaeological Survey of India is not taking interest in all these things / site, the said heritage monuments gets ruined. Surprisingly there is an under ground walkway at Brahmanpith, which was discovered by some people while resurfacing the road. Now it is closed and the door was fitted by the road. The monuments gets under road and will never even gets out.
Демография
2001 жылғы Үндістан халық санағы бойынша Дхолканың халқы 53 792 адамды құрады, оның 52 пайызы еркектер, 48 пайызы әйелдер. Қаланың орташа сауаттылық деңгейі 66 пайызды құрайды, бұл ұлттық орташа көрсеткіштен (59,5 пайыз) жоғары. Ерлердің сауаттылығы 73 пайызды, ал әйелдердің сауаттылығы 59 пайызды құрайды. Дхолкада халықтың 12 пайызы алты жастан кіші.
As of the 2001 Indian census, Dholka had a population of 53,792, of which 52 percent were male and 48 percent female. The city has an average literacy rate of 66 percent, higher than the national average of 59.5 percent. Male literacy stands at 73 percent and that for females at 59 percent. In Dholka, 12 percent of the population is under six years of age.